Tsk!

Vandaag kwam Orpheus in Exile (The Songs of Vadim Kozin) voorbij als opener van mijn Almondweek, waarmee ik, schouder aan schouder met de 'verstokte Almond-fans', naar een vrij excentrieke plaat heb geluisterd: een met Russische inslag.

Alhoewel, inslag? Het concept is het Russische, maar soms sijpelen er wél westerse klanken tussen. In 'Brave Boy' knalt een achtergrondkoortje tijdens het refrein in met een kreet: 'brave boy!', op zo een a-rusissche manier, dat het vrij misplaatst voor mij klonk. De plaat heeft soms van die momentjes dat ik 't niet volledig 'geloven' kan, en daar zit de kritieke plek.

Nu is de plaat me eigenlijk goed bevallen, dus dit bericht openen met een negatief aspect doet de plaat wat te weinig eer aan. Een aantal tracks is erg mooi, hierin bv. 'I Love So Much to Look into Your Eyes' of 'My Fire', waarin de viool op een prachtige manier Almond ondersteunt. Van die overdramatische violen: ik kan ze zó verdomd mooi vinden.

Afijn, wel een goed plaatje dus, alhoewel je er wel van moet houden.

Ook Mother Fist en haar vijf dochters beluisterd, die weer vrij anders klonk. Dat theatergevoel knalt wel veel naar voren, en soms heb ik ook Bowie-associaties, alhoewel dat misschien meer een algemene opmerking is dan een album-gerelateerde.

Ongelooflijk sterke aanvulling op eerdere commentaren aldaar, zeer sterk geschreven op een manier zoals ik dat niet kan waardoor dit album in een ander licht komt te staan wat het in mijn ogen verdient:


Dat handje doet goede zaken de laatste tijd

Voor mij een nieuw topic, met een bekende artiest

Ik herinner me het Soft Cell hitje als een prettige uitlaatklep op de dansvloer, maar de belangstelling voor Marc Almond ontstond pas bij Stories of Johnny. Een beetje gay doen maar het niet zijn (of durven) was in de jaren 80 nog wel spannend. Ik had in die tijd zo'n androgyne huisgenoot die, naast Nick Cave en zijn kakkineuze vriendinnetje, ook dweepte met Almond. Zelf kocht ik in die tijd eigenlijk alleen platen die zo extreem mogelijk klonken, dus ik had Test Dept naast Virgin Prunes in de kast staan. Er werden over en weer veel platen uitgeruild ("mag ik 'm van je opnemen?") en zo kwam Stories of Johnny op de draaitafel. Onder de indruk? Nou, van een paar nummers wel maar onvoorwaardelijk werd de liefde nog niet. Wel herkende ik de stem terug van platen van rariteitenkabinet Psychic TV en werd me de connectie met die stamper Tainted Love gewaar. De belangstelling was gewekt zeg maar.

Mothers Fist was wel vlot raak, en het geweldige concert dat hij indertijd gaf hielp zeker mee. Sowieso vind ik nog steeds dat Martin MccArrick het best zittende muzikale jasje aan Marc Almond heeft gegeven, zijn spel geeft Mothers Fist een zekere meerwaarde. Ik heb de plaat zelfs aan mijn moeder kado durven geven, geen idee wat ze toen van me dacht. Almond heeft niet alleen een warme stem, hij draagt met zijn performance ook daadwerkelijk warmte over. Daar moet je voor open staan, en eerlijk gezegd denk ik dat zijn gaye verschijning hem wel degelijk parten speelt. Iemand als George Michael is ook openlijk homosexueel, maar die biedt veel meer ruimte om dat aspect te negeren (waar die hypocriete WHAM-clipjes al een stevige bodem voor hebben gelegd, vergelijk dat eens met bv de clip van Say Hello Wave Goodbye). Dat Almond niet kokketeerde met zijn homosexualiteit is overigens zéker niet altijd zo geweest, In Vredenburg was hij toendertijd gezellig in de weer met het oprekken van een zwart condoom naar het gewenste formaat. En een lol dat ie had ...

Ik heb zijn reguliere platen sindsdien altijd wel aandacht gegeven, de een wat meer dan de ander. En steevast vind je er enkele nummers op terug die je even optillen. Grappig is dat blijkt dat Marc Almond fans toch vaak hun specifieke favoriete nummers hebben. Zijn neus voor covers is ook altijd sterk geweest, waarbij ik de solo van Somethings Gotten Hold of My Heart véruit prefereer boven het duet. Maar zoek de spetterende versie van The Days Of Pearly Spencer eens op. Of verbaas je over een hele andere Marc Almond op de solo piano Violent Silence ... ja, ik heb ook een paar krochten verkend.

In 2007 ben ik naar Paradiso geweest samen met mijn wat al te straighte broer. Die houdt niet van muziek maar des te meer van hits, dus dat was even doorbijten tot de uitsmijters van Soft Cell voorbij kwamen. Na afloop heb ik hem uitgelegd wie nou die Jacques Brel was. Leeuwarden paste helaas niet in het schema, maar volgens mij komt er nog wel een herkansing en dan wil ik er zeker bij zijn.

Een blinde vlek in mijn Almond catalogus is dé plaat met de Mamba's. Het zou kunnen dat ik daar nog nooit iets van gehoord heb, en als ik alles hierboven lees dan heb ik daar nog wel wat in te halen.

Absoluut.. Immers het beste album uit de '80 Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)



Ik doe juist mijn best om het zo min mogelijk uit te stellen. Nu zit iedereen in de flow. Doe mijn best om vanavond een stuk te posten. Ben al bezig achter de schermen



Vandaag komen voor mij de Russisch getinte albums 'Heart on Snow' en 'Orpheus in Exile' aan de beurt. Ben ik een beetje huiverig voor. Omdat ik deze eerder (jaar geleden) minder wist te waarderen. Maar dat was evenzo met 'Marc Almond with Michael Cashmore - Feasting with Panthers (2011)' en dat is inmiddels ook goed gekomen



'Mother Fist' ken ik al voldoende om een meer dan postitieve mening over te vormen. Wat een geweldig album. Top 3 Almond album materiaal

Fijne flow ook en voor mij eens erg gezellig om dat met meerderen te doen. Ben nu al zo blij dat ik voor Almond gekozen heb boven Prince (mag vast een ander eens doen ).

Ik kijk ook uit naar de bijdrage van dazzler die als het goed is nog gaat komen!

Daar had ik graag bij willen zijn, kan me voorstellen dat dat geweldig was alleen al vanwege de sfeer die er toen in die scene hing.


Ik denk dat Tenement Symphony voor velen een absolute tip is. Ik heb hem zelf wat onderbelicht en misschien wel onterecht (ik heb nu eenmaal mijn eigen 'darlings').
Violent Silence is de donkere Almond, de alternatievere, de kant zoals velen hem zeker niet kennen:

Marc Almond - Violent Silence (1986)

Marc Almond & Foetus - Violent Silence / Flesh Volcano (1997)


Dat weet ik nog wel: sheplays en jij.... dat was de MuMe-vertegenwoordiging die avond


Zeker. Het verbaast me eigenlijk ook dat juist jij die niet kent, ik vind dit uitgerekend dé Almond plaat voor jou.

Untitled mag zeker ook niet onderbelicht blijven: niet het meesterwerk dat Torment and Toreros is maar wel degelijk bijzondere muziek.




Een Mambas bonustrack met een lekkere flow die ook de moeite waard is: Sleaze (Take It, Shake It). Let op de dame op tamboerijn (Marc is blijkbaar nog niet af van de sexdwarf )

Tip voor liefhebbers van bijv. Pet Shop Boys..... het album Tenement Symphony.

Wordt voor mij ook vrijdag waarschijnlijk. Het was afgelopen nacht ook al ver na 02:00 uur vanwege recensie 'Torment and Toreros'. En ook oppassen dat mijn niet stuk te lang wordt. Ik luister al maanden Almond en er is nog steeds veel wat ik niet heb gehoord! Zoals dus bijvoorbeeld het album 'Tenement Symphony'. Andere albums al meerdere malen geluisterd en deze dus nog niet één keer. En zal nu wel moeten nadat ik bovenstaande video heb gezien. Moóoi! Back to the '80. Ik ben blijkbaar begonnen bij de albums waar het meest over is geschreven is Marc Almond - Tenement Symphony (1991)

Dus..., succes aan diegenen die dit weekend gaan beginnen met luisteren

'Tenement Symphony' is toch geen cover-album zoals 'Stardom Road', of toch? Omdat je (aERo) ook 'Pet Shop Boys' aanhaalt. 'The Days of Pearly Spencer' ken ik.. Maar toch niet van Almond? Hoe dan ook; mooie uitvoering

Nee, The Days of Pearly Spencer is een cover van David McWilliams en Jacky van Jacques Brel.
De rest is eigen werk, vaak geschreven met Dave Ball.

Het was dus het album waar hij weer samenwerkte met Soft Cell maatje Dave Ball (die hier als The Grid opereert). Ook Trevor Horn heeft een flinke vinger in de pap.

Trois Chansons de Bilitis - Extract is van Debussy.

Ik schuif vrijdag weer aan. Dan ga ik de nr. 1 plaat uit de jaren '80 beluisteren

Die heb ik eerder vandaag beluisterd. Nog niet gestemd, maar wel blij dat ik het gedaan heb. Echt schitterende muziek. Vandaag of morgen nog eens wat aandachtiger beluisteren.

Deze hele week gaat het in huize aERo al van

Dank u AOVV en Masimo voor deze kans

In vogelvlucht even ...

Ik heb alle albums van Soft Cell op LP en CD (inclusief Non Stop Ecstatic Dancing).
Ik heb alle singles van Soft Cell op 7" en bijna allemaal op 12".

Verder het eerste verzamelalbum op vinyl en de CD verzameling met 12" singles.

Van Marc Almond bezit ik alle solo albums op mp3 tot en met Enchanted.
Dat laatste album vind ik zijn allerbeste album en heb ik ook op vinyl.
De eerste singles verzamelaar heb ik ook op mp3

Dave Balls eerste soloplaat koester ik trouwens ook.

Soft Cell behoort bij mij tot de allerbeste 80s bands.
Zo'n typische dazzler artiest waar je mij geen kwaad woord over zal horen zeggen.

Voor Marc Almond heb ik altijd heel veel respect gehad.
Hij is één van de weinige artiesten die (en ik durf zeggen in de traditie van Brel)
sentiment (en ik schrijf nu bewust niet kitsch) heel geloofwaardig weet over te brengen.

Guido Belcanto (Vlaams zanger) zet ik ook in dat rijtje. En Robert Long.
Muzikanten die kunnen ontroeren en je doen zoeken naar een zakdoek.
En achteraf voel je je nooit belazerd: geen goedkoop sentiment dus.
Het heeft met passie en puurheid te maken.

Johan Anthierens schreef en boek over Brel: De Passie en de Pijn.
Misschien het best denkbare etiket dat ik op deze artiesten kan kleven.

En ja, ook ik vind dat je Almond met mate moet nuttigen.
Ik ben blij met wat ik nu van hem in mijn collectie heb liggen.
Ik ben dus zeker geen echte fan, maar eerder een bewonderaar.

Ik nam me voor om bij Enchanted en eventueel de Soft Cell albums
een wat uitgebreidere recensie te schrijven. Maar het is momenteel erg druk.
Laat ik beloven dat ik Enchanted deze maand nog met nodige egards bejegen.

Madame de la Luna ... wat een grandeur ... ik heb er meteen zin in.

Ik luister morgen nog wat Almond, vandaag voel ik me niet echt lekker, rusten geblazen. Tot zover het medische bulletin.

Beterschap.

Ik kwam vanavond nog een stukje over Soft Cell/Marc Almond tegen op het uitstekende Dangerous Minds-blog:

Dangerous Minds | ‘Martin is a boy with problems’: Soft Cell sing of teenage vampire, 1983 - dangerousminds.net

En hier de genoemde Hendrix-medley, die behoorlijk goed is:

Hmm, ik ben nooit zo'n fan van die Hendrix-medley geweest (misschien een te groot Hendrix liefhebber denk ik).


Ik begrijp dat volkomen. Het gekke is dat Almond de enige artiest is die ik echt altijd kan horen, welke bui ik ook heb, wat voor tijd van het jaar of weet ik het wat.
Er is denk ik geen enkele andere artiest met wie ik dat ook heb.
Voor al mijn echt grote favorieten gaat dat zeker niet op (Rufus, Antony, Prince Sigur Ros, Nick Cave, Sufjan Stevens, Zita Swoon... noem ze maar op).

Dat snap ik dan weer wel (denk ik). Waarschijnlijk omdat Almond voor elke bui wel een album heeft

O ja... Ik ben bijna klaar

Afkomstig uit de (alt)(progressieve)rock/ metal hoek afgewisseld met karakteristieke singer-songwriters hoorde ik op een dag het debuut 'Funeral' van 'Arcade Fire'. Dat was voor mij aanleiding om op zoek te gaan meer soortgelijke muziek. Aanvankelijk kwam ik uit bij bands als 'Lost In The Trees' en 'The impressibles'. In feite geen muziek die direct associaties oproept als het om 'Arcade Fire' of 'Marc Almond' gaat. Al zijn de genoemde bands wel allemaal muzikaal rijk gearrangeerd en in de basis redelijk theatraal te noemen. En zo is het bruggetje naar 'Marc Almond' ook snel gemaakt. En zoals gezegd, komt de naam Almond regelmatig voorbij in de stukken die aERo schrijft op MuMe.

Ik moest eraan geloven, want als aERo het zo geweldig vindt zou ik er - op z'n minst - toch ook iets mee moeten kunnen. Dat is nu ongeveer een jaar geleden. Bij artiesten die ik voor het eerst ga beluisteren begin ik meestal bij het debuut of anders bij het meest recente album. Maar in het geval van Almond zit daar 28 jaar tussen en als je de 'Soft Cell' periode meerekent 31 jaar. Goede raadgever is meestal ook het album-overzicht op MuMe. Uitzondering hierop is 'Marc Almond'. Omdat er weinig stemmen worden uitgebracht op de albums heb je niet erg veel aan de normering van MuMe. Dit laatste is ook deze week bevestigd. Er is op MuMe weinig geschreven bij het album 'Tenement Symphony' maar wordt wel tot een van zijn betere werken gerekend kom ik nu achter. Ik kan me herinneren dat ik een jaar geleden lukraak ben gaan luisteren. En toen maakte ik blijkbaar de verkeerde keuzes. Zijn Russische uitstapjes; 'Heart on Snow (2003)' en 'Orpheus in Exile (2009)' raakte me totaal niet en zelfs het samenwerkingsverband met Michael Cashmore - Feasting with Panthers (2011) deed me toen niets. Ik vond het nooit slecht maar het grijpen deed het me ook niet. Almond toen vrij snel 'geparkeerd'.

Ergens - een half jaar geleden - kwam ik de treffende beschrijving tegen over het album 'Mother Fist....' en toen was het raak. Met name omdat ik nog steeds op zoek was naar goede, rijke muziek waarbij het best theatraal en bombastisch mag klinken.

Bovenstaande wilde ik persé even kwijt omdat 'Marc Almond' op MuMe een ondergewaardeerde artiest blijkt te zijn. Zoals er nog vele andere artiesten/ bands zijn die extra aandacht verdienen. Maar goed, deze week is voor 'Marc Almond'. En inmiddels ben ik verheugt dat ik de beste man een beetje beter heb leren kennen. En als het voor mij werkt, moet het ook voor anderen kunnen werken. Hieronder een beschrijving hoe de albums op mij zijn overgekomen tot nu toe;

Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)
Marc Almond - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
Marc Almond - Varieté (2010)

Deze 3 albums zijn als het ware thematische albums. Waarbij ik het erg knap vindt dat je als artiest dergelijke afzonderlijke stijlen neer weet te zetten. Ik weet niet of Almond steeds met dezelfde muzikanten werkt. In ieder geval kun je duidelijk beluisteren dat het muzikaal van hoog niveau is. De thema's zijn duidelijk waarneembaar en ook al vaker benoemd. 'Torment and Toreros' is heerlijk bombastisch met een nadrukkelijke Spaanse invloeden. 'Mother Fist' heeft het karakteristieke geluid van een bruine zeemanskroeg. Rondom 'Varieté' is nog geen thema benoemd volgens mij. Maar - in mijn beleving - is dit daadwerkelijk een variété-act. En dan wel over zijn eigen leven. Laat Almond dit album chronologisch - van begin tot einde - opdragen in een theater en je hebt een musical. Varieté is inmiddels uitgegroeid tot mijn meest favoriete album van Marc Almond. De teksten op 'Varieté' spreken me op een of andere manier ook geweldig aan!

All we need is a little bit of bread and circus
When life conspires to hurt us

All we need is a little bit of bread and circus
When all our friends desert us

En de wijze waarop Almond steeds weer zingt in 'The Exhibitionist'.. Vooral op het eind
Ordinary is bad
Strange is good
Heerlijk als understatement..

VaVa, VaVa VaVa, Variety
It's the spice of life
And it's calling to me
De trompet, het slepende gitaartje.. Geweldig!!

Er is veel meer, maar deze weet ik even zo op te lepelen..

De hierboven beschreven theatrale en 'thematische' albums zijn momenteel het meest favoriet bij me, met dus als favoriet 'Varieté' en 'Mother Fist' op een goede tweede plek. Maar deze albums heb ik dan ook al vaker geluisterd dan andere albums in zijn zeer rijke en uiteenlopende Oeuvre.

Dit in tegenstelling tot zijn Russische getinte albums. 'Heart on Snow (2003)' en 'Orpheus in Exile (2009)'. Een jaar geleden deden deze albums me niet veel en ik moet bekennen, dat was een goede eerste indruk. Beide albums opnieuw aan een luisterbeurt onderworpen. Voor mij is dit duidelijk niet de Almond die ik graag hoor. Al waardeer ik het al wel iets beter. Heeft misschien ook te maken met het feit dat het allemaal wel erg melancholiek klinkt en dat ik nu - en waarschijnlijk destijds - niet in dergelijke flow zit.

Marc Almond - Heart on Snow (2003)
De titeltrack van 'Heart on Snow' vind ik wel zeer oké. En de donkerbruine stem van 'Boris Grebenshikov' in het nummer 'Nuit de Noel' kan ik ook zeer waarderen. Jammer dat hij alleen op het einde even mee komt 'brabbelen'. In 'Gosudaryunia' en 'Lost But Not Forgotten' hoor ik ook nog enige potentie. Maar goed, dat zijn volgens mij allemaal de meest westers-klinkende nummers van het album. aERo schrijft dat hij dit een van de betere albums vindt van Almond. Echter mis ik zijn uitbundige beschrijving omtrent dit werk. Soms werkt dat om bepaalde nummers beter te begrijpen.

Marc Almond - Orpheus in Exile (2009)
Eigenlijk van hetzelfde laken een pak als 'Heart on Snow'. Aanvankelijk leek het alsof ik dit album beter kon waarderen, omdat er betere afwisseling in zou zitten van wat meer up-tempo, en minder melancholieke nummers. Maar halverwege verlies ik ook bij dit album mijn aandacht.

Marc Almond - Stardom Road (2007)
Een geweldig coveralbum. Terwijl ik daar normaal gesproken geen fan van ben. Maar goed, de meeste nummers kende ik niet en dan heb je ook geen last van het origineel. Ik heb op Spotify een afspeellijst aangemaakt waar eerst het origineel voorbijkomt en direct daarna de cover van Almond. Was dus extra leuk om het op deze wijze te luisteren. Bij de meeste nummers vind ik de versie van Almond beter uit de verf komen dan het origineel. Waarschijnlijk ook omdat het allemaal frisser klinkt dan het origineel wat stuk voor stuk klassiekers zijn. 'The Ballad Of Sad Young Men' in de uitvoering van 'Shirley Bassey' is al erg fraai. De jazzy uitvoering van Almond samen met Antony Hegarty komt helemaal tot zijn recht in deze decembermaand. 'The London Boys' is een mooie ontdekking in de versie van 'David Bowie'. De nummers 'I Have Lived', 'I Close My Eyes And Count To Ten' en met name 'Kitsch' springen er uit voor me.

Marc Almond - The Stars We Are (1988)
Gek misschien. Een jaar geleden pas voor het eerst geluisterd. En deze week weer voor de gelegenheid. Het 'hit-album' van Almond en een van de favoriete albums voor aERo. Stijgt per luisterbeurt nu rap in mijn waardering. Goede afwisseling van nummers. Van luchtig naar spannend en weer terug naar luchtig, ingetogen en dan weer cabaretesk.

Marc Almond - Vermin in Ermine (1984). Omdat ik keuzes moet maken in het beluisteren van Almond heb ik dit album deze week pas voor de eerste keer beluisterd. Up-tempo nummers met de Spaanse invloeden al duidelijk hoorbaar. Wel apart als je bedenkt dat dit album is opgenomen met 'The Willing Sinners', zoals ook 'Mother Fist' (dat andere thematische album). Maar je moet erg goed luisteren om dat eruit te halen. Want het klinkt dus eerder Spaans dan 'Zeemans'. Moet als album nog een plek krijgen. Maar 'Gutter Heart' en 'The Boy Who Came Back' zijn is iig. wel erg fraaie uitspringers van dit album.

Marc Almond - Tenement Symphony (1991) haalde aERo deze week aan in dit topic. Is echt terug naar de jaren '80. Eerste luisterbeurt beviel gelijk goed. Begint meteen erg catchy met 'Meet Me in My Dream'. En de afsluiter 'My Hand over My Heart' is erg fraai. Dit laatste nummer heeft de typische sfeer van een feel-good nummer. Verder kan ik Inhoudelijk nog weinig zeggen over dit album. Ja erg poppy!

Het laatste album waar ik nog iets over kan zeggen is het samenwerkingsverband met 'Michael Cashmore' - 'Feasting with Panthers'. Viel een jaar geleden echt niet op z'n plek. Ik denk vanwege het zeer melancholieke begin. Is wel iets rechtgetrokken. Maar behoort op dit moment nog zeker niet tot mijn favoriete albums. Wat dat betreft heb ik dat voor mezelf niet verkeerd ingeschat een jaar geleden. De albums die me toen niet raakte, doen dat nog steeds niet. Al kan dat uiteraard altijd nog omslaan.

En dan denk je al veel te kennen van 'Marc Almond'. Totdat je ziet wat ik nog niet hebt geluisterd. Hieronder een lijst met albums die ik nog niet heb geluisterd en dus ook niet heb beschreven;
Marc Almond - Stories of Johnny (1985)
Marc Almond - Jacques (1989)
Marc Almond - Enchanted (1990)
Marc Almond - Absinthe (1993) (Alternatieve titel: The French Album)
Marc Almond - Fantastic Star (1996)
Marc Almond - Open All Night (1999)
Marc Almond - Stranger Things (2001)
En dat is dus nog alleen zijn solocarrière!!

Op basis van wat ik wel heb gehoord een lijst(je) van favoriete nummers chronologisch per album;
- Catch a Fallen Star - Torment and Toreros (1993)
- The Animal In You - Torment and Toreros (1993)
- Gutter Heart - Vermin in Ermine (1984)
- The Boy Who Came Back - Vermin in Ermine (1984)
- Mother Fist - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
- There Is a Bed - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
- Saint Judy - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
- Melancholy Rose - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
- Mr. Sad - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)
- Bitter Sweet - The Stars We Are (1988)
- Only the Moment - The Stars We Are (1988)
- Your Kisses Burn - The Stars We Are (1988)
- The Very Last Pearl - The Stars We Are (1988)
- Tears Run Rings - The Stars We Are (1988)
- Somethings Gotten Hold of My Heart - The Stars We Are (1988)
- I Have Lived - Stardom Road (2007)
- I Close My Eyes And Count To Ten - Stardom Road (2007)
- Kitsch - Stardom Road (2007)
- Bread & Circus - Varieté (2010)
- Nijinsky Heart - Varieté (2010)
- The Exhibitionis - Varieté (2010)
- The Trials of Eyeliner - Varieté (2010)
- Lavender - Varieté (2010)
- Variety - Varieté (2010)
- Cabaret Clown - Varieté (2010)


Favoriete Soft Cell nummers voor zover bekend bij me;
- Tainted Love
- Torch
- Sex Dwarf
- Where Did Our Love Go?
- Say Hello, Wave Goodbye
- Seedy Films

Top 10 begin ik niet aan!

nb.
De albumbeschrijvingen van hierboven ga ik later nog kopiëren en plakken bij het juiste album op MuMe.

Wat een mooie aandacht krijgt Almond toch deze week!

Opvallend genoeg liggen we qua favorieten eigenlijk behoorlijk op 1 lijn zowel qua nummers als albums.
Overigens is een album als Heart on Snow toch wel wat aan het wegzakken bij mij de laatste jaren terwijl toen het net uit was gelijk goed aansloeg.

Zoals gezegd werkt Almond ook vaak samen met dance-acts en dat is soms erg lekker te noemen.





















En dit is nog maar een klein deel.................

Overigens ben ik ook altijd erg gecharmeerd geweest van zijn Madonna Like a Prayer cover: wat een gewedlige versie is dat

Tof, keijzm73!

En volgens mij sta ik weer juist níét aan jullie zijde: ik vond de Russische plaat vrij tof, maar Varieté vandaag vond ik (helaas) wat wisselvallig.

Er staan een paar hele mooie songs op, hierin - de mij al bekende, wel dankzij Eric - Nijinski Heart, en bv. Bread & Circus (refrein ) maar sommige liedjes zijn voor mij net iets té, en om niet wild te schieten dan maar ter verdediging een voorbeeld: bv. But Not Today die me dan toch echt wat te zoet is. En wellicht niet excentriek genoeg, iets wat ik wel waardeer van Almond. Op Varieté vond ik eigenlijk vooral het begin sterk, daarna verloor het m'n aandacht.

Desondanks wel weer een paar mooie songs ontdekt, dat wel. - en niet alles is raak, natuurlijk. Hoeft ook niet. Toch ben ik denk ik wel dat z'n wat maffere projectjes me het meest bevallen. Je sprak over leuke samenwerkingen, Eric? Ik zal de filmpjes 'ns beluisteren.

Vanavond nog Marc & the Mamba's opzetten.

Aangezien er nu wat liefhebbers beginnen te ontstaan zijn er misschien geïnteresseerden in live-werk van Marc.
Er is legaal best veel uitgebracht maar niet alles van denderende opname-kwaliteit.

Als ik 2 albums mag aanraden zijn dat het vrij recente Bluegate Fields (probeer de dvd versie te beluisteren daar staat meer op).




Marc Almond - In Bluegate Fields (2008)




En 12 Years of Tears (ook daar is de dvd versie degene waar alles op staat):




Marc Almond - 12 Years of Tears (1993)

Dat er nu meer mensen in Marc Almond geinteresseeerd zijn komt ook een groot deel door jouw prachtige introductie bij dit topic Eric.

Ik ben er ook blij mee. Prince had ik ook best leuk gevonden maar hier kon ik meer hart en ziel in leggen en dit was nog nieuw terrein voor velen.
Prince is, hoe graag ik hem live nog zie, een beetje vergane glorie en vooral sentiment.
Almond is dat niet voor mij. Daar zit toch wel een groot verschil denk ik. De keuze was uiteindelijk dus toch niet zo moeilijk.

Ik had trouwens niet verwacht dat dit nog redelijk zou aanslaan. Ik vreesde voor een weekje radiostilte in dit topic

Een beetje glamour en theater kan MusicMeter wel gebruiken toch?!

Volgende week Queen of Muse?
Bowie is al geweest; zeker ook theater en glamour.

Ik zou best wel benieuwd zijn naar een verhaal rondom Mark Knopfler van Chevy en/of Rudiger.
Totaal niet mijn muziek, maar wel 2 users hier die daar een mooi verhaal bij kunnen vertellen.

Het debuut 'Dire Straits' van 'Dire Straits'

En het nummer 'Telegraph Road'

En nog wel wat meer

Maaruh, we zijn toch nog niet klaar met Almond? Wellicht heb ik de missing link gevonden tussen Cave en Almond, waar aERo het over had... Want ook Cave kan een partij theatraal zingen




Of dat nummer over die andere vrouw direct na 'Deanne' op het album 'Tender prey'.




Ik vind het lastig. Begrijp ergens wel wat aERo bedoeld, maar ligt toch ook nog steeds ver uit elkaar in mijn beleving. Die stem van Cave is zo karakteristiek! En die van Almond ook! Dat leidt al direct af om muzikale gelijkenissen te vinden.. Misschien iets van het melancholieke 'The Boatman's Call'?

Je had ook dit nummer kunnen nemen als link