hahahaha, dit is een reden naar mijn hart.

http://i.imgur.com/w56KfT8.jpg

Blood, Sweat & Tears


Leuk, nog eens een band die ik niet kende en iets buiten mijn verwachtingen laat horen. Hun muziek is een aparte mengeling van genres en stijlen, waarmee ik helaas wel het gevoel krijg van vlees noch vis. Meer dan een aardig album kan ik er niet van maken. Maar al bij al toch een verfrissende afwisseling na de Crazy CrosbyByrds Revival.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 30 (reeds in bezit)

141. The Flying Burrito Brothers - The Gilded Palace of Sin (1969)

Chris Hillam en Gram Parsons verlieten The Byrds en richten Flying Burrito Brothers op. The Gilded Palace of Sin heette hun debuut en dit album zou de blauwdruk worden voor countryrock. Het was zijn tijd vooruit want het publiek wist niet zo makkelijk de grote kloof die er tussen country en rock nog was over te steken.
Maar vandaag wordt het algemeen erkend als een pionierswerk. De klaaglijke zangpartijen vervuld van liefdesverdriet gezongen door Parsons over de prachtige arrangementen van Hillman hebben nog niets aan kracht ingeboet.

http://i.imgur.com/ZEOsJiK.jpg

Flying Burrito Brothers


Gram Parsons vind ik altijd wel oké. Zijn soloalbums en samenwerking met The Byrds kende ik al en The Gilded Palace of Sin ligt ook in die lijn. Als Emmylou meezingt vind ik het nog net wat mooier. En eerlijk gezegd gaat mijn voorkeur toch naar Aretha Franklin als ik het nummer Do Right Woman, Do Right Man hoor. Naar dit album zal ik dan ook niet op zoek gaan maar als ik het voor een prijsje zie liggen of de kans zie het gratis mee te pikken zal ik dat zeker doen.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 30 (reeds in bezit)

142. Johnny Cash - At San Quentin (1969)

Na het succes van At Folsom Prison bracht Johnny Cash een bezoekje aan San Quentin. De teksten van de nummers waren minder zwaar geworden maar met het nieuwe nummer San Quentin over de wantoestand in de gevangenis(sen) veroorzaakte hij toch heel wat rumoer. Naar het schijn is de reactie van het publiek wat luider op vinyl gezet maar de spanning is duidelijk voelbaar en dus speelde Cash het nummer meteen nog een keer.
Het album werd algemeen goed bevonden en haalde zelfs de eerste plaats. Tegen het einde van dat jaar presenteerde Johnny Cash zijn eigen tv show.

http://i.imgur.com/uyZctgZ.jpg

Johnny Cash


Vroeger heb ik dit album op cd gehad, maar zo geweldig vond ik het niet dus weer verkocht. Enkele weken geleden vond ik dit op vinyl voor een halve euro in de kringloopwinkel. Alleen de hoes is dat al waard. De muziek vind ik nog steeds niet fantastisch en die stem van Cash raak ik snel beu. Het vervelendst aan dit album zijn de bliepjes en het nummer San Quentin dat er tweemaal op staat. Tochdesnogalnietteminus kan ik wel genieten van Johnny Cash At San Quentin.
"Ik had alleen maar hoeven zeggen: 'Kom in opstand!' en ze hadden het gedaan.", zei Cash. Die sfeer proef je wel. Doet me ook herinneren aan de beelden in de film Walk the Line.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 31 (reeds in bezit)

143. Creedence Clearwater Revival - Green River (1969)

Met dit derde album van Creedence kreeg de muzikale visie van de band definitief vorm; helder en afgemeten. Geen door drugs beïnvloede eindeloze jams voor deze jongens. Door hun directe aanpak werden ze als de redders van de rock-'n-roll gezien. En dit was nog maar het begin, want met hun handelsmerk van bluesy rockmuziek zoals die op Green River gestalte krijgt, zouden ze op de volgende albums nog grotere successen boeken.

http://i.imgur.com/T4a327v.jpg

Creedence Clearwater Revival


Ongeveer hetzelfde verhaal als bij Bayou Country. Het nummer Bad Moon Rising kent iedereen natuurlijk. Ik wist niet dat het van deze band was. Vind het maar een vervelend deuntje, maar de plaat als geheel kan er best mee door. Voor een keertje.

3,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 31 (reeds in bezit)

144. The Beatles - Abbey Road (1969)

Ondanks de grote meningsverschillen tussen Lennon en McCartney was de band nog capabel genoeg om een ijzersterk album te maken, onder andere door de mooie bijdrage van Harrison met Here Comes the Sun. Maar de zwaargewichten werden toch weer geleverd door de twee bekendste Beatles, de nummers She's So Heavy en Come Together. De songsuite op de b-kant is niet bij iedereen even geliefd maar blijft uniek. The End is profetisch want na dit album zou alleen nog de laatste stuiptrekking volgen onder de naam Let It Be.

http://i.imgur.com/oWeoJg8.jpg

The Beatles


Eigenlijk ben ik blij hier in deze uithoek van het forum mijn mening over Abbey Road te kunnen geven. Het is al laat dus ik zal het stilletjes doen zodat er ginder bij het album geen fans wakker worden.

WAT EEN SLECHTE PLAAT IS DIT ZEG !!!!! Amper doorheen te komen. Van de populairste albums van The Beatles is dit het enige dat ik nog nooit gehoord had en stiekem hoopte ik dat dit hét album van The Beatles zou zijn dat ik minstens even goed zou vinden als Sgt. Pepper. Niet dus. Het opent nochtans redelijk veelbelovend met Come Together, een nummer dat ik al wel kende. Met Maxwell's Silver Hammer gaat het al goed de verkeerde kant op. Het slijmerige Oh! Darling (geen mij maar Donna van 10CC) bevestigt dat. I Want You (She's So Heavy) kan dit niet meer redden. Het aardige deuntje dat Harrison toevoegt met Here Comes the Sun is al te banaal. En het gaat alleen maar verder bergaf.

Het blijft een lastig bandje voor mij, die Beatles. Soms geniaal, af en toe gewoon oké, maar al te vaak rotslecht.

2,25*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 31 (reeds in bezit)

145. The Who - Tommy (1969)

Rockopera of pretentieus tiener conceptualisme, klassieker of monsterlijk gedrocht. Het omvangrijke Tommy omvat beide uitersten en inspireerde progressieve rockbands als Pink Floyd.
Het verhaal gaat over een doofstomme blinde jongen die dankzij het spelen op flipperkasten tot diepere inzichten komt en zo een messiaans figuur wordt.
Muzikaal bevat het album de vlotte rock die we van The Who gewend zijn. Het album als geheel had gerust beknopter gekund, maar de fans namen de megalomane ambities van de band er graag bij.

http://i.imgur.com/Fi6oqiB.jpg

The Who


Dit album vind ik een hele verbetering tegenover The Who Sell Out. Genoeg sterke nummers hier. Hoewel het verhaal wat onduidelijk blijft spreekt Tommy als conceptalbum toch aan. De vader die geen redding ziet voor zijn zoon, Tommy die smeekt om gezien, geraakt, genezen te worden. En dan de neef die wel weet wat hij met Tommy wil doen. Al heb ik nooit echt helemaal een klik met The Who, de muziek weet de bijhorende emoties goed over te brengen. Enige minpuntje is dat het allemaal wat te lang uitgesponnen is.
Ik heb dit album op vinyl met de mooie uitklaphoes.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

146. Miles Davis - In a Silent Way (1969)

De titel In A Silent Way is uitstekend gekozen want de muziek strekt zich zodanig uit dat ook de stilte zeggenschap krijgt. Met slechts twee nummers, elk bijna twintig minuten, wordt het album gevuld. Deze muzikale ruimte schept alle vrijheid voor de muzikanten.
En dat zijn niet de minste. Herbie Hancock, Chick Corea, Wayne Shorter, John Mc Laughlin en Joe Zaniwul laten van zich horen. Een nieuwe stijl werd gecreëerd. Op Bitches Brew kwam die tot een hoogtepunt. Niet alle jazz fans waren er gelukkig mee, maar vooral jongere fans vonden het geweldig. Inmiddels algemeen erkend als meesterwerk.

Mijn favoriet van Miles

Al heb ik best wat in huis van Miles Davis (bijvoorbeeld de drie voorgaande albums en de opvolger), dit is een album dat ik nog niet ken. Zelfs de hoes kwam me niet bekend voor. De stukjes die ik inmiddels gehoord heb zijn wel veelbelovend. Ga ik wellicht eindelijk nog eens een album ontdekken via dit boek, is het weer een jazzalbum. Is er geen boek, 1001 jazzalbums you have to hear?

http://i.imgur.com/jen35BB.jpg

Miles Davis

Helaas, toch een lichte tegenvaller. Het klinkt mij te steriel en afstandelijk, terwijl de opvolger wat meer broeierig is. In A Silent Way is een prima album maar ik zal toch naar Bitches Brew blijven grijpen als ik de jazz fusion van Miles Davis wil horen.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

Bee Gees - Odessa (1969)

'Een halfwassen poging van een uitgeputte en uit elkaar vallende band om aan de hoge verwachtingen van de platenmaatschappij te voldoen', volgens Barry Gibb nu.
Die uitputting is niet verwonderlijk want dit was het zevende album in vier jaar tijd. Gitarist Vince Melouney waren ze al kwijt en na dit album zou ook Robin Gibb vertrekken, waardoor de band voor twee jaar uit elkaar ging.
De ambitie bij dit album was groot. Het werd een dubbelaar rond een vaag uitgewerkt concept. De verkoopcijfers waren echter tegenvallend. Maar door de jaren heen is de waardering gegroeid en wordt dit zelfs als hun beste uit de jaren zestig gezien.

http://i.imgur.com/kaZvH4N.jpg

Bee Gees


Volgens de hoeders van de goede smaak komt dit album uit de goede periode van de Bee Gees en gingen ze later foute disco maken. Nou, geen mij die foute disco maar. Wat een pretentieus gedrocht is dit zeg. Ik had er nochtans goede hoop in maar blijkbaar waren de Bee Gees hier zoals vele bands toentertijd Beatles-adepten in al te letterlijke zin.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

148. Pentangle - Basket of Light (1969)

Bert Jansch en John Renbourn die al naam gemaakt hadden als folkgitaarhelden besloten na hun eerste samenwerking verder te gaan door een nieuwe band op te richten; The Pentangle. Basket of Light bevat naast reeds bestaande folknummers en traditionals ook blues en jazz, waarvan verschillende nummers van eigen hand waren. Zowel muzikaal als commercieel werd dit het succesvolste album van de band. Vele van de beste nummers zijn hier te vinden: Once I Had a Sweetheart, Trian Song, Hunting Song, House Carpenter en Sally Go Round the Roses. Op de prachtige hoes zien we de muzikanten in de Royal Albert Hall.

Hm, grappig bij mij is het precies andersom, inclusief dat steriele en afstandelijke.
IASW heeft voor mij nog wel dat warme Jazz geluid, BB is toch voor mij meer Fusion , krachtpatserij.

Inderdaad meer krachtpatserij op Bitches Brew, Rudi S. Daar is niks mis mee wat mij betreft, zeker niet als daarmee een broeierige sfeer wordt gecreëerd. Emotioneel is In a Silent Way ongetwijfeld intiemer als je door de kille klank heen luistert.

Daar zit het 'm in

Tja, ik vind In a Silent Way meer een soort van club feel hebben. Heb zowel van deze als van BB The Complete *** Sessions en ik moet eerlijk zeggen dat ik het additionele materiaal van In a Silent Way erg fijn vind en dat van Bitches Brew neigt nogal naar gefreak en gepiel.

Het zijn imo ook twee totaal verschillende sferen: actie (BB - vaak de soundtrack bij Risk-wedstrijden tegen de beta's) vs reflectie (In a Silent Way).

http://i.imgur.com/Lksd3MK.jpg

The Pentangle


Basket of Light is een goed album maar er valt voor mij toch heel wat op aan te merken. Dat komt ook omdat ik verschillende albums van Bert Jansch zelf goed ken en zijn stem hier nog niet zo goed vind, maar ook niet vind passen bij deze muziek die in mijn oren minder puur klinkt.
Groter probleem is echter de zangeres. Die had het wat mij betreft beter bij het kampvuur gehouden. Het komt tot een dieptepunt als ze lalalalala lalalalala begint te lallen. Iets teveel gedronken?
Er zijn gelukkig ook positieve noten, vooral van het knappe gitaarspel.

3,25*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 32 (reeds in bezit)

In de sport heb je een duathlon, triathlon en quadrathlon.

Ik introduceer hier de muzikale pentathlon. De volgende vijf albums in het boek heb ik allemaal op cd of lp en ken ik al best goed. De komende dagen/week ga ik ze elk minstens een keer met volle aandacht beluisteren.





149. The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)

Sheryl Crow zei dat ze dit album uit een brandend huis zou redden.






150. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

'Als ik een verband vond tussen muziek maken en iets anders, ging ik misschien iets anders doen', zei Nick Drake.






151. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)

Het duurde een jaar voordat Dusty zelf naar het album wilde luisteren.






152. Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969)

Elvis: 'Het is erg zwaar om aan een imago te voldoen.'






153. The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

Door het vertrek van John Cale en de diefstal van hun apparatuur is dit album heel wat gewoner dan de twee voorgaande. Waarom je het dan toch gehoord moet hebben maakt het boek niet duidelijk. Maar wellicht gewoon omdat het zo goed is.

Veel 5 sterren albums voor mij, zelfs mijn nummero uno zit er bij.

Dat gewone album van de De Floeren Ondergrond dus.

Mijn nummer 1 staat er niet tussen maar ik zal er wedstrijdje van maken om te zien wat mijn nummer 1 van deze 5 is.

Ook al mijn favoriet van De Stones *****

http://i.imgur.com/Z7gdZyi.jpg

Elvis Presley


Op de vijfde plaats komt From Elvis in Memphis. Best een goed album van Elvis maar het kan wat mij betreft zijn status niet waarmaken. Het neigt vaak teveel naar smartlappencountry en soms is het gewoon smartlappencountry, zoals het nummer After Loving You.
In the Ghetto vind ik ook niet zo geweldig. Wat meer soul had het album goed gedaan. Een kraker als Suspicious Minds, uit hetzelfde jaar, staat er helaas niet op. En dan mis ik al snel de rock-'n-roll Elvis.

3,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 33 (reeds in bezit)

http://i.imgur.com/Fa9k4M0.jpg

The Velvet Underground


De vierde plaats is voor.... The Velvet Underground! Prachtig album, maar Nico en John mis ik hier wel. Nico zorgde voor een unheimlich gevoel op het debuut en John's bijdragen op viool waren om van te smullen.
Op de derde Velvet ligt de klemtoon vooral op het velours, tenminste op de a-kant. De composities op de b-kant zijn soms wat grimmiger, maar Beginning to See the Light en The Murder Mystery bevallen mij wat minder in hun geheel. Blijft er toch een mooie verzameling dromerige nummers over die uit een andere wereld en tijd lijkt te komen dan From Elvis in Memphis.

4,0*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 17 (gekocht), 34 (reeds in bezit)