http://s30.postimg.org/ig2nijqgh/small_faces.jpg

The Small Faces


Meer dan aan een psychedelische trip doet dit album mij denken aan een Britse pub vol lieden die zat zijn van het lauwe bier zonder schuim. Op kant b lallen ze zelfs luid tussen de nummers door. Leuk voor even, maar met nog 874 albums te gaan beter niet bij blijven stilstaan.

2,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

127. The Band - Music from the Big Pink (1968)

Voor de begeleidingsband van Bob Dylan was de tijd gekomen zelf een album uit te brengen. In tegenstelling tot de algemene trend kozen ze niet voor gezweef met psychedelica maar groeven ze met de voeten stevig op aarde diep in de Amerikaanse muzikale gronden. Met instrumenten als orgel, viool en mandoline maakten ze bondige nummers met treffende portretten. Bob Dylan is te horen in Tears of Rage en This Weel's on Fire. Het album stond al te boek als klassieker nog voor het goed en wel verschenen was.

http://s27.postimg.org/si83p55b7/theband12.jpg

The Band


Deze muziek ligt mij veel beter dan al dat psychedelisch gedoe. Maar The Band schiet ook wel eens door naar mijn gevoel, zo van; hoor eens hoe authentiek wij zijn en hoe goed wij de muziekgeschiedenis kennen. Maar als tegenwicht was dat in die tijd misschien wel nodig. De beste nummers van dit album (The Weight, I Shall Be Released, Tears of Rage en Chest Fever) heb ik al op een verzamelaar staan en behoefte aan meer heb ik van The Big Pink niet gekregen.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

128. Jeff Beck - Truth (1968)

Het debuut van Jeff Beck na zijn vertrek bij The Yardbirds. Producer Mickie Most stond erop dat Beck zelf de populaire single Hi Ho Silver Lining zong en Rod Steward werd ontslagen. Gelukkig mocht hij de rest van dit album nog wel inzingen. Vooral in Ol' Man River is hij op zijn best.
Productief is Jeff Beck nooit geweest maar misschien wel de beste gitaarheld uit die periode.
Hoewel het album weinig deed in de UK haalde het in de VS de top 20 en bleef daar meer dan een half jaar staan.

Mooi " cover" album, Beck en Stewart in bloedvorm

Een tijdje geleden deze cd gekocht maar ik ben er eigenlijk nog niet echt aan toe gekomen.

http://s17.postimg.org/u4bcxqfdb/20121015_rod_stewart_624x420_1350335425.jpg

Jeff Beck


Ik vind Rod Stewart een goeie zanger maar zijn repertoire is over het algemeen minder. Die man zou meer rock moeten zingen is mijn eerste gedacht dan. Maar als ik Truth beluister moet ik toch vaststellen dat ik hem een echte popzanger vind. Voor rock mist zijn warme hese stem gewoon de nodige power.
En voor de blues georiënteerde rock die we hier horen mist Jeff Beck naar mijn gevoel de blues, die bijvoorbeeld Jimi Hendrix wel had. Beck tovert met grote regelmaat straffe geluiden uit zijn gitaar maar meer dan kunstjes zijn het voor mij niet. Het geëxperimenteer met de toen nieuwe stereo is ook niet geslaagd. Met de hoofdtelefoon op zelfs irritant.
Toch kan ik wel genieten van dit album. Het is een soort voorloper van wat Led Zep later dat jaar veel beter zou doen. Het leukst vind ik dat instrumentale niemandalletje Greensleeves dat halfweg tussendoor komt. In die eenvoud komt Beck beter tot zijn recht.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 27 (reeds in bezit)

Gave foto zeg.

129. Caetano Veloso - Caetano Veloso (1968)

Ceatano Veloso is een levende legende. Zijn muziek is moeilijk te omschrijven. Het westen kent geen gelijke. Probeer je een mix voor te stellen van Beach Boys, Beatles, Pink Floyd, Stevie Wonder en Bob Marley. Het Braziliaanse resultaat is avant-gardische bossanova met een klassieke muziek arrangement, compleet met barokke harmonieën, gespeeld door psychedelische rockers. En je hoeft geen Portugees te spreken om van de teksten te genieten.
Onbedoeld zette Veloso een links rebelse popart beweging in gang. De jeugd vond het geweldig, het militaire bewind minder, waardoor Caetano al snel naar Londen vluchtte wat zijn status alleen maar groter maakte.

Dat waren nog eens tijden.

Deze van Caetano heb ik best wat beluisterd, als een van de cruciale platen van de Tropicalia-beweging. Maar het heeft me nooit zo gegrepen als Os Mutantes. Vind zijn eigen plaat Transa van een paar jaar later ook veel beter.

Ik ken momenteel alleen wat van zijn nieuwere werk; Livro ('97) en Noites Do Norte ('00). En dan heb ik nog het album Music Typewriter van zijn zoon Moreno.

sngl 36. I'm so Lonesome I Could Cry - Hank Williams (1949)

Hank Williams verenigde twee uitersten zoals autobiografie en verzinsel in zijn muziek en I'm so Lonesome I Could Cry is daar een goed voorbeeld van. Met zijn sterke schrijverskwaliteiten en uitstekende zangstem tilde hij de country naar een hoger niveau.


sngl 37. Autumn Leaves - Jo Stafford (1950)

Autumn Leaves is inmiddels een Amerikaanse jazz standaard maar was oorspronkelijk een Frans nummer. Jo Stafford maakte eerst deel uit van de close-harmony groep The Pied Pipers voor ze solo ging. In 1966 hield ze er helemaal mee op, omdat haar stem erop achteruit ging en ze niet meer tevreden was met de kwaliteit ervan.


sngl 38. Summertime - Sarah Vaughn (1950)

Oorspronkelijk maakt Summertime deel uit van Gershwin's Porgy and Bess. In de handen van Sarah Vaughn krijgt het nummer een extra dramatische lading. In haar uitvoering is het leven makkelijk ('the living is easy') maar wellicht ook bedreigend. Van de vele versies die er bestaan is die van Vaughn de sterkste.


sngl 39. Goodnight, Irene - The Weavers (1950)

Dit nummer wordt vaak toegeschreven aan Lead Belly maar hij kende het van zijn nonkel. Het bevat een beklijvend verhaal over liefdesverdriet. The Weavers maakte er een nummer 1 hit van in de VS.


sngl 40. Mambo No. 5 - Pérez Prado (1950)

Prado mag dan niet de uitvinder van de mambo zijn, hij lanceerde wel een wereldwijde mambo-gekte met zijn muziek.

Niet echt mijn muziek, dit soort country, maar de stem van Hank Williams maakt het goed. Meer nog was ik aangenaam verrast door de zangkwaliteiten van Jo Stafford. Met Sarah Vaughn ben ik al bekend maar die blijft verbazen. Met The Weavers en Prado kan ik niet veel.

http://s4.postimg.org/un9j56jvx/image.jpg

Caetano Veloso (in Londen)


Dit debuut van Caetano Veloso klinkt heel wat primitiever, minder gelaagd, dan het latere werk dat ik van hem ken. Langs de ene kant heeft dit zijn charme, maar ik vind het album ietwat wisselvallig en mis hier nog een beetje de avant-garde. Ik hou echt van de stem van Veloso. Volgens mij hoorde ik voor het eerst een nummer van hem in de film Hable Con Ella van Pedro Almodovar: Cucurrucucu Paloma.

Bedankt nog voor de tip herman. Ik ga Transa zeker ook eens beluisteren.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 27 (reeds in bezit)

130. Scott Walker - Scott 2 (1968)

Na het samenwerken met zijn broertjes voelde Scott dat hij muzikaal zijn vleugels moest uitslaan. Hij wilde zich niet beperken tot covers en ballads. Bovendien had hij een hekel aan publiciteit. Zijn solodebuut was al een succes maar op 2 was het resultaat van introspectief georkestreerde arrangementen nog groter. Behalve covers (onder andere van Brel) bevat het album ook eigen werk. Het was commercieel gezien zijn grootste succes maar een deel van zijn publiek haakte hierna ook af. Pas met Tilt in 1995 kwam een nieuw creatief hoogtepunt.

http://s17.postimg.org/vm7dh0m8f/51515.jpg

Scott Walker


Voor mij klinkt de stem van Scott Walker te zoet en te glad. Zeker als hij Brel covert. Nochtans heb ik verschillende nummers zo leren kennen, via Scott's album Sings Jacques Brel. Maar al snel vond ik de originelen toch beter. In het Frans klinkt ook mooier. Zonder het ruwe van Brel wordt het theatrale aspect van zijn muziek mij te beklemmend.
Scott Walker kan natuurlijk prachtig zingen maar ik ga er vooral van geeuwen. De rest van het album is dus ook niet helemaal mijn kopje thee.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 27 (reeds in bezit)

131. The Zombies - Odessey & Oracle (1968)

Na een goede start werd het succes minder en teleurgesteld maar gedreven besloot de band nog een album op te nemen en daarbij gewoon hun zin te doen. Resultaat was een album dat slecht verkocht maar tot vandaag nog steeds nieuwe fans bijkrijgt. De weelderige en statige kamerpop was een mijlpaal in de Britse muziek. De mooie hoes bevat een spelfout in het woord 'oddyssey' maar men besloot het zo te laten. Kort na het verschijnen van Odessey & Oracle ging de band uit elkaar. Al Kooper die producer was bij CBS hoorde het album later, gaf het slotnummer uit als single en gek genoeg werd het met twee miljoen verkochte exemplaren alsnog de grootste hit van The Zombies.

Misschien moet je toch The Drift eens proberen - krijg je een heel ander beeld

Mjuman, het album Tilt heb ik ooit op cd gehad. Dat was in de tijd dat ik bewust op zoek ging naar 'moeilijke muziek'. Maar goed heb ik Tilt nooit gevonden. Mijn problemen ermee staan ook in de kritieken bij The Drift te lezen. Te gekunsteld, te theatraal... Het nummer Jesse heb ik even beluisterd. Zelfde gevoel. Het angstaanjagende aspect spreekt me overigens wel aan. De muziek deed me denken aan iets dat ik echt huiveringwekkend mooi vind: K'vakarat van Osvaldo Golijov, door Mikhael Alexandrovich en Kronos Quartet.

http://s12.postimg.org/bpnn0k599/p01bqf83.jpg

The Zombies


Een meesterwerk volgens sommigen. Voor mij klinkt dit album als een mengeling van Beatles en Beach Boys. Maar het wordt nergens zo goed als die twee bands. Ik hoorde ook ergens een melodie die erg leek op God Only Knows. Het nummer Time of the Season bleek ik al te kennen. Nooit goed gevonden en dus ook nooit behoefte gehad uit te zoeken van wie het is. De mooie hoes blijft me nog het meeste bij.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 27 (reeds in bezit)

132. Van Morrison - Astral Weeks (1968)

Men had Van Morrison al te boek gezet als folkartiest. Vervolgens als bluesartiest. Maar nu ging hij dus met jazzmuzikanten aan het werk. Astral Weeks werd op twee dagen opgenomen. Warner Bros gaf blijkbaar genoeg ruimte voor creativiteit want op dit album stonden geen afzonderlijke hits. Van Morrison bleek veel meer een albumartiest. Dit ging meer in de richting die hij uit wilde: "Ik was best blij met het album. Het leek meer op de muziek die ik wilde maken. Nog steeds, trouwens". Menig artiest zou in de wolken zijn met zo'n prachtalbum, Van Morrison was er best blij mee. Intussen is het uitgegroeid tot een klassieker.

De eerste zin komt wat wonderlijk over. Dit is toch zijn tweede album?

Ziegler 2e solo plus zijn albums met band Them

Dat "folk" is eerder iets om over te vallen. Als je Them meeneemt en de looks van die band, Van incluis, is "folk" ernstig misleidend. R&B ware beter geweest - Georgie Fame zat ook in die hoek; R&B werd toen nog door oa Billboard als apart genre gezien; meer dan bij soul lag de focus op instrumentatie. Call My Name, Here Comes the Night, Baby Please Don't Go (hammond-orgel) zijn imho voorbeelden van prima Europese R&B; van het zelfde type als Julie Driscoll + Brian Auger and the Trinity Julie Driscoll & Brian Auger - This Wheel's On Fire - YouTube (al zitten hier ook wel psychedelica invloeden in).

"Folk" zou een mogelijke typering kunnen zijn van de post68 kleding van Van: paisley-shirts en zo.

Het gaat er volgens mij eerder om dat Van Morrison moeilijk te karakteriseren was en dan is het niet zo verwonderlijk dat folkartiest de lading niet dekte.

Geen idee waar je het citaat vandaan haalde, of is 't wellicht een eigen baksel, ik heb nooit een probleem gehad om Van Morrison te herkennen en/of als duidelijk herkenbaar te typeren. Zijn genre-invloeden zijn herkenbaar en aanwijsbaar, al speelt het tijdsgewricht wel een rol; ook literatuurinvloeden (oa stream of consciousness) schuwt hij niet - dit is een long time fave hier: "Summertime In England" Van Morrison - YouTube

Natuurlijk is Van Morrison's muziek erg herkenbaar en kan je de invloeden aanwijzen. Maar omdat zijn muziek vele invloeden heeft is die niet altijd makkelijk in een hokje te steken. Laat staat Van Morrison zelf. De precieze woorden uit het boek zijn: "Morrison had altijd al een zwak voor jazz, hoewel hij eerst als folkartiest werd gekarakteriseerd en vervolgens als bluesartiest."

Is dat het boek met de titel van het topic? Is een Amerikaanse uitgave - kan een verschil maken. Alhoewel ik het wel met je eens ben dat Van idd niet makkelijk in een hokje past. Zou ik er een aanduiding op moeten plakken, zou het "muzikanten-muziek" zijn - muziek die door andere musici wordt gewaardeerd om het muzikale kunnen.

Imho is het verschil tussen Van en bijv Neville Brothers helemaal niet zo groot en Daniel Lanois kan door ook zo bij aanhaken. Voor mij geeft Van altijd een Ierse twist aan alles wat ie doet en bij meerdere van zijn album zie ik het Ierse landschap zo voor me.

Zombies, weemoed slaat toe, al zijn The Zombies nooit helemaal mijn ding geweest; Colin Blunstone wel, m.n. Andorra: het laatste gesprek dat ik in juni 2011 voerde met Michel Terstegen, de in juli 2011 overleden eigenaar van lokale platenzaak Da Capo - m.n. 60s en 70s, rock en postpunk/wave - ging juist over Zombies en Blunstone. De zaak werd in sept 2011 gesloten - echt een gemis voor de muziekliefhebber.

Mjuman, de titel van het boek is '1001 Albums die je moet gehoord hebben!', uitgegeven door Librero. Nederlandse vertaling dus.

Op wiki staat bij genres: rock, rhythm and blues, folk, blues, soul, celtic, jazz, country, gospel. Ja, dat hoor ik er allemaal in terug. De ene keer wat meer het ene, de andere keer wat meer het andere.

De muziek van Daniel Lanois vind ik ook geweldig maar is volgens mij toch wat beperkter in genres en heeft meer de nadruk op de bijzondere productie liggen.

Van The Neville Brother ken ik bij mijn weten niks. Misschien kom ik ze nog tegen in het boek.