Ik ben een beetje te snel geweest met mijn oordeel over Gunfighter Ballads blijkt. Ik was al aan het schrijven terwijl ik nog aan het luisteren was, maar toen ik gedaan had begon The Hanging Tree en begon ik al te twijfelen over wat ik net geschreven had. Zou zo door Tarantino in Django Unchained gebruikt kunnen zijn. En dan Saddle Tramp, schitterend!
Heb hem meteen weer opgezet, nu met de koptelefoon. Helemaal verkocht nu. Big Iron had ik blijkbaar helemaal overheen geluisterd de eerste maal. Geniale track! Wat een sfeer..., wat een sound..., zou zo uit een rock album van 30 of 40 jaar later kunnen geplukt zijn. Vervolgens bij They're Hanging Me Tonight voel je de strop al spannen rond je nek. Cool Water vind ik wat minder, maar songs als Billy the Kid en The Master's Call moeten volgens mij bij elke Johnny Cash fan toch ook in de smaak kunnen vallen. Kortom, eerste indruk helemaal herzien. Ik ben helmaal om voor dit album!

De meeste countryshizzle is bij mij stiekeme guilty pleasure. Het klinkt oprecht en gewoon lekker gemakkelijk in het oor. Heb wel een zwak voor dit genre.

Dat is dan wel een prestatie van Marty, want de quote van hem in het boek luidt: "Ik verafschuw eerlijk werk."

Leuk. Misschien moet ik het ook nog maar eens proberen maar ik ben nog niet bekomen van de eerste luisterbeurt. Tegen dat ik het boek uit heb beluister ik het nog wel eens.

Dave Brubeck en Paul Desmond


- Gewoonlijk wordt er op maatsoorten van de muziek gedanst, hier lijkt de muziek te dansen met maatsoorten. Zo word je, eventueel letterlijk, voortdurend op het verkeerde been gezet als er weer eens geswitcht wordt.
Blue Rondo á La Turk en Take Five zijn wel de absolute hoogtepunten van het album en de rest valt daarbij wat magerder uit. Desalniettemin blijft het allemaal erg genietbaar en hoewel toegankelijk zijn de nummers verrassend ingenieus van opbouw.
Het geluid van de altsaxofoon klinkt erg uitnodigend en dat verklaart deels het succes denk ik. In het cd boekje lees ik nog dat dit het eerste jazzalbum was dat meer dan een miljoen exemplaren verkocht.

- Score: 4*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 7 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

En daarmee zijn we aan het eind gekomen van de jaren 50. Een selectie van 23 albums waarvan een kleine helft inmiddels deel uitmaakt van mijn collectie. Vooral de jazzalbums spraken mij aan en bij de aanvang van deze reis heb ik de jazzmicrobe dan ook goed te pakken gekregen. Een boek '1001 jazzalbums' lijkt me ook wel wat. Maar vooral de afwisseling houdt het boeiend. Op naar de golden sixties dus. Het decennium van de Vietnamoorlog, de pil en wijde broekspijpen. Maar ook van veel mooie muziek hoop ik maar.

mij ook

Voor als je klaar bent met de ''111 Years of Deutsche Grammophon'' liggen wel deze 1001 opnamen nog op je te wachten, korenbloem.

Zonder dollen, maar ik ken aardig wat opnames uit de lijst, en gebruik het ook regelmatig als naslag werk. Maar toch iets te veel voor brits sentiment samengestelde lijst , na mijn mening,

Dus laat die 1001 jazz platen maar komen

Ik ken ook best wat albums uit die lijst. Heb het boek daarstraks in huis gehaald (geleend uit de bib) om wat in te grasduinen.

Maar nu weer verder hier. Later vanavond komt het eerste album van de sixties eraan.

24. Joan Baez - Joan Baez (1960)

Van deze dame heb ik drie lp's. Voor een euro kom je wel eens wat tegen van haar. Dit debuut ken ik echter nog niet.

Joan Baez vergaarde enige bekendheid bij het grote publiek door op het Newport Folk Festival te spelen. Eerder zong ze in koffiebars.
Van politiek engagement was in de liedjesteksten nog niets te merken, maar ze sloeg wel een aanbod van Columbia af en ging, met het oog op meer artistieke vrijheid, bewust een contract aan met het kleine label Vanguard, dat ook folkmuziek van de Weavers uitbracht terwijl de bandleden daarvan voor communisten werden versleten.
Zowel het platenlabel als Joan zelf deden er een goede zaak mee want uiteindelijk zou het vijf gouden platen opleveren. (Nog een zesde op het label A&M.) En dit in een tijd dat vooral singles nog erg populair waren.
Half de jaren zestig, in navolging van een 'King of Folk Music' (Bob Dylan) kroonde het publiek nu de 'Queen'. Dat had ze uiteraard ook te danken aan de overtuiging waarmee ze hier Amerikaanse en Engelse traditionals nieuw leven inblies.
Maar de knappe verschijning van de negentienjarige engel met heldere sopraanstem deed zeker ook een duit in het zakje. De concurrentie stelde wel niet zoveel voor. Andere vrouwelijke folkies in die tijd waren oude tantes.

Het visuele aspect is bij dan alvast goedgekeurd. Nu de muziek nog. Een folkliefhebber ben ik niet bepaald en Baez heeft dat nog niet kunnen veranderen. Haar stem vind ik wel mooi, de muziek verdient bij deze mijn extra aandacht.

Ik ontdek juist dat ik dit album wel heb, maar met de hoes van haar vierde soloalbum.

Joan Baez


- Knap meiske, daar niet van, maar deze muziek is vooral tof voor bij het kampvuur. Als je van vertelsels houdt zal het ook leuk te volgen zijn maar mij gaan de nummers meestal snel vervelen. Uitzondering is een kort nummer als Silver Dagger, met een sterke melodie. Het afgezaagde House of the Rising Sun doet me dan weer teveel denken aan de tijd dat ik zelf met een gitaar in de hand een poging deed om muziek te maken. Tekst en akkoorden erbij en dan maar kwelen als een echte folkie. Maar eigenlijk wilde ik heavy metal spelen. We wijken af.

- Score: 3*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 7 (gekocht), 3 (reeds in bezit)

25. Elvis Presley - Elvis Is Back! (1960)

Elvis is back, ook in dit boek.

Na twee jaar legerdienst had RCA lang genoeg moeten wachten op nieuw songmateriaal. De Colonel sputterde tegen maar kreeg deze keer zijn zin niet, dus de King nam geen vakantie maar ging weer samenwerken met dezelfde muzikanten als voor hij in dienst was gegaan. Toch duurde het aanvankelijk even voor de eerste nummers goed op band stonden, maar vanaf dan liep het weer erg vlot.
Het merendeel van de nummers werd op een nacht opgenomen. Men voldeed aan de contractuele verplichting om het album af te maken. Maar juist deze nacht kwam Elvis helemaal los en was de opwinding van de eerste Sunsessies helemaal terug. Hoe later (of vroeger) het werd, hoe ruiger de muziek. De nummers varieerden van pop, ballads tot rock-'n-roll. Het zou daarna vele jaren duren voordat Elvis opnieuw zulke vrijheid kreeg.

Dit mooie album heb ik op lp. Verschillende singles kende ik als kind al van mijn pa. Die had hij nog uit zijn jeugdjaren. Een grote fan was ik niet maar later kocht ik toch maar eens een verzamelaar op cd met zijn pittigste werk. En pas enkele jaren geleden toen ik weer lp's ben gaan draaien heb ik zijn beste albums op vinyl aan mijn fantastische collectie toegevoegd.

Elvis Presley


- Elvis is Back! en hoe! Dit album is zeker minder wisselvallig dan het debuut. Complete missers staan hier niet op, maar de toppen zijn misschien ook niet zo hoog. Het contrast is er nog steeds want na een zemelig nummer als I Will Be Home Again komt dan weer een frisse rocker als Dirty, Dirty Feeling, waar Elvis met heerlijk overslaande stem doorheen swingt. Het album kent genoeg variatie om te blijven boeien, maar iets meer snelle nummers had wel gemogen.

- Score: 4*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 7 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

Miriam Makeba - Miriam Makeba (1960)

Van deze dame heb ik nog niet eerder gehoord. Weer eens een artieste te ontdekken dus.

Een fantastisch klinkende mix van een overvloed aan stijlen, zoals traditiionele Xhosa-huwelijksgezangen, Afrikaanse jazz en warmbloedige calypso: een hele mond vol maar beknopter kan de omschrijving eigenlijk niet.
Dit debuut van Miriam Makeba verscheen een jaar na King Kong, de musical waardoor verschillende Zuid-Afrikaanse muzikanten de apartheid konden ontvluchten.
In het westen viel de ritmische afropop van deze in ballingschap verkerende zangeres vooral op door de exotische timbres en melodieën.
Soms weten critici het beter dan het publiek en helaas werden goede kritieken niet omgezet in harde verkoopcijfers. Het platencontract werd niet vernieuwd. Hoewel de modern klinkende nummers wel in de smaak vielen, andere klonken te Afrikaans.
Later nam Miriam toegankelijker materiaal op en kreeg ze als boegbeeld van muzikaal Afrika de koosnaam 'Mama Afrika'. De magie van dit album ligt echter juist in het pure en rauwe karakter, het verlangen ook naar het thuisland dat daaruit spreekt.

Een gat in mijn cultuur blijkbaar. Leuk dat dit boek de minder succesvolle maar toch belangrijke albums niet onbesproken laat.

Makeba vond ik een positieve verrassing, echt heel vrolijke en leuke muziek is het .

Miriam Makeba heeft in het westen dan ook weer bekendheid gekregen door de Graceland concerten van Paul Simon.

Je hebt bij het album in ieder geval een aanstekelijke recensie geschreven.

Vandaag (gisteren) nog geen tijd gehad, maar het staat op de playlist.

Mijn eega kent Miriam Makeba dan weer vanwege dit toch ook wel lichtjes legendarisch album. In 1966 hadden Grammy's in het oude continent misschien nog niet veel invloed, maar aan de andere kant van de oceaan had Makeba toch al flink wat bekendheid veroverd met dit grammy-winnend album, 20 jaar vóór Graceland...

Voor degenen die moesten denken Miriam Mabeka niet te kennen, bij deze nog eens haar wereldhit uit 1967, Pata Pata:




Aaaaah ja, die!!

Aaaaah ja, die!!

Zááááálig...!, niet? Vooral met die dansjes erbij Heerlijk.

Miriam Makeba


- Niet helemaal mijn smaak, deze muziek. Maar toch de moeite kennis genomen te hebben van Miriam Makeba. Het album bevat enkele sterke nummers maar vooral dingen waar ik niet zoveel aan vind. Echt vervelend is House of the Rising Sun. Of het nu Joan of Miriam is die het zingt, het blijft een zeurliedje.
Eigenlijk vind ik het album als geheel niet Afrikaans genoeg klinken.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

The Everly Brothers - A Date with the Everly Brothers (1960)

Een nummer als Bye Bye Love vind ik, om het met een understatement te zeggen, redelijk vreselijk. Ik vrees dus het ergste voor een heel album.

Ondanks moeilijkheden [...] inmiddels opgenomen.

Einde quote. Verder lezen, boek pagina 52.

Terwijl ik dit berichtje opmaak door het album heen aan het skippen. Genoeg om mijn 'vooroordeel' bevestigt te zien. Genoeg ook om te horen dat anderen hun matige nummer Love Hurts een beetje beter hebben gemaakt. Zelfs als het rockt, blijft het een flauwe boel. Waar bij de Louvin Brothers de close harmony zang nog puur en authentiek klinkt, vind ik het bij deze broertjes misselijkmakend zoetsappig.
Voor mij samen met Marty Robbins' album horend tot de categorie: 'Albums die je zeker niet moet horen voor je de pijp uitgaat'.

De hoes is alvast zo verschrikkelijk dat ik je al haast spontaan graag volg in je "vooroordeel"

En dan te weten dat dit tandpasta-reclame album op MusicMeter beter scoort dan bijvoorbeeld het livealbum van Sarah Vaughan.

Leuk topic. Het boek heb ik ook in de kast staan in de Nederlandse editie "1001 albums, de meest spraakmakende albums aller tijden" uit 2007 (wat dan weer een vertaling is van de internationale editie uit 2005).

Heel aardig boekwerk dat vooral leuk is om doorheen te bladeren. Zelfs de jaren '80 metal klassiekers (o.a. Venom, Maiden, Metallica, Napalm Death!! en Slayer) worden niet vergeten. Grootste probleem zijn toch wel de jaren vanaf rond de eeuwwisseling tot 2004 (verder gaat mijn editie niet). Dan blijkt goed dat nog niet alles echt heeft kunnen bezinken.

Zo worden albums van Britney Spears, Limp Bizkit, Linkin Park, Anouk (toevoeging aan de Nederlandse editie door Tom Engelshoven) en het zoveelste U2 vehikel als essentieel gezien.

Dat beloofd... Maar ik vrees dat ik daartegen zowiezo al wel afgehaakt zal hebben. Buiten de metal vind ik maar weinig boeiends in de 80's. In de 90´s redden de grunge en de tribal/rocking beats het nog een beetje. Het ligt dus ook aan de keuzes naturlijk, maar zo heerlijk als bij het op- en openbloeien van genres als jazz, soul, funk, rock en punk-invloed is het later toch niet meer geworden.

Britney Spears, Limp Bizkit en Linkin Park staan (gelukkig) niet meer in deze nieuwere editie. Anouk dan weer wel. Daar zal ik ook snel mee klaar zijn. Zo zullen er wel meer albums zijn. Deze reis hoeft niet echt 20 jaar te duren. Als er maar leuke ontdekkingen voorbijkomen en hernieuwde kennismakingen die verrassen ben ik al blij. Van de 27 albums die nu zijn gepasseerd had ik er 4 al in huis en heb ik er 8 aangeschaft. Geen idee of de balans zo blijft, maar tot nu toe zeker de moeite dus.