Mooi lijstje en dan met name de afvallers

Ik stem altijd volgens graad van opgewekte gevoelens

Vanwaar deze duikeling?

Dat zou ik ook wel graag willen weten, zeker gezien enkele albums die er wél in staan. Maar een dusdanige duikeling van dit geweldige album snap ik ook niet.

Marbles zal sowieso wel flink gaan zakken, aangezien vorig jaar de hele Marillion.fanclub was opgetrommeld te komen stemmen.

Wanneer kom je met de uitslag, Chevy?

Het zou een wereldprestatie zijn als Marbles (2004) de lijst haalt , en een album als Brave heeft geen Marillion-fanclub nodig voor een hoge klassering (deze wordt ook volop gewaardeerd buiten de hardcore fanbase). Een positie bij de bovenste 20 zou zonder meer recht doen aan de kwaliteit van dit werk.

Brave vind ik gewoon niet meer zo goed als vroeger. In het begin vond ik hem best aardig, toen piekte die even (blijkbaar precies ten tijde van dit spel), en nu vind ik hem weer gewoon goed, maar niet echt de klasse die een top 20-plaat behoort te hebben. Brave doet me gewoon een heel stuk minder dan Marbles. Daar waar Brave het vooral moet hebben van wat spaarzame momenten, is Marbles over de hele linie gewoon erg goed. Brave is me iets te geforceerd.

Sowieso ken ik nu veel meer (goede) 90s-albums dan vorig jaar. Iets wat ook de daling van o.a. The Sky Moves Sideways en met name OK Computer (een album dat toch niet echt gedaald is qua waardering) verklaart.

Voorheen zette ik vaak eerst alle 5,0*-albums op een rijtje en daarna alle 4,5* etc. Maar ik merk dat die cijfers steeds vaker herzien moeten worden. Iets wat me in het begin nog wel lukte, ik hoefde immers maar een paar albums opnieuw te beluisteren, maar nu gaat daar te veel tijd in zitten.

Moeilijk te zeggen. Ik ben net terug van fitnessen. Ik ga eerst even douchen en dan zal ik wel alvast gaan beginnen met rekenen. Maar of ik het gelijk helemaal door ga rekenen weet ik niet.

Ok, bij deze zijn de lijnen gesloten. Er kan niet meer gestemd worden.

Ben erg benieuwd chevy; Moet nog steeds meer doen met de jaren 90(al is de ontdekking van jeff buckley al een goede stap in de richting voor mij). Hopelijk vind ik in deze top 40 nog wat leuke tips.

Een (relatief) laag aantal deelnemers, maar tegelijkertijd ook de meest spectaculaire kijkend naar de posities. Maar liefst 13 nieuwe binnenkomers en veel (grote) verschuivingen. Straks het eerste vijftal.

Je maakt ons nieuwsgierig!
Laat ze maar komen

5 groepjes van 4 ipv 4 groepjes van 5. Klachten kunnen gemeld worden bij de klantenservice.

40. Blur - Parklife (1994) ( 38 punten) Hoogste positie: 6
Aantal keer genoemd: 9x / Positie vorig jaar: 83 ( 26 punten)
Nou de ondergrens is dus 38 punten. Dat is nog niet eens de helft van de ondergrens van de 60s. Wat dat betreft erg matig, maar het zorgt wel voor een verrassende editie. Kwam nooit hoger dan de 6e plek, maar werd wel 9 keer genoemd. Dat is eenmaal meer dan die zwarte van Metallica, die evenveel punten gehaald heeft.
De eerste slag in de ‘Oasis vs. Blur’-strijd is dus voor Blur.


39. 16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996) ( 39 punten) Nr. 1 van: thelion, jori stes, wibro
Aantal keer genoemd: 6x / Positie vorig jaar: 30 ( 55 punten)
Vorig jaar dus ook al in de lijst, maar met meer punten en destijds ook 4 keer meer genoemd. Dit jaar slechts 6 keer genoemd en dat kan dus in theorie genoeg zijn voor de lijst. Helemaal als drie van die zes posities een toppositie zijn. Een mooi unicum en gelijk een mooi voorbeeld van de gekte van de lijst tov vorig jaar.


38. Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain (1994) ( 39 punten) Nr. 1 van: Raconteur
Aantal keer genoemd: 7x / Positie vorig jaar: 78 ( 27 punten)
De volgende nieuwe dient zich alweer aan. Een album dat ik de afgelopen dagen over het hoofd heb gezien, want anders had ik er toch zeker wel wat van proberen te luisteren. Voor de finale dan maar.


37. PJ Harvey - To Bring You My Love (1995) ( 39 punten) Nr. 1 van: Kronos
Aantal keer genoemd: 8x / Positie vorig jaar: 133 ( 19 punten)
Kan niet anders dan dat het komt door het pleidooi in het topic van Cabeza. Als essentiële klassieker genoemd en zodoende dus wat bekendheid genoten bij de vaste schare van het forum. Voorspelbaarheid is geen optie dit jaar (behalve misschien bovenin ), want degene die PJ Harvey voorin bij de beste 40 had verwacht, had ik vooraf voor gek verklaard.

Dat PJ zo hoog eindigt komt misschien ook wel doordat haar vorige album over het algemeen wordt gezien als het beste album van 2011. Daardoor zal ze wel wat nieuwe fans hebben gemaakt gemaakt die hebben ontdekt dat dit album zelfs nog beter is. Wat mij betreft een terechte top 40 plek voor een van de beste artiesten van de 90s!

Het titelnummer en down by the water zijn in ieder geval super!

The Dancer nog beter.

Man, man, wat een opening!
Alleen deze vier platen weerleggen al de soms gespuide kritiek dat de '90s op muzikaal een wat zwakker broertje zouden zijn...

Inderdaad, een heel wat aannemelijkere verklaring!

De 90s zijn dan ook gewoon het beste decennium. Ik had wel een top 200 kunnen maken.

Ken geen van de platen, maar ben al gelijk nieuwsgierig naar 16 Horsepower!

Zou Björk de lijst gehaald hebben? (Homogenic helaas waarschijnlijk niet)

alleen de albums van Neil Y en Television die in de opening van de jaren 70 zaten zijn al een stuk sterker en dan was Pere Ubu in aantocht.

Schitterend eerste viertal. Zelfs al had ik enkel PJ in mijn top 20 (jawel, ik ben een van zij die het afgelopen jaar via Let England Shake tot haar vroeger werk ben gekomen) maar de andere zijn evenzeer favoriet

Nooit geweten dat er een neger in die band zat, maar zo leer je nog eens wat.

Hier sluit ik me bij aan.

Crooked Rain, Crooked Rain Sowieso een geweldig decennium dit. Ik verwacht een gevarieerdere lijst dan bij de afgelopen decennia. Hopelijk is er ruimte voor een gezonde dosis hiphop.

36. Rage Against the Machine - Rage Against the Machine (1992) ( 39 punten) Nr. 1 van: wandelindenatuur
Aantal keer genoemd: 9x / Positie vorig jaar: 203 ( 13 punten)
Een terechte notering gezien de status van deze love/hate-band. Zeker niet voor iedereen, zo blijkt uit onderstaande quote.
Maar wie daar een beetje doorheen kan luisteren, komt eerder uit bij iets als dit:


35. dEUS - Worst Case Scenario (1994) ( 40 punten) Hoogste positie: 3
Aantal keer genoemd: 7x / Positie vorig jaar: 94 ( 25 punten)
Nou, de eerste plaat die de 40 punten wist te behalen en dan weer een nieuwe notering. Vorig jaar nog maar net binnen de top 100 en dit jaar waren de dEUS-fans ruimschoots aanwezig. Maar dat zullen jullie nog wel merken.


34. Faith No More - Angel Dust (1992) ( 40 punten) Hoogste positie: 2
Aantal keer genoemd: 7x / Positie vorig jaar: 75 ( 29 punten)
Technisch gezien scheelt het uiteraard maar 11 punten. 2 nieuwe gebruikers is dus het verschil. Maar wel het verschil tussen onopgemerkt voorbij gaan en een prominente plaats. Ook dit album mocht door gaan als essentiële klassieker. Wellicht daarom.


33. Crowded House - Woodface (1991) ( 40 punten) Hoogste positie: 6
Aantal keer genoemd: 8x / Positie vorig jaar: 32 ( 54 punten)
Dat is dan wel weer een overgang en gezien de voorgaande 3 albums niet het meest voor de hand liggende album, maar de jongens uit Nieuw-Zeeland wist jullie (en ook mijn) harten te veroveren met de perfecte popliedjes. Subliem geproduceerd en de stemmen van de gebroeders Finn passen perfect bij de melancholieke sfeer.

Met als enige valkuil dat dat album al maanden uit was toen de vorige editie er was. En volgens mij was de hype van die plaat destijds al wel over. Maar wie weet.. het zou zo maar kunnen dat er wat vertraging zat in het ontdekken van haar vorige platen.

hmm, deze vier vallen dan weer wat tegen.

Inderdaad, alleen dEUS haalt het niveau van de eerste vier, wat mij betreft.
RATM en FNM zijn voor mij jeugdsentiment waar ik nu nooit meer naar luisteren, al blijven dit leuke albums. Van Crowded House ben ik nooit helemaal weg geweest.

@Chevy: daar vergis je je dan flink in, de hype was misschien over, maar de meeste mensen hebben de plaat pas erna ontdekt (zelfs nog helemaal aan het eind van het jaar, toen ie ineens in alle jaarlijstjes opdook, kwamen er heel veel stemmen bij).

Tsja, zullen we het om de vrede te bewaren maar houden op het cliche "smaken verschillen"

ok, vriendjes.