Muzikaal al een hele mooie ontdekking, maar wat een verhaal!

35. Yagya - Rigning Sex Yagya - Rigning 6 - YouTube - m.youtube.com
Om eerlijk te zijn had ik dit nummer al eeuwen niet gedraaid (om precies te zijn iets meer dan een halfjaar, haha) voordat ik 'm daarnet weer opzette om dit stukje te schrijven - die stomme mannen van Yagya hebben namelijk besloten om hun album Spotifyloos te maken. Ik kan gelukkig zeggen dat deze vooraf opgestelde positie in m'n toplijst volledig gerechtvaardigd is, want ik werd weer heerlijk meegenomen door de luchtige, atmosferische golven die deze IJslanders uit hun synthesizers geperst krijgen. Volledig geen muziek om je een uur lang op te concentreren, maar tijdens andere bezigheden (het hele album ademt voor mij de stoffige bibliotheekzolder waar ik drie weken lang dit album kapotdraaiend voor m'n eindexamens heb geleerd) echt te heerlijk voor woorden.

34. Kiasmos - Dragged Dragged, a song by Kiasmos on Spotify - open.spotify.com
Een beetje in hetzelfde hoekje (IJslandse minimale dance), maar stukken toegankelijker en, zie de nummering, nog iets beter. Waar Rigning Sex op een golf van twee noten gebaseerd is, zijn het in Dragged wel liefst drie noten die het nummer domineren. Het zijn echter de friemeltjes eromheen die het hem doen: dat hoge pianootje, de doffe drum naast de schelle vingerknipjes en de "golvende" structuur van het nummer (van harder naar zachter naar harder etc.) geven het nummer iets subtiel opzwepends mee, wat naar mijn mening ongelooflijk goed merkt. Overigens hebben de mannen (Olafur Arnalds en zijn makker uit Spitsbergen) dit zelf ook goed door: op hun Best Kept Secret-optreden vorig jaar presenteerden ze zichzelf als een soort van Avicii, wat dan weer minder past. Maar goed.

33. Palio Superspeed Donkey - Obi One Obi One, a song by Palio SuperSpeed Donkey on Spotify - open.spotify.com
Ik zeg het niet alleen maar omdat ik deze jongens viavia ken: dit is een klein modern Nederlands rockanthem, of tenminste, dat had het moeten zijn. Geniale melodie-opbouw (die samenzang in de laatste minuut!), passende nonsenstekst en een gitaarriffje dat je na één keer luisteren twintig jaar later nog kan nafluiten. Wat mij betreft zouden Nederlandse schoolfeestjes waar Mardy Bum gedraaid wordt specifiek voor de variatie dit nummer eens in hun afspeellijst moeten gooien, maar ja.

32. The Association - Windy Windy, a song by The Association on Spotify - open.spotify.com
Misschien wel de vreemdste eend in de bijt in dit lijstje: Windy is het beste nummer dat nooit in (de bovenste regionen van) de radio 2 top-2000 heeft gestaan. In een genre waar ik normaal gesproken een redelijke grafhekel aan heb, lukt het The Association om me met al zijn panfluitjes, mierzoete samenzang en redelijk doorsnee hippietekst in hogere sferen te brengen. Misschien is het omdat ik het nummer onlosmakelijk associeer met wat mij betreft één van de betere scenes van Breaking Bad (https://m.youtube.com/watch?v=LXhRoY-Utxo), waardoor ik dit nummer heb ontdekt, misschien is het omdat iedere formule na duizend keer nét een beetje veranderen wél lukt, in ieder geval weet ik dat ik dit één van de tofste 60's-flowerpowerrocknummers vind.

31. Gaiser - Some Slip Some Slip - Original Mix, a song by Gaiser on Spotify - open.spotify.com
Heel, heel soms ontdek ik iets níet via Musicmeter: deze technotip die ik had doorgekregen van een danceliefhebbende vriend aan wie ik had verteld dat ik me meer in het genre wilde verdiepen is ondertussen uitgegroeid tot één van mijn favorieten in het subgenre. Heel moeilijk uit te leggen hoe dit nummer zo heerlijk dansbaar is, want de uitbundigheid - normaal gesproken bijna een criterium voor me - is ver te zoeken in dit nummer dat voornamelijk uit half melodieuze bliepjes en een boomclapbeat bestaat. Laat ik het er maar gewoon op houden dat de manier waarop in het motiefje een toonladder omhoog "gebliept" wordt me keer op keer weer erg blij maakt.

Back by popular demand :

35. De Lux - Oh Man the Future Oh Man The Future, a song by De Lux on Spotify - open.spotify.com
Een fenomeen dat sommigen van jullie misschien al hebben kunnen observeren is dat ik steeds enthousiaster word van typische jaren '80-muziek naarmate het jaartal verder van de jaren '80 afstaat. Oh Man, the Future doet denken aan de grootste namen van dat verdomde decennium, maar dan beter dan de meeste daarvan - de neurotische zang is immers nét niet te theatraal, de beat precies strak genoeg en het refreintje gewoon verdomd catchy. Zelfs de ironisch-futuristische bliepjes die invallen naarmate het nummer vorderen laten zien hoe je dit soort muziek wel moet schrijven: met zelfspot, een goed gevoel voor melodie en vooral met een zanger als onze zenuwinzinking hebbende vriend hier.

34. TRAAMS - Flowers Flowers, a song by TRAAMS on Spotify - open.spotify.com
Geef Foals wat MDMA, pak hun atmosferische keyboardjes af, sluit ze een paar dagen op in een garage en laat ze pas naar buiten komen als ze zo'n extreem meezingbaar refrein als deze hier hebben geproduceerd.

33. Vessel - Red Sex Red Sex, a song by Vessel on Spotify - open.spotify.com
Vaak is het erg jammer dat je het leven niet zomaar kan scheppen naar het beeld dat je van een nummer krijgt. Hoe fantastisch zou het zijn om bij Turn On the Bright Lights ook echt in zo'n neonverlichte, desolate ruimte midden in een hele grote stad te liggen, om bij Ys ook echt door zo'n kleurrijk, sprookjesachtig levendig landschap met al zijn rivieren naar meteorieten te kijken? Waarschijnlijk net zo fantastisch als om bij Red Sex daadwerkelijk aanwezig te zijn in die op hol geslagen fabriek die dit nummer zo gruwelijk overtuigend neerzet. Eeuwig zonde dat het in de werkelijkheid niet zo makkelijk gaat: geen stad zal ooit zo neonverlicht als Turn On the Bright Lights zijn, geen sprookjesbos zo kleurrijk als Ys en geen grauwe fabriek zo compleet onttrokken aan menselijke ziel als Red Sex. Ongelooflijk vet, machinaal nummer - het tegenovergestelde van menselijkheid.

32. Colin Stetson and Sara Neufeld - The Sun Roars into View The Sun Roars Into View, a song by Colin Stetson, Sarah Neufeld on Spotify - open.spotify.com
Colin Stetson, wereldrecordhouder in het volledig transformeren in mijn minst favoriete instrument ooit en hier samenwerkend met een Arcade Fire-mevrouw, heeft met Never Were the Way She Was een album afgeleverd dat weer zo volkomen willekeurig een soundtrack van een periode uit m'n leven geworden is. Hoewel het album niet per sé een specifieke sfeer uitademt, zoals Red Sex hierboven in extreme mate wel doet, is het voor mij nu herfstige, katerige tramritten door een zuid-Franse stad waar ik iedere dag 50 minuten heen en weer naar de universiteit ging en zie ik de oude gebouwen al voorbijflitsen als ik naar het nummer luister. Ook zonder die voor jullie overigens volledig oninteressante anekdote is dit echter een erg indrukwekkend nummer: beginnend met een uit twee noten bestaand vioolmotief bouwt het zich steeds venijniger op totdat dat in het begin nog mooi klassieke viooltje zodanig gaat janken dat je hem nauwelijks meer terug herkent, waarna die plotselinge overslag van snerpend hoog naar comfortabelere hoogtes een ongelooflijk originele, maar een om de één of andere reden tegelijkertijd erg bevredigende climax is. Al helemaal knap als je je bedenkt hoe kundig deze spanningsboog is opgebouwd met zo ongeveer de minst conventionele bezetting die je je kan bedenken.

31. The Microphones - Solar System II. Solar System, a song by The Microphones on Spotify - open.spotify.com
...En uit een golf van noise komt Phil Elverum gerold. Het leuke aan zijn muziek is dat hij precies doet wat hij zelf wil; dit klinkt als een hele generieke beschrijving om experimentele muzikanten te beschrijven, maar het is veel vaker niet dan wel het geval. Vaak hebben ook artiesten uit de wat meer avantgardistische kant toch last van grenzen, als ik het zo mag zeggen - de muziek móet moeilijk te doorgronden zijn, anders kan de artiest zijn grensverleggende zelf natuurlijk niet zijn. Phil Elverum heeft zelfs daar schijt aan en rijgt moeiteloos een tien minuten durend, onsamenhangend en amelodieus epos vast aan één van de tedere en simpelere liedjes denkbaar. Dat bevordert het gevoel dat deze artiest z'n liedjes écht schrijft in overeenstemming met z'n geest (en de menselijke geest in bet algemeen): soms volledig onlogisch en gestoord, soms helemaal tot rust en gewoon liefhebbend.

De songbeschrijvingen van hoi123! Chapeau Roeland, heerlijke stukjes. En lang leve de bijzin.

Merci.

Naar mijn weten is dit maar 1 gozert. Nou ja, dat was het in elk geval toen ik hem ooit live gezien heb (in 2006).

Oja oeps, groter foutje is overigens nog dat de laatste vijf nummers natuurlijk de nummer 30 tot en met 26 zijn.

Niet echt in een stukjesschrijfstemming, maar als je er een week al niks meer hebt uitgekregen, moet je jezelf maar overhalen natuurlijk.

25. Connan Mockasin - I'm the Man, That Will Find You I'm The Man, That Will Find You, a song by Connan Mockasin on Spotify - open.spotify.com
Geniaal nummer van de leukste grap die in de muziekwereld rondloopt. Ik weet 95% zeker dat Caramel, het tweede album van deze rare mutsen dragende Nieuw-Zeelander, één grote parodie op sexy soulplaten in de trant van Marvin Gaye is, met de verontrustende clipjes en de subtiele woordspeling in deze titel. Per ongeluk ook nog eens gruwelijk lekker, maar desondanks met een heerlijke knipoog (die hoge samenzang in het laatste refrein), die het nummer tegelijkertijd zo sexy als een tepel als compleet onserieus maakt.

24. Hinds - Castigadas en el Granero Castigadas En El Granero, a song by Hinds on Spotify - open.spotify.com
Hinds zijn vier Spaanse meisjes waar je heel graag vrienden mee wil worden (en de drummer heeft een keer naar me gezwaaid, dus ik ben al goed onderweg). Verder lijken ze niet zo heel veel muzikaal talent te bezitten, op een paar nummertjes na, waar die standaard akkoordjes nét door de juiste zanglijnen, of vooral de juiste hoeveelheid rauwheid worden vergezeld. Zie hier: luister hoe één van de zangeressen haar stem zo gruwelijk lekker laat overslaan in het refrein, luister hoe achteloos de gitaar meespeelt met de zanglijnen, luister hoe enthousiast de drumster klinkt en probéér jezelf ervan te overtuigen dat je niet meegeniet van het pure spelplezier dat deze plaat uitstraalt. Lukt niet.

23. P.O.S. - Fuck Your Stuff Fuck Your Stuff, a song by P.O.S on Spotify - open.spotify.com
Deze komt van een album dat ik recentelijk pas gedownload heb - best raar als je je bedenkt dat P.O.S. met Never Better één van mijn favoriete albums ooit heeft gemaakt. Logischerwijs moet ik er nog even inkomen, ik kan me herinneren dat ik dat eerdergenoemde album pas na een jaartje pas echt tof vond, maar in de tussentijd kan deze zich al meten met zijn beste materiaal. Heerlijke mix tussen agressie en spot, met een catchy as hell orgelbeatje. Erg springbaar.

22. Casino vs. Japan - It's Very Sunny Casino Versus Japan ~ It's Very Sunny - YouTube - m.youtube.com
Hoe ons smerige kapitalistische systeem muziekbeleving verpest ( ): doordat dit nummer niet op Spotify staat, heeft het in de afgelopen tijd nauwelijks de revue kunnen passeren. Eeuwig zonde, want het weidse sfeertje hierin (Boards of Canadaliefhebbers opgelet!!!) in combinatie met dat eeuwig aandoenlijke kinderstemmetje zorgen voor een zomers sfeertje dat je bijna nergens anders tegen kan komen. Als ik het verdomde nummer wat vaker had kunnen draaien, had het misschien dan ook wel hoger gestaan, maar ja. Blame de VVD.

21. Ghostpoet - Cash and Carry Me Home Cash and Carry Me Home - Original, a song by Ghostpoet on Spotify - open.spotify.com
Soms denk ik wel eens dat muziek niet ingedeeld moet worden op muziekgenre, maar op het verhaal dat het uitstraalt. Zo heb ik niet zo veel met melancholisch-naar-de-zonsondergang-kijken-muziek of feestje-met-dansende-robots-muziek, terwijl qua "echte genres" dat soort muziek kan variëren van elektronica tot folk en rock. Maar goed, Ghostpoet. Deze mag samen met Burial, Angel Olsen en Interpol in het hokje bestemd voor 's nachts murwgeslagen van de luide dancemuziek naar huis lopen, al helemaal omdat hij in dat melancholisch opzwepende refrein er zo mooi letterlijk naar refereert. De keren dat Obaro Ejimiwe me met dit nummer naar huis heeft gedragen lopen al in de tientallen en ondertussen raak ik nog steeds niet verveeld van de doffe elektronica en het charmante gemompel die me hier voorgeschoteld worden.

Ik heb ze nog gespot op BKS15 toen ze vlak naast ons stonden in het publiek (ik dacht bij Future Islands). De drummer is inderdaad de leukste. Volgens mij heeft ze een dubbele nationaliteit (in Nederland geboren iig(, dus grote kans dat ze ook nog wel Nederlands spreekt.

Ja, ze waren ook bij Miles Kane aan het moshen met vrienden van me. Mag in het veel te lange lijstje van bands en artiesten die ik heel tof vind, maar die vrienden die veel minder fan zijn wel zijn tegengekomen.

En hoe zit het na 2,5 maand?

Close to the progressive edge
http://orig09.deviantart.net/6721/f/2015/261/e/b/progressive_rock_bands_by_luciano6254-d849fpt.jpg
Progressieve rock is een term die even verguisd als geliefd is op deze site. Niet zelden ontstaat er eens in de zoveel tijd een discussie over wat progressieve rock is of niet. Nog verwarrender wordt het als er alternatieve termen aan bod komen als symfonische rock. Wat is het nou wel en wat is het niet? Een tijdje terug was ik bij Symfo Classics waarbij ze, zoals ze zelf zeiden, de grenzen opzochten van de symfonische rock. Soms bleven ze daar keurig binnen (Firth of Fifth) en soms gingen ze daar naar mijn mening buiten (Kayleigh). Aan de andere kant, is het drieluik Pseudo Silk Kimono/Kayleigh/Lavender niet een typisch progressief drieluik? Maar Kayleigh los als single is dan weer ‘simpele’ pop, zeker als ze nalaten het instrumentale middendeel te spelen.

Enfin, u ziet het al aankomen. Ik ga een progressief lijstje droppen, maar dan in de klassieke zin van het woord progressief, oftewel de grenzen oprekkend. Soms daarover heen, soms net erbinnen. Ik ben benieuwd hoe de nummers bij jullie scoren op de progressieve schaal.

De 75 nummers komen overigens alfabetisch langs, gerangschikt op de naam van de artiest.

1. 10CC - Une Nuit a Paris
http://images.popmatters.com/features_art/7/7-10cc.jpg
10cc staat op Progarchives, de toonaangevende website voor progressieve rock, omschreven als ‘Prog Related’. Dat is een vrij vage term die te pas en te onpas gebruikt wordt op ‘proggish’ bands te omschrijven. Perfect voor dit lijstje dus.

Deze opener van The Original Soundtrack schiet alle kanten op. Het is virtueus, gelaagd en bovenal gewoon een ijzersterk nummer. In drie delen opgesplitst lijkt me dit bij uitstek progressief.

That's the way the croissant crumbles after all

Mmm, dit lijstje heeft volgens mij wel iets met mijn smaak te maken. Ik lees graag mee.

Dan is het volgens PA dus alvast geen prog en daar kan ik wel inkomen. Wel een fijne band in die tijd en dit is zeker niet hun minste nummer.

Progarchives gaat vooral over artiesten en niet zozeer qua nummers. Artiesten die op Progarchives als volbloed prog staan, zullen vrijwel niet langskomen. Het zijn vooral artiesten die tegen het progressieve aanschuren (zoals 10cc) en artiesten die een sporadisch uitstapje richting het progressieve doen. Zoals de volgende:

2. ABBA - Eagle
http://film.thedigitalfix.com/protectedimage.php?image=NoelMegahey/abbamovie5.jpg
Steven Wilson noemde in een interview ABBA één van zijn favoriete bands aller tijden. Hij noemt Arrival zelfs een meesterwerk. Toch was ABBA meer dan cheesy deuntjes van Dancing Queen en Mamma Mia. Vooral de albums Visitors en The Album worden nog altijd zeer goed gewaardeerd door de ‘serieuze’ muziekliefhebber. Kwalitatief hoogstaande, artistieke popmuziek en hier en daar met een progressief randje. De synthesizers, de echoënde gitaren. Deze relatief onsuccesvolle single zal menig progger doen opveren, denk ik.

Interessant lijstje alvast. En dit nummer van 10CC heeft voor mij voldoende progressieve elementen om het te kunnen meten met een band als Supertramp.

Eagle vind ik een mooi nummer, zeker in deze uitvoering, maar onder prog zou ik dit niet willen scharen.

Dancing Queen zou ik toch geen cheesy deuntje willen noemen. Over Mamma Mia kun je wat dat betreft twisten. Abba is natuurlijk geen prog, maar wel een groep die je naarmate je ouder wordt beter leert waarderen.

1) 10CC
Artrock al is artpop wellicht nog een betere term. Godley & Creme zijn de leden die het uiterste uit muziek proberen te halen en Stewart en Gouldman zorgde voor de mooi gearrangeerde melodieuze pop. Dit lied is er eentje uit de koker van Godley & Creme en dat wil zeggen dat de registers weer opgetrokken worden. Ik zou dit nummer zeker onder Prog willen scharen. Het is sowieso in de pure zin van het woord enorm progressief.

2) ABBA
ABBA is behoudens een korte discoperiode een band die bol staat van de melancholie. Het is ook een band waarvan het lijkt dat ze steeds meer gewaardeerd worden door de serieuze muziekliefhebber. Onder de muzikanten staan ze er sowieso enorm goed op. Dit is ook zo'n enorm melodieus gelaagd nummer met een melancholische ondertoon. Als je ze dan met symfo moet vergelijken kom je mijns inziens toch eerder bij het Visitors album terecht.
ABBA - I Let The Music Speak - YouTube
ABBA The Visitors With Lyrics - YouTube

Eens. Luister maar eens naar dit lijstje, met op nr. 9 mijn persoonlijke ABBA-favoriet: Top 10 ABBA Songs - YouTube

Mooi lijstje inderdaad, Jester. Mijn favoriet staat op 4.

Mooi gezegd, nooit echt bij stil gestaan bij Abba, maar het klopt inderdaad wel. Je ziet en hoort opgewektheid, maar onderliggend voel je toch altijd weemoed, wat eenzaamheid... melancholie in muziek, altijd fantastisch. Kent iemand nog zo'n Zweedse groep die melancholie hoog in het vaandel heeft?

U heeft een correcte analyse los gelaten

Tja Ace of Bace heeft dat toch minder

Al heeft ook die band wat lullige vrolijke muziek maar qua zang/zanglijnen is dat ook een stukkie treuriger. Maar goed ook kwalitatief ook wel een stuk minder natuurlijk

Zo'n band die van die desert isola discs gemaakt heeft?

Albums over eilanden, heuvels, en zonnige plaatsen... een ruim aanbod aan locaties voor melancholische gedachten

3. Al Stewart & Jimmy Page - Love Chronicles
http://blogimg.goo.ne.jp/user_image/42/6f/73fdb6746967d36086e60724e3e5f8dd.jpg
De meeste mensen kennen Al Stewart van The Year of the Cat, maar toen timmerde deze man al zo’n tien jaar aan de weg. Op Love Chronicles, waarvan dit dus het titelnummer is, doen niet minder dan vier bandleden van Fairport Convention mee. Als je het nummer hoort, is de connectie met Fairport Convention niet zo vreemd, welke band eveneens vrij progressieve folk maakt(e) (*hint*). Liefst 18 minuten telt het nummer, is dat progressief genoeg?

Het is een beetje eentonig voor 18 minuten en kent weinig wervelende progressieve tempowisselingen, maar het kabbelt lekker voort. Wellicht ook net te folky om als progressief bestempeld te worden.

4. Autechre - Kalpol Introl
https://www.kompaktkiste.de/cover/warp/warpcd17cd1.jpg
Het is zeker niet allemaal muziek van voor de jaren ’80 dat langskomt, hoor. Het openingsnummer van Incunabula (geweldige plaat!) heeft aardig wat weg van progressief-elektronische artiesten als Klaus Schulze en Brian Eno. Op Progarchives zijn ze huiverig om dit soort artiesten toe te laten, maar als eerder genoemde als progressief bestempeld worden, dan dit toch zeker ook.

Nee, ik denk dat je hiermee te ver gaat Dit heeft niks met prog te maken. Klaus Schulze is al een echt randgeval en Eno heeft slechts sporadisch wat gelijksoortige muziek gemaakt. Autechre is echter nog een stuk abstracter. Abstractie lijkt me nou juist de antithese van progrock. Het hele idee achter progrock: rockmuziek met de ambities van klassieke muziek en jazz, verzet zich al tegen abstractie.

Kalpol Introl is duidelijk het beste nummer tot nog toe, en waarschijnlijk zelfs een van m'n favorieten in de lijst (al zijn we nog maar net van start gegaan). Maar dit schuurt wat mij betreft niet eens een heel klein beetje tegen prog aan