Het idee van t programma is best aardig enkel de deelnemers zijn vaak zo beroerd. Nu ben ik een redelijke Stef Bos liefhebber en vind ik Sanne Hans wel een tof mens (Wat opzich iets anders is dan een goede zangeres) dus ik heb de afgelopen reeks af en toe een stukje gekeken.

Your Love van Outfield heeft het dan ook maar net gehaald; #1994. Mocht wel wat hoger! Hall & Oates vallen er volgend jaar met een beetje pech weer uit. #1945 en #1951. Daarnaast valt het me op dat Tears for Fears het goed doet. 1 Re-entry en de overige 4 nummers stijgen sterk waaronder mijn favoriet Woman In Chains met 206 plekken. Daarnaast staan de enige 2 hanen achter elkaar in de lijst. #1863 Rooster, Alice in Chains. #1862 Little Red Rooster van The Stones. Toeval?

Wel haantjes in de lijst, geen kippetjes. Typisch weer!

Wat ik vooral erg tenenkrommend vond aan die paar keer dat ik een stukje van 'De "beste" zangers' zag is dat als er dan eentje staat te zingen de rest op zo'n bank zit en elkaar afwisselt met het produceren van allerlei gênante kreetjes.. "oooh", "woooow", "pfoee". Ik kan daar niet naar kijken zonder die mensen heel hard dood te willen slaan.

Nee psies , en er moet altijd gejankt worden brrr

Jup, volgens mij wordt van de deelnemers verwacht te allen tijde enorm onder de indruk te zijn van hun collega's. Nep gedoe.

Ja t zal de snobeindlijst niet halen...

Yes! Nu niet in de nacht. Moeten mensen het maar lekker doorstaan.

Je vergeet het gehuil nog.

Wel leuk dat ''I write sins not tragedies van Panic at the disco'' er voor het eerst in staat.
pop-punk klassiekertje!

Vind ik ook een leuke binnenkomer. En ook wel begrijpelijk. Veel mensen die nu rond de 25, 30 zijn zijn enorm met dat nummer opgegroeid. Is denk ik een blijvertje.

Denk toch ook dat die profiteert van de hernieuwde populariteit van Panic! At the Disco door High Hopes 2 jaar terug.

Prachtige docu van ome Nick en ome Simon, wat jij Don Cappuccino. Heb ik als Belg ook bekeken

Het nummer zou eigenlijk op de eerste plaats moeten staan, een miljoen stemmen! Maar de overheid heeft achter de schermen gefraudeerd met de stemmen en de Top 2000 dj’s zijn vervangen door robots om propaganda te spuwen.

Leuke docu-serie van Nick & Simon inderdaad over Simon & Garfunkel!

Ik vind Nick & Simon's muziek helemaal niks, maar hun TV-series (ook toen ze naar Zweden, de VS, Maleisië en Engeland gingen) vind ik heel leuk kijkmateriaal.

Top 100 bekeken.....een kwart is vanaf 2000 en een kwart daarvan vind ik ook goed , de rest vooral populair.

Direct vind ik het sneust, Kiwanuka het best. Rob de Nijs komt door zijn ziekte , zo werkt dat. Algehele kwaliteit wordt wel steeds minder in de lijst, niet beslist door de tijd. Ik zelf houd meer van oudere muziek dan die van waar ik in ben opgegroeid , maar die zijn er meer.

Ook van mijn kant een paar detail-observaties:

- Zijn overlijden heeft het respect voor de muziek van (en de mens) Bill Withers merkbaar vergroot. Vier noteringen: twee nummers die met honderden plaatsen zijn gestegen en twee nieuwe binnenkomers.

- Ik blijf blij met de elf noteringen van Supertramp. De meeste zakken, maar er zitten ook een paar opmerkelijke stijgers bij. Take the long way home - nooit een hit geweest, wel tipparade-notering in de live-uitvoering - begint een van de populairste Supertramp-nummers te worden.

- Alles van Tears For Fears stijgt flink, en met Mad world hebben ze een nieuwe binnenkomer, ook al staat die ver onder de coverversie van Gary Jules. Is er een verklaring voor die opmerkelijke toename in populariteit dit jaar?

- Twee noteringen voor Hall & Oates, helemaal onderaan de lijst. Ach, het is beter dan niets, maar die zijn volgend jaar natuurlijk gewoon weer verdwenen.

Verder is, zoals altijd, het aandeel soul, funk en disco nogal ondervertegenwoordigd in de lijst. Prince is - zoals te verwachten viel - de vaandeldrager van de funk met dertien noteringen. Michael en Stevie doen het ook niet onaardig met 22 en 6 noteringen. Otis en Aretha hebben respectievelijk vijf en drie noteringen. Zowaar een nieuwe notering (maar per saldo dus maar eentje) voor Al Green. Earth, Wind & Fire en Donna Summer vertegenwoordigen de disco, elk met drie nummers, die gelukkig wel allemaal stijgen. Maar ik vind het toch allemaal wat schril afsteken tegen de negentien (!) nummers waarmee George Michael in de lijst staat (plus nog eens drie keer Wham!). Hoewel ik 's mans muziek best kan waarderen.

Natuurlijk ook een flink aantal WTF-momenten. We all stand together is op twee na het populairste nummer van Macca solo? En wat doen de Party Animals in die lijst?

De top2000 noem ik altijd wat gekscherend de 'witte' lijst in mijn vriendengroep. Als ik nu snel door de lijst scan dan lijkt hier weinig aan verandert. Ik zal eens op onderzoek uitgaan hoeveel het percentage daadwerkelijk is en hoe dit zich verhoudt met de lijsten uit andere jaren.

Bedenk ook dat bijna alles van Supertramp vorig jaar gestegen was.

(Mede door meerdere optredens van Hodgson in Nederland?)

Klinkt aannemelijk. Was ik even vergeten (want niet geweest, i.t.t. de keer daarvoor).

Lijkt me interessant leesvoer - wacht ik even af. Al is ook mijn eerste indruk dat het weinig uitmaakt ten opzichte van voorgaande jaren. Wel blij met de brede waardering voor Michael Kiwanuka overigens: alle drie noteringen stijgen flink.

Hij zou dit jaar weer komen, maar volgens mij is alles doorgeschoven naar volgend jaar.

Er is relatief kort voor het begin van het stemmoment een zeer mooie box verschenen van Seeds of Love die in de pers de nodige aandacht heeft gekregen (ook hier bij de albumpagina is volop gepost). Ik heb bv dit jaar in mijn lijst voor Sowing the Seeds gekozen terwijl ik dat (volgens mij) nog niet eerder heb gedaan.
Dit is natuurlijk maar 1 simpele stem maar wie weet heeft de heruitgave en de aandacht meer mensen getriggerd.

Snap ik wel dat het zo noemt.....als ik me tot de Top 100 beperk tel ik 3 of 4 ‘donkere’ artiesten/bands.

Wat mij betreft hoort daar zeker What’s Going On’ , Across 110th Street(heeft zijn titel niet mee en een nummer van Michael Jackson in....(om maar wat te noemen)

Nostalgie voor mensen van ongeveer mijn leeftijd.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het in het genre sterk bovengemiddeld vind. Er is nogal weinig happy hardcore die ik los van eventuele jeugdherinneringen vermakelijk vind.

Yup, staat er terecht in, al heb ik zelf meer party-herinneringen aan Aquarius

Sowieso is de bottom paar honderd op het eerste gezicht prima te doen; de vermoeiende tranentrekkers verzamelen zich toch vooral bovenin de lijst.

Ik stem er nog net niet op, maar voor mij is dat enorm jeugdsentiment. Dat nummer was een hit toen ik een jaar of 9 was en ik vond het helemaal geweldig. Ik denk dat dat voor veel mensen een reden is en het zou me niet verbazen als die daar vooral staat door mensen van mijn leeftijd en zeker niet van de leeftijd die The Beatles nog hebben meegemaakt.

Mijn indruk is dat het de laatste jaren iets verbeterd, maar ik ben benieuwd naar je bevindingen. Het gaat wel met babystapjes.

De vroege lijsten waren volgens mij nog een stukje slechter en in de oude top 100 allertijden stond al helemaal vrijwel niets, maar bij de eerste 100 is het nu ook pijnlijk weinig.

Ik kan wel alvast verklappen dat de 1999 lijst hierin een stuk diverser was qua aantal artiesten met zelfs namen als the Bar-Kays, The Foundations etc. In 2020 missen we bv wel een grootheid als Diana Ross (al vind ik het weinig aan).

Zit ook willekeurig wat dingetjes op te zoeken. Zag ook al dat Donna Summers noteringen zijn gedaald van 7 naar 3. The Supremes van 5 naar 0. Is er nauwelijks meer wat over van sixties soul en bijvoorbeeld doo-wop. Dat komt ook wel door de verschuiving in tijd die de lijst maakte, maar we zijn een hoop verloren.

Maar aan de andere kant ontbrak een enorme klassieker als What's Going On van Marvin Gaye tot 2003 en A Change Is Gonna Come van Sam Cooke zelfs tot 2012. Bill Withers moest zelfs doodgaan om Lean On Me voor het eerst in de lijst te krijgen. Naar klassiekers als Across 110th Street van Bobby Womack en Tyrone van Erykah Badu is tevergeefs zoeken. Ze stonden er beide nooit in.

Theme from Shaft ligt al sinds 2005 uit de lijst. Donny Hathaway? Nooit van gehoord. Curtis Mayfield? Move On Up stond tussen 2012 en 2019 in de onderste helft. Daarvoor en dit jaar: helemaal niks.

Beyonce kwam pas in 2012 in de lijst terecht (en heeft er nu 8 ), maar wel nog steeds maar 1 in de bovenste helft.

Echt vrolijkmakend is het niet.