sngl. 41 Rocket 88 - Jackie Brenston & His Delta Cats (1951)
Niet Rock Around the Clock, maar Rocket 88 is volgens velen het eerste rock-'n-roll nummer. Het fuzzy gitaargeluid werd naar verluid verkregen doordat de versterker van het dak van de auto was gevallen toen de band op weg was naar de studio.

sngl. 42 Cry - Johnnie Ray & The Four Lads (1951)
'So let your hair down and go right on and cry', zegt de tekst en dat is precies wat de fans deden. Cry was de perfecte belichaming van Johnnie Ray's karakteristieke vocalen.

sngl. 43 How High the Moon - Les Paul and Mary Ford (1951)
We horen hier wat Les Paul 'Sound-on-sound recording' noemde. Een van de eerste opnamen op een uitgebreide Ampex bandopnemer. Maar Les Paul was ook gitaarbouwer natuurlijk. 'The Log' was de eerste echte elektrische gitaar. How High the Moon klinkt nog steeds duizelingwekkend.

sngl. 44 London Is the Place for Me - Lord Kitchener (1951)
London Is the Place for Me vangt het optimisme uit die tijd. In het begin en einde bootst een piano de melodie van de klokken van de Big Ben na en schetst zo een beeld van de stad.

sngl. 45 They Can't Take That Away From Me - Fred Astaire (1952)
Een tijdloze klassieker, na Fred ook vereeuwigd door Sarah, Ella en Frank.

sngl. 46 Dust My Broom - Elmore James (1952)
Over wat dit nummer precies gaat is een raadsel. Wie het geschreven heeft ook. De enigmatische Robert Johnson zong het, maar de titel en melodie gingen al eerder rond. Het wordt vaak toegeschreven aan Elmore James maar mogelijk leerde hij het van Johnson.

sngl. 47 Foi Deus - Amália Rodrigues (1952)
Fado bekekent lot. De grootste fado zangeres Amália was al een grote ster in Portugal toen de onbekende Alberto Janes met deze compositie voor haar deur stond. De bekendste versie werd twee jaar later opgenomen in de Abbey Road Studios in Londen.


sngl. 48 Le gorille - Georges Brassens (1952)
Le gorille heeft zijn oorsprong in de Duitse werkkampen van WOII waarin troubadour Georges Brassens had gezeten. De titel verwijst naar de bewakers.

sngl. 49 Singin' in the Rain - Gene Kelly (1952)
Gene Kelly was geen grote zanger maar wist wel hoe een nummer te brengen. Moeilijk om dit nummer te horen zonder aan de beelden te denken.


sngl. 50 Just Walkin' in the Rain - The Prisonaires (1953)
Deze jongens hadden hun naam niet gestolen want het waren werkelijk gevangen. De bewakers dronken iets in het café tijdens de opnamen maar brachten daarna The Prisonaires weer naar waar ze thuis hoorden.

sngl. 51 Please Love Me - B.B. King (1953)
Het nummer start meteen met de gitaar waarna King zijn liefde bezingt voor een vrouw. Net voor het einde, als de gitaar weer inzet, belooft hij een Caddilac te kopen enkel om naar haar toe te kunnen rijden, waar ze ook is.

sngl. 52 Crying in the Chapel - The Orioles (1953)
Elvis Presley en Aretha Franklin scoorden hiermee, maar dit is het origineel met de mooie stemmen van The Orioles. Een toegankelijke gospel die ook door pop - en countryliefhebbers werd gesmaakt.

sngl. 53 Riot in Cell Block No.9 - The Robins (1954)
De FBI was er niet gerust in want ze onderzochten deze tekst. Leiber hield vol dat er geen diepere betekenis achter zat.

sngl. 54 Love For Sale - Billie Holiday (1954)
Aangezien Billie Holiday ooit in een bordeel werkte was het onderwerp van Cole Porter's nummer Love For Sale rauwe realiteit voor haar. Omwille van de inhoud van het nummer werd het tijdelijk van de radio verbannen.

sngl. 55 The Wind - Nolan Strong and The Diablos (1954)
The Wind is vandaag nog steeds even aangrijpend als toen het pas werd opgenomen. Griezelige dubbele bas vormt de basis waarover de band in harmonie 'Wind, blow, wind' heen zingt.

sngl. 56 My Funny Valentine - Chet Baker (1954)
Het knappe uiterlijk van Chet Baker hielp zeker mee, maar het is vooral zijn fluwelen stemgeluid met een volmaakte balans tussen kracht en kwetsbaarheid, introspectie en romantiek, waardoor My Funny Valentine zo'n succes werd. In 1988 stierf Chet na een val uit het raam van een hotel in Amsterdam.

sngl. 57 Shake, Rattle and Roll - Big Joe Turner & His Blues Kings (1954)
Big Joe Turner's carrière duurde maar liefst een halve eeuw. Dit snelle gedreven nummer geschreven door Jesse Stone was zijn grootste hit.

sngl. 58 Rock Around the Clock - Bill Haley & His Comets (1954)
Rock Around the Clock vormde een radicale geluidsverandering en het maakte de blanke Amerikaanse tieners gek. Of hun ouders tenminste.

sngl. 59 I Get Along Without You Very Well - Chet Baker (1954)
Als trompettest had Baker zijn beperkingen maar in ballades was hij onovertroffen en zijn relaxte zang past het nummer perfect.

Na deze halve singles-marathon in de kleine uurtjes zouden we aankomen bij Frank Sinatra met het prachtnummer, In the Wee Small Hours. Maar daar is het nog te vroeg voor. Take your protein pills and put your helmet on. Waar zijn we nu?, vraag je je af. We hebben een tijdreis gemaakt tot het einde der tijden (in het boek) en daar vinden we, zoveel jaar later, good old David Bowie met een fris nieuw nummer:

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e2/David_Bowie_Where_Are_We_Now_cover_artwork.jpg

sngl. 60 Where Are We Now? - David Bowie (2013)

Iedereen had hem afgeschreven, maar met het nummer Where Are We Now?, in 2013 uitgegeven op zijn 60 ste verjaardag op 8 januari (zelfde geboortedatum als Elvis), scoorde hij zijn eerste top 10 hit sinds 1993.

Lang geleden dat ik hier nog eens diepgaande commentaar met toegevoegde waarde heb achtergelaten... vandaar bij deze: ik vind er gene zak aan.

Toch een mooi nummer vind ik. Breekbaar en tegelijk krachtig gezongen. Een van de betere nummers op het meer dan geslaagde album. Maar ja, ik vind Bowie meestal wel goed. Benieuwd dus naar Blackstar, dat begin volgend jaar verschijnt, op zijn verjaardag, net als The Next Day. Van mij mag hij zo nog vele verjaardagen vieren.

http://s10.postimg.org/yzwp5fk6x/Van1968.jpg

Van Morrison


Als ik me goed herinner was de interesse voor dit album van Van Morrison gewekt door in de OOR Popencyclopedie te lezen. De sfeer van het album beviel mij meteen. Nu zoveel jaar later geniet ik er nog steeds van en die eerste overweldigende indruk blijft meespelen, maar enkele puntjes van kritiek zijn toch op hun plaats. Zo mis ik wat structuur en muzikale opbouw in de nummers, die me soms ook te lang duren. Het is allemaal iets teveel van hetzelfde. Het beetje afwisseling dat het stevigere The Way Young Lovers Do biedt is onvoldoende. Maar misschien is het (voor mij) meer een plaat om bij weg te dromen dan aandachtig naar te zitten luisteren.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 28 (reeds in bezit)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5066.300.jpg

133. The Byrds - Sweetheart of the Rodeo (1968)

"We raakten in de ban van country, compleet met poker, whisky en cowboyhoeden." (Roger McGuinn, 2003)
Als er dan een album van The Byrds is dat wat voor mij is, dan moet het dit zijn waarop Gram Parsons meedoet en grote invloed had.

Iets groter dan gewenst blijkbaar, want van twee nummers werd zijn zang gewist en vervangen.
De fans vonden het maar niets, want ze hadden The Byrds altijd als vooruitstrevend beschouwd en nu kwamen ze aandraven met deze conservatieve countrymuziek. Pas later werd duidelijk dat het een baanbrekend werk was in de countryrock.

sngl. 61 The Rolling Stones - Doom And Gloom (2012)
http://i.imgsafe.org/a97aa8e.jpg

"It was really focused, really nose to the grindstone. And we kept everything very simple." (Ronnie Wood, 2012)
Eén nieuw nummertje als extra plaatsen op een verzamelaar vol oud spul is inderdaad wel heel simpel. Toch leuk dat de Stones nog bestaan.


sngl. 62 The xx - Angels (2012)
http://i.imgsafe.org/b00a4c5.jpg

You move through the room
Like breathing was easy
If someone believed me
They would be as in love with you as I am

http://i.imgur.com/QgfmFYr.jpg?1

The Byrds


De verwachting dat dit album van The Byrds wel wat voor mij kon zijn is deels uitgekomen. De nummers die Gram Parsons zingt vind ik goed. The Christian Life en You Don't Miss Your Water zijn helaas een beetje verpest. In de cd waarop de versies van die nummers met Parsons als bonus opstaan ben ik eventueel wel geïnteresseerd. Maar voorlopig houd ik het maar bij Grievous Angels en GP.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 28 (reeds in bezit)

134. The Beatles - The Beatles (1968)

Ten tijde van dit album was van een band nog maar amper sprake. De aanwezigheid van Yoko Ono, drugs, artistieke en religieuze meningsverschillen had zijn tol geëist. Toch leverde men een meesterwerkje af dat zich kan meten met Sgt. Pepper, al is het resultaat erg divers want eerder de optelsom van individueel talent dan van een goede samenwerking.

Zeven jaar na A Bigger Bang met slechts één nieuw nummer komen is erg mager. Een magere troost is dan wel dat het best een vet nummer is.

Angels van The XX is mooi dromerig maar doet mij verder niet veel.

sngl. 63 Death to My Hometown - Bruce Springsteen (2012)
http://i.imgur.com/R3X5Moh.jpg

Bruce wilde de groeiende ongelijkheid aanklagen en dat ging klinken als een Iers rebel nummer.


sngl. 64 Feels Like We Only Go Backwards - Tame Impala (2012)
http://i.imgur.com/SclTIwp.jpg

"It's probably, definitely, the first Tame Impala song you'll hear that doesn't have a guitar in it.... at all." (Kevin Parker)

http://i.imgur.com/hxZ3tig.jpg

The Beatles


Ooit heb ik dit album op cd gehad. Ik heb er wel een beetje spijt van dat ik het heb verkocht, maar ook weer niet zoveel dat ik het terug wil kopen. Het blijft een worsteling met die Beatles voor mij. Met muziek die soms bijna geniaal is (While My Guitar Gently Weeps), dan weer afgrijselijk slecht (Revolution 9) en vanalles daar tussenin.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 28 (reeds in bezit)

135. The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)

Met dit album werd Zappa definitief als genie beschouwd. Visionair ook, met zijn rake teksten die een goeie analyse van de autoritaire politiek in de VS bevatten. Ook de hippies vonden dit album leuk, hoewel hun levenstijl in sommige nummers op de korrel werd genomen. De albumtitel is wat dat betreft al veelzeggend. De hoes steekt dan weer de draak met het megalomane Sgt. Pepper, dat in muziekkringen als de heilige graal werd vereerd.

sngl. 65 Bon Iver - Holocene (2011)
http://i.imgur.com/ABCtryV.jpg

Holocene werd genomineerd voor nummer van het jaar, maar werd nipt overtroffen door Rolling in the Deep van Adele. Het debuut For Emma, Forever Ago was al mooi, maar Bon Iver, Bon Iver was even aangrijpend en nog veel muzikaler.



sngl. 66 Lana Del Rey - Video Games (2011)
http://i.imgur.com/tjQplHd.jpg

Het vroeg een paar transformaties van de zangeres in kwestie, maar met dit nummer dat via YouTube tot een succes uitgroeide nog voor het officieel verkrijgbaar was werd Lana Del Ray een fenomeen.

http://i.imgur.com/40ZjIp7.jpg

The Mothers of Invention


Voor dit album geldt wat mij betreft hetzelfde als voor Freak Out! Een huwelijk tussen muziek en humor vind ik niet geslaagd. Goeie muziek wil ik vaak opnieuw horen, maar een grap wil ik niet steeds opnieuw horen. Zelfs niet als het een goede grap is. Humor werkt voor mij anders. Zelfs het fantastische Fawlty Towers en briljante Blackadder bekijk ik nog niet elke vijf jaar.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 28 (reeds in bezit)

136. Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969)

Everybody Knows This Is Nowhere verscheen kort na het debuut van Neil Young. Voor dit album, dat in twee weken tijd werd opgenomen, werkte hij samen met een obscuur bandje dat hij de naam Crazy Horse gaf. Hun rauwe stijl paste precies bij het gitaarspel van Young, wat helemaal tot uiting komt in de gitaarduels met Danny Whitten. In contrast met al dit geweld staan er rustige nummers op, maar als geheel was Everybody Knows This Is Nowhere een welkome afwisseling tussen al het getokkel van de brave bluesfolk die tijdsgenoten lieten horen.

Ah, goed nieuws. Ik zie dat je 5 minuten geleden je stem voor dit briljante album naar 4,0* verhoogd hebt

GrafGantz, afgelopen zomer heb ik handmatig al mijn stemmen verwijderd (pas achteraf ontdekte ik dat je al je stemmen automatisch kan laten verwijderen ) omdat mijn aantal stemmen wat hoger was dan het aantal albums in bezit (terwijl dat niet de bedoeling is). Om die fouten eruit te halen zat er niks anders op dan alles weghalen en opnieuw stemmen, waarbij ik er op gelet heb zeker niet te hoog te stemmen. Ik kan dus wel eens een halfje te laag zitten.

Maar dit album heb ik ook nog niet heel lang. Ik denk zelfs dat dit het laatste is dat ik erbij heb gekocht van Neil Young, ongeveer samen met zijn debuut waarvan ik de muziek al wel kende. Mijn favoriet blijft waarschijnlijk toch Harvest. Maar dat was dan ook mijn eerste kennismaking.

Heel herkenbaar. Drie jaren zijn er nu voorbij toen ik een Frank Zappa reis ondernam. De uitleg staat bij Frank Zappa zelf (ik was drie maanden thuis naar aanleiding van een operatie aan de rug en ik zocht verstrooiing). Voor mij schommelt Frank Zappa tussen absolute genialiteit en absolute nonsens. Ik kan enorm genieten van een aantal van zijn live-albums, waar soms verbluffend wordt gemusiceerd (wat een woord). Fawlty Towers en Blackadder zijn inderdaad magisch maar eerder een zalige zekerheid om in huis te hebben dan om regelmatig te bekijken.

Gelukkig zijn er nog zalige zekerheden.

http://i.imgur.com/YDfdEww.jpg

Neil Young met Crazy Horse


De eerste samenwerking tussen Neil Young en Crazy Horse is meteen de moeite. Maar toch word ik niet omver geblazen door dit album. Het ongepolijste geluid is heerlijk maar geen must voor mij. Of de nummers goed zijn komt op de eerste plaats.
Vaak had ik dit album nog niet beluisterd. Cinnamon Girl, Down by the River en Cowgirl in the Sand ken ik het beste omdat die ook op Decade staan. Maar daarmee heb je ook wel meteen de beste nummers van This Is Nowhere.
Round & Round ((It Won't Be Long) duurt in tegenstelling tot wat je zou denken toch best lang, zeker na de twee korte liedjes, waarvan Cinnamon Girl met zijn stampende ritme de lat erg hoog legt. Alleen de twee lange nummers kunnen de hooggespannen verwachtingen nog inlossen. Daarin is vooral het samenspel tussen Neil Young en Danny Whitten echt heerlijk.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 29 (reeds in bezit)

137. Captain Beefheart and His Magic Band - Trout Mask Replica (1969)

Trout Mask Replica is een van de eerste rockalbums waarop de avant-garde grip krijgt. De 28 nummers zijn niet allemaal even memorabel en toegankelijk, maar dankzij de productie van schoolvriend Zappa is er in de mengelmoes van freejazz, blues, country en boogie toch enige structuur aanwezig. Het aparte stemgeluid van de Captain maakt het ook niet makkelijker. Hij zong de nummers bovendien in zonder koptelefoon waardoor zijn zangpartijen samenlopen met de weergalm in de studio. Trout Mask Replica werd een echte klassieker en grote inspiratiebron voor artiesten uit verschillende genres.

Nog iets over Round & Round ((It Won't Be Long); de valse zang van Neil Young kan ik prima hebben, maar degenen die de backing vocals doen vliegen op het einde van het nummer toch echt belachelijk hard uit de bocht. Niet om aan te horen eigenlijk.

http://i.imgur.com/uJEMZlX.jpg

Captain Beefheart And His Magic Band


In elk lijstje van klassiekers kom je dit album wel tegen en terecht natuurlijk. Al zo'n twintig jaar draai ik Trout Mask Replica af en toe maar ik ben er nog altijd niet op uitgeluisterd. Met de speelduur van bijna 80 minuten is het mij altijd wel teveel van het goede, waardoor het weer voor enige tijd in de kast belandt. De opvolger Lick My Decals Off, Baby is wat dat betreft beter geslaagd. Duurt maar half zo lang en de genialiteit overtreft nadrukkelijker de gekte op dat album.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 30 (reeds in bezit)

138. Creedence Clearwater Revival - Bayou Country (1969)

Na hun legerdienst doopten John Fogerty en Doug Clifford de naam van hun bandje om tot Creedence Clearwater Revival en gingen ze muziek maken die een tegenwicht bood voor de psychedelische uitspattingen in die tijd, beetje vergelijkbaar met The Band en Dylan. Dat deden ze met hun southern rock blijkbaar goed want in 1971 werden ze door NME verkozen tot beste band ter wereld. Beter dan The Beatles dus. Ze hadden maar liefst acht gouden en platina singles in de Amerikaanse top 10. Helemaal authentiek was het geluid echter niet, want zanger, gitarist, schrijver en producer Fogerty was niet van het zuiden maar van Californië.

http://i.imgur.com/T4a327v.jpg

Creedence Clearwater Revival


Het is zeker geen straf om hier naar te moeten luisteren maar voor mijn smaak te veel blues. Toch is het een aardig tegenwicht voor de lsd flipmuziek. De lange nummers Graveyard Train en Keep on Choogling blijven mij echter niet boeien. In het volgende decennium zouden punkers laten horen hoe een en ander best wat bondiger kon.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 30 (reeds in bezit)

139. Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)

Nog voor het debuut verscheen had de pers Crosby , Stills and Nash al uitgeroepen tot ultieme superband, waardoor ze meteen onder druk stonden. Maar ze maakten de verwachtingen waar. De perfecte beheersing van close harmony in zang en gitaarspel werd ten volle ingezet voor de mooi geproduceerde nummers. Suite: Judy Blue Eyes is daarmee bijna symfonisch te noemen. Na dit album werd het helaas wel minder en de heren hebben nooit het imago van gedesillusioneerde rijkeluis hippies met drugsproblemen van zich af kunnen werpen. Maar dit album heeft nog niks van zijn schittering verloren.

Holocene van Bon Iver vind ik prachtig, net als het hele album Bon Iver, Bon Iver. Video Games kende ik natuurlijk ook al. Maar van Lana ben ik niet zo'n fan. Van haar muziek, noch van haar uiterlijk.

PJ Harvey vind ik wel heel leuk. En Let England Shake was in 2011 mijn nummer 1. Van Azealia Banks heb ik nog nooit gehoord. Benieuwd dus of ik het nummer ken.


sngl. 67 Written On the Forehead - PJ Harvey (2011)
http://i.imgur.com/ixX3zZV.jpg

"I was always trying to come from the human point of view because I don't feel qualified to sing from a political standpoint." (PJ Harvey over Let England Shake)



sngl. 68 212 - Azealia Banks feat. Lazy Jay (2011)
http://i.imgur.com/j0Vlzn7.jpg

"Azealia, does every song have to be about sex?" (Moeder van Azealia)

http://i.imgur.com/Ye3mOF7.jpg

Crosby, Stills and Nash


Hoewel ze theoretisch in je straatje zouden kunnen passen lijk je bij sommige bands intuïtief aan te voelen dat het niks voor jou is. Déjà Vu heb ik weleens aangeschaft, want daar doet Young ook nog mee. Met de status die het album heeft kan het dan niet meer mis gaan had ik gedacht. Maar veel doet het mij niet. Meer dan oké vind ik het niet.
Dit debuut is ook weer geen straf om te beluisteren. Hier en daar wordt er zelfs lekker gemusiceerd. Maar die zoete samenzang gaat tegen het eind toch wel op mijn zenuwen werken.
Een intuïtief voelsprietengevoel is best vaag en zweverig. De omschrijving in het boek van 'gedesillusioneerde hippies met te veel geld en drugsproblemen' maakt mijn afkeer wat concreter. Maar waarschijnlijk is het nog veel simpeler. Het is gewoon door die suffe kop van Crosby waarom ik nooit zin heb gehad hun muziek te gaan beluisteren.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 30 (reeds in bezit)

140. Blood, Sweat & Tears - Blood, Sweat & Tears (1969)

Al Kooper had al enige ervaring in de muziekwereld maar wilde een eigen band. Samen met Steve Katz verliet hij Blues Project en richtte Blood, Sweat, And Tears op, om de psychedelische bluesrock die ze speelden te vermengen met jazz. Niet altijd even geslaagd. Het album begint en eindigt al te pretentieus met Variations on a Theme by Eric Satie. Daar tussenin lukt het wel, met God Bless the Child (van Billie Holiday), Smiling Phases (van Traffic), And When I Die (van Laura Nyro) en You've Made Me so Very Happy (van Brenda Holloways). Mooie psychedelische bewerkingen gevuld met blaasinstrumenten. Het succes was echter van korte duur. Tijdens hun Europese tour, gefinancierd door Nixon, verloor de band snel alle geloofwaardigheid.