Muziek / Toplijsten en favorieten / De MuMe Top 40 Editie #2: De 80s
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:11 uur
Ik ben benieuwd of je ook nog juicht, nadat je de eindlijst ziet. 
0
Misterfool
geplaatst: 2 juli 2012, 22:12 uur
Hopelijk komt onze geliefde MOR-band( ) nog terug met het veel betere love over gold.
De eerste 5 van deze lijst zijn in ieder geval al erg sterk en leuk dat ik geciteerd word
) nog terug met het veel betere love over gold.De eerste 5 van deze lijst zijn in ieder geval al erg sterk en leuk dat ik geciteerd word
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:12 uur
Het is mijn meest geliefde SBMIKIWOL-groep.
Saaie Band Met Irritante Keyboards In Walk Of Life
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:15 uur
Ben wel erg tevreden dat mijn nummer 1 er in ieder geval in staat. Nu hoop ik nog veel Springsteen tegen te gaan komen.
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:20 uur
chevy93 schreef:
En wederom zijn de Marillion-fans verdeelt. Wederom haalt Script for a Jester’s Tear de lijst net niet en wederom haalt Clutching at Straws het juist net wel.
En wederom zijn de Marillion-fans verdeelt. Wederom haalt Script for a Jester’s Tear de lijst net niet en wederom haalt Clutching at Straws het juist net wel.
Ik ga er eigenlijk vanuit dat er nog wel een Marillion album voorbij gaat komen, sterker nog misschien wel in de top 15.
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:43 uur
35. Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984) ( 61 punten) Nr. 1 van: little lion man Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 55 ( 38 punten)
34. The Smiths - Meat Is Murder (1985) ( 61 punten) Nr. 1 van: rafke pafke Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 55 ( 38 punten)
Vorig jaar noemde ik The Queen Is Dead nog het beste album. In het afgelopen jaar heb ik wat nummers van The Queen is Dead beter leren waarderen en is Meat is Murder niet heel veel gestegen in mijn achting. Maar dat dit een goed album is, staat voor mij buiten kijf. Inderdaad, misschien houdt niet iedereen van loeiende koeien.
33. Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985) ( 62 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 77 ( 28 punten)
En wie had dit dan voorspelt? In de lijst en boven The Hurting. Het grote (wereldwijde) commerciële succes met Shout en Everybody Wants to Rule the World was een feit. Ik denk niet dat iemand dit verwacht had en velen zullen er ook niet blij mee zijn, maar feit is wel dat deze het (ietsje) beter gedaan heeft. Hans Teeuwen heeft Shout voor mij overigens wel voor eeuwig verpest.
32. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988) ( 66 punten) Nr. 1 van: The_CrY Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 23 ( 66 punten)
Vorig jaar nog gemiddelde de meeste punten per nominatie. Dit jaar evenveel punten met (uit m’n hoofd) 2 noteringen meer. Metal in z’n algemeenheid kreeg dit jaar wel een opkikker en we komen er nog zeker een paar tegen. Voor mij persoonlijk is Queensrÿche voorlopig nog alleen die band van Silent Lucidity. Iets wat waarschijnlijk net zo stom is als iemand voor wie Metallica alleen Nothing Else Matters is.
31. Bruce Springsteen - Nebraska (1982) ( 67 punten) Nr. 1 van: iemand74 Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 37 ( 46 punten)
En daar is gelijk nummer 2. Bruce Springsteen zal waarschijnlijk de eerste artiest worden die in 3 decennia de lijst haalt. In de 70s maakte hij zijn grote meesterwerken, in de 80s is hij na dag 1 al klaar. Maar door de decennia heen heeft Bruce zijn fans weten te behouden en beroeren. Album na album. Dat is toch zeker twee duimen omhoog waard.
Dungeon schreef:
Nu hoop ik nog veel Springsteen tegen te gaan komen.
Nou, daar is nummer 1 dan. Born In the USA, Breakfast in America, Brothers in Arms, Hotel California. Stuk voor stuk miljoenenverkopers van bands die beter kunnen, maar het zijn allemaal uitstekende albums. Volgens de Wiki maar liefst 15 weken op 1. Nu hoop ik nog veel Springsteen tegen te gaan komen.
sebas schreef:
Een imposante bundeling van ’s mans kunnen: een ongekende serie hits, gespierde rocksongs, weemoedige ballades en vooral fantastische verhalen. Met in de hoofdrol het gewone leven op het Amerikaanse platteland.
Een imposante bundeling van ’s mans kunnen: een ongekende serie hits, gespierde rocksongs, weemoedige ballades en vooral fantastische verhalen. Met in de hoofdrol het gewone leven op het Amerikaanse platteland.
34. The Smiths - Meat Is Murder (1985) ( 61 punten) Nr. 1 van: rafke pafke Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 55 ( 38 punten)
Vorig jaar noemde ik The Queen Is Dead nog het beste album. In het afgelopen jaar heb ik wat nummers van The Queen is Dead beter leren waarderen en is Meat is Murder niet heel veel gestegen in mijn achting. Maar dat dit een goed album is, staat voor mij buiten kijf. Inderdaad, misschien houdt niet iedereen van loeiende koeien.
Omsk schreef:
Meat Is Murder is The Smiths op zijn donkerst, en daarmee het Smiths-album dat me het minst gauw uit de keel hangt. Het kent in tegenstelling tot andere Smiths-albums geen grote muzikale missers. Ook het slotnummer vind ik daar niet onder vallen, ik trek het nummer zelfs nog alleszins, alleen mag me wel eens uitgelegd worden waarom alleen dood "for no reason" moord is.
Meat Is Murder is The Smiths op zijn donkerst, en daarmee het Smiths-album dat me het minst gauw uit de keel hangt. Het kent in tegenstelling tot andere Smiths-albums geen grote muzikale missers. Ook het slotnummer vind ik daar niet onder vallen, ik trek het nummer zelfs nog alleszins, alleen mag me wel eens uitgelegd worden waarom alleen dood "for no reason" moord is.
33. Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985) ( 62 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 77 ( 28 punten)
En wie had dit dan voorspelt? In de lijst en boven The Hurting. Het grote (wereldwijde) commerciële succes met Shout en Everybody Wants to Rule the World was een feit. Ik denk niet dat iemand dit verwacht had en velen zullen er ook niet blij mee zijn, maar feit is wel dat deze het (ietsje) beter gedaan heeft. Hans Teeuwen heeft Shout voor mij overigens wel voor eeuwig verpest.
Hans Teeuwen schreef:
Was allemaal in de jaren 80 hè, mijn middelbareschooltijd. Wat een verschrikkelijk decennium was dat. Zat ik daar in een of ander kraakpand, met een dun jasje vol met principiële buttons, zat je daar lauwe cola te drinken, en te genieten van de schitterende muziek van de jaren 80: "Shout, shout, let it all out, these are the things I can do without, come on!"
Was allemaal in de jaren 80 hè, mijn middelbareschooltijd. Wat een verschrikkelijk decennium was dat. Zat ik daar in een of ander kraakpand, met een dun jasje vol met principiële buttons, zat je daar lauwe cola te drinken, en te genieten van de schitterende muziek van de jaren 80: "Shout, shout, let it all out, these are the things I can do without, come on!"
32. Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988) ( 66 punten) Nr. 1 van: The_CrY Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 23 ( 66 punten)
Vorig jaar nog gemiddelde de meeste punten per nominatie. Dit jaar evenveel punten met (uit m’n hoofd) 2 noteringen meer. Metal in z’n algemeenheid kreeg dit jaar wel een opkikker en we komen er nog zeker een paar tegen. Voor mij persoonlijk is Queensrÿche voorlopig nog alleen die band van Silent Lucidity. Iets wat waarschijnlijk net zo stom is als iemand voor wie Metallica alleen Nothing Else Matters is.
DutchViking schreef:
Operation Mindcrime werd beter en beter naarmate ik het vaker luisterde. Vervolgens was dit album niet meer uit mijn cd-speler te branden. Het is één van de weinige albums die ik tig keer kan luisteren, zonder dat het mij begint te vervelen. Als ik naar deze plaat luister, schiet het verhaal van Nikki, Mary en Dr. X door mijn hoofd. Achter iedere song zit een thema, dat als rode draad door dit album loopt. Tijdens het luisteren ga ik dan automatisch de film afspelen; het concept achter het album. Vooral Suite Sister Mary is uitmuntend en maakt het verhaal - dankzij het koor en Pamela Moore (zus van Mary) - compleet.
Operation Mindcrime werd beter en beter naarmate ik het vaker luisterde. Vervolgens was dit album niet meer uit mijn cd-speler te branden. Het is één van de weinige albums die ik tig keer kan luisteren, zonder dat het mij begint te vervelen. Als ik naar deze plaat luister, schiet het verhaal van Nikki, Mary en Dr. X door mijn hoofd. Achter iedere song zit een thema, dat als rode draad door dit album loopt. Tijdens het luisteren ga ik dan automatisch de film afspelen; het concept achter het album. Vooral Suite Sister Mary is uitmuntend en maakt het verhaal - dankzij het koor en Pamela Moore (zus van Mary) - compleet.
31. Bruce Springsteen - Nebraska (1982) ( 67 punten) Nr. 1 van: iemand74 Aantal keer genoemd: 12x / Positie vorig jaar: 37 ( 46 punten)
En daar is gelijk nummer 2. Bruce Springsteen zal waarschijnlijk de eerste artiest worden die in 3 decennia de lijst haalt. In de 70s maakte hij zijn grote meesterwerken, in de 80s is hij na dag 1 al klaar. Maar door de decennia heen heeft Bruce zijn fans weten te behouden en beroeren. Album na album. Dat is toch zeker twee duimen omhoog waard.
LucM schreef:
Of het nu stevige rockers zijn of ingetogen akoestische songs, Bruce Springsteen is in beiden een meester.
Dit is heel anders dan "The River", hier staan verhalende en sober begeleide songs handelend over de verschoppelingen in de Amerikaanse maatschappij, het zou een soundtrack kunnen zijn. Het album heeft een desolate sfeer en de kale en rauwe klankkleur draagt daar ook bij.
Of het nu stevige rockers zijn of ingetogen akoestische songs, Bruce Springsteen is in beiden een meester.
Dit is heel anders dan "The River", hier staan verhalende en sober begeleide songs handelend over de verschoppelingen in de Amerikaanse maatschappij, het zou een soundtrack kunnen zijn. Het album heeft een desolate sfeer en de kale en rauwe klankkleur draagt daar ook bij.
0
geplaatst: 2 juli 2012, 22:46 uur
Leuk altijd, dit 
Swordfishtrombones is nog altijd de beste tot nu toe 
Swordfishtrombones is nog altijd de beste tot nu toe
0
geplaatst: 2 juli 2012, 23:03 uur
30. The Waterboys - This Is the Sea (1985) ( 69 punten) Nr. 1 van: Noordpool Aantal keer genoemd: 13x / Positie vorig jaar: 51 ( 40 punten)
Vorig jaar preek A Pagan Place nog in mijn lijstje. Dit jaar staat daar This Is the Sea. Een verzameling prachtige nummers. Van de opzwepende opener, Don’t Bang the Drum, tot de passievolle afsluiter, het titelnummer. Trumpets is helaas een onderschat pareltje.
29. Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987) ( 74 punten) Nr. 1 van: Mjuman Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 36 ( 47 punten)
Gepland om te beluisteren tijdens het bespreken. Maar dat ging mooi niet door vanwege problemen met mijn boxen. Weinig inhoudelijke opmerkingen van mijn kant dus, hoewel de nummers van DCD die ik ken uitstekend bevallen. Ook als lijstjesfreak weinig te melden. Nooit hoog gestaan, nooit in de problemen geweest.
28. The Cure - Pornography (1982) ( 75 punten) Nr. 1 van: orbit, Streup, Status Seeker, stoepkrijt Aantal keer genoemd: 13x / Positie vorig jaar: 21 ( 69 punten)
Vorig jaar scheelde het maar 12 punten tussen Seventeen Seconds en Pornography, maar dit jaar eindigde Seventeen Seconds (43) maar 2 punten boven Faith (41). Pornography is wel een plaat waar ik nog mee bezig ben. Absoluut een love/hate-plaat, vandaar ook twee quotes. Twee uitersten.
27. Iron Maiden - The Number of the Beast (1982) ( 76 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 40 ( 45 punten)
De Iron Maiden-fanbase is opgetrommeld. Zoveel is zeker. Het bracht ze echter nog steeds maar één album bij de beste 40 en die is ook vrij snel klaar. Ok, vooruit, in het eindspel is er nog een extra Iron Maiden-album bij gekomen om uit te kiezen. Voor de rest toch veel verdeling. Wat dus wel geleid heeft tot 5 albums bij de beste 100 en eentje daar net buiten. Maar laten we het allemaal eens zijn dat deze klassieker toch zeker in de lijst hoort!
26. Paul Simon - Graceland (1986) ( 76 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 15x / Positie vorig jaar: 19 ( 69 punten)
Dead Can Dance is Wereld/Pop, Graceland Pop/Wereld. Maar wat een verschil zeg. Simon solo, met Graceland bewees hij het grote brein achter Simon & Garfunkel te zijn. You Can Call Me Al met Chevy Chase (nu weten jullie allemaal hoe ik aan die naam kom), Graceland als grote klassieker en mijn (tweede) favoriet (na You Can Call Me Al) The Boy in the Bubble. Tel daar de Afrikaanse invloeden en de songwriterscapaciteiten van Paul Simon bij op en de klassieker Graceland in een notendop. thelion zei het beter:
Zo en morgen gaan we wel verder, want ik vind het mooi voor vandaag.
Vorig jaar preek A Pagan Place nog in mijn lijstje. Dit jaar staat daar This Is the Sea. Een verzameling prachtige nummers. Van de opzwepende opener, Don’t Bang the Drum, tot de passievolle afsluiter, het titelnummer. Trumpets is helaas een onderschat pareltje.
titan schreef:
Wat een fantastisch meesterwerk is dit toch. Mike Scott staat wat mij betreft garant voor muziek met passie met een hoofdletter P. Van invloeden als Lou Reed (waar de bandnaam vandaan komt), Bob Dylan, Patty Smith en U2 weten the waterboys een spiritueel en bevolgen geheel te maken. Absoluut hoogtepunt is The pan within. Een magistraal nummer waar de geestdrift en passie vanaf spat en dat nog altijd mijn favoriete liedje aller tijden is. This is the sea krijgt van mij de volle mep.
Wat een fantastisch meesterwerk is dit toch. Mike Scott staat wat mij betreft garant voor muziek met passie met een hoofdletter P. Van invloeden als Lou Reed (waar de bandnaam vandaan komt), Bob Dylan, Patty Smith en U2 weten the waterboys een spiritueel en bevolgen geheel te maken. Absoluut hoogtepunt is The pan within. Een magistraal nummer waar de geestdrift en passie vanaf spat en dat nog altijd mijn favoriete liedje aller tijden is. This is the sea krijgt van mij de volle mep.
29. Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987) ( 74 punten) Nr. 1 van: Mjuman Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 36 ( 47 punten)
Gepland om te beluisteren tijdens het bespreken. Maar dat ging mooi niet door vanwege problemen met mijn boxen. Weinig inhoudelijke opmerkingen van mijn kant dus, hoewel de nummers van DCD die ik ken uitstekend bevallen. Ook als lijstjesfreak weinig te melden. Nooit hoog gestaan, nooit in de problemen geweest.
saldek schreef:
De hoes is inderdaad zo een die je niet onverschillig laten kan als die aan je revue passeert. Het gitaarwerk is hier zo goed als verdwenen, maar mejemig, wat een fascinerend stukje werk is dit. Ongekende diepgang van nivo. En de drama.......'Summoning of the muse' om een voorbeeld te noemen, het kan niet op. Maar eigenlijk hoef je alleen de hoes maar te zien om duidelijk te krijgen dat je hier niet te maken hebt met een wiegwaggend hypersmiley pretbandje. Dit is ernstige shit.
De hoes is inderdaad zo een die je niet onverschillig laten kan als die aan je revue passeert. Het gitaarwerk is hier zo goed als verdwenen, maar mejemig, wat een fascinerend stukje werk is dit. Ongekende diepgang van nivo. En de drama.......'Summoning of the muse' om een voorbeeld te noemen, het kan niet op. Maar eigenlijk hoef je alleen de hoes maar te zien om duidelijk te krijgen dat je hier niet te maken hebt met een wiegwaggend hypersmiley pretbandje. Dit is ernstige shit.
28. The Cure - Pornography (1982) ( 75 punten) Nr. 1 van: orbit, Streup, Status Seeker, stoepkrijt Aantal keer genoemd: 13x / Positie vorig jaar: 21 ( 69 punten)
Vorig jaar scheelde het maar 12 punten tussen Seventeen Seconds en Pornography, maar dit jaar eindigde Seventeen Seconds (43) maar 2 punten boven Faith (41). Pornography is wel een plaat waar ik nog mee bezig ben. Absoluut een love/hate-plaat, vandaar ook twee quotes. Twee uitersten.
Chameleon Day schreef:
Voor mij is het album te bombastisch, te theatraal en totaal "over the top". Ik vind het ook muzikaal erg zwak. Het album heeft een zeer eentonige sound. Elk nummer heeft zo'n beetje dezelfde "vibe". De drums en bas doen steeds hetzelfde ding. De zang van Smith is van een hoog jammer-gehalte en klinkt zeer geforceerd. Sterker: het hele album komt geforceerd over. Zo van: laten we ons best doen om zo zwartgallig mogelijk te doen. Duisternis als doel op zich.
Voor mij is het album te bombastisch, te theatraal en totaal "over the top". Ik vind het ook muzikaal erg zwak. Het album heeft een zeer eentonige sound. Elk nummer heeft zo'n beetje dezelfde "vibe". De drums en bas doen steeds hetzelfde ding. De zang van Smith is van een hoog jammer-gehalte en klinkt zeer geforceerd. Sterker: het hele album komt geforceerd over. Zo van: laten we ons best doen om zo zwartgallig mogelijk te doen. Duisternis als doel op zich.
orbit schreef:
Dit is een trip into darkness van a tot z.. halverwege de plaat uitzetten werkt niet. Je moet deze gifbeker tot aan de bodem leegdrinken! Maar dan krijg je als het goed is ook ladingen kippenvel voor terug, zoniet, kun je maar beter in een ander genre muziek duiken. Dan is dit kennlijk niets voor je.
Dit is een trip into darkness van a tot z.. halverwege de plaat uitzetten werkt niet. Je moet deze gifbeker tot aan de bodem leegdrinken! Maar dan krijg je als het goed is ook ladingen kippenvel voor terug, zoniet, kun je maar beter in een ander genre muziek duiken. Dan is dit kennlijk niets voor je.
27. Iron Maiden - The Number of the Beast (1982) ( 76 punten) Hoogste positie: 3 Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 40 ( 45 punten)
De Iron Maiden-fanbase is opgetrommeld. Zoveel is zeker. Het bracht ze echter nog steeds maar één album bij de beste 40 en die is ook vrij snel klaar. Ok, vooruit, in het eindspel is er nog een extra Iron Maiden-album bij gekomen om uit te kiezen. Voor de rest toch veel verdeling. Wat dus wel geleid heeft tot 5 albums bij de beste 100 en eentje daar net buiten. Maar laten we het allemaal eens zijn dat deze klassieker toch zeker in de lijst hoort!
ricardo schreef:
Essentieel luistervoer dit album,en is een absolute trendsetter geweest in metalland natuurlijk(Metallica wie).Dit album heeft iedereen(metalliefhebber of niet)natuurlijk al lang en breed in de kast staan.Zo niet maar snel kopen dus.Nummers als Run to the Hills en het titelnummer zijn natuurlijk overbekend en heeft iedereen al eens gehoord denk ik,maar het absolute hoogtepunt van dit album is natuurlijk Hallowed by the Name.
Essentieel luistervoer dit album,en is een absolute trendsetter geweest in metalland natuurlijk(Metallica wie).Dit album heeft iedereen(metalliefhebber of niet)natuurlijk al lang en breed in de kast staan.Zo niet maar snel kopen dus.Nummers als Run to the Hills en het titelnummer zijn natuurlijk overbekend en heeft iedereen al eens gehoord denk ik,maar het absolute hoogtepunt van dit album is natuurlijk Hallowed by the Name.
26. Paul Simon - Graceland (1986) ( 76 punten) Hoogste positie: 2 Aantal keer genoemd: 15x / Positie vorig jaar: 19 ( 69 punten)
Dead Can Dance is Wereld/Pop, Graceland Pop/Wereld. Maar wat een verschil zeg. Simon solo, met Graceland bewees hij het grote brein achter Simon & Garfunkel te zijn. You Can Call Me Al met Chevy Chase (nu weten jullie allemaal hoe ik aan die naam kom), Graceland als grote klassieker en mijn (tweede) favoriet (na You Can Call Me Al) The Boy in the Bubble. Tel daar de Afrikaanse invloeden en de songwriterscapaciteiten van Paul Simon bij op en de klassieker Graceland in een notendop. thelion zei het beter:
thelion schreef:
Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expieriment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.
Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expieriment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.
Zo en morgen gaan we wel verder, want ik vind het mooi voor vandaag.
0
geplaatst: 2 juli 2012, 23:06 uur
Ah. The Waterboys. Aanstaand weekend ga ik ze zien op Bospop. Ben benieuwd.
Bedankt Chevy voor heel dit gebeuren. En slaap lekker.
Bedankt Chevy voor heel dit gebeuren. En slaap lekker.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 01:42 uur
Je krijgt het zowaar voor elkaar om nog geen enkel album te plaatsen waar ik nou echt warm van wordt. The Waterboys staat op een krappe 4*. Pornography van The Cure heb ik hetzelfde gevoel bij als Chameleon Day (terwijl Disintegrarion bij mij op de 5e plek stond) en Pixies' Surfer Rosa heeft ook nog niet echt kunnen overtuigen (Doolittle staat op #4). DCD en The Smiths zijn nog wel aardig, The Chameleons moet ik altijd nog eens luisteren. Het is te hopen dat het niveau morgen hoger ligt. Ik verwacht nog zo'n acht platen uit mijn Top 20. Ik vrees trouwens dat we Sonic Youth helemaal niet meer gaan zien. Zou best schandalig zijn als zo'n belangrijke band ontbreekt.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 10:28 uur
Nog geen enkel album uit mijn lijst. Dat betekent wrs dat Brilliant Trees het niet heeft gehaald 
Verwacht er 3 bij de bovenste 25: Closer, Disintegration en Rain Dogs...
Vind Hans Teeuwen zelf ook een behoorlijke ongrappige schreeuwlelijk, maar over dit nummer heeft ie gelijk. Een nummer om voor eeuwig verbannen te worden naar een geluidsdichte kelder. Een gotspe van de menselijke smaak dat dit überhaupt ooit een hit is geweest; nog erger is het, dat het nog steeds aangehaald wordt door mensen die pretenderen smaak te hebben...
Verwacht er 3 bij de bovenste 25: Closer, Disintegration en Rain Dogs...chevy93 schreef:
Hans Teeuwen heeft Shout voor mij overigens wel voor eeuwig verpest.
Hans Teeuwen heeft Shout voor mij overigens wel voor eeuwig verpest.
Vind Hans Teeuwen zelf ook een behoorlijke ongrappige schreeuwlelijk, maar over dit nummer heeft ie gelijk. Een nummer om voor eeuwig verbannen te worden naar een geluidsdichte kelder. Een gotspe van de menselijke smaak dat dit überhaupt ooit een hit is geweest; nog erger is het, dat het nog steeds aangehaald wordt door mensen die pretenderen smaak te hebben...
0
Misterfool
geplaatst: 3 juli 2012, 10:30 uur
Mm, ik vind shout een prachtig nummer erg sterk opgebouwd met een briljant ritme. Een van mijn favoriete singles uit de jaren 80. Jammer dat de rest van de nummers van "songs from the big chair" zo slecht zijn.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 10:43 uur
Van mijn lijst zijn er toch al 4 langs geweest. Maar dat is niet verwonderlijk: ik ken niet zoveel uit de jaren 80 en dus stonden veel standaardklassiekers ook in mijn lijstje. Dat gezegd hebbende is het eigenlijk dus nog opvallend dat er nog 'maar' 4 albums zijn langs geweest...
0
geplaatst: 3 juli 2012, 11:01 uur
Hier ook nog niks uit mijn lijst, maar ik verwacht ook niet dat er iets uit mijn lijst nog gaat komen. Tot nu toe twee 4,5* albums en een goed Waitsalbum.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 11:16 uur
Een mooie plek voor Operation: Mindcrime! Er zal verder wel niet zo heel veel uit mijn lijstje voorbij komen (afgezien van U2 dan).
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 3 juli 2012, 11:19 uur
Titmeister schreef:
Nog geen enkel album uit mijn lijst. Dat betekent wrs dat Brilliant Trees het niet heeft gehaald Verwacht er 3 bij de bovenste 25: Closer, Disintegration en Rain Dogs...
Vind Hans Teeuwen zelf ook een behoorlijke ongrappige schreeuwlelijk, maar over dit nummer heeft ie gelijk. Een nummer om voor eeuwig verbannen te worden naar een geluidsdichte kelder. Een gotspe van de menselijke smaak dat dit überhaupt ooit een hit is geweest; nog erger is het, dat het nog steeds aangehaald wordt door mensen die pretenderen smaak te hebben...
Nog geen enkel album uit mijn lijst. Dat betekent wrs dat Brilliant Trees het niet heeft gehaald
Verwacht er 3 bij de bovenste 25: Closer, Disintegration en Rain Dogs...(quote)
Vind Hans Teeuwen zelf ook een behoorlijke ongrappige schreeuwlelijk, maar over dit nummer heeft ie gelijk. Een nummer om voor eeuwig verbannen te worden naar een geluidsdichte kelder. Een gotspe van de menselijke smaak dat dit überhaupt ooit een hit is geweest; nog erger is het, dat het nog steeds aangehaald wordt door mensen die pretenderen smaak te hebben...
Ik vind het een leuk nummer.
Maar ik heb dan ook geen smaak....
0
geplaatst: 3 juli 2012, 11:35 uur
En ik al helemaal niet aangezien ik het hele album echt werelds vind
0
geplaatst: 3 juli 2012, 11:46 uur
25. Metallica - Ride the Lightning (1984) ( 81 punten) Nr. 1 van: dumb_helicopter
Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 30 ( 57 punten)
Ook de Metallica-fans hadden veel klassiekers om uit te kiezen. Zowel Kill ‘Em All als …and Justice for All eindigden met 31 punten bij de beste 75 en die andere twee eindigen dus allebei bij de beste 25. Een mooie prestatie lijkt mij. Maar hoe hoog is die poppenspeler geëindigd?
24. Dire Straits - Love over Gold (1982) ( 82 punten) Nr. 1 van: Chevy
Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 16 ( 82 punten)
Evenveel punten als vorig jaar. Er haakten wat mensen af (zoals Misterfool en ClassicRocker) en daar kwamen wat nieuwe liefhebbers voor terug. In eerste instantie was het nog Brothers in Arms dat de lijst leek te halen, maar zoals wel vaker met dit soort albums komen de liefhebbers in de tweede helft. Zodoende dus nog ruim binnen de lijst. De top 20 was toch wel vrij ver weg.
23. Prince and the Revolution - Purple Rain (1984) ( 88 punten) Nr. 1 van: nico1616, Marty McFly, BeatHoven
Aantal keer genoemd: 16x / Positie vorig jaar: 25 ( 63 punten)
De film stelt niet zoveel voor, de muziek des te meer. Als organisator zijn dit saaie platen, want ik heb er gewoon weinig over te melden. Scoorde altijd ruim binnen de marge en was altijd (ver) ondergeschikt aan Sign ‘O’ the Times.
22. Rush - Moving Pictures (1981) ( 94 punten) Nr. 1 van: Casartelli
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 29 ( 57 punten)
Ook de Rush-fans hadden moeite met kiezen. Ook hier weer 4 albums bij de beste 100, maar over één ding was men het eens: Moving Pictures is de beste.
21. Tom Waits - Rain Dogs (1985) ( 95 punten) Nr. 1 van: niels94, Niek
Aantal keer genoemd: 17x / Positie vorig jaar: 26 ( 63 punten)
De top 20 gaan we in met bijna 100 punten. De ouwe rot is inmiddels al 62 en bracht vorig jaar nog een album uit. Maar zoals wel vaker zweren wij toch bij het oudere werk. In de 80s was het grote meesterwerk Rain Dogs, zo oordeelden jullie.
Later vandaag meer...
Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 30 ( 57 punten)
Ook de Metallica-fans hadden veel klassiekers om uit te kiezen. Zowel Kill ‘Em All als …and Justice for All eindigden met 31 punten bij de beste 75 en die andere twee eindigen dus allebei bij de beste 25. Een mooie prestatie lijkt mij. Maar hoe hoog is die poppenspeler geëindigd?
MDV schreef:
Ride The Lightning heeft alles wat een thrash albums zou moeten hebben. Brutaliteit, agressie, melodie, pakkendheid en een boodschap. Alles netjes gebalanceerd. De epische klanken van For Whom The Bell Tolls, de melanchoniek van Fade To Black, de agressie en frustratie van Trapped Under Ice. Variatie is iets dat veel metalbums missen, maar Ride The Lightning heeft het zeker.
Ride The Lightning heeft alles wat een thrash albums zou moeten hebben. Brutaliteit, agressie, melodie, pakkendheid en een boodschap. Alles netjes gebalanceerd. De epische klanken van For Whom The Bell Tolls, de melanchoniek van Fade To Black, de agressie en frustratie van Trapped Under Ice. Variatie is iets dat veel metalbums missen, maar Ride The Lightning heeft het zeker.
24. Dire Straits - Love over Gold (1982) ( 82 punten) Nr. 1 van: Chevy
Aantal keer genoemd: 14x / Positie vorig jaar: 16 ( 82 punten)
Evenveel punten als vorig jaar. Er haakten wat mensen af (zoals Misterfool en ClassicRocker) en daar kwamen wat nieuwe liefhebbers voor terug. In eerste instantie was het nog Brothers in Arms dat de lijst leek te halen, maar zoals wel vaker met dit soort albums komen de liefhebbers in de tweede helft. Zodoende dus nog ruim binnen de lijst. De top 20 was toch wel vrij ver weg.
wouter8 schreef:
Ik heb ook altijd het gevoel dat dit een plaat is van een andere Dire Straits. In de zin van: je hebt die andere platen, en deze. Niet dat die andere platen allemaal iets voorstellen, maar deze is gewoon anders.
Dat geeft misschien ook wel de klasse aan van deze plaat. Hij stijgt boven alle anderen uit, juist omdat hij zo anders is.
Ik heb ook altijd het gevoel dat dit een plaat is van een andere Dire Straits. In de zin van: je hebt die andere platen, en deze. Niet dat die andere platen allemaal iets voorstellen, maar deze is gewoon anders.
Dat geeft misschien ook wel de klasse aan van deze plaat. Hij stijgt boven alle anderen uit, juist omdat hij zo anders is.
23. Prince and the Revolution - Purple Rain (1984) ( 88 punten) Nr. 1 van: nico1616, Marty McFly, BeatHoven
Aantal keer genoemd: 16x / Positie vorig jaar: 25 ( 63 punten)
De film stelt niet zoveel voor, de muziek des te meer. Als organisator zijn dit saaie platen, want ik heb er gewoon weinig over te melden. Scoorde altijd ruim binnen de marge en was altijd (ver) ondergeschikt aan Sign ‘O’ the Times.
Memphis schreef:
Het mooie aan deze cd vind ik dat het een specifieke jaren 80 sound heeft die nog wel bij de tijd is. De meeste populaire muziek uit die tijd heeft een bepaalde synthesizer sound die er absoluut voor zorgt dat het gedateerd is. Deze plaat heeft die sound ook maar door de genialiteit van Prince zijn het stuk voor stuk tijdloze nummers geworden. Hoort absoluut thuis bij de beste 100 cd´s ooit gemaakt alleen zullen veel mensen een keuze maken voor Sign o the times omdat die gewoon nog beter is.
Het mooie aan deze cd vind ik dat het een specifieke jaren 80 sound heeft die nog wel bij de tijd is. De meeste populaire muziek uit die tijd heeft een bepaalde synthesizer sound die er absoluut voor zorgt dat het gedateerd is. Deze plaat heeft die sound ook maar door de genialiteit van Prince zijn het stuk voor stuk tijdloze nummers geworden. Hoort absoluut thuis bij de beste 100 cd´s ooit gemaakt alleen zullen veel mensen een keuze maken voor Sign o the times omdat die gewoon nog beter is.
22. Rush - Moving Pictures (1981) ( 94 punten) Nr. 1 van: Casartelli
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 29 ( 57 punten)
Ook de Rush-fans hadden moeite met kiezen. Ook hier weer 4 albums bij de beste 100, maar over één ding was men het eens: Moving Pictures is de beste.
Gilbert schreef:
Een nagenoeg perfecte mix van complexe structuren en toegankelijke melodieën. Rush combineert hier progressieve hardrock met new wave invloeden en futuristische synthesizer-geluiden. Dat resulteert in pareltjes als Tom Sawyer, Red Barchetta, Limelight en Witch Hunt. Het instrumentale YYZ is erg populair onder progressieve rockliefhebbers, maar doet mij persoonlijk minder. Het lange, sfeervolle The Camera Eye weet daarentegen wel over de volle lengte te boeien. Als geheel is Moving Pictures het hoogtepunt van Rush’s indrukwekkende oeuvre.[
Een nagenoeg perfecte mix van complexe structuren en toegankelijke melodieën. Rush combineert hier progressieve hardrock met new wave invloeden en futuristische synthesizer-geluiden. Dat resulteert in pareltjes als Tom Sawyer, Red Barchetta, Limelight en Witch Hunt. Het instrumentale YYZ is erg populair onder progressieve rockliefhebbers, maar doet mij persoonlijk minder. Het lange, sfeervolle The Camera Eye weet daarentegen wel over de volle lengte te boeien. Als geheel is Moving Pictures het hoogtepunt van Rush’s indrukwekkende oeuvre.[
21. Tom Waits - Rain Dogs (1985) ( 95 punten) Nr. 1 van: niels94, Niek
Aantal keer genoemd: 17x / Positie vorig jaar: 26 ( 63 punten)
De top 20 gaan we in met bijna 100 punten. De ouwe rot is inmiddels al 62 en bracht vorig jaar nog een album uit. Maar zoals wel vaker zweren wij toch bij het oudere werk. In de 80s was het grote meesterwerk Rain Dogs, zo oordeelden jullie.
ArthurDZ schreef:
Aanschouw uw exemplaar van Rain Dogs, als u het album bezit tenminste. Bekijk de plaat/CD/cassette (of hebt u hem alleen op uw pc?) eens goed. Merkt u iets speciaals op? Nee? U kan het aan de buitenkant natuurlijk niet zien, maar van zodra u het album begint af te spelen moet u er maar eens op letten: er staat niet alleen muziek op. Er kleeft ook een heuse wereld aan vast.
Aanschouw uw exemplaar van Rain Dogs, als u het album bezit tenminste. Bekijk de plaat/CD/cassette (of hebt u hem alleen op uw pc?) eens goed. Merkt u iets speciaals op? Nee? U kan het aan de buitenkant natuurlijk niet zien, maar van zodra u het album begint af te spelen moet u er maar eens op letten: er staat niet alleen muziek op. Er kleeft ook een heuse wereld aan vast.
Later vandaag meer...
0
geplaatst: 3 juli 2012, 12:56 uur
Dan ben ik toch een van de weinigen die Purple Rain stukken beter/consistenter vind dan Times... Ik vind Times toch een beetje een overschat album, niets haalt het bij die geweldige titeltrack. *duikt alvast*
Dat Songs from the Big Chair hoger eindigt had ik wel verwacht. Het is een album dat een breder publiek aanspreekt dan the Hurting. Wordt zodoende dan ook vaker genoemd (maar bungelt vaak in de middenmoot). The Hurting heeft een kleinere aanhang, maar wel een die de plaat gemiddeld hoger waardeert.
Dat Songs from the Big Chair hoger eindigt had ik wel verwacht. Het is een album dat een breder publiek aanspreekt dan the Hurting. Wordt zodoende dan ook vaker genoemd (maar bungelt vaak in de middenmoot). The Hurting heeft een kleinere aanhang, maar wel een die de plaat gemiddeld hoger waardeert.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 13:07 uur
fluidvirgo schreef:
Dan ben ik toch een van de weinigen die Purple Rain stukken beter/consistenter vind dan Times... Ik vind Times toch een beetje een overschat album, niets haalt het bij die geweldige titeltrack. *duikt alvast*
Dan ben ik toch een van de weinigen die Purple Rain stukken beter/consistenter vind dan Times... Ik vind Times toch een beetje een overschat album, niets haalt het bij die geweldige titeltrack. *duikt alvast*
Purple Rain is zowiezo consistenter dan Times, een superplaat. Maar Sign O the Times weet me meer zijn wereld in te slepen. Het is zo'n donkere, apocalyptische plaat. Er zit zo'n enorme spanning onder de oppervlakte. Niet elk nummer hoeft perfect te zijn, zou ook helemaal niet wenselijk zijn (veel te intensief), maar alles draagt bij aan het beeld dat de plaat over de twee schijfjes heen schept. Ik heb hetzelfde bij The River van Bruce Springsteen, de losse nummers zijn totaal ondergeschikt aan het hele gevoel van de plaat.
0
geplaatst: 3 juli 2012, 13:47 uur
iemand74 schreef:
Purple Rain is zowiezo consistenter dan Times, een superplaat. Maar Sign O the Times weet me meer zijn wereld in te slepen. Het is zo'n donkere, apocalyptische plaat. Er zit zo'n enorme spanning onder de oppervlakte. Niet elk nummer hoeft perfect te zijn, zou ook helemaal niet wenselijk zijn (veel te intensief), maar alles draagt bij aan het beeld dat de plaat over de twee schijfjes heen schept. Ik heb hetzelfde bij The River van Bruce Springsteen, de losse nummers zijn totaal ondergeschikt aan het hele gevoel van de plaat.
(quote)
Purple Rain is zowiezo consistenter dan Times, een superplaat. Maar Sign O the Times weet me meer zijn wereld in te slepen. Het is zo'n donkere, apocalyptische plaat. Er zit zo'n enorme spanning onder de oppervlakte. Niet elk nummer hoeft perfect te zijn, zou ook helemaal niet wenselijk zijn (veel te intensief), maar alles draagt bij aan het beeld dat de plaat over de twee schijfjes heen schept. Ik heb hetzelfde bij The River van Bruce Springsteen, de losse nummers zijn totaal ondergeschikt aan het hele gevoel van de plaat.
Purple Rain vergelijken met Sign O The Times is moeilijk. Met Purple Rain heb ik een emotionele band, als 16-jarige was ik werkelijk zot van die plaat en ik kan dat gevoel nog steeds opwekken. Het is een heel compact werk met een enorme samenhang.
Sign O The Times is een typische dubbel-LP, die alle kanten uitgaat. Er zitten meesterlijke nummers in (kant 1 en 3 vind ik volmaakt), maar het niveau wordt voor mij niet overal volgehouden. Ik begrijp wel dat sommigen de variatie net het sterkste punt vinden...
Nu: Prince 2 keer in de top 25, dat is goed nieuws en natuurlijk volledig terecht
0
geplaatst: 3 juli 2012, 17:46 uur
20. AC/DC - Back in Black (1980) ( 97 punten) Nr. 1 van: Snoeperd, Cabeza Borradora
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 38 ( 45 punten)
Ook hardrock uit de 80s heeft een boost gekregen. Deze veel bejubelde Australiërs zijn zeker niet voor iedereen geschikt. Na het vertrek van Bon Scott werd Brian Johnson de nieuwe zanger. Het was gelijk raak, want Back in Black is nog altijd één van de best verkochte platen ter wereld.
19. The Sound - From the Lions Mouth (1981) ( 98 punten) Hoogste positie: 2
Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 17 ( 78 punten)
Er is al veel gezegd over deze cultband, maar laten we het over één ding eens zijn: The Sound is één van de beste new wave-bands. Net zoals vorig jaar binnen de top 20. Maar op hetzelfde voetstuk als The Cure en Joy Division plaatsten we hem vooralsnog niet.
18. Metallica - Master of Puppets (1986) ( 100 punten) Nr. 1 van: trebremmit
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 27 ( 62 punten)
Een plek of 10 hoger dan vorig jaar. Metal blijft een inferieur genre (qua waardering dan, hè.), maar scoort nog altijd beter dan bv. hiphop en een score behalen van 100 punten is sowieso niet iets om niet trots op te zijn.
17. Kate Bush - Hounds of Love (1985) ( 101 punten) Hoogste positie: 2
Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 10 ( 102 punten)
En we sluiten dit rijtje af met een oudgediende. Vorig jaar nog in de top 10, maar net zoals The Kick Inside dit jaar is de waardering wat minder geworden. Mijn favoriet is het ook zeker niet, dus laat ik het woord aan ondergetekende:
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 38 ( 45 punten)
Ook hardrock uit de 80s heeft een boost gekregen. Deze veel bejubelde Australiërs zijn zeker niet voor iedereen geschikt. Na het vertrek van Bon Scott werd Brian Johnson de nieuwe zanger. Het was gelijk raak, want Back in Black is nog altijd één van de best verkochte platen ter wereld.
Riverdale schreef:
Klagen over de korte duur van Ramones-nummers en jammeren over het hoge volume bij een concert van Motorhead. Totaal onzinnig natuurlijk als je liefhebber van bent van onstuimige rock and roll.
Net zo onzinnig is het om te klagen over het stemgeluid van Brian Johnson. Zijn stem sluit prima aan bij het bedoelde rock and roll geluid van AC/DC. Tenminste, voorzover AC/DC een bedoeling heeft behalve open en eerlijke rock and roll spelen.
Zoals de gebroeders Young zelf aangeven streven ze een dramatisch gitaargeluid na. Het gitaargeluid op Back in Black klinkt dramatisch. De stem van Brian Johnson klinkt dramatisch. Dramatisch goede combinatie!
Niet meer praten over dit album, maar maandelijks een keer in z'n geheel hard afspelen.
Klagen over de korte duur van Ramones-nummers en jammeren over het hoge volume bij een concert van Motorhead. Totaal onzinnig natuurlijk als je liefhebber van bent van onstuimige rock and roll.
Net zo onzinnig is het om te klagen over het stemgeluid van Brian Johnson. Zijn stem sluit prima aan bij het bedoelde rock and roll geluid van AC/DC. Tenminste, voorzover AC/DC een bedoeling heeft behalve open en eerlijke rock and roll spelen.
Zoals de gebroeders Young zelf aangeven streven ze een dramatisch gitaargeluid na. Het gitaargeluid op Back in Black klinkt dramatisch. De stem van Brian Johnson klinkt dramatisch. Dramatisch goede combinatie!
Niet meer praten over dit album, maar maandelijks een keer in z'n geheel hard afspelen.
19. The Sound - From the Lions Mouth (1981) ( 98 punten) Hoogste positie: 2
Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 17 ( 78 punten)
Er is al veel gezegd over deze cultband, maar laten we het over één ding eens zijn: The Sound is één van de beste new wave-bands. Net zoals vorig jaar binnen de top 20. Maar op hetzelfde voetstuk als The Cure en Joy Division plaatsten we hem vooralsnog niet.
dazzler schreef:
Pas na een paar draaibeurten komen de songs echt tot leven.
Het zijn niet de nummers die op elkaar lijken, maar de klankkleur.
Niet makkelijk om verschillen aan te duiden tussen gedoodverfde winnaars.
Geen confrontatie (Joy Division) of snijden (Cure).
Van een ontroerende schoonheid en eerlijkheid is deze plaat.
Ontwapenend, ontroerend, helend en hoopgevend.
Pas na een paar draaibeurten komen de songs echt tot leven.
Het zijn niet de nummers die op elkaar lijken, maar de klankkleur.
Niet makkelijk om verschillen aan te duiden tussen gedoodverfde winnaars.
Geen confrontatie (Joy Division) of snijden (Cure).
Van een ontroerende schoonheid en eerlijkheid is deze plaat.
Ontwapenend, ontroerend, helend en hoopgevend.
18. Metallica - Master of Puppets (1986) ( 100 punten) Nr. 1 van: trebremmit
Aantal keer genoemd: 18x / Positie vorig jaar: 27 ( 62 punten)
Een plek of 10 hoger dan vorig jaar. Metal blijft een inferieur genre (qua waardering dan, hè.
), maar scoort nog altijd beter dan bv. hiphop en een score behalen van 100 punten is sowieso niet iets om niet trots op te zijn.wim2368 schreef:
Het metal album der metal albums noem ik dit. Geen enkel zwak moment ....... meer nog ...... niets anders dan sterke momenten. Als iemand niet weet hoe metal echt hoort te klinken en een niet-metal fan vraagt je ooit : "welk album dien ik te kopen als ik noppes metal in mijn verzameling heb ?" is dit de referentie. Dat was het in 1986 bij de release, dit is het nu en dat zal het over 100 jaar zijn. Neem dit van mij aan. Een beter metal album van A tot Z is er niet gemaakt en zal ook nooit meer gemaakt worden.
Het metal album der metal albums noem ik dit. Geen enkel zwak moment ....... meer nog ...... niets anders dan sterke momenten. Als iemand niet weet hoe metal echt hoort te klinken en een niet-metal fan vraagt je ooit : "welk album dien ik te kopen als ik noppes metal in mijn verzameling heb ?" is dit de referentie. Dat was het in 1986 bij de release, dit is het nu en dat zal het over 100 jaar zijn. Neem dit van mij aan. Een beter metal album van A tot Z is er niet gemaakt en zal ook nooit meer gemaakt worden.
17. Kate Bush - Hounds of Love (1985) ( 101 punten) Hoogste positie: 2
Aantal keer genoemd: 19x / Positie vorig jaar: 10 ( 102 punten)
En we sluiten dit rijtje af met een oudgediende. Vorig jaar nog in de top 10, maar net zoals The Kick Inside dit jaar is de waardering wat minder geworden. Mijn favoriet is het ook zeker niet, dus laat ik het woord aan ondergetekende:
mathijs1982 schreef:
Kate's beste wat mij betreft. Haar experimentele kant is mooi in balans met de gangbaardere singles. Het eerste deel van het album bestaat uit de meer poppy nummers als Running up that hill, Big sky en het formidabele Cloudbusting. De tweede helft laat de meer speelse kant van Bush zien, zoals we haar van the Dreaming kennen met als hoogtepunten Waking the witch, Watching you without me en The morning Fog.
Kate's beste wat mij betreft. Haar experimentele kant is mooi in balans met de gangbaardere singles. Het eerste deel van het album bestaat uit de meer poppy nummers als Running up that hill, Big sky en het formidabele Cloudbusting. De tweede helft laat de meer speelse kant van Bush zien, zoals we haar van the Dreaming kennen met als hoogtepunten Waking the witch, Watching you without me en The morning Fog.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 3 juli 2012, 17:53 uur
Slayer hoger dan Metallica of kan het lijstje vast de prullenbak in?
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:08 uur
Kinderen die vragen worden overgeslagen.
Tweemaal Metallica van 30 - 20, pardon reeds
0
geplaatst: 3 juli 2012, 18:26 uur
Mjuman schreef:
(quote)
Tweemaal Metallica van 30 - 20, pardon reeds Inderdaad vrij jammer dat ze niet hoger geraken met zo'n topalbums.
* denotes required fields.