Meteen maar even de volgende twee taggen:

Ponty Mython
VladTheImpaler

Over een weekje is mijn Top 100 wel gepresenteerd en afgerond. Natuurlijk houden jullie het topic nauwlettend in de gaten, maar toch even een courtesy tag .

. Liever Curtain Call 1 tho

Dan gok ik op een stemmig en kleurrijk liedje uit zijn laatste dagen.

Die vibe geeft mijn lijst denk ik wel af; nice. Ik ga nog niks verklappen, voor hetzelfde geld is het één van zijn 50's klappers. (dat Elvis nog langs moet komen hoef ik niet spannend te maken, dat zal voor iedereen wel duidelijk zijn )

Vooraleer Shaky in zijn top 10 duikt, nog even de laatste 6 beluisterd. Cliff en Ted zijn niet echt m'n ding, de zompige Bayou blues van Tab ligt me dan weer wel, en Prince is zijn sexy zelve (al kende ik dit nummer dan weer niet.

De twee songs die het meeste indruk wisten te maken, zijn die van Raymond (een rakker waarvan ik toch ooit 'ns het gehele oeuvre onder de loep moet nemen) en een heerlijke live-uitvoering van Gary Moore. Erg mooi, ontroerend verhaal ook bij die laatste.

Laat maar komen, de eerste (of laatste) 10!

10. Roy Orbison – Crying
1961

https://www.timegoesby.net/.a/6a00d8341c85cd53ef01bb07894969970d-pi

Zelfs nu tijdens het typen twijfel ik nog over welk nummer het gaat worden van The Big O. Ik heb een aantal favoriete songs van hem en twee daarvan komen uit 1961. Tussen die twee gaat het dan ook om een plek in mijn top 10. Nou goed, ik begin gewoon met vertellen en aan het eind zie ik dan wel welke keuze ik gemaakt heb.

Ik heb er hard over nagedacht, maar ik heb geen idee wanneer ik Roy voor het eerst gehoord heb of met welk nummer. Ik vermoed dat het of op een verzamelalbum is geweest (dan was waarschijnlijk Oh Pretty Woman mijn eerste kennismaking) of via de radio (dan is het You Got It geweest). Ik heb hem zeker niet ‘van huis uit’ meegekregen. Mijn vader vond hem wel erg goed, maar draaide verder niks van hem en mijn moeder zal wel eens van hem gehoord hebben, maar daar houdt het dan ook mee op. Hoe dan ook; ik was meteen dol op die twee songs. Snel een verzamelalbum gekocht en ja hoor, dit sloeg aan. Wat een geweldige stem heeft deze man. Moeiteloos, zonder zijn mond écht open te trekken, komt me hier toch eventjes een orkaan aan geluid uit, ongelooflijk.

Ik denk dat ik in de brugklas zat toen ik de dvd Black and White Night wist te bemachtigen. Die heeft geregeld de revue gepasseerd kan ik jullie vertellen.

Roy is één van de grote mannen uit de jaren 60, en dan te bedenken dat misschien wel zijn beste album pas eind jaren 80 uitkwam. Mijn favoriet komt echter uit zijn beginperiode. Niet helemaal in zijn beginperiode, maar toen hij de oversteek van rockabilly-achtige songs naar pop had gemaakt.

Roy’s succesformule is eigenlijk heel simpel; basic begeleiding in het ‘standaard Roy Orbison’ ritme, droevige teksten waarin de man de kwetsbare is, en zingen alsof je de aarde enkel kunt beschermen door elke noot perfect te raken. Dit nummer is daar geen uitzondering op (ik weet op dit moment nog steeds niet welke van de twee het gaat worden overigens, zegt wel iets over de Orbison-formule). Roy heeft pijn, liefdesverdriet en probeert zich in minder dan 3 minuten te uiten. Nou Roy, dat lukt jou prima. Sjonge jonge, wat een bak ellende stort hij hier over ons heen zeg. Je gaat toch volledig meeleven met deze man? Roy was sowieso de ultimate good guy (met ongelooflijk veel pijn, pech en onrecht in zijn echte leven) waardoor het niet moeilijk is deze underdog alles te gunnen dat hij maar wil.



We geloven je Roy, maar het komt wel goed, zolang je er maar over zingt. Blijven zingen kerel; uiteindelijk zal de juiste persoon je wel horen.

Studio versie:



Live versie:



Gelijk geëindigd met: Running Scared
Ook een potentiële top 100 song: The Comedians

9. George Thorogood - One Bourbon, One Scotch, One Beer
1977

Heey Poek, kijk eens hier! Je had ‘m he. Een andere song weliswaar, maar deze artiest had je toch maar even mooi voorspeld.

https://www.bluesmagazine.eu/wp-content/uploads/2017/02/george-thorogood.jpg

Ja onze George. Dit is toch heerlijk? Al 40 jaar raggen in dezelfde paar akkoorden zonder ook maar even te vervelen. Ik vind het een kunst. Niks geen vernieuwen of ‘meegaan met de tijd’, maar gewoon weten waar je sterke punten liggen en doen wat je zelf leuk vindt. Toppertje hoor deze George. Zijn sound haal je bovendien overal tussenuit. Hij heeft zijn kenmerkende geluid echt geperfectioneerd.

Volgens mij heb ik bij (vrijwel) elk nummer genoemd hoe ik met de artiest in aanraking ben gekomen. Ook George heb ik zelf ontdekt, niet via ouders of internetfora ofzo. Volgens mij heb ik gewoon een keer een cd van hem meegenomen uit de winkel omdat hij bij ‘blues’ stond ingedeeld. Leek me een goed uitgangspunt, en voor die paar Guldens zou ik me nooit kunnen miskopen. Bad to the Bone had ik natuurlijk al tig keer gehoord via films, series, radio, maar nooit echt bewust van gemaakt dat dit George Thorogood was. Nou, die eerste cd wat ik kocht was meteen raak; alle andere albums volgden dan ook.

Binnen zijn oeuvre is er één song die voor mij er met kop en schouders bovenuit steekt en tevens één van de weinige George songs is die beduidend ingewikkelder / inventiever in elkaar steekt. Die song staat dan ook in mijn top 100. Dat George een enorme John Lee Hooker fan is, zal geen verrassing zijn als je zijn albums beluisterd. Zijn songs druipen van de John Lee boogie en als ultieme eerbetoon heeft George twee songs met elkaar verbonden om er het meeste epische drink- en stapnummer van te maken. En niks stiekem he, gewoon met toestemming van de grote meester. John Lee vond het zelfs een goed idee van George, ga je gang man.

Ja ja, origineel is One Bourbon, One Scotch and One Beer niet van Hooker, maar hij heeft het wel bekend en er een bluestandard van gemaakt. House Rent Boogie is een andere klassieker van Hooker. Thorogood kent alle Hooker songs van begin tot eind en hoorde een perfecte combinatie: de protagonist in One Bourbon komt in die bar terecht door wat er in House Rent Boogie is gebeurd.

George loopt al maanden achter met zijn huur en heeft hierom zijn verhuurder in zijn nek hijgen. Zou hem wat boeien, je doet je best maar met intimiderend zijn; ik betaal wel wanneer ik wil…en waarschijnlijk dus niet. Bah bah, okay, ik ga wel op zoek naar een baan (zeg ik, doe ik lekker toch niet). Weet je wat ik doe? Ik ga gewoon lekker chillen op straat, een beetje naar de vrouwen kijken.
Guess what George? De verhuurster gaat hier niet mee akkoord; werken met je luie reet en die huur betalen! George heeft andere plannen: hij verleidt zijn huurbazin en dat lijkt te werken. Met de nadruk op ‘lijkt’. Hij wordt op straat gezet en niemand van zijn vrienden is bereid deze donder in huis te nemen. Zo eindigt hij in een bar waar hij zijn zorgen probeert weg te drinken. Het is namelijk niet alleen huisvesting waar hij problemen mee heeft, ook met zijn liefje gaat het niet zo goed. Pff…doe mij maar gewoon een bourbon, een scotch en een biertje.



Epic dit. Als je op zoek bent naar een verhaal in een song, dan kun je hier gewoon écht niet omheen. George levert een onverwoestbare klassieker af, en dat al op zijn debuutalbum.

Studio versie:



Live versie:

8. Billie Eilish - When the Party's Over
2018

https://images0.persgroep.net/rcs/_wlPpRXhd7lPyu1yujmsRbRNTcw/diocontent/201238412/_fitwidth/694/?appId=21791a8992982cd8da851550a453bd7f&quality=0.8

Billie Eilish , wat een geweldenaar.

Toen het zoveelste popsterretje naar voren werd geschoven als ‘the next big thing’ was ik er wel langzaamaan klaar mee.

Maar deze Billie, oh my god….. vanaf de eerste keer horen was ik stapelverliefd op dit geluid. Bij haar hoor ik het wél. Hier klinkt een oude ziel door. Dit is een dame die zoveel soul en hartzeer heeft dat het mezelf gewoon pijn doet om hiernaar te luisteren en dat voor een kind, want dat was ze toen ze haar eerste platen uitbracht.

WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (2019) is een 4,5 sterren album voor mij en kan wat mij betreft bestempeld worden als een moderne klassieker. Billie is weliswaar nog wat zoekende en experimenterend, maar toont ook een zekere volwassenheid die ik ook terug zie in de mannen uit de 50’s die ik zo graag beluister. In de chord progression van haar songs zit een verlangen naar de muziek van weleer zonder ook maar een greintje originaliteit, authenticiteit of moderniteit te verliezen.

Onlangs zou ze in Amsterdam optreden en de kaartverkoop begon om 10.00. Om 09.45 zat ik online, klaar om top tickets te bemachtigen… wachten met zwetende handjes, het was 10.00. Okay knallen nu! Site hangt vast, overbelast. KAK!, opnieuw proberen. 10.02: uitverkocht….

Nondejuu! Fuck it, ik vlieg wel naar London. Tickets in het winkelmandje, top plaatsen; tijd om af te rekenen: ‘foreign credit card… ERROR’

https://y.yarn.co/6eee0738-cced-44cd-a99a-b9280eb2332c_text.gif

Snel, opnieuw proberen! Mijn vriendin wist overigens van niks, ik deed dit ook als verrassing voor haar; lekker naar London en dan ’s avonds naar een Billie Eilish concert; een klein stukje hemel voor ons tweeën dus. Nee hoor, helaas, dikke vette pech; buitenlandse credit card error (nog nooit eerder meegemaakt), daar gingen mijn tickets. Eikels.

Maar dit komt wel goed in de toekomst, ik ga met mijn mannelijke volwassen diep cynische dood-van-binnen arsch nog wel een keer naar een Billie Eilish concert, het zal me toch niet gebeuren dat al die tieners me de volgende keer weer te snel af zijn? Niks ervan, ik ga er bij zijn een volgende keer. The odd one out in het publiek, een leuke where is Waldo puzzle zijn. Doelgroep of niet, ik houd van de muziek van Billie.

Ze kan me enerveren, doen meezingen, doen dansen, en raken tot in het diepst van mijn ziel. De song die mijn top 100, sterker nog: mijn top 10, heeft gehaald is er één uit die laatste categorie. Wat een gruwelijk mooie song is dit. Dit nummer steekt zo afschuwelijk goed in elkaar dat het gewoon niet eerlijk is voor andere artiesten. Houd maar op als je nu muziek maakt, zo goed als dit wordt het toch niet. Die stem van Billie snijdt overal doorheen in deze uiterst gevoelige, pijnlijke song die één van de allermooiste zinnen uit de recente muziek bevat:



Holy shit, de eerste keer dat ik die zin hoorde… ja, beter dan dit wordt het gewoon niet. Als Engels taalkundige word ik ongelooflijk blij van dit soort kunststukjes. Die zin zegt zo ontzettend veel zonder daadwerkelijk te zeggen wat er gezegd wordt. Diep zonder pretentieus te zijn, aansprekend maar hoogstaand. Zeldzaam mooie tekst.

Sowieso weet deze song precies de juiste snaar te raken bij mij. Niet gek gezien mijn thema en de songs uit deze top 100 die eenzelfde soort depressiviteit laten doorspreken. Billie heeft pijn, maar houdt zich groot. Van binnen gaat ze he-le-maal kapot, maar dat masker moet opgehouden worden. Kippenvel.

Billie, ga alsjeblieft nog heel erg lang door op deze manier.

Studio:



Live:



Ook potentiële top 100 songs: Wish You Were Gay, You Should See Me in a Crown, All the Good Girls Go to Hell

7. Tom Jones – I’ll Never Fall in Love Again
1967

Over pijn gesproken zeg, man man man wat is dit dan voor een zielverscheurende song???

Diepgaande smart die niet meer geheeld kan worden, maar waar enkel over gezongen kan worden in de hoop er niet gek van te worden. Doe dat dan ook nog eens op de manier dat enkel Tom het kan, en je kan als muziekliefhebber toch niet anders dan hier ongelooflijk gek op te zijn?

https://imgs.goldradiouk.com/images/233499?crop=16_9&width=660&relax=1&signature=NT5r_cLlnX34xXx0d3eUFfI6how=

Ik heb Tom Jones nu 2x live in concert mee mogen maken. Nog nooit zo’n stem in het wild tegengekomen. Zoals al eerder besproken is vocale tovenarij voor mij onweerstaanbaar. Veruit het belangrijkste instrument dat een artiest met zich mee kan dragen. Als er iemand is die een stem van graniet heeft, dan is het deze Welshman wel. De eerste keer dat ik hem live meemaakte was in Ahoy. Hij zong daar één song zonder microfoon; geen probleem, heel die Ahoy kon nog steeds volop meegenieten van want Tom heeft zo’n power dat hij moeiteloos de achterste rijen bereikt. Ik vraag me wel eens af hoe het zou zijn om zó talentvol te zijn. Even ongeacht wat je van iemands muziek vindt, of dat je van iemands songs houdt of niet; dit is toch gewoon ziekelijk jaloersmakend om zo te kunnen zingen?

Tom begon als zanger van een bandje, al snel werd die band omgedoopt tot Tom Jones & The Senators toen bleek dat mensen enkel vanwege die unieke stem naar optredens kwamen. Het duurde dan ook niet snel voordat Tom getekend werd en zijn band naar de achtergrond werd verbannen. Helaas kwam ook Tom terecht in geldgraaiende handen en zat zijn carrière plots vast in de foute muziekscene, met slechte disco arrangementen, en vooral lelijke sexy aankledingen omdat het vrouwelijke publiek zoveel mogelijk geld moest worden afgetroggeld.

Gelukkig had Tom meer dan genoeg kwaliteit om zelfs de slechtere songs nog wat extra’s mee te geven. Fijn, want hierdoor verdween hij nooit helemaal uit de picture. Vorig jaar kwam hij dan ook kei-hard terug (nou ja…’terug’, echt weggeweest is hij nooit) met Surrounded by Time waarmee hij zelfs de meest cynische criticus wist te overtuigen.

Ik ga echter wat verder terug voor mijn Top 100 entry. Deze song uit zijn beginperiode is pure perfectie, met name op vocaal gebied. Tom zingt zijn hele hebben en houden eruit. Hij gaat los en neemt ons mee in zijn verdriet.

Ik houd er niet van om lukraak te roepen dat ‘vroeger alles beter was’ qua muziek, maar als liefhebber van zowel oudere als nieuwere songs zal ik toch wel echt moeten concluderen dat dit soort vocalen kunsten niet langer bestaan. Lees dit niet verkeerd. Ik zeg niet dat artiesten van tegenwoordig niet meer kunnen zingen. Sterker nog, zie mijn nummer 8; niets mis met hedendaagse artiesten. Maar als we het hebben over die extra schep vocals, dan moeten we toch echt een aantal jaartjes terug de tijd in. Voor nu gaan we terug naar 1967, toen dit nog live gepresteerd werd… live dit he? Ik zal het nogmaals herhalen: dit is live. Geen trucjes, geen hulpmiddelen, maar puur een combinatie van talent en klasse. Live dus. Had ik dat al gezegd? Dit is live.

Live:



Studio:



Ook een potentiële top 100 song: I (Who Had Nothing)

Oef. Ik had overwogen om haar te voorspellen voor een top 10-plek, maar ik was bang de plank volledig mis te slaan. Te recent etc. Mooi dat je Billie en dit wereldnummer zo hoog laat eindigen

En dan ga ik me ineens afvragen hoe oud jij bent, met deze top 100 zet je ons namelijk doorlopend op het verkeerde been

Ha, daar weet ik dan toevallig weer het antwoord op. Geen idee of Shaky het wil delen, maar als tipje van de sluier: jonger dan jij .

Ja dat is de overgrote meerderheid hier onderhand

Ik wou het zelf niet zeggen....

Mooie lijst Shaky

Eindelijk een lijstje waarin Billie Eilish en Tom Jones nek aan nek gaan.

6. Jackie Wilson - A Woman, a Lover, a Friend
1960

https://www.biography.com/.image/ar_1:1%2Cc_fill%2Ccs_srgb%2Cfl_progressive%2Cq_auto:good%2Cw_1200/MTgxMTUzOTQ2MTE3NjEyNjMy/gettyimages-74300725-copy.jpg

Vocale perfectie, het is slechts voor weinigen weggelegd. Je wordt er mee geboren, moet het dan eerst nog zelf ontdekken, dan moet je er ook nog iets mee willen doen, er zal moeten worden gefinetuned en dan kun je de wereld een stukje beter maken dankzij jouw stem. Wat ben ik blij dat Jackie alle stappen heeft doorlopen. En laten we eerlijk zijn; als African-American die in 50’s moest doorbreken, waren er nog heel wat meer obstakels op de weg. Jackie overwon ze allemaal en groeide uit tot één van de meest invloedrijke mannen van die tijd. Hij was degene die de oude R&B met Soul wist te mixen om een nieuw muziekgenre te creëren waar vandaag de dag artiesten nog steeds profijt van hebben. Om nog naar even te zwijgen van zijn stage presence die ongekend was in die tijd. Je hoorde op te komen, je nummers bijna als een paaskaars te zingen, en weer rustig te vertrekken. Nou… Jackie niet hoor. Als je naar hem ging, kreeg je een show. Dansen, schreeuwen, wild zijn, zo flexibel als de neten (Elvis en Shakin’ Stevens hebben goed naar Jackie gekeken) en het publiek volledig opjutten met zijn energie. Maar vooral; die stem. Oh mensen, die stem.

Voordat ik naar het nummer ga dat mijn top 100 heeft gehaald, wil ik jullie echt wijzen op deze live versie van Danny Boy. Nogmaals, vocale perfectie bestaat. Dit is het voorbeeld. Moeiteloos weet Jackie alle registers op te gooien en zijn absurde bereik tentoon te stellen.




De eerste keer dat ik Jackie Wilson hoorde was op een rock’n’roll verzamelalbum waar Reet Petite op de tracklist stond. Oehhh wat een heerlijke sound. Het plezier waarmee deze man stond te zingen werkte aanstekelijk en ik draaide het nummer geregeld. Toen kocht ik een tijdje later het verzamelalbum Sweetest Feelin' (1999) en ik wist niet wat ik hoorde. Dit is een soort vreemde hybride vorm van rock’n’roll, soul, R&B, croonin’ en popmuziek; and I love it! De ene na de andere topper kwam voorbij, en het is echt all killer no filler. Ik kon alleen maar denken ‘wat een briljante zanger is dit’, ik voelde het tot in mijn kleine teen. Al snel had ik een aantal favoriete songs en ik ging zijn albums kopen.

Dat aantal favoriete songs breidde zich uit tot ‘ik ken nu een paar songs van Jackie die ik iets minder vind dan de rest, alle anderen zijn favorieten’. Dat maakt deze top 100 er niet gemakkelijker op. Hoe wijs ik in hemelsnaam één nummer van Mr. Excitement aan om mijn top 100 te versterken? Misschien kan het ook helemaal niet. Ik kies gewoon een nummer dat zijn discografie komt representeren. Dit is een artiest waarbij ik kan zeggen dat ik niet één duidelijke favoriet heb. Een stuk of 10 songs staan op gelijke hoogte. Dat is ook de reden dat Jackie meteen zo ontzettend hoog staat in mijn lijst: hij heeft zóveel songs die tot mijn favoriete songs aller tijden horen, dat ik hier op plek 6 zijn volledige body of work plaats.

De song die het geheel komt vertegenwoordigen is er eentje uit 1960. Dit was Jackie’s 3e nummer 1-hit op de R&B chart en zijn 4e song die de top 15 van de reguliere chart bereikte, maar toch alles behalve een song is die in het collectieve geheugen van ‘de Europeaan’ zit.

Jackie brengt een soul song maar doet dit over een sexy r&b ritme met een vleugje rock’n’roll, een snufje Italian-American suave en sophistication, en 100% Jackie Wilson.

Op plek 6 één van de artiesten waarvan ik wel kan zeggen dat hij sowieso om de zoveel dagen door mij gedraaid wordt (de artiest, niet altijd deze song natuurlijk), waar ik nooit genoeg van krijg, en waar ik met gemak uren achter elkaar naar kan luisteren.




Ook potentiële top 100 songs: (zoals aangegeven: erg veel. Ik noem er 4) Doggin' Around, Lonely Teardrops, To Be Loved, Baby Workout

5. Chris Isaak – You Don’t Cry Like I Do
2009

https://i.pinimg.com/originals/cc/54/d0/cc54d0906aa2cf0550bbbc89f1715c13.jpg

Ik vind deze top 100 reis tot nu toe erg leuk om te ondernemen, maar het kan ook ontzettend frustrerend zijn. Net zoals bij nummer 6 zit ik ook bij nummer 5 met de handen in het haar: welke song moet ik in hemelsnaam kiezen. Alsof de songs die ik nu niet uiteindelijk kies het mij kwalijk gaan nemen. Ik voel een vreemde loyaliteit naar al die geweldige songs en kan er niet zomaar ééntje uitpikken die ik dan maar zomaar tot ‘favoriet’ bestempel. Het zal toch moeten, anders komen we niet ver.

Ga ik voor de 80’s Chris met zwoele songs als Wicked Games, Dancin’, etc., 90’s Chris met San Francisco Days, Forever Blue, etc., of 21e eeuw Chris die uit de mainstream is verdwenen?

Nou okay, eerlijk is eerlijk; welke Chris-periode het gaat worden is nooit een dilemma geweest. 21e eeuw-Chris is voor mij veruit de beste. Albums als First Comes the Night en Mr. Lucky zijn wat mij betreft zijn beste. Ik weet dat het op MusicMeter not done is om nieuwere albums van artiesten die al lang meegaan goed te vinden, maar ik vind de albums van Chris Isaak uit de 00s en 10s dus zijn beste….

https://y.yarn.co/747f8864-e127-4b7d-a2e6-3e35d6c1ce62_text.gif

Laat ik het wel in perspectief plaatsen voordat mensen van schande spreken: zijn eerste 5 albums scoren bij mij allemaal 4,5* of 5*.

De eerste keer dat ik Chris hoorde was op de radio, met Wicked Game. Prachtig, meteen raak. Dit vond (vind) ik geweldig. Niet lang daarna hoorde ik Blue Hotel op de radio, en ook die song kon me bekoren. Okay, genoeg redenen om een album van deze man te kopen. Het werd Heart Shaped World (1989) en meteen dat eerste nummer al , holy shit wat een song. De rest van het album zat toen al snor. Toen ik dat eerste nummer hoorde wist ik het zeker; dit gaat me weer veel geld kosten. Uiteraard ging ik alle albums kopen, dvd’s, etc. Het enige wat nog restte was om Chris live te kunnen zien, maar hij kwam maar nergens in de buurt (althans, niet dat ik wist) en hij tourde vooral heel erg veel in Australië in die tijd omdat hij daar ongekend populair is.

Ondertussen heb ik Chris 2x live in concert gezien en die twee ervaringen waren werkelijk geweldig. Wat is dit een showman zeg, maar dan zonder irritant te worden. De man weet dat hij rete-charmant is en zet dat dan ook ten volste in. Hij grapt er ook lustig op los dat hij ‘ook wel weet dat veel van zijn songs amper kermis niveau ontstijgen’ en dat hij vaak al blij is dat hij nog op braderieën mag spelen. Heerlijk, alles met een knipoog. De lol die hij met zijn band (nog steeds zoveel mogelijk de originele band) heeft is ongeëvenaard en dat komt de muziek echt te goede. Hij klinkt live even goed als op plaat (lange hoge noten in de 80s song buiten beschouwing gelaten) en denkt duidelijk goed na over de setlist. Er zit lijn in, het is logisch en allemaal zo ontzettend professioneel gedaan.

Maar ja, nu nog een song uitkiezen voor mijn top 100. Ik weet het gewoon niet. Er zijn ongeveer 6 tot 7 songs die meedingen voor deze plek in de lijst. Knop moet worden doorgehakt. Ik ga voor deze prachtige song over een man die zijn liefde niet beantwoord ziet door de liefde van zijn leven. Het vreet hem op van binnen en van onmacht weet hij niet meer wat hij met zichzelf aan moet.



Het nummer heeft iets duisters. De wijze waarop het nummer begint met de inkomende instrumenten en het constante depressieve, onheilspellende gezoem in combinatie met het te rustig overbrengen van deze boodschap terwijl je van binnen helemaal kapot gaat, doet vermoeden dat dit een afscheid is. De boodschapper laat nog één keer weten dat hij het niet langer trekt, zijn liefde zal nooit beantwoord worden maar van zijn kant ook nooit verdwijnen. Wat heeft het nog voor zin…..

Schitterende song van een sowieso 5* album.




Ook potentiële top 100 songs: (pfff….keuzes, keuzes: ik noem er 3) Big Wide Wonderful World, Cheater's Town, Please Don't Call

Keuzes... daarom wilde ik er zelf ook niet aan beginnen: precies wat je zegt, of je andere nummers er dan tekort mee doet of zo. Heel herkenbaar wat je zegt dus. Eigenlijk is zo'n top 100 ook niet te doen en slaat nergens op, maar ja we zijn toch lijstjesgekken

Ik weet niet of Ponty Mython er al klaar voor is om na jou te starten. Anders zou ik eventueel wel kunnen starten, maar niet gelijk. Had er niet rekening mee gehouden al bijna aan de beurt te zijn, dus ik heb dan wel nog 1-2 weken nodig om een start te kunnen maken. Maar ik weet ook niet of er nog andere mensen zijn die al eerder aan de beurt hadden kunnen zijn maar zich naar achter hadden geschoven, en misschien er nu wel klaar voor zijn?

Ik presenteer de komende vier dagen mijn top 4, je hebt nog wel even. Daarnaast is het wat ik zo teruglees niet gebruikelijk om direct een nieuwe top 100 te starten, dus als jij nog 1-2 weken wilt nemen zou ik dat zeker doen

4. Meat Loaf - More Than You Deserve
1981

https://ca-times.brightspotcdn.com/dims4/default/6fc730d/2147483647/strip/true/crop/3330x5024+0+0/resize/840x1267!/quality/90/?url=https%3A%2F%2Fcalifornia-times-brightspot.s3.amazonaws.com%2F54%2F19%2F35cb7fb547f4a052fc9905b9305c%2Fgettyimages-481670411.jpg

Dit nummer kwam pas in 1981 op het album Dead Ringer terecht, maar komt oorspronkelijk uit 1973. Het is namelijk de titelsong van de gelijknamige musical uit de 70s waar Meat Loaf één van de hoofdrollen had. De musical deed het goed bij het alternatieve publiek en was avond na avond uitverkocht. Het bleek dat men op een gegeven moment voor één bepaald moment naar het theater kwam; een nogal gezette jongen met opvallend uiterlijk, maar een dijk van een stem mocht 1 song solo zingen. Staande ovaties, elke avond. Meat Loaf besloot toen op dat moment dat hij het misschien toch maar in de muziek moest gaan proberen te maken in plaats van op het witte doek.

Dit nummer, en het album Dead Ringer, heb ik helemaal grijs gedraaid tijdens mijn middelbare school tijd. Ik kom zelf uit 1987, dus ik heb het over de early 2000's dat ik dit schandalig veel luisterde. De toentertijd populaire muziek was niet aan mij besteed en ik was bezig met een schat aan muziek van voor mijn tijd waar maar geen einde aan leek te komen (is er ook nog niet; ik ontdek nog steeds nieuwe artiesten en songs). Ik had lang gespaard en ging bij de lokale kringloopwinkel samen met mijn vader mijn eerste muziekinstallatie uitzoeken. Een stokoude pickup, met boxen, versterker, alles erop en eraan. Oud, versleten, beetje vadsig, maar who cares? Ik had een muziekinstallatie! Mijn klasgenootjes snapte dit niet; ‘wtf moet je met een platenspeler, dat is iets voor bejaarden.’ Oh wacht, kleine correctie; alle klasgenootjes behalve Les de Groot . Een van de eerste lp’s die ik kocht was Dead Ringer van Meat Loaf. Ik had Bat Out of Hell al op cd, maar verder kende ik niks van hem.

Oef, dit album kwam binnen zeg. Dead Ringer staat vol pareltjes, met Read ‘em and Weep en More Than You Deserve als hoogstepunten op een album vol hoogtepunten. Met name die twee songs hebben mij door heel wat shit heen geholpen. Hup mijn kamer op, LP erop leggen en dit album blasten.

In 2019 heb ik Meat Loaf ontmoet, en dat was een prachtige ervaring. Ik had mijn cd van Dead Ringer meegenomen om te laten signeren. Het werd iets meer dan enkel een vlugge handtekening. Het begon al met Meat Loaf die langsliep om naar ons allemaal te roepen: are you here for me???? Oh my fucking god! Okay, here’s what we’ll do. I’ll take my time to talk to every single one of you, but before that, let me hear you scream as loud as you can. On the count of 3: 1, 2, …3!! Blijkbaar schreeuwde we niet hard genoeg want Meat Loaf’s reactie was: ‘what the fuck was that?’, gepaard met een dubbele middelvinger

Ik heb Meat Loaf gesproken over muziek en hij gaf aan dat hij ongelooflijk dankbaar was dat ik voor hem speciaal in de rij was gaan staan en dat hij dankbaar was dat ik fan was. Ja ja, standaard bla bla van de sterren om het voetvolk tevreden te houden. Oeps, ik maakte de fout om dat uit te spreken.

Mijn reactie was: ‘is it though?’
Meatloaf: ‘what do you mean?’
Ik: is it realy an honour to meet me, I mean, you don’t know me, I’m just one of the fans.’
BFFFFF….het viel heel even stil totdat Meat Loaf zei: WAIT!, NO!, STOP! Are you FUCKING kidding me? (iemand van zijn beveiliging kwam erbij), No, leave me; nothing’s wrong. But are you FUCKING kidding me? Of course I’m grateful. Without you there would be no me. Without my fans I am nothing. I-owe-you-everything.
Ik (behoorlijk flabbergasted): ah, okay, thanks. I’m just really exited to meet you.
Meat Loaf: fuck all those fake Hollywood assholes man. This is what’s real. You and me, right here, right now. I love my fans, you guys made me. Don’t you ever fucking forget that.

Naast mijn gesigneerde cd, dit heerlijke gesprek gehad en ook nog op de foto met de man geweest, dus ik was als een kind zo blij en heb er een ervaring bij die ik nooit meer vergeet.

Terug naar de song.

More Than You Deserve is een schitterend opgebouwd drama waarin een man zijn frustratie over de liefde bezingt. Het begint nog allemaal zo positief:



Maar dat slaat al heel snel om:


Je verwacht dat onze protagonist zijn liefde niet zonder slag of stoot zal verliezen:


Helaas, het blijkt ijdele hoop te zijn. Onze man is een gebroken man, geknakt, te vaak pijn gedaan, te vaak in de steek gelaten. Hij laat het maar gewoon gebeuren, het wordt toch nooit wat, laat ook maar zitten:



Dit bouwt zich uiteindelijk uit tot een prachtige bal van frustratie en ontploft wanneer de muziek ons alsmaar verder meevoert naar die explosie. Het boeit niet meer, niks boeit meer, fuck it; doe maar wat je wilt, voor mij heeft het geen zin meer.

Bijzonder depressief, neerslachtig en angstvallig realistisch gebracht door Meat Loaf. Dit soort nummers die op het eerste ogenblik een liefdesliedje lijken, maar eigenlijk doorspekt zijn met psychologische malaise, dit soort literatuur in ogenschijnlijk simpele lyrics; die doen het voor mij. Prachtig dit.




Ook een potentiële top 100 song: Read 'em and Weep

3. Dean Martin – Little Green Apples
1969

https://www.grunge.com/img/gallery/how-dean-martin-changed-his-appearance-for-hollywood/l-intro-1646235967.jpg

De nummer 2 uit mijn top 10 artiestenlijst, maar stiekem gewoon mijn gedeelde nummer 1 artiest.

Ik ga er een stuk over Dean bij typen. Waar moet ik anders op MusicMeter mijn ei kwijt over deze man? Op andere plekken zou het nooit gelezen worden, want wie hier zoekt Dean Martin nu op MusicMeter op, dus misschien dat Dean op deze manier nog wat naamsbekendheid krijgt op dit stukje internet

Dean Martin, waar moet ik beginnen? The king of cool, top acteur, legendarische televisiepresentator, komediant, lid van The Rat Pack, zanger. Deze voormalige bokser van Italiaanse afkomst leek het allemaal te hebben; van de looks tot de stem en van de swag tot de inhoud. Toch is Dean helemaal niet wie hij lijkt. Onze vrolijke, dronken entertainer die altijd wordt afgebeeld als feestbeest was in de verste verte niet die persoon. Dino Crocetti was zeer introvert en onzeker. Dat begon in zijn jeugd waar hij opgroeide in Ohio bij zijn Italiaanse ouders. Dean was in Amerika geboren, maar verder was zijn hele leven Italiaans. Er werd thuis zelfs geen Engels gesproken, iets wat Dean heel lang met zich mee heeft gedragen en waar hij heel veel last van heeft gehad. Dean werkte veel, hij poetste, bokste, reed trucks, etc., maar wilde eigenlijk niets liever dan acteren. Toch deed hij het niet, en dat kwam door zijn roots. Dean schaamde zich rot voor zijn accent. Hij durfde amper Engels te spreken, laat staan zingen, uit angst uitgelachen te worden en niet serieus genomen te worden. Veel mensen uit zijn verleden geven aan dat zij het allemaal wel vonden meevallen met zijn accent, maar Dean zelf was extreem onzeker en deed zijn mond amper open. Shit, dan wordt het lastig acteren. Mensen in zijn directe omgeving hadden al snel door dat Dean talentvol was; ondanks zijn onzekerheid straalde hij de zogenaamde x-factor uit. Hij kon zingen, was grappig en ook nog eens een aardige vent. Men spoorde hem aan om toch wat in de entertainment te gaan proberen. Hup, volgende probleem; Dean schaamde zich voor zijn uiterlijk. Met name zijn neus, die flinke klappen te verduren had gekregen uit zijn tijd als bokser, was voor Dean een struikelpunt. De jongen was niet al te zelfverzekerd. Nou goed, toch maar proberen om hier en daar in lokale clubs wat gigs te krijgen waarbij hij wat grappen vertelde en wat liedjes zong. Vanaf de eerste keer, de allereerste keer, was het raak. De mensen waren laaiend enthousiast over deze nieuwe zanger die de gevestigde namen wel eens kon bedreigen.

Een zekere Frank Sintra begon lucht te krijgen van deze nieuwe Italiaan die de lokale tenten vol kreeg. Hij moest zelf ook op een gegeven moment in de buurt spelen, maar werd van het podium gejoeld ‘we want Dean!’. Oei, jullie kunnen je voorstellen dat Frank hier alles behalve blij mee was. Hij wilde zelf wel eens kijken wie die mogelijke concurrent dan wel niet was, want dit kon natuurlijk niet. Niemand bedreigde de status van de grote Frank Sinatra. Frank ging kijken bij een show en liep naar verluid woedend weg na een aantal songs ‘this guy can NEVER open for me, you hear me!’, riep een stikjaloerse Frank naar management en iedereen die het maar wilde horen. En zo geschiedde; Frank Sinatra trad niet op waar Dean Martin optrad, puur uit angst dat het publiek meer voor de charmes van de Italiaanse alleskunner zouden vallen dan voor hem.

Je kunt zeggen wat je wilt, maar als Frank Sinatra zich bedreigd voelt door jouw klasse dan kun je er wel vergif op in nemen dat je het gaat maken. Dit gebeurde dan ook. Grappig genoeg was het onder andere Frank die Dean later alle ruimte gunde en de twee werden zoals bekend dikke vrienden.

Dean had het gemaakt. Hij ontmoette Jerry Lewis en de rest is geschiedenis. Het grootste comedy duo aller tijden was geboren. De twee maakten veel films samen, namen songs op, hadden radioprogramma’s, het kon niet op. Maar het kon wel op: de twee kregen ruzie en gingen uit elkaar. Dat is later gelukkig nog goed gekomen, maar heeft wel 30 jaar geduurd.

Ondertussen was Dean een household name geworden en kreeg hij de mogelijkheid zijn eigen televisieprogramma te presenteren. Hij besloot de kans te nemen. Wat een zet: jarenlang het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, de best betaalde presentator van zijn tijd en nog meer bereik dan hij al had met zijn films.

Nu hoor ik jullie denken; hij was toch zanger? Dit lijkt echter alleen maar om Hollywood te draaien. Klopt helemaal. Dean was zeker zanger, maar het opnemen van albums stond niet hoog op zijn lijstje. Hij was dolgelukkig als hij af en toe eens wat songs of singletjes kon opnemen, maar hele albums met thema’s of een doorlopende lijn hadden niet zijn prioriteit. Hij wilde zingen, dolgraag, maar niet om aan één of ander beeld te kunnen voldoen. Had hij songs die hij graag op plaat wilde zetten, dan deed hij dat, maar altijd ‘tussendoor’ en alleen als hij er van kon genieten. Dat is één van de redenen dat ik zijn albums juist zo ontzettend fijn vind; het zijn meestal songs bij elkaar geraapt, maar altijd kwalitatief hoog met een speelplezier waar je u tegen zegt. Je kan een glimlach niet horen zeggen ze, nou… dan heb je nog nooit naar een Dean Martin album geluisterd.

Even terug naar zijn image waar ik mee begon. Dean; de man die altijd een glas in zijn hand had. Ja, glas inderdaad. Zat vaak niks in, of appelsap. Tuurlijk hield de man van een drankje, hij kon echt heel goed stevig doordrinken, maar die hele act was precies dat: een act. Tot in de puntjes geperfectioneerd. Ook zijn party animal imago was slechts imago: in meerdere biografieën is naar voren gekomen dat Dean helemaal niet van feestjes hield. Al helemaal niet van die uitbundige Rat Pack bijeenkomsten. Dean was een einzelgänger, een introverte jongen die niets liever deed dan golfen en bij zijn kinderen zijn. Dat golfen heeft hem op een gegeven moment nog veel carrièremogelijkheden gekost omdat meneer liever op golfbaan stond dan voor een nieuwe film kwam opdraven of voor een album ging opnemen. De vrouw van Dean gaf ook aan dat hij op een gegeven moment nergens meer naartoe wilde; alleen nog maar in zijn uppie gaan golfen, en thuis achter gesloten deuren, ver weg van de pers en buitenwereld, kunnen spelen met zijn kinderen.

Nu vind ik het wel even genoeg; zou de hele dag over Dean kunnen lullen als iemand het zou willen, maar laten we dat maar even voor een ander moment laten. Terug naar de muziek en dan kom ik weer bij dat dilemma: welk nummer moet ik in hemelsnaam kiezen? Er is geen Dean Martin song die ik niet van begin tot eind kan meezingen en mijn verzameling Dean Martin albums is enorm. Ga er maar aan staan; één song kiezen van één van je grote helden.

Na lang wikken en wegen ben ik toch voor één van mijn eerste grote liefdes gegaan. Dit nummer hoorde ik voor het eerst op Everybody Loves Somebody (verzamelaar), de eerste Dean Martin cd die ik ooit kocht. Ik weet nog goed dat ik deze cd voor het eerst beluisterde. Ik zat net in de brugklas en had mijn centjes gespaard voor dit dubbelalbum. Mijn oren werden gemasseerd, mijn muziekhart groeide en groeide, en mijn liefde voor dit soort pracht werd ontketend om nooit meer te verdwijnen.

Op het tweede schijfje staat een song die origineel van O.C. Smith is en later nog tig keer gecoverd werd. Er is geen enkele versie die ook maar in de buurt komt van wat Dean Martin met dit nummer weet te doen. Van zoetsappig truttig nummer wordt dit omgetoverd tot een volwassen mannen song; een heartfelt ode van iemand die diep in zijn ziel graaft om te kunnen verwoorden wat hij al die jaren heeft opgekropt. Dit is kwetsbaar, stoer, mooi, lief, alles in één.

Als je dit nummer op het album beluisterd hoor je op het einde applaus. Ik dacht eerst dat het een liveconcert was voor een klein, intiem publiek. Wat blijkt; het zijn de sessiemuzikanten en de aanwezigen in de opnamestudio die zo onder de indruk waren van de wijze waarop Dean dit nummer brengt, dat ze spontaan begonnen te klappen. Wow, dat hoor je niet bepaald elke dag. Ik snap het volkomen; wat een ongelooflijk mooie song is dit. ‘What happened, did someone walk in?’grapt Dean, maar nee kerel; dit is voor jou en je prestatie om stil van te worden.

Sowieso de tijd waarin alles live werd opgenomen en er veel minder geschaafd, geknipt, weggepoetst hoefde de worden in de studio heeft toch wel mijn voorkeur. Wel zo fijn als je artiesten die komen opnemen ook daadwerkelijk kunnen zingen zonder een bak aan trucjes te hoeven opentrekken als producer om er nog enigszins iets beluisterbaars uit te krijgen. Nee, dit waren mannen die kwamen tussen hun andere werkzaamheden naar de studio om even wat nummertjes op plaat te zetten. Vaak in een enkele take, laat die maar even bezinken: in één enkele take, stond er dan een loepzuivere prestatie op plaat. Ja mensen, we bevinden ons hier in de big leagues.

Ik kan wel allerlei superlatieven uit de kast gaan trekken, maar dat heeft vrij weinig zin omdat het toch nooit kan aangeven hoe prachtig dit nummer is. Een van de weinige songs waar ik altijd een brok van in mijn keel krijg. De tekst raakt precies de juiste snaar, of juist de verkeerde dus, en de onuitgesproken schuld, pijn, liefde, schaamte, blijdschap zorgt er alleen maar voor dat deze uber intense song des te harder binnenkomt.

Dean Martin is één van de allergrootste die er ooit geweest is in de entertainmentindustrie en ik hoop dat ik een beetje een lans voor hem heb kunnen breken hier.




Ook potentiële top 100 songs: (grapjassen, alsof ik hier een keuze kan maken. Ik noem er 4). Innamorata, Return to Me, Hold Me, You Belong to Me

Geweldig verhaal bij Meat Loaf en een mooi stuk bij Dean Martin! Meat heb ik ook heel hoog zitten en op al zijn albums kan ik wel een vijftal sterke nummers aanwijzen, met uitzondering van zijn laatste twee platen. Na Dead Ringer opnieuw opgezocht te hebben zie ik dat More Than You Deserve ook 1 van mijn aangevinkte favorieten is, al is I'm Gonna Love Her for Both of Us mijn grote favoriet van Dead Ringer.

Tot aan zijn overlijden volgde ik Meat Loaf een aantal jaar op Facebook, en het viel duidelijk op dat hij iemand was die vrijuit sprak en volledig vanuit zijn gevoel. Die emotie is ook altijd in zijn muziek te horen en zie ik ook weer terug in jouw ontmoeting met Meat Loaf. Wat een bijzondere ervaring moet die ontmoeting geweest zijn!

Van Dean Martin heb ik enkel nog een verzamelaar gehoord, waarvan er destijds 8 nummers in mijn database terecht zijn gekomen. Zelfs met die kennis heb ik sindsdien ontzag gehad voor Dean Martin als zanger en persoonlijkheid, dus vanzelfsprekend jouw stuk tekst met veel plezier gelezen. In de toekomst ga ik al zijn albums beluisteren.

Ik ga er van uit dat Frank Sinatra en Elvis jouw top 100 compleet gaan maken Of valt Sinatra toch volledig buiten je lijst?! EDIT:

2. Sammy Davis Jr. - What Kind of Fool Am I
1962

https://media.vanityfair.com/photos/5f10919573ea99fafa5cfc4e/master/pass/Sammy-Davis-Jr-Film.jpg

Na Dean Martin gisteren komt vandaag zijn grote maatje van The Rat Pack voorbij: alleskunner Sammy Davis Jr.

Mister Show Business werd niet voor niets zo genoemd; op vrijwel elk gebied in de entertainment blonk hij uit. Zingen, (tap)dansen, acteren, imitaties, presenteren, niets was teveel voor deze ‘one-eyed Negro who is Jewish’ (zijn eigen beroemde uitspraak).

Ook Sammy is een zanger die vroeger bij ons thuis niet gedraaid werd. Dit was echt ‘te oud’. Mijn vader draaide dan wel een heel scala aan stijlen, artiesten en tijdsperiodes, en Sammy kwam daar heel af en toe wel eens op een playlistje voorbij toen ik al wat ouder was, maar niet in mijn ‘formative years’. Mijn moeder heeft nog nooit van Sammy Davis Jr. gehoord. Dit is er dus weer eentje die ik op eigen houtje heb moeten ontdekken als jong menneke.

De eerste keer dat ik Sammy Davis Jr. zag/hoorde was denk ik in Cannonball Run. Natuurlijk kende ik ook Mr. Bojangles. Verder had ik echter niet echt veel songs van hem gehoord. Dat kwam toen ik de eerste Rat Pack cd’s begon te kopen. Bij het horen van zijn stem was ik op slag gek op dit talent. Toen ben ik live concerten van hem gaan bekijken en beluisteren. Niet normaal. Die man klinkt live misschien nog wel beter dan op album. Hoe kun je zo goed zingen?

Hij heeft een paar nummers op zijn naam staan die ik dag en nacht zou kunnen luisteren, ik kan er geen genoeg van krijgen. Zijn album I've Gotta Be Me (1968) bijvoorbeeld, oh man… daar krijg ik het warm van vanbinnen. Maar ook zijn vroegere werk waarbij hij vocal jazz brengt en zelfs zijn Broadway albums zijn van grote kwaliteit.

Sammy is één van die mensen die het gewoon begrijpt. Hij zei het zelf al: You always have two choices: your commitment versus your fear. En Sammy koos altijd the road less travelled (bam, Robert Frost reference, in your face!), hij had het niet gemakkelijk en kreeg ontzettend veel te maken met racisme, onderschatting en oppervlakkige mensen. Het kon Sammy niet bommen; hij wist wie hij was en wat hij de wereld te brengen had.

Een van die dingen is de song die hier op plek 2 in mijn top 100 staat. Een van de mooiste songs ooit gemaakt, maar je moet ‘m wel kunnen brengen. Van die halfbakken zangers moeten hier niet aan gaan beginnen. Dit vergt voice control tot en met. Elke noot moet loep- maar dan ook loepzuiver zijn. Gelukkig was er in februari 1962 ene Samuel George Davis Jr. die deze uitdaging met beide handen aangreep.

Hij was niet de enige trouwens. Verre van zelfs. Als ik alleen al kijk naar artiesten die in mijn top 100 voorbij zijn gekomen dan zien we dat Andy Williams, Perry Como, Jackie Wilson, James Brown en Jerry Vale zich ook aan deze uiterst lastige song gewaagd hebben.

De tekst is werkelijk fantastisch:



maar dat moet je dan ook nog overtuigend kunnen brengen. Nou, zullen we dan maar gewoon naar Sammy gaan luisteren?

Beste versie:



Andere uitstekende versie maar met bewegende beelden:



Ook een potentiële top 100 song: I've Gotta Be Me

Komt IE dan eindelijk Shaky?

Een aantal voorspellingen, gezien de hoeveelheid mooie opnames die Elvis op zijn naam heeft staan:

Voornaamste kanshebber: And the Grass Won't Pay No Mind (geschreven door Neil Diamond (#7 in jouw artiesten top 10), dus dat kan eigenlijk niet missen)
Underdog: Green, Green Grass of Home
Voor de hand liggend: In the Ghetto
Nostalgisch: The Last Farewell
Hoopvol/helend: Starting Today
Euforisch: If I Can Dream

Ik gok op If I Can Dream en eigenlijk hoop ik daar ook op

Morgen komt de nummer 1, en het zal inderdaad geen verrassing (meer) zijn welke artiest het wordt. Leuk om de voorspellingen te zien. Ik laat echter niks los!