Oh ja

Dat lijkt me geen gok, dat is zo'n beetje de enige die ik zelf al verklapt heb (kijk maar bij #31)

Nou, vooruit dan maar...

10. Air France - No Excuses

We struikelen de top 10 in met maar weer eens een artiest uit Gothenburg (waar o.a. Jens Lekman, The Knife, The Tough Alliance, The Honeydrips en jj vandaan komen, wat zou daar in hemelsnaam in het water zitten?). Het platenlabel durf ik ondertussen niet meer te vermelden . Evenals ik eigenlijk de termen zomers, exotisch, euforisch en poppy niet meer durf te gebruiken, dus die moeten jullie er zelf maar bij denken. Paradijselijke muziek, volgens mij heb ik die term nog niet eerder gebruikt. Handclaps en ietwat kazige vocalen maken het geheel af.

09. ABBA - Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)

Al sinds jaar en dag m'n favoriete nummer van ABBA, voornamelijk vanwege de opening. Niet voor niks heeft Madonna een paar jaar geleden juist dit stukje gebruikt (of eigenlijk is heeft mogen gebruiken juister) voor Hung Up. Verder zo bekend deze discostamper dat ik me niet geroepen voel om nog verder te gaan uitweiden.

08. Neneh Cherry - Buffalo Stance

En nogmaals een wereldhit, die er natuurlijk wel aan zat te komen aangezien Man Child al eerder langs is gekomen. Nog meer jeugdsentiment dan Ace of Base voor mij dit nummer. Geniale en destijds superhippe combinatie van pop, dance en hiphop dat nog steeds fris klinkt en als een huis staat. Hier overigens nog een leuk Leo Blokfluit lesje m.b.t. de geschiedenis van dit nummer (5 video's in totaal, waarvan we er eentje niet mogen zien in Nederland helaasch). What is he like anyway???

07. Fever Ray - When I Grow Up

Nog meer claustrofobische spookhuismuziek van Fever Ray. Een nummer als een mistig bos in het holst van de nacht, wellicht zingt ze daarom "When I grow up / I want to be a forester / Run through the moss on high heels. Mooiste moment: als de steel drums (?) invallen op 3:00.

06. Jens Lekman - A Postcard To Nina

Misschien wel het meest hartverwarmende nummer dat Jens ooit geschreven heeft. Hij vertelt hier over hoe hij zich voordoet als het liefje van een goede vriendin bij een bezoek aan haar vader, aangezien ze hem niet durft te vertellen dat ze op meisjes valt. Het bezoek loopt echter niet helemaal zo als gepland, vooral ook omdat Jens haar plan pas te horen krijgt als ze bij de voordeur staan:

Oh, God! Jesus Christ!
I try to focus on your eyes
We're having dinner with your family now
Keep a steady look at your left eyebrow
If it's raised, it means yes
If it's not it means take a guess

En dat alles geserveerd op een warm bed van belletjes, speeldoosgeluidjes, hoempatrompetten + trombone, triangels, doowopkoortjes en bongo's, zonder dat het ook maar ergens in een vervelende kakofonie ontaard. Don't let anyone stand in your way...

05. Boat Club - Always Away

Na het warme bed van Jens nu het warme bad van Boat Club. Zomerse beats en warme synths (jawel, daar zijn we weer), een plinkieplonkgitaar dat de meest goddelijke melodietjes voortbrengt en het soort vocals waar ik erg van hou en die wellicht weer wat te kazig zijn voor sommigen. Vist in dezelfde vijver als Air France, maar dit is zowaar nog beter.

04. The Field - A Paw In My Face

Vergelijkbaar met de twee eerdere nummers van The Field die langsgekomen zijn, maar deze hoor ik persoonlijk het liefste. Hele nummer is opgehangen aan een microsample van een jaren '80 popklassieker, pas helemaal op het einde laat hij meer dan slechts een miniem fragment horen en blijkt het potdorie om "Hello" van Lionel Richie te gaan. Heb hem destijds in 2007 live gezien waar hij dit nummer als laatste deed, en naast de sample die je hier hoort gooide hij er op het einde ook nog kneiterhard Lionel Richie zelf in met een enkel "Hellooooo!!!!!!". Dat waren letterlijk de laatste paar seconden van het optreden

03. The Knife - Silent Shout

Als er een geluidje is in deze hele top 100 waar ik spontaan een orgasme van krijg is het van het synthgeluidje hier. Alleen daarom al is het niet meer dan logisch dat hij in de top 3 staat. Voeg daar de vervreemdende gepitchte vocalen aan toe en we hebben een van m'n favoriete nummers ooit. Verder wil ik hier geen woorden meer aan vuil maken, dat heb ik zojuist al met m'n onderbroek gedaan...

02. Studio - No Comply

Wellicht een atypische favoriet van deze band, maar ze klinken nergens meer "Madchester" als hier en dat hoor ik graag. Uiteraard komt dat volledig voor rekening van de zang, die er voor mij voor zorgt dat dit nog net een stukje beter is dan hun instrumentale nummers. Alles wat ik goed vind aan de Balearic sound uit Zweden komt samen in dit enkele nummer, meer dan in welk ander soortgelijk nummer dan ook. Poppy new wave disco, of iets van die strekking.

01. Nicolas Makelberge - Dying in Africa

Koning, keizer, admiraal, voor Nicolas Makelberge buigen ze allemaal. Een euforisch en melancholiek nummer over serieus liefdesverdriet (I, I can't get over you / Even if they're dying in Africa). Dikke jaren '80 synths, die ik nog nooit mooier heb gehoord als in dit nummer (en het gehele album eigenlijk) en altijd aan de goede kant van tussen kunst en kitsch blijven, en een zanger die klinkt als Peter Gabriel in z'n beste jaren (de lijnen zijn nu gesloten, zie #21). Het album waar dit het titelnummer van is heb ik na veel zoekwerk op cd kunnen traceren, en is nu een pronkstuk in m'n verzameling. Kwam er overigens pas vele jaren later achter dat Nicolas Makelberge de naam van de producer is en dat de zang op dit album voor rekening komt van een zekere Johan Tuvesson, dat voelde toch een beetje als ontdekken dat Sinterklaas niet bestaat. Het tweede album van Makelberge bleek vervolgens zonder Johan te zijn, en was voor mij daardoor een behoorlijke deceptie.

Wat een enthousiasme

Je mist duidelijk de zweedse freejazz.. Ik zal voor hier wel eens een freejazzlijstje maken.. kijken of daar meer mensen op af komen

Nicolas Makelberge - Dying in Africa staat op 2 sterren, maar vooruit, ik zal hem nog eens opzetten nu
Verder mis ik Slagsmålsklubben - Sponsored by destiny in deze lijst!

Ik heb genoten van je straffe lijst hoor Graf!

Komend weekend zal ik mij eens in exotische sferen hullen en alle onbekende nummers beluisteren en natuurlijk gaan ook All That She Wants en het mooiste nummer van Abba ( Gimme...Gimme ) even flink uit mijn speakers knallen.

/ban

Toffe lijst, prima samenstelling. Fijn weekend Graf.

Mooie top 10 hoor, Jens en studio zeer mooi, die nummero uno vind ik dan weer wat minder (South America van die Nicolas was dan wel weer een mooie tune).

Geen verrassende nummer 1, al verbaast het me dat het album niet meer in je top 10 staat. Wel een mooie lijst, ik ga e.e.a. zeker nog tot me nemen.

No Comply is ook ongelooflijk... klinkt vocaal ook wel een beetje als Jarvis Cocker voor de hoogtijdagen. Al lijkt het ook erg op de Cure bij vlagen. Solid Good Tiihiimes. In ieder geval dikke 5-sterrenmuziek.

Hoort er wel gewoon in thuis hoor, maar af en toe gooi ik alles om en kies een dotje andere albums met 5*.

Fin lista - tackar ordentligt, lycka till med klantskallarna

Dat doet me heel veel, komend uit jouw mond. En nu eerst eens opzoeken wat het in vredesnaam betekent.

Ik denk: fijne lijst - dankbaar geordend, veel geluk met je klantenkaart.

Nee, veel geluk met m'n gehaktballen. Mju is blijkbaar bij de Ikea vandaag.

Dan pak ik het podium maar weer voor een halfdecenniumlijstje. Het is immers 2015, en dat betekent dat we de eerste vijf jaar van de jaren '10 erop hebben zitten. Als ik mijn favorieten op een rijtje zet, valt op dat het niet de jaren zijn van de gitaren. Natuurlijk was er leuke postpunk en rammelrock, maar dat is niet de hoofdmoot. Dit was toch vooral een periode waaruit vooral de hiphop, synth- en electropop bij me beklijven. Gelukkig voor de liefhebbers van gitaren begint het lijstje nog ietwat atypisch.

100. Ought - Pleasant Heart

Jaar: 2014
Genre: math-post-punk

We trappen af met een heerlijk stukje bezwerende punkritmes in de geest van onze nationale trots The Ex. Het album van deze Canadezen gooide bij sommigen hoge ogen. Ik danste vooral op het openingsnummer en vond het daarna maar zo-zo.

99. Gorillaz - On Melancholy Hill

Jaar: 2010
Genre: psychedelische synthpop

Gezellige single van Damon Albarns cartoonbandje. De bonte mix van stijlen brengt ons hier een soort Eels-liedje in een Flaming Lips-jasje met een synthesizer die ik nog even niet thuis kan brengen, maar die er desondanks erg dik bovenop ligt.

98. Parquet Courts - Borrowed Time

Jaar: 2013
Genre: rammelrock voor niet-brildragers

De band die hier altijd bekend zal blijven staan als de band van het concert waar de bril van herman sneuvelde. Ik was er zelf niet bij, maar het schijnt er erg ruig aan toe te zijn gegaan in de moshpit.

97. Midlake - Winter Dies

Jaar: 2010
Genre: volksliedfolk

The Courage of Others is een geweldig album om losse nummers van te horen. Die zijn allemaal geweldig, maar achter elkaar gaan ze toch wat vervelen. Het is allemaal erg traditioneel, plechtig en bedoeld om met een hand op je hart mee te zingen als de nationale hymne. Maar wel bloedmooi. Kerstsfeer ook.

96. CunninLynguists - Stars Shine Brightest (In the Darkest of Night)

Jaar: 2011
Genre: sprookjeshop

Dit heeft eigenlijk meer van Midlake weg dan je verwacht. De beats van CunninLynguists klinken soms zo perfect dat het me iets te gekuntseld en geproduceerd wordt. Als sterren aan de hemel staan...

En omdat een start pas overtuigend is bij 10 nummers, krijgen jullie deze er gratis bij.

95. Les Savy Fav - Appetites

Jaar: 2010
Genre: Modest Mouse on speed

Bij de eerste tien nummers van de lijst wordt mijn goede vriend Cygnus waarschijnlijk nog best enthousiast, want er is veel gitaarherrie. Dat wordt helaas voor hem op een gegeven moment minder. Wel ben ik nog altijd trots dat ik ooit paardje heb mogen rijden op de rug van de zanger van Les Savy Fav.

94. Big K.R.I.T. - What U Mean?

Jaar: 2012
Genre: charismarap

De hofleverancier van deze lijst en mijn favoriete rapper. Big K.R.I.T. kan alles: van emotionele underground-hiphop tot trap en van soulvolle nummers tot bangers met een knallende beat. Het refreintje van dit nummer is echt te simpel om mee weg te komen. Maar K.R.I.T. weet het zo te brengen dat het me toch overtuigt.

93. Massive Attack - Paradise Circus

Jaar: 2010
Genre: zuchttriphop

Altijd fijn als Hope Sandoval even langs komt om een nummer te betoveren. Aan het album heb ik me nooit gewaagd, maar deze single is hoogst overtuigend. Traditionele triphop met veel onderhuidse spanning die heerlijk culmineert in een strijkersorgie.

92. Kid Cudi - Scott Mescudi vs. the World

Jaar: 2010
Genre: oorwurmrefreintjes

Toch zeker 1-0 voor Scott Mescudi dit.

91. The National - Think You Can Wait

Jaar: 2011
Genre: warmbadpop

The National is zo'n band die een beetje de x-factor mist. Het is best mooi, maar het beklijft niet zo vaak. In dit bed van instrumenten komt de zware stem van de zanger echter prima tot zijn recht. Het nummer lijkt trouwens erg op Brompton Oratory van Nick Cave, vind ik.

Ok, daar kwam minder van dan ik dacht. Nu volle kracht vooruit.

90. Lana Del Rey - West Coast

Jaar: 2014
Genre: west coast pop

Ik volg de Top 40 niet meer zo, maar ik dacht dus altijd dat Lana Del Rey heel populair was en hits scoorde. Dat valt dus vies tegen, want voor het grote publiek blijft het blijkbaar vooral bij Video Games. Wat daar nou zo veel beter, leuker en toegankelijker aan is dan dit? Ik snap het niet.

89. Angus & Julia Stone - Big Jet Plane

Jaar: 2010
Genre: softe troep

We zitten even in het softe blokje. Angus Stone heeft net zo'n zeikstemmetje als James Blunt. Toch hebben beiden ook zo hun positieve kanten. Zo kan James Blunt toevallig wel heel leuk twitteren en kan Angus Stone ondanks alles best mooie liedjes schrijven.

88. Pusha T Numbers on the Boards

Jaar: 2013
Genre: industriehop

Daar verlaten we het softe blokje weer voor het levende bewijs dat er maar weinig nodig is voor een geweldige beat. Lekker minimalistisch, een paar industriële geluidjes is genoeg. Zo'n nummer dat vanaf de eerste tonen al een klassieker is.

87. Kanye West - Monster

Jaar: 2010
Genre: arrogantiehop

Soms leef ik een beetje op een andere planeet. Hoewel Kanye op aarde onafgebroken in de schijnwerpers staat, sloeg ik nooit enige acht op hem. In mijn jonge jaren was er nog geen Kanye. Daarna interesseerde hiphop me niet. Vervolgens interesseerde hiphop me wel maar liep ik met een grote boog om Kanye heen. Daarna luisterde ik zijn vroege albums en die gingen wel. Vervolgens luisterde ik zijn laatste album en dat vond ik kut. Uiteindelijk draaide ik My Beautiful Dark Twisted Fantasy en was ik om. Beter dan Beck en Beyoncé bij elkaar.

86. Dominant Legs - She Can Boss Me Around

Jaar: 2011
Genre: no hipsterindie

Bandje dat ik ben gaan beluisteren omdat ze een paar jaar terug op Primavera Sound kwamen. Een leuke ontdekking, want ze staan garant voor onderhoudende indiepopliedjes van het niet-hippe soort. Met een synthesizer bovendien. Bij het concert bleek er ook nog een enorm lekker wijf achter de keyboards te staan. Verder beklijfde de muziek in de Spaanse zon niet echt. Maar dit nummer is echt een feestje, hoor.

85. Beak> - Eggdog

Jaar: 2012
Genre: orgelkrautrock

Een nummer dat ik opdeed in een mixje van tuktak, als ik het wel heb. De plaat moet ik nog steeds een luisteren. Dit nummer bevalt me prima. Een soort mechanisch klinkend orgeltje over een bedje van pruttelende bassen en andere krautrockachtige instrumenten en structuren. Eigenlijk niks voor mij dus.

84. Rustie & Danny Brown - Attak

Jaar: 2014
Genre: donaldduckrap

Van Rustie heb ik weinig kaas gegeten. Van Danny Brown des te meer, want zijn legendarische debuut kreeg ik voor mijn verjaardag. Het recept van Danny Brown is simpel. Geef hem een luide en extatische beat die bij zijn melige stemgeluid past en je hebt weer een banger te pakken. Dat is Rustie hier dus goed gelukt. Misschien zelfs wel beter dan ooit.

83. Revere - Code

Jaar: 2013
Genre: iets met een climax

Ondanks alle inspanning van onze eigen aERodynamIC is Revere nog niet zo bekend dat elk nummer zomaar met een muisklik op Youtube te vinden is. Het moet dus via een voor dit soort dingen toch vaak wat minder handige Spotifylink. Revere is vooral een liedjesband, en ik ben vooral een liedjesliefhebber. Maar hun fijnste moment hebben ze toch in deze extatische miniclimax.

82. The Roots - The OtherSide

Jaar: 2011
Genre: haardvuurhiphop

Soms ben ik echt wel early adopter: You Got Me van The Roots vond ik als 12-jarige al een geweldige single, lang voordat het een hiphopklassieker werd. Inmiddels zie ik dit als een wonderbaarlijk knap gezelschap. Hiphop zonder scheldwoorden en met instrumenten heeft al snel de neiging gekuntseld, ongeloofwaardig en pathetisch te worden. Toch weten The Roots dat steeds te voorkomen.

81. Iceage - In Haze

Jaar: 2013
Genre: noisepunkrock

Grappig dat je bij een Deense zanger die in het Engels zingt hetzelfde soort accent terug hoort als bij Jon Dahl Tomasson of Lasse Schöne als ze Nederlands spreken. Ooit zag ik dit gezelschap en de zanger maakte een ietwat doorgesnoven indruk. En dat terwijl hij een babyface heeft en best wel 15 zou kunnen zijn. Zingen kan hij ook al niet. Toch is de drive en het heerlijke gitaarwerk op dit nummer (en het hele album) goud waard. Bovendien citeren ze Calfornia Dreamin' nog eens.

Leuk lijstje hoor.

Waar komt trouwens dat nummer van The National vandaan? Ik heb er nog nooit van gehoord.

Volgens mij een single. Ik kwam hem ooit tegen via single-lijstjes op RYM.

Nu ga ik echt vaart maken hoor. Ik treed mijn eigen regels anders met voeten en dat kan niet de bedoeling zijn .

80. MØ - Never Wanna Know

Jaar: 2014
Genre: moderne meisjes

Waar je een jaar of tien struikelde over de Britse bandjes met een postpunksound, zijn het de laatste jaren de zangeressen die alomtegenwoordig zijn. Met een snufje R&B en een vleugje synthpop meestal, en ook deze lijken nogal eens op elkaar. Iedereen heeft dan waarschijnlijk zijn eigen favoriet die er voor hem of haar met kop en schouders bovenuit steekt. Bij mij is dat MØ. Waarom dit dan zoveel beter is dan alle genregenoten, dat kan ik niet uitleggen. Niettemin haar plaat maar eens naar 4,5* verhoogd.

79. Carissa's Wierd - Tucson

Jaar: 2011
Genre: vioolfolk

Carissa's Wierd ken ik verder alleen van hun prachtige album Songs About Leaving, toch al een jaar of tien ouder dan dit nummer. In die tijd lijkt er maar weinig veranderd. Want dit is vertrouwd mooie indiefolk met een zeer aanwezige viool. Van mij mogen ze best weer eens een album uitbrengen.

78. Grieves - War for the Crippled

Jaar: 2010
Genre: emohop

Typisch van die hiphop waar echt alleen blanken naar luisteren. Met een verwijzing naar The Beatles ook nog. Desalniettemin erg fijn.

77. Fucked Up - Queen of Hearts

Jaar: 2011
Genre: longen uit je lijf

Ik zag dit ooit live en toen bleek Fucked Up redelijk ondefinieerbare herrie. Op plaat zijn ze gelukkig minder fucked up. Natuurlijk ook een hoop geschreeuw, maar toch best veel wol. Vrij melodieuze post-hardcore. Geweldig hoe een vrij lieve zangeres hier het nummer komt verzachten.

76. Big K.R.I.T. - R.E.M.

Jaar: 2013
Genre: James Blake met rap

Daar is hij dan voor de tweede keer, Big K.R.I.T. Nu flowt hij heerlijk over een overbekende sample uit The Wilhelm Scream van James Blake. Toch is niet alles wat deze man doet raakt. De tape King Remembered in Time, waar dit op staat, heeft het vaak net niet. Hier is wel het charisma te horen dat K.R.I.T. mijn favoriete rapper maakt.

75. Run the Jewels - Close Your Eyes (And Count to Fuck)

Jaar: 2014
Genre: ru-ru-ru-ru-running jewels fast

El-P is net als Grieves zo'n blanke rapper met baard. Dat is soms fijn, maar soms slaan dat soort types wat door in pathos. Dan is de gezellige dikkerd Killer Mike een ideale toevoeging om het geheel wat op te fleuren. Dit nummer heeft een heerlijk irritante beat. En Zack de la Rocha kan het ook al niet verpesten.

74. These New Puritans - Attack Music

Jaar: 2010
Genre: koptelefoonwave

These New Puritans is een beetje het Tuxedomoon van de 21ste eeuw. Een donker gezelschap dat flirt met klassiek vanuit een punkattitude. De laatste plaat vond ik nogal moeilijk, voorganger Hidden put nog meer uit new wave en industrial en licht me daardoor beter. Dit nummer is bijtend, er gebeurt veel en het is zo helder geproduceerd als een Yello. Knap werk.

73. Santigold - Disparate Youth

Jaar: 2012
Genre: synth-R&B

En daar hebben we weer eens een zangeres uit de categorie verhipsterde R&B. Met name die riff na elke zin in de coupletten zorgt voor een soort indie-hoekigheid. De synths, onder meer in het intro, zijn meesterlijk. Wit van buiten, zwart van binnen. Dit is zo'n beetje het geluid van de jaren '10.

72. Sage Francis - Grace

Jaar: 2014
Genre: blankemannenrap

In het kader van veel te pathetisch klinkende blanke-mannen-met-baardenhiphop leek dit me wel een aardige. Doodsimpel nummertje, maar ik vind dat Sage het wel mooi brengt. De beat is ook een tranentrekker.

71. Gang Gang Dance - Glass Jar

Jaar: 2011
Genre: epictronic

Nummers van veel meer dan zes, zeven minuten gaan me in veel gevallen onderweg vervelen, zeker als het de kans van progressieve moeilijkdoenerij op gaat. Maar er zijn ook nummers die domweg de tijd nemen om naar iets heel moois op te bouwen. Dit is gewoon een heerlijk xxl-psychedelisch electropopnummer.

70. Big Sean, Kanye West & Pusha T - Mercy

Jaar: 2012
Genre: huis-, tuin- en keukentrap

Dit begint de eerste drieënhalve minuut als een tamelijk standaard trapnummer. De sample is leuk, verder is het lekker hoekig maar weinig bijzonder. Daarna gaat het pas echt los, vooral in het heerlijke synth-tussenstuk van Kanye.

69. Janelle Monaé - Q.U.E.E.N.

Jaar: 2013
Genre: snob-R&B

Janelle Monaé is het knuffel-R&B-icoon van muzieksnobs. Dat snap ik nooit zo, want wat maakt haar zo veel anders of beter dan andere zangeressen uit het genre? Niettemin swingt dit lekker weg.

68. Woodkid - Run Boy Run

Jaar: 2012
Genre: jachtige bombast

Knap nummer met een vrij unieke sound. Klinkt weliswaar als een vrij standaard pop/rockbandje, maar dan wel met zo'n beklemmende industriële drum erover dat een mens er bijna angstig van zou worden. Het outro is ook mooi.

67. Jay-Z & Kanye West - Niggas in Paris

Jaar: 2011
Genre: that shit cray

Het zal Slowgaze goed doen, zo veel Kanye in deze lijst. Mij doet het ook goed, want bij dit nummer denk ik terug aan de dagen dat ik met my nigga Rop in Parijs was. Mooie tijden waarvan ik hoop dat ze terugkeren.

66. Sun Kil Moon - Richard Ramirez Died Today on Natural Causes

Jaar: 2014
Genre: folkrock, maar dan écht

Mark Kozelek hanteert vaak een vrij laag tempo in zijn muziek, maar fulmineert hier met een snelheid dat het je reinste rock 'n roll wordt. Een beetje zijn persoonlijke Mercy Seat, denk ik.

65. Kavinsky - Nightcall

Jaar: 2012
Genre: achteroverhangsynthpop

Heerlijke single van deze Franse electro-producer. Flirt met die machinestem ook wat met Italo, en dat is wat mij betreft natuurlijk altijd goed. Contrasteert ook mooi met de lieve zangeres die daarna opduikt.

64. Agent Ribbons - Grey Gardens

Jaar: 2010
Genre: pauzemuziek

De invloed van zeven jaar Primavera Sound op mijn muzieksmaak voert ver. Zo ver dat zelfs de pauzemuziek het tot dit soort lijstjes schopt. Deze overigens volstrekt onbekend gebleven track draaiden ze namelijk een paar jaar geleden tussen de optredens door bij een van de podia. Heerlijk nummer, klinkt als Throwing Muses dat folk gaat spelen.

63. Freeway & Jake One - The Product

Jaar: 2010
Genre: een mooie beat is het hele werk

Zo'n plaat die ik eigenlijk weer eens uit de kast moet trekken. Omdat het een 3,5* is met potentie voor hoger. Een paar nummers met een meteen aansprekende beat ben ik blijven draaien, waaronder deze. Teken aan de wand dat het bij de favoriete tracks van anderen slechts een middenmoter is.

62. Battles - Futura

Jaar: 2010
Genre: dansen! Iedereen een hoedje op!

Waarschijnlijk de meest swingende band van de laatste tien jaar. Op debuutalbum Mirrored was stilzitten al onmogelijk, opvolger Gloss Drop laat nog meer melodieuze, meest instrumentale mathrock horen.

61. Cloud Nothings - Wasted Days

Jaar: 2012
Genre: epische indierock

In korte tijd al een moderne klassieker geworden. Negen minuten extatische noiserock die elk moment weet te boeien. Kan mee met het beste werk uit pakweg de Sonic Youth-, Polvo- en ...Trail of Deadhoek.

60. Atmosphere - Camera Thief

Jaar: 2014
Genre: rugzak

Zo'n handige rugzak om je fototoestel in te doen heeft ook een nadeel: je merkt er maar weinig van als iemand hem probeert te jatten. Atmosphere bracht vorig jaar een plaat uit die als vanouds klonk. Ook het concert in de Melkweg was fijn.

59. Thee Oh Sees - Toe Cutter | Thumb Buster

Jaar: 2013
Genre: dancenoiserock

Dan een band die ik nog nooit live zag omdat ik ze steeds weer weet te ontlopen op een of andere manier. Het moet er ooit wel van komen, want hun live-reputatie is enorm. Hun tempo van platen uitbrengen trouwens ook.

58. Big K.R.I.T. - Mind Control

Jaar: 2014
Genre: hiphop met oorwurmrefreintjes

En jawel, daar is Big K.R.I.T. weer. Nu met een van de hoogtepunten van zijn laatste album Cadillactica. Heerlijk refreintje, fijne G-funkgeluidjes. Wat zeg ik: het beste nummer van de hele plaat. En toch maar twee vinkjes bij het album. Dat kan beter!

57. Girls - Vomit

Jaar: 2011
Genre: hippe indie

Onuitstaanbaar is het al dat vier mannen hun band 'Girls' noemen. Ook verder is alles aan dit gezelschap gruwelijk irritant. Maar ze hebben toch wel wat singles met een heel hoge verslavingsfactor. Hellhole Ratrace is er eentje. Deze mag er ook zijn.

56. Moon Duo - Motorcycle, I Love You

Jaar: 2010
Genre: Tinus op de BSA

Dit lijkt een van de fijnste synthpunkdoordreunnummers van Suicide te worden, tot het moment dat er ook nog een gitaar aan komt scheuren. Repetitief als een stoomwals of een motorfiets. Oerend hard!

55. Beyoncé & Jay-Z - Drunk in Love

Jaar: 2013
Genre: strandtrap

Het blijft verbazingwekkend die hitlijsten. Want ik dacht dus dat dit een grote hit was; in mijn belevingswereld kon je simpelweg niet om dit nummer heen. Maar toch: nummer 39 maar liefst. Voor de goegemeente is dit dus een tamelijk geflopte single van Beyoncé. Och ja.

54. Melody's Echo Chamber - I Follow You

Jaar: 2012
Genre: zuchtmeisjes

Een van mijn absolute hoogtepunten op Best Kept Secret in 2013. Want een zangeres waar het fijn naar luisteren én kijken is. Een aanrader voor wie van lichtvoetige dreampop in de geest van (de latere) Blonde Redhead houdt.

53. Eagulls - Tough Luck

Jaar: 2014
Genre: gitaarherrie

Dit bandje zag ik op de allerlaatste Koninginnedag of de allereerste Koningsdag - daar wil ik van af wezen - in Venlo. Toen stond het geluid wat al te scherp en hard afgesteld. Dan is de neiging om hierbij weg te lopen nauwelijks te onderdrukken. Op plaat is dit gelukkig wel een fijne bak noiserock.

52. Sage Francis - The Best of Times

Jaar: 2010
Genre: folkhop

Zelfs Sage Francis klonk nog nooit zo pathetisch als op zijn plaat Li(f)e. Dat is dan ook best een moeilijk album om door te komen. Maar zo'n nummer als dit, met een soort van Eels-beat op de achtergrond, bewijst dat het wel kan werken, hiphop en folk.

51. Main Attrakionz - Perfect Skies

Jaar: 2011
Genre: slowcorehiphop

We gooien er nog maar wat alto-hiphop tegenaan. Ditmaal ultratraag, een beetje creepy, maar wel bloedmooi. Ik ken eigenlijk geen andere nummers die dit aparte sfeertje benaderen.

50. Fuck Buttons - Brainfreeze

Jaar: 2013
Genre: psychedelectronic

Als Surf Solar een jaartje jonger was geweest, had hij zomaar een gooi kunnen doen naar de toppositie in deze lijst. Maar als telt niet in de sport, en dus moet Fuck Buttons het doen met de (gedeelde) middelste positie in de lijst. Heerlijke geluidjes, dat wel.

49. The National - Bloodbuzz Ohio

Jaar: 2010
Genre: plechtige pop

Een nummer dat hier tot het rijtje ingeslepen en ingesleten klassiekers behoort, en dus weinig toelichting behoeft. De echte klik tussen mij en The National is er overigens nog steeds niet gekomen.

48. El-P - The Full Retard

Jaar: 2012
Genre: pump this shit!

Zijn er eigenlijk mensen die serieus lekker een uurtje instrumentals op gaan zetten van bestaande hiphopnummers met rap? Zo ja, zij liever dan ik. Dit is echter een van de weinige nummers met zo'n fijne beat dat het zelfs zonder een rappende El-P boeiend blijft.

47. Deafheaven - Vertigo

Jaar: 2013
Genre: hipstermetal

Een beetje moeilijk plaatsbaar in een lijstje, zo'n Deafheaven. De speelduur wijkt al af, maar ook mijn gevoel voor waardering laat me een beetje in de steek. Ik werd werkelijk overdonderd toen ik voor het eerst Sunbather hoorde, maar die liefde is toch alweer een beetje bekoeld. Ik zet het eigenlijk nooit op uit mezelf. Ik luister liever popliedjes dan screamovocalen. Maar ik vind het wel goed. Heel goed.

46. Fresku - Nos Baranka

Jaar: 2010
Genre: even slikken

Een notering uit eigen stad. Met Fresku maakte ik vorig jaar een verhaal voor de krant waar ik erg trots op ben. Hij nam een groep jongeren uit een achterstandswijk op sleeptouw door hiphopworkshops. Dat kan hij als geen ander, met een resultaat dat je zelfs met 20 goedwillende jongerenwerkers niet zou bereiken. Fresku is een bijzonder man. Ik hoop dat zijn nieuwe album net zo goed wordt als de vorige twee.

45. Kendrick Lamar - No Makeup (Her Vice)

Jaar: 2011
Genre: vocoderrefreintjes

Ik begon pas aan Kenrick met Good Kid, m.A.A.d. City, maar ook voorganger Section.80 mag er wezen. Geweldig refreintje hier. En het tempo gaat bij dit nummer weer even met een factor drie omlaag na de razernij van Fresku.

44. Strand of Oaks - JM

Jaar: 2014
Genre: laatste eerfolk

Strand of Oaks vond toch wel de beste weg om de dood van Jason Molina te verwerken. Een broeierig indiefolknummer in de geest van de overledene. De gitaar scheurt heerlijk.

43. King Krule - Rock Bottom

Jaar: 2012
Genre: industriestadblues

Ongelooflijk dat dit nummer met zo veel bezieling wordt vertolkt door een rossig jongetje dat eruit ziet als vijftien en niet eens zo veel ouder is. Hij klinkt alsof hij de stem van een hele nieuwe verloren generatie tieners uit grauwe Britse industriesteden vertegenwoordigt. En hij klinkt ook als Kevin Rowland die in The Jam zingt, maar dan een octaaf lager.

42. Big K.R.I.T. - Viktorious

Jaar: 2010
Genre: ondergronds

Big K.R.I.T. maar weer dan. De man kan echt alles. Ook een ogenschijnlijk tussendoortje vol met ondergrondse hiphopemoties. Viktorious, inderdaad.

41. Killer Mike - R.A.P. Music

Jaar: 2012
Genre: R.A.P. Music

Killer Mike maakte er twee jaar geleden een mooi feest van op Primavera Sound. Bijna huilend van dankbaarheid stond de gezellige dikzak op het podium. En toch gewoon weer keihard Reagan uitschelden, ook al is-ie al een tijdje geen president meer. This is dance, funk, soul, gospel en ook gewoon een anthem.

Iedereen heeft het recht om me hier weg te schoppen, maar zo niet dan ga ik door.

40. The Unthanks - Sea Song

Jaar: 2011
Genre: canterbury covers

In de categorie 'geweldig mooie covers' scoort deze heel hoog. Sea Song van Robert Wyatt in een ultralangzame pianofolkversie. Ook de viool doet mee. Dit klinkt als een warm bad.

39. James Blake - Retrograde

Jaar: 2013
Genre: kreunpop

Over warme baden gesproken: ook James Blake heeft zo'n sound, maar dan heel anders. Die komt vooral op zijn tweede plaat goed tot zijn recht, want zijn debuut vind ik maar wat flauwtjes. Hier valt alles wel zo'n beetje op zijn plek.

38. Madensuyu - On the Long Run

Jaar: 2013
Genre: straalmotorrock

De zuiderburen van Madensuyu weten van heerlijk doorstampen. Op elk album staan wel een paar van die tracks die niet meteen dagen in je hoofd zitten, maar die je als je ze hoort telkens weer in een soort hypnose weten te brengen.

37. ScHoolboy Q - Prescription/Oxymoron

Jaar: 2014
Genre: hedde druksop!?!?!

Zo'n beetje het m.A.A.d. City van ScHoolboy Q. Een soort episch hiphoptweeluik dat bestaat uit een eerste undergroundgedeelte en een tweede trapdeel. Er is wel een verschil: bij m.A.A.d. City is deel 2 het beste, hier steelt het beginstuk de show.

36. Arcade Fire - Ready to Start

Jaar: 2010
Genre: begindie

Met Arcade Fire had ik nooit zo veel. Maar toen zo'n negen jaar na dato Funeral toch in begon te dalen, begon ik ook de rest best aardig te vinden. Inmiddels weet ik niet echt meer waarom het ooit anders geweest is.

35. DIIV - Doused

Jaar: 2012
Genre: 1986

Van die muziek die ergens uit een andere tijd lijkt te zijn weggelopen. DIIV klinkt niet als alle andere postpunk-revivalbands. Ze lijken hun inspiratie meer te halen uit de periode dat de echte post-punk op zijn retour was en het accent verschoof naar iets lichtere indiepop. Dit klinkt precies als bandjes uit 1986.

34. A$AP Rocky - Palace

Jaar: 2011
Genre: saaie rappers

Eigenlijk is A$AP Rocky niet om aan te horen. Het is dat zijn refreintjes en beats soms zo fijn zijn dat het toch nog wat wordt. Of zelfs meer dan fijn. Legendarisch. Dat kan geen slechte rapper verpesten.

33. Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away

Jaar: 2013
Genre: processiemuziek

Uiteindelijk door dat prachtige orgel toch wel het hoogtepunt van Nick Caves laatste worp. Ook al was ik wat teleurgesteld met dit nummer als afsluiter van een prachtig concert op Primavera. Geen toegift, en daarom een beetje een nachtkaars. Wel een mooi fonkelende nachtkaars.

32. M83 - Midnight City

Jaar: 2011
Genre: muzikale wolken

Bij dit nummer doe ik altijd hetzelfde spelletje als dat je kunt doen met stapelwolken op een zomerdag. Ik herken allerlei testen in dat rare sampletje in het refrein. Meestal iets van 'dat ik jou toen zag'.

31. Faberyayo - Miss Piggy

Jaar: 2010
Genre: niet halal

Blijft leuk dit. Ook na 50 keer. Hoogtepunt in de muziekgeschiedenis. 18 lentes jong in varkensjaren.

Miss Piggy

Ah ja die Unthanks versie van Sea song mag ik ook graag horen. Iets grager dan de cover door Dune (ja die van Hardcore vibes enzo)