Ik zal deze eens aandachtig beluisteren dan. Want Stan Getz maakt wel heerlijke muziek, maar dikwijls toch ook uitermate geschikt als het betere behang. Anyway, dat is wanneer hij hier het meest uit de kast word gehaald, bij bezoek, een gezellige keuvel, een glasje wijn...
Lounge voor (would-be) intellectuelen.

@ Ziegler: Inderdaad moeilijk te vinden. Ik heb het debuut in zijn geheel helemaal niet gevonden. Wat andere dingen van Akkerman proberen te beluisteren, maar blijkt niet echt mijn ding.

Edit: Dat muziekje van dat Youtube-linkje bevalt dan weer wel! Heerlijk!

Mja, erg intens wordt de bossanova nooit volgens mij. Het verzamel album van Stan Getz dat ik heb draai ik meestal ook als sfeermuziek voor op de achtergrond. Ik beluister Jazz Samba nu door de koptelefoon en dat is echt wel stijlvol chillen.

Inderdaad, ik ben nu aan de voorlaatste track (eentje om even uit de sofa te komen, glaasje aan de kant te zetten, en een danspasje te wagen) en wou hier ongeveer hetzelfde neerpennen. Heerlijke muziek, die zowel voldoening schenkt als sfeerschepper, koptelefoon beluistering, en ook nog geschikt voor romantische zwoele dansjes... wat wil je nog meer?
Een Caipiriñha

Stan Getz en Charlie Byrd


- Jazz Samba klinkt in die mate aangenaam dat het bijna onaangenaam wordt. Erg keurig en gezapig. Past eerder bij de brave deuntjes van The Beatles en de onbeduidende bubblegumpop waarvan sprake in het boek, dan dat het een alternatief zou zijn voor de verloren gegane energie van rock-'n-roll.
Geheel vrijblijvend, ergens ver weg op de achtgrond van een drankje en een gezellige babbel werkt dit echter uitstekend.

- Score: 3,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

34. Ray Price - Night Life (1962)

En dan nu weer - ik houd mijn hart al vast - een countryplaatje.

Night Life is Nashvilles antwoord op Sinatra's In the Wee Small Hours, staat te lezen in het boek. Tien jaar eerder volgde Ray Price het advies van Hank Williams op om naar Nashville te verhuizen om mee in zijn band de honky-tonk te spelen. De tijden veranderden en er bleken voor country ook commerciële mogelijkheden te zijn.
Het album begint met een korte introductie waarin Ray vertelt dat het over geluk maar vooral droefheid en liefdesverdriet gaat.
Aan het titelnummer werkte Willie Nelson mee. Lang duurde de samenwerking niet. Er ontstond ruzie omdat Ray de haan van Willie omver geschoten zou hebben.
Nelson's nummer zet wel goed de toon; de sfeer van gesneuvelde dromen en rokerige kroegen waar het leed gesleten wordt. De huilende pedalsteelgitaar van Buddy Emmons is een uitstekend middel om deze melancholie te verklanken.

De hoes noch de beschrijving doen mij dit album zomaar aanschaffen. Maar ik ben wel benieuwd geworden. Gevalletje van alles of niets lijkt het, met de meeste kans op het laatste.

Ray Price


- Een auditief marteltuig voor mij. Ik zou wel gek zijn of worden als ik dit album in zijn geheel beluister.

- Score: 0,5*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

35. The Beatles - With the Beatles (1963)

Uiteraard had niemand dit zien aankomen, maar hier zijn ze dan. Mijn waardering voor deze obscure band is eerder wisselvallig.

Met dit album schoten The Beatles als een komeet naar de top van de Britse hitparade om daar nog lang te blijven hangen. Meer dan zes dagen hadden ze in die tijd niet nodig voor zo'n prestatie. En een prestatie was het, want er stonden geen singles op. Maar met hun eigen soulgevoel en geïnspireerd door wat aan de andere kant van de plas op Motown verscheen had hun eigen label EMI er blijkbaar genoeg vertrouwen in.
Zo schrijft McCartney zijn eerste klassieker, All My Lovin' en wordt er gekozen om You Really Got a Hold On Me van Smokey Robinson te coveren. Maar All I've Got to Do is misschien nog treffender, omdat Lennon er zijn rauwe aangrijpende stemgeluid kan laten gelden.
Het album werd met veel enthousiasme onthaald en heeft nog niks van zijn charmes verloren. Veel meer was er niet nodig om wereldfaam te verwerven en van de foto die op de hoes prijkt een icoon te maken.

Ik heb er goede moed in. Slechter dan Ray Price kan het niet zijn.

Tsja, weer eens The Beatles proberen. Is alweer geleden van in mijn eigen topic met Revolver. Ook daar heb ik nog geen score bijstaan zie ik. Gewoon omdat ik er geen zinnig oordeel over heb. Ik hoor wel dat het meer dan gewoon is, dat er een zekere kwaliteit inzit, maar ik heb er gewoon niks mee. Het raakt me niet. Heb ik bv. ook met Radiohead. Naast Revolver heb ik sinds toen ook nog Sgt. Pepper's, Rubber Soul en Magical Mystery Tour, maar na enkele draaibeurten niet meer gespeeld. Daarvoor had ik al de verzamelaar "1", maar die zet(te) ik ook nooit op. Schapvulling als het ware.
Omdat bij vele bands voor mij het debuut de beste "instapper" blijkt, afwachten of deze With the Beatles eindelijk iets van de Beatlemania in mij weet los te weken...

Het enige album dat ik tot hiertoe in zijn geheel goed vind is Sgt. Pepper. Maar die heb je wellicht ook al eens geprobeerd. Revolver en Rubber Soul doen mij ook weinig of niets.

En wat vind je van Ray Price?

Ja, Sgt. Pepper ook, was ik erbij vergeten te zetten, ook niets dus.
Ray Price zal nog voor onbepaalde tijd moeten wachten

The Beatles


- Depressief word ik er niet van maar ook niet manisch. Ik kan me wel voorstellen dat tieners dit te gek vonden in 1963. De nummers gezongen door John Lennon hebben mijn voorkeur. Er is hier zeker heel wat potentieel te horen. De muzikaliteit is onmiskenbaar aanwezig maar de nummers klinken mij vaak wat te gezocht. De Beatles zijn hier in mijn oren een vrij kwalitatieve maar vooral commerciële boysband. Niettemin een genietbaar album. Voor een keer.

- Score: 3;0*

- Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

36. Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

Good ol' Bob toen hij nog jong was. Van zijn vroegste jaren heb ik niet zoveel. Wel de opvolger en wat nummers op een verzamelaar.

Folk was populair, maar niemand beheerste het genre als Dylan om er de tijdsgeest zo treffend mee weer te geven. Eigenlijk oversteeg hij het genre. Het was voor hem slechts een vehikel om zijn poëtische vertelkunst over te brengen.
De roep om maatschappelijke verandering spreekt het meest uit nummers als Blowin' in the Wind, A Hard Rain's A-Gonna Fall en Masters of War. Nummers die nog vaak gecoverd zouden worden, ook door artiesten uit allerlei andere muziekgenres.
Dylan's grootste inspiratiebron is Woody Guthrie. Net als hem kiest hij de kant van het weerloze volk en niet de Amerikaanse middenklasse. Maar hoe raak zijn oproep ook was, Dylan beklaagde zich erover dat hij ongevraagd de status van spreekbuis kreeg opgeplakt. In 2004 zei hij daarover nog: 'Ik heb nooit een profeet of verlosser willen zijn."

Dat laatste vind ik geen probleem, want profeten en verlossers interesseren mij niet. Deze Freewheelin' Bob Dylan daarentegen wel.

Wat Ziegler ervaart met klassieke blues, heb ik duidelijk met country. Beperkte format.., voorspelbaar.., het gaat hier zeker ook allemaal op, en bovendien heb ik niet veel gevoel met het uitgestalde smartlappen-verdriet. De blues voor mietjes en huilebalken...
Ray Price lijkt op bijna alles wat ik al eerder gehoord heb bij Marty Robbins, maar in een slappere versie, waardoor ik bij dezelfde Robbins ook weeral wat aan luisterplezier verlies.

Bob Dylan


- Mooie folkplaat. Een verademing om te horen na de vorige albums. Alleen zou ik mij eens in die teksten moeten verdiepen om te weten waarom sommige nummers zo lang doorgaan, want dat is nu weinig bevorderlijk voor het luisterplezier. Dylan's stem en manier van zingen spreken mij zeker wel aan en de muzikale eenvoud van dit album ook. Net iets beter dan zijn opvolger volgens mij.

- Score: 4,0*

- Tussenstand: 2 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

37. Phil Spector - A Christmas Gift for You (1963)

Next in line, de naam van een producer die me wel bekend is.

Phil Spector schijnt beroemder te zijn dan de artiesten voor wie hij albums produceerde. Dit kerstalbum wordt gezien als zijn beste werk maar commercieel was het zeker geen succes. Het kwam uit op de vooravond dat Kennedy werd doodgeschoten en dus trok Phil de release weer in.
In verschillende nummers is Spector's beruchte 'wall of sound' te horen. Zo klonken enkele klassiekers weer naar de nieuwe maatstaf. De muzikanten doen er natuurlijk ook toe. Dat waren The Ronettes, The Chrystals, Darlene Love en Bobby B Soxx.

Een kerstalbum in de zomer, moet kunnen. Zeker in dit geval, want alles werd opgenomen in het zomerse LA en dan ook nog midden in de zomer.

Deze heb ik reeds. Het enige goede aan deze plaat is dat als je´m in de kerstperiode ergens tussen de andere kerstmuzak geplakt krijgt, je hoogstwaarschijnlijk toch voor bijna 35 minuten van nóg erger gespaard bent gebleven.
De sfeer en klank van het album maken het wat dragelijker, zodat je niet meteen de neiging krijgt om je polsen over te snijden, maar het blijven natuurlijk enkele van de meest afgezaagde en/of grootste angelsaksische k*tnummers aller tijden.
Alleen met Kerstmis boven te halen dus, als substituut voor nog erger. En daarna weer ver weg stoppen, voor een jaar in de muffe doos bij de andere gelegenheidsrommel.

Dat belooft. Mijn verwachtingen zijn alvast niet te hoog gespannen zo.

Phil Spector en The Ronettes


- Niet alles is heel erg vreselijk maar veel kan ik hier niet mee. Van een beetje bombast ben ik niet vies maar in combinatie met deze melige muziek gaat het me al snel irriteren. Voor kerstmis heb ik nog wel betere muziek liggen.

- Score: 2,5*

- Tussenstand: 2 (verlanglijstje), 8 (gekocht), 4 (reeds in bezit)

38. Sam Cooke - Live at the Harlem Square Club, 1963 (1985)

Door de twee eerste albums die ik van deze man heb en het hoge stemgemiddelde bij dit album hier op MusicMeter heb ik er weer eens vertrouwen in.

Sam Cooke had in de studio niet de nodige vrijheid om rauw te klinken, maar live kon hij zich uitleven. Misschien daardoor dat deze registratie pas 22 jaar later werd uitgebracht, omdat de overgang te groot was.
Het ruige geluid was mede te danken aan saxofonist King Curtis en gitarist Cliff White. Samen met de intens bezielde zanger brengen zij een wervelende show. In 2000 is het album nog eens heruitgebracht, maar de oorspronkelijke mix is duidelijk de betere.

Dan zal ik daar eens naar op zoek gaan. Of eerst toch maar even beluisteren.

Graag enkele tips dan, want veel verder dan dit kom ik niet - nonkel Bob (D.) is geen optie voor mij-.

Ah, het gaat snel hier, die van The Beatles krijgt toch wel 4 sterren en dit is toch ook wel een van de beste van Dylan, dat laatste nummer is hilarisch.
Dat live album van Sam Cooke vind ik dus echt de allerbeste tot nu toe, wat kan die man zingen en hier hoor je ook een topentertainer, zeg maar 4.5 voor Dylan en een hele dikke ***** voor Sam.

Als het kerstkadootje van Phil Spector niet bevalt is er natuurlijk altijd deze, die je wel kent.

Maar voor mij zijn er nog volgende alternatieven.

Brian Wilson - What I Really Want for Christmas (2005)

Jethro Tull - The Jethro Tull Christmas Album (2003)

Emmylou Harris - Light of the Stable (1979)

Christmas Around the World (2003)

Zeker die laatste lijkt me wel wat voor jou. Bij het beluisteren, alvast veel kerstvoorpret gewenst.

We zijn vandaag precies geteld 100 dagen onderweg met dit topic.

Tegen dit tempo zou deze reis in totaal 7 jaar duren. Tijd genoeg dus.


Edit: Waarom citeer je jezelf?

Phil Spectors kerstplaatje kan dr best wel mee door. Tis wel een guilty pleasure, dat dan weer wel

Na deze...
Vince Guaraldi - A Charlie Brown Christmas (1965)
...het beste kerstalbum ooit gemaakt.

Ken je ze allemaal dan?

Wel een goeie tip voor Cabeza wellicht, die Charlie Brown Christmas.

Ja.

Nog 7 jaar te gaan voor dit topic, + 5 kerstplaten tips, aan max één te beluisteren per jaar
Ik ben weeral even zoet. Gracias @ todos