sngl 18. The Gallis Pole - Lead Belly (1939)
http://s28.postimg.org/mpwgq9nfh/R_leadbelly_009.jpg

The Gallis Pole is een oud Engels nummer. Lead Belly die door zijn geweldadige leven vaak in de gevangenis zat leerde het wellicht van rondtrekkende muzikanten. John en Alan Lomax waren op zoek naar authentiek klinkende artiesten, niet beïnvloed door de moderne tijd. Ze waren erg onder de indruk van deze grote zwarte man die honderden nummers kende en speelde op zijn twaalfsnarige gitaar.


sngl 19. Mbube - Solomon Linda and the Evening Birds (1939)
http://s27.postimg.org/jw57d9do3/Soloman2.jpg

Pas in 2006 werd er een financieel akkoord gesloten met de erfgenamen van Linda, die als armoedige in 1962 stierf. Alleen al voor de Disneyfilm, The Lion King, bracht zijn nummer 15 miljoen Dollar op, maar ook in de jaren 40 werden er al 10000 exemplaren van verkocht. Pete Seeger hoorde er 'Wimoweh' in. Het copyright kwam in handen van Peretti en Creatore die er een zoeter klinkend arrangement voor maakten.


sngl 20. Java Jive - The Ink Spots (1940)
http://s4.postimg.org/4vk9q0g59/ink_spots_java_jive.jpg

Hoewel het er tussen de leden zeker niet harmonieus aan toe ging was dat niet te horen aan hun close harmony zang. Die klonk zo warm als de kop koffie waar dit nummer over gaat. En die koffie bevat meer pit dan hun zoete ballads. De band scoorde er mee bij blank en zwart publiek.

http://s21.postimg.org/e72cqm1hj/cheer14adt.jpg

Blue Cheer


Dit is wel een zeer toffe plaat. De naam Blue Cheer hoorde ik vroeger wel eens vallen want dit zou de eerste heavy metal band geweest zijn. Het album heb ik echter nooit te koop zien liggen. Hun laatste uit 2007 heb ik maar die heeft lang niet dezelfde charme. Eigenlijk is het wel meer heavy blues dan metal. Maar de manier van spelen en opnemen heeft Venom goed afgekeken denk ik. Vincebus Eruptum is een mooie ontdekking.

4,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

119. The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

Met hun vijfde album liepen The Byrds nog steeds voorop in de folkrock en psychedelische muziek. Dit werk kan zich meten met Sgt. Pepper. Voorbeeld van zin voor experiment is de trompetuitbarsting in Artificial Energy die een drugroes verklankt. In de twee covers van Gerry Goffin en Carole King horen we opnieuw hoe de jongens muziek van anderen naar hun hand weten te zetten. The Notorious Byrd Brothers is een van de mooiere parels uit de jaren 60. En het liedje was nog niet ten einde want hierna kwam Gram Parsons nog meespelen, wat tot de volgende klassieker zou leiden; Sweetheart of the Rodeo.

http://s7.postimg.org/yu4ewpxrv/byrds_flyte.jpg

The Byrds


Eigenlijk kan ik over dit album niets negatiefs zeggen dat ik al niet gezegd heb bij de vorige albums van The Byrds. Een kleine positieve noot dan maar. In Dolphin's Smile lijken ze eindelijk door te hebben dat een elektrische gitaar moet scheuren in plaats van jengelen en Space Odyssey zou ter inspiratie kunnen hebben gediend voor de eerste albums van Brian Eno.

3,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

120. Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (1968)

Het is vooral de stem van Janis Joplin die dit album tot adembenemende hoogten voert. Zij bewees dat ook een blanke de blues kon zingen. Cheap Thrills was meteen acht weken vooraan in de hitlijsten te vinden. Het bekendst is de single Peace of My Heart, waarin Joplins machtige en smachtende geluid helemaal tot zijn recht komt. De geinige hoes is van de hand van Robert Crumb.

sngl 21 Gloomy Sunday - Billie Holiday (1941)
http://s15.postimg.org/wdjcks0vf/image.jpg

De mythe rond het Hongaarse origineel dat het nummer vele zelfdodingen tot gevolg had maakte dat verschillende radiostations (waaronder de BBC) het nummer banden, maar toch kent iedereen Billie Holiday's versie. Ze brengt de weemoedige tekst op een verleidelijke manier en daarin zit de tijdloze aantrekking.



sngl 22 Guantanamera - Joseíto Fernández (1941)
http://s1.postimg.org/8jyd9vfe7/image.jpg

Het bekendste Cubaanse nummer uit zijn tijd maar wereldbekend werd het pas tijdens de Cubaanse crisis in 1962 met de cover van folk icoon Pete Seeger.


sngl 23 God Bless the Child - Billie Holiday (1941)
http://s9.postimg.org/sutr5l4pb/image.jpg

Meestal interpreteerde Billie Holiday nummers van anderen. God Bless the Child maakte daarop een uitzondering.


sngl 24 Stormy Weather - Lena Horne (1943)
http://s2.postimg.org/i7allih8p/image.jpg

Stormy Weather gaat over teleurstelling en spijt. De titel staat als metafoor voor de gevoelens van de zangeres die zingt over haar afwezige man. De versies van Judy Garland en Billie Holiday zijn hierbij noemenswaardig.


sngl 25 Rum and Coca-Cola - Lord Invader (1943)

The Andrew Sisters maakten een echte hit van het door Morey Amsterdam herschreven nummer. Hij verloor echter de rechtzaak die Lord Invader aanspande. De oorspronkelijke tekst gaat over de mix van Cubaanse (rum) en Amerikaanse (Coca-Cola) cultuur.


sngl 26 This is Your Land - Woody Guthrie (1944)

Wereldwijd is dit nummer ingelijfd als nationaal protestnummer, de tekst aangepast aan de lokale omstandigheden. In de VS zag men er een alternatief in voor de Star-Spangled Banner. Bij de inauguratie van President Obama speelden Guthrie, goede vriend Springsteen en Pete Seeger het nummer.


sngl 27 Lili Marleen - Marlene Dietrich (1945)
http://s4.postimg.org/b7q492qa5/image.jpg

De tekst van Lili Marleen (naam van de schrijver zijn vriendin) werd al geschreven vlak na de eerste wereldoorlog. Componist Norbert Schulze vond in 1937 Leip's gedicht in een bundel en maakte er een nummer van. Zowel de Duitse als Engelse versies hadden succes. Maar het meest de versie van Duitse Hollywoodster en anti-Nazi Marlene Dietrich.


sngl 28 (Get Your Kicks on) Route 66 - The Nat King Cole Trio (1946)
http://s1.postimg.org/ygwn088fj/image.jpg

Intussen zijn er snellere en betere alternatieven dus Route 66 wordt nog amper gebruikt. Toch is de weg nog steeds bekend, onder andere door dit nummer. En dan vooral door de latere versies van Chuck Berry en Rolling Stones. Nat King Cole doet het nummer lichtjes swingen en werkt het af met zijn karakteristieke gouden stemgeluid.


sngl 29 Al Gurugu - La Niña de los Peines (1946)

La Niña de los Peines (het meisje met de kammen) zong als kind om haar gezin financieel te helpen. Toen ze begon te toeren in Spanje maakte ze al haar eerste opnamen. Later huwde ze de grote flamenco zanger Pepe Pinto. De intense vertolking van Al gurugu laat haar horen tijdens de top van haar kunnen.


sngl 30 La Vie en Rose - Edith Piaf (1946)

Het leven door een roze bril. Collega's en vrienden vonden dit nummer met zoete orkestratie een slechte keuze door Piaf maar het werd een instant hit en ook vandaag nog blijft het van invloed. Grace Jones coverde het en het werd gebruikt in films als Saving Private Ryan, Natural Born Killers en Wall-E.

http://s7.postimg.org/a786qxgjf/Janis_Joplin_play.jpg

Janis Joplin


Pearl heb ik in het verleden al enkele keren beluisterd. Cheap Thrills kende ik nog niet maar het is geen verrassing dat het album mij maar matig weet te bekoren. Een groot bluesliefhebber ben ik niet en het schorre geschreeuw van Janis Joplin klinkt gewoon niet goed in mijn oren. Toch valt er hier en daar best te genieten. Dat is dan van het rammelige en gierende gitaarwerk.

3,5*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

121. The United States of America - The United States of America (1968)

Niet voor de hand liggend dat een lid van de communistische partij zijn band The United States of America noemt. Voor de ijzige zang bij zijn geëxperimenteer met tripgeluiden koos Joseph Byrd zijn ex-vriendin Dorothy Moskowitz.
Het bleef bij dit ene album en het succes kwam er niet, hoewel het een schare cultfans opleverde. Byrd zei er zelf het volgende over: 'De bazen konden weinig enthousiasme opbrengen voor een band waarvan ze de naam haatten, waarvan ze de muziek niet begrepen en die ze van landverraad verdachten.'

http://s12.postimg.org/ybx4j10bh/The_United_States_Of_America_header.jpg

The United States of America


Dit album wilde ik al enige tijd eens beluisteren door het hoge stemgemiddelde hier op MusicMeter. Met Rock / Avant-Garde kan het vele kanten uit. Helaas ligt dit vooral weer in de psychedelische richting die mij niet bevalt. Ik vind het maar wat gek gedoe wellicht onder invloed van een 'geestverruimend' pilletje.

2,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

122. Dr. John, The Night Tripper - Gris-Gris (1968)

Dankzij Sonny en Cher kon hun sessiemuzikant Malcolm Robert Rebennack een deel van de studiotijd die ze hadden geboekt gebruiken. De ultieme gelegenheid om het project rond voodoopriester Dr. John Creaux dat hij al langer in gedachten had vorm te geven.
Hij doopte zichzelf om in Dr. John en verzamelde de nodige muzikanten om zich heen. Rammelende meervoudige ritmes vormden de basis van de muziek, waarover de monotone zang van voodoopriesters klonk, dit alles verankerd in zuivere r&b met een vuige funkgroove; een warmbloedige creoolse smeltkroes.

http://s2.postimg.org/unj8wt5vd/Dr_John.jpg

Dr. John


Van Dr. John heb ik sinds jaren In the Right Place en Anutha Zone in huis. Leuke albums, maar ook niet meer dan dat. Gris-Gris moet het nog wat meer van sfeer en minder van nummers hebben, is mijn indruk. Ik kan hier best van genieten maar zonder veel enthousiasme.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

123. Iron Butterfly - In-A-Gadda-Da-Vida (1968)

Dit was het eerste platina-album allertijden. De vreemde titel is de fonetische schrijfwijze van In the Garden of Eden. 'In-A-Gadda-Da-Vida', zo klonk het toen de schrijver Dougle Ingle, zanger en toetsenist, het stomdronken uitsprak.
Het is vooral dit lange nummer, dat de hele b - kant vulde, waarmee het album zo bekend is geworden. Live is het steeds verder uitgebreid. Met een experimentele drumsolo, een metalrif avant la lettre en onaardse orgel werd het een grote radiohit.
'Hardrock met bloemrijke acidvriendelijke texturen', staat in het boek. Ik veronderstel dat je acid genomen moet hebben om je iets voor te kunnen stellen bij het woord 'acidvriendelijk'.

http://s8.postimg.org/pxg4eyz45/Iron_Butterfly_In_A_Gadda_Da_Vida_6_Inside.jpg

Iron Butterfly


In het prijsnummer wordt veel sfeer gecreëerd maar verder vind ik het maar een slap nummer met een weinig originele rif. De rest van het album is niet meer dan aardig. Allemaal iets te 'acidvriendelijk' voor mij denk ik.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)

Opgenomen tijdens de Summer of Love, is S.F. Sorrow de blauwdruk voor de rockopera. The Pretty Things klonken ruiger dan The Stones maar waren minder succesvol. Het album was een grote inspiratie voor The Who bij het maken van Tommy, terwijl het publiek vaak dacht dat The Pretty Things wilde profiteren van het succes van Tommy omdat dit album eerder bekend was.
Tijdens de opnamen in Abbey Road waren de drugs nooit ver weg. Het resulteerde in een album vol fuzzy gitaren, oosterse instrumenten, prachtige samenzang en weelderige harmonieën.
Met S.F. Sorrow werden The Pretty Things volwassen en zonder dit weergaloze meesterwerk hadden we wellicht ook niet kunnen genieten van Pink Floyd's The Wall.

http://s17.postimg.org/4grnnt48v/MI0001428641.jpg

The Pretty Things


Van alle psychedelische plaatjes die het boek de laatste tijd op mij loslaat vind ik S.F. Sorrow het leukst. Als geheel blijft het me niet boeien maar er komen mooie dingen voorbij. Helaas doet het toch wat veel aan The Beatles en Pink Floyd denken.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

125. Simon And Garfunkel - Bookends (1968)

Oh nee, weer eentje van dit überzielige duo. Volgens het boek hun meest intellectuele album. Dat belooft.

.... het zit je niet mee
toch benieuwd naar je bevindingen, kan me er vaak wel in vinden.

Ik probeer er altijd onbevangen door vooroordelen naar te luisteren. Maar dat wordt niet makkelijk deze keer.

iig staat het (voor mij) duidelijk beste nummer van het duo erop: "hazy shade...."

Dan zal ik speciaal letten op dat nummer.

Nou, als ik deze plaat íéts niet zou noemen is het wel überzielig. In feite gewoon een prachtige kruising van psychedelica en folkpop. Zelf ben ik altijd onder de indruk van het gebruik van de stemmen in Save the life of my child...

Ach, ik heb een echte hekel aan deze gasten en hun muzeik voor zover ik die ken.

Wel geniaal gecast van Woody Allen voor in zijn film Annie Hall. Paul Simon als de onuitstaanbaar gladde slijmerd Tony Lacey.

sngl 31. La Mer - Charles Trenet (1946)

Een carrière van maar liefst zes decennia, maar de wereldfaam van Charles Trenet is bijna uitsluitend te danken aan de hit La mer, een poëtische ode aan de oceaan.


sngl 32. White Christmas - Bing Crosby (1947)

Irving Berlin die het nummer schreef was geen bijzondere muzikant. Hij kon zich niet meten met Cole Porter of George Gershwin. Hij was een beroerd pianist die niet eens noten kon lezen. Toch schreef hij het ultieme kerstnummer.


sngl 33. Good Rockin' Tonight - Roy Brown (1947)

Een vergeten held van de rock en soul. Oorspronkelijk begonnen als Bing Crosby imitator, heeft Roy Brown zich hier ontwikkeld tot een populair entertainer. Good Rockin' heeft wat van de rauwe energie en opwinding van jump blues.


sngl 34. Nature Boy - The Nat King Cole Trio (1948)

Met deze nummer 1 hit arriveerde Nat King Cole, met zijn onweerstaanbaar mooie warme stem, als populair zanger.


sngl 35. Saturday Night Fish Fry - Louis Jordan & His Tympany Five (1949)

Dit nummer bevat alle ingrediënten van een Louis Jordan nummer en was een van zijn laatste hits.

Leuk, die nummers van Louis Jordan en Roy Brown. Je hoort de geboorte van de rock-'n-roll er al in.

Ik heb me recentelijk ook in deze periode verdiept. Erg interessant om de ontwikkeling van de stromingen te volgen in combinatie met verbeterde opnametechnieken.
Ik herken ook jouw pret om het hieruit ontstaan van r&r mee te krijgen.

Op de Blue Note verzamelaar Jump Blue staat ook een nummer van Louis Jordan. Die hele cd is trouwens een aanrader als je deze periode en stijl leuk vindt. Mij ligt het eigenlijk meer dan de rock-'n-roll die eruit voortkwam.

Wow, toffe tip. Danku!

http://s14.postimg.org/d1bk7yzpt/5b84c7519725571f8701ab424bd67b03.jpg

Simon And Garfunkel


in HUMO stond vroeger iets als 'de hemel en hel van', waarbij een of ander bekend persoon beschreef wat voor hem de hemel en hel was.
Dagelijks naar Simon And Garfunkel moeten luisteren zou voor mij de hel zijn. Brrr, wat een enge pretentieuze softies zijn dit.

1,0*

Tussenstand: 1 (verlanglijstje), 16 (gekocht), 26 (reeds in bezit)

126. Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

Dit laatste album van The Small Faces verscheen pas een jaar na de Summer of Love maar maakt toch nog deel uit van de psychedelische muziek die daar de soundtrack van was.
De Britten pakten het wat luchtiger aan dan hun collega's in de V.S. die politiek strijd voerden omwille van de oorlog in Vietnam; we horen op Odgen's Nut Gone Flake onder andere lsd-versies van Londense variété.
De prachtige hoes waarop een tabaksblik te zien is onthult bij het openen vloeitjes en een psychedelische collage. Geen idee wat ze daarmee bedoelden....