Als ik zo door het boek blader bij de jaren 80 en 90 zie ik wel wat namen waar ik weinig mee heb. Maar ook redelijk wat die me nog niet bekend zijn en andere die al jarenlang tot mijn favorieten behoren.

28. Jimmy Smith - Back at the Chicken Shack (1960)

Jazz, Blue Note, 19 stemmen, gemiddelde 3,84. Dat beloofd nog eens wat voor mij te zijn.

De associatie orgel met kerkgezang ging niet meer op nadat Jimmy Smith er belangstelling voor had gekregen. Dat was in '54 toen Hammond een compacter model op de markt bracht.
Smith creëerde er een nieuw geluid mee, in een frisse mix van bebop, blues en gospel; leidend tot wat vanaf dan souljazz genoemd werd.
Dit album is wellicht zijn beste. Medeplichtigen zijn saxofonist Stanley Turrentine, gitarist Kenny Burrell en drummer Donald Bailey.
Het kwartet speelt zuinig maar klinkt alsof het elk moment kan losbarsten. Blue Note's hoesontwerper Reid Miles wijkt nogal af van zijn vertrouwde minimalistische stijl.

Weer eentje voor op de verlanglijst denk ik.

Jimmy Smith


- Dat Jimmy en de zijnen - waarvan Kenny Burrell me al bekend was - elk moment kunnen losbarsten, dat gevoel heb ik er helaas niet bij. Lichte tegenvaller dus. Zeker genietbaar maar te gezapig voor mij. En hoewel de verdienste er mag zijn klinkt dat orgel in mijn oren toch niet helemaal hip genoeg om te overtuigen. Als ik dit album voor 5 euro op cd zie liggen graai ik het wel mee, maar een must have maak ik er niet van. Niettemin een fijn en interessant plaatje.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

29. Muddy Waters - At Newport (1960)

Het eerste bluesalbum in deze lijst. Half de jaren negentig groeide mijn ïnteresse maar al snel raakte ik een beetje uitgekeken op het genre.

Muddy Waters had in de jaren 50 al verschillende hits maar bij het grote en blanke publiek was dit livealbum de doorbraak.
Net zoals dat publiek onbekend was met zijn rauwe Chicago-boogie, was McKinley Morganfield (zijn echte naam) onbekend met dit publiek. Maar de jeugd wist er wel raad mee. Tegen het eind van het concert waren ze helemaal om en dansten ze uitbundig op dit authentieke bluesgeweld.
Het album heeft dus de verdienste de live blues te promoten bij de bleke middenklassers. Het inspireerde ook enkele enthousiast geraakte jongetjes, met de namen Jimi Hendrix, Jimmy Page en Eric Clapton.

Ongetwijfeld ken ik hier enkele nummers van, zoals Hoochie Coochie Man. Maar hoe gaat dat ook alweer...

Fantastische plaat! Steevast een plaats in mijn top 10 voor de MuMe Top 60's. Dit album opgezocht na het zien van aflevering 5 van Dancing in the Street, Crossroads, over de britse blues explosion. Ik had al wel wat van Muddy Waters in huis, maar na het vernemen van hoe invloedrijk hij is geweest voor de britse bluesscene, ben ik Muddy wat dieper gaan uitspitten. Om zijn concert op Newport Jazz 1960 kom je dan niet heen.

Ook leuk, o.a. Eric Clapton over zijn samenwerking met Muddy Waters in 1958 (Van 1:00 tot 4:30):

- Het zal zeker wel een belangrijk album zijn maar mij kan het maar matig bekoren. De mondharmonica maar vooral het bluesschema gaat mij snel vervelen. Een paar nummers lijken dan ook wel heel erg op elkaar. Van I've Got My Mojo Working werd ik een beetje enthousiast maar part 2 was er dan weer echt te veel aan.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

Dat vind ik ook het grote nadeel van traditionele blues: je kan alles meezingen, de solo's meeneuriën nog voordat je het album gehoord hebt. Wat me helemaal verbaast is dat mensen door die voorspelbaarheid geraakt kunnen worden.

Daar ben ik er een van! Ik ben de eerste die toe zal geven dat blues verre van vooruitstrevend is. Voorspelbaar is een kwalificatie waarin ik me wel herken. Maar blues gaat om beleving en emotie, en daarvoor leent zich mijn inziens het genre blues het best. Hoe voorspelbaar dan ook. Maar dat is slechts mijn beleving

Mij verbaasd het dat er mensen zijn die door iets niet geraakt worden vanwege voorspelbaarheid. (Of misschien toch niet, want dat zie ik eigenlijk alle dagen overal om me heen: onverschilligheid).

Ik vind het trouwens wel een heel rare stelling voor een muziekliefhebber. Moet je zeker geen albums aanschaffen, want zelfs de meest intense freejazz, of complex opgebouwde symfonie wordt na de nodige draaibeurten voorspelbaar, en verliest vervolgens dus haar emotionele impact ?!?

"Blues is a natural fact, is something that a fellow lives. If you don't live it you don't have it. [...]"

Jij (Ziegler) hebt het dus duidelijk niet.

"[...]people have forgotten to cry the blues. Now they talk and get lawyers and things"

(quote: Big Bill Broonzy)

Waarom is het een rare stelling voor een muziekliefhebber? En ja, muziek verliest aan zeggingskracht als je het heel erg goed kent. Er is maar heel weinig muziek die ik na vele beluisteringen nog net zo boeiend vind als toen ik ze de eerste malen hoorde.
Daarom laat ik sommige muziek bewust een tijdje rusten. Daarom vind ik het interesant om muziek in meerdere uitvoeringen te hebben. Dit houdt het frisser.

Ik zou hier nog over willen zeggen dat voorspelbaarheid en muziek kennen volgens mij niet hetzelfde is. Als je muziek heel erg goed kent hoef je niet te voorspellen wat er komt want je weet het al.

Voorspelbaarheid is juist als je zonder de muziek te kennen raadt hoe het verder gaat en dat dit dan ook nog uitkomt. Het traditionele bluesschema dat steeds hetzelfde patroon volgt ervaar ik als een te strak keurslijf om te kunnen blijven boeien.

Heeft volgens mij niks met onverschilligheid maar alles met voorkeuren te maken. Dat anderen het anders ervaren omdat de voorspelbaarheid hen niet verhindert de emotie te beleven kan ik me goed voorstellen.

30. Bill Evans Trio - Sunday at the Village Vanguard (1961)

Deze man is mij uiteraard bekend van zijn werk met Miles Davis. Maar van zijn solowerk ken ik nog niets.

Bill Evans was een invloedrijke pianist, een van de belangrijkste drijvende krachten in de jazzbeweging van de jaren 60 en 70. Hij ontwikkelde een unieke speltechniek die enorm harmonisch was en met lange vloeiende klankenreeksen een klokachtig geluid aan de piano ontlokte.
Het trio dat hij vormde met bassist Scott LaFaro en drummer Paul Motian was als het ware een telepathische eenheid. Zo verfijnd voelden de leden elkaar aan. In hun interactieve muziekstijl vervaagde het onderscheid tussen solist en begeleider. Op Sunday at the Village Vanguard komt dit helemaal uit de verf. Het trio spoorde met hun muziek ook talloze jazzbandjes aan.
Bill Evans stierf helaas op jonge leeftijd (51) aan een drugsverslaving, maar toen was zijn naam al onuitwisbaar geworden uit de muziekgeschiedenis van de jazz.

Op Kind of Blue viel het prachtige pianospel me reeds op. Ik ben dus benieuwd of dit album me gaat bekoren.

Bill Evans Trio


- En zo krijg ik dankzij dit boek toch weer een overheerlijke jazzklassieker voor de kiezen. Zoals Zachary Glass bij het album schreef; kalme uitbundigheid die zo vanzelfsprekend klinkt alsof de muziek al jaren ergens bestond en enkel wachtte op Bill Evans en zijn trio om deze te openbaren aan de wereld. Die verwoording past goed bij dit album. Het is de magie tussen de drie muzikanten die het zo ongrijpbaar maakt vermoed ik. De muziek komt echt tussen hen in te zweven en kan zo zonder enige belemmering mijn jazzgevoelige zieltje beroeren.

- Score: 4,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

Wat je hier zegt gaat eigenlijk toch ook vooral alleen maar op voor de eerste luisterbeurt dan.
In ieder geval vermoed ik wel een beetje waar Ziegler (en jij) naartoe wil, maar ik volg het moeilijk, omdat ik blues, de muziek dan, helemaal niet als voorspelbaar ervaar. En zeker niet meer dan bij sommige andere genres het geval is.
De emotie die het oproept is natuurlijk wel erg voorspelbaar, hoe kan het ook anders, bij een muziekgenre dat niet meer is dan een muzikaal vorm geven een welbepaalde gemoedstoestand.
Wel een gemoedstoestand die ook veel ziel heeft gegeven bij zoveel andere muziekgenres en -stromingen.

Van Bill Evans had ik (dankzij rondneuzen in het forumtopic "Het jazz album v/d week") reeds The Solo Sessions, Volume 1 en 2. Zoals uit de titel duidelijk blijkt: Alleen piano dus. Schitterende albums trouwens! Vandaar dat mijn verwachtingen reeds hoog gespannen waren voor Sunday at the Village Vanguard. En toch zijn deze nog ruimschoots overtroffen! De begeleiding van bass en drums maakt het voor mij een nog wat uitdagendere luisterervaring. Dit is genieten in de hoogste klasse!

Bij de eerste luisterbeurt valt dit wel het meeste op.

Voor mij heeft het misschien ook te maken met dat ik bij het leren gitaarspelen (hoe weinig ik daar ook van terechtbracht) het bluesschema een beetje onder de knie kreeg waardoor dat schema nu het eerste is wat ik hoor. Het werkt voor mij zoals het zien van the making of van een film met special effects. Leuk om een kijkje achter de schermen te nemen zolang het de magie voor de schermen niet wegneemt, maar bij mij is dat al snel het geval.
Het bluesschema is op zich heel erg leuk, maar niet om in vele honderden nummers telkens weer terug te horen vind ik. De meeste andere genres zijn toch niet zo sterk verankerd in een vastliggend schema als dit. Reggae vind ik ook niet zo boeiend omdat het ritmisch gezien allemaal te veel op elkaar lijkende variaties van hetzelfde zijn.
Bij heavy metal heb je dan weer vaak het gallop rhythm. Ik kan me voorstellen dat mensen daarbij ook zoiets ervaren. Maar met voldoende inspiratie gebruikt vind ik het juist weer leuk om te horen hoe er eindeloos mee gevarieerd kan worden. Het heeft dus ongetwijfeld ook met voorkeuren te maken.

Intussen van Bill Evans deze 3 cd en deze dubbel cd (op Not Now Music) gekocht. Daarmee heb ik in een keer al een aardig begin. Nu enkel nog Sunday at the Village Vanguard scoren.

31. Ray Charles - Modern Sounds in Country and Western Music (1962)

Tweede album van Ray Charles in deze lijst.

Anderhalf jaar voordat Martin Luther King zijn bekende toespraak gaf verscheen Modern Sounds in Country and Western Music en het veroorzaakte heel wat opschudding, want met deze door country beïnvloedde muziek stak Ray Charles Hank Williams voorbij. Datzelfde schokeffect is nu niet meer voelbaar maar de kwaliteit is er niet door verminderd.
Eigenlijk had Ray een wat ander album voor ogen, met meer samenhang, maar de platenmaatschappij drong erop aan ook het nummer I Can't Stop Loving You een plaats te geven. Hoe dan ook verkocht het zeer goed en stond het maar liefst 14 weken bovenaan in de Amerikaanse hitlijsten.
Zijn zangstem klinkt hier nog meer verscheurd van pijn dan tevoren maar nooit overdreven. Het gitaarspel van Marty Paich vult dat meesterlijk aan door de juiste kant te kiezen van de grens tussen gevoelig en zoetsappig. Dit alles wordt afgeserveerd met het overheerlijke bigbandelement van Gil Fuler en Gerald Wilson.

Het zou mij verwonderen als deze van Ray Charles het helemaal gaat worden voor mij, maar niettemin een klassieker om eens gretig de tanden in te zetten.

Waltz For Debby heb ik ook gescoord
(maar dan in originele uitvoering met 4 bonustracks)

Op de uitgave van Not Now staan de nummers zoals ze op lp zijn verschenen destijds. Ik vind het wel een pluspunt dat hier de alternatieve versies er niet bij tussen staan zoals op de meeste cd uitgaves.

tsja, spaart wat programmeerwerk, als je de originele uitgave wil beleven

Jamie Foxx (als Ray Charles)


- In zijn context onmiskenbaar een essentieel album. Maar daar heb ik weinig of niets aan als ik het beluister. I Can't Stop Loving You is zo'n nummer waar ik al een hekel aan heb van zo lang ik weet. Heel zeldzaam zijn de lichtpuntjes, zoals het openingsnummer en You Are My Sunshine. Maar het plezier wordt onmiddellijk weer verpest als daar een sentimentele smartlap als Here We Go Again op volgt. Niks voor mij dus, dit essentiële album.

- Score: 3*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

32. Booker T. & The M.G.'s - Green Onions (1962)

Nog nooit gehoord van deze jongens.

Het gebeurde niet vaak in deze jaren dat instrumentale nummers hits werden, maar voor Green Onions was dat het geval. Het leuke is dat dit nummer toevallig ontstond. Men was wat aan het jammen in afwachting tot de echte opnamen zouden beginnen.
De muziek speelt eenvoudig maar krachtig tussen soul en rock. Maar de blues- en jazzinvloeden zijn daarbij ook talrijk. Het unieke geluid dat het label Stax kenmerkt is hier goed te horen. Later zou Otis Redding en Carla Thomas het nog meer bekendheid geven.
Opvallend want zeer ongebruikelijk voor een 'zwart label' was dat er in Booker T.'s band ook blanke muzikanten zaten.
De meeste nummers zijn bewerkingen van bestaande nummers, onder andere van Ray Charles en Smokey Robinson. Dit strak gespeelde album was een inspiratiebron voor Southern bluesrockers als Lynyrd Skynyrd en vele anderen.

Van het label Stax heb ik al vaak gehoord. Ben benieuwd wat dit gaat worden.

Gelukkig is de muziek heel wat vetter dan wat je uit dit clipje zou uitmaken, als je't zonder geluid zou bekijken...
Dacht je bij de muzikanten al wat een droge stijve harken, wacht tot je het publiek te zien krijgt... OMG! Lijken wel lijken!





Grave solo ook, al denkt blijkbaar niet iedereen er zo over: Let bij 3:00 op het gordijn, komt een technieker piepen om te zien wat er mis loopt met de gitaar!

Erg leuk, Booker T. & The M.G.'s. Maar het is wel muziek om niet te lang of te vaak na elkaar te draaien. Green Onions heeft dan ook de de perfecte speelduur. Kort, én krachtig.
Persoonlijk ook nog een leuke ervaring bij deze nominatie, omdat The Road from Memphis voor mij één van de leukere 2011 releases was. Zo goed dat ik destijds hier op de site ben gaan kijken naar voorgaande releases om ook binnen te halen. Maar onder Booker T. Jones stond alleen maar Patato Hole uit 2009. Ook een lekker album, maar verder had ik me niet verdiept in de figuur. Dus wel een prettige verrassing dat ik nu met de M.G's plotseling nog een uitgebreide discografie van Booker T. heb om te ontdekken.
Blijft toch een erg leuk topic! Ik amuseer me er rot mee.

Btw, ik heb nu Melting Pot uit '71 opstaan, het hoogst gewaardeerde album van de M.G's hier op MuMe, en man wat grooved en freaked dit ook weer lekker!

Jan Akkerman heeft een erg lekkere uitvoering van da nummer op zijn debuutalbum.

Zal ik eens opzoeken. Behalve van bij Focus ken ik verder eigenlijk niks van Akkerman. Een goede aangelegenheid dit, om hier eens wat verandering in te brengen.

Booker T. & The M.G.'s


- Amusante muziek met een heerlijke sound is dit. Soms neigt het wel van die ongeïnspireerde instrumentale muziek te worden op basis van een bekend nummer. Maar het eigen geluid en de aparte benadering zetten het snel genoeg terug op het goede spoor. Weer een leuke ontdekking en een goede introductie tot de muziek van het Stax label.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

33. Stan Getz and Charlie Byrd - Jazz Samba (1962)

Van Stan Getz heb ik deze verzamelaar, dus ik weet al dat dit album me goed gaat bevallen.

Nog voor Jazz Samba verscheen maakte de wereld reeds enige kennis met de bossanova. De filmhit Black Orpheus bevatte namelijk muziek van Antonio Carlos Jobim.
In de korte samenwerking met Charlie Byrd die pas door Zuid-Amerika was gereisd, zwengelde Stan Getz de beginnende internationale populariteit van het warmbloedige genre stevig aan.
Het album werd in een enkele opnamesessie op band gezet. Desafinado werd een echte hit. De muziek, een smakelijke samensmelting van swing met samba, was een perfect alternatief voor de tot bubblegumpop gedegenereerde rock-'n-roll.
"Ik speel nu puur om muziek te geven aan mensen die muziek willen horen. Dat is voor mij het ultieme." zei Stan Getz in 1950.

Gelukkig ben ik zo'n mens die muziek wil horen.

Ik kan de uitvoering iet vinden, maar heb een andere van hetzelfde album:

[embed]http://www.youtube.com/#/watch?v=xBTFnatqCr0[/embed]