Op zich een uitstekend idee maar helaas dat gaat het (net?) niet worden

15. Enjoy the Silence (Violator)




Ik gooi gelijk de nummer 15 er ook nog even tegenaan. Ik denk het bekendste nummer van de band. Voor mij (maar dat is ook een gok) mijn beste gehoorde DM liedje. Ik heb Enjoy the Silence al tig keer gehoord maar vervelen doet het mij nog steeds niet. Het lied is tijdloos en staat nog steeds als een paal boven water. Nee de Enjoy the Silence moeheid is nog lang niet begonnen. Topliedje!

http://cdn.discogs.com/0rBomJxiS0mRNCUCM1t2DLLC70w=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-1341830-1371604783-4235.jpeg.jpg

Blijft inderdaad een klassieker. Heb er ook aardig wat herinneringen aan (staan geloof ik bij het album zelf beschreven).

Enjoy the Silence is zo'n nummer waarbij ik dacht: dit is toch eigenlijk geen echte synthpop band.
Dit zijn jongens die een song kunnen componeren op gitaar. Blijkt dat Gore dat ook vaak doet.

We zijn met Music for the Masses en vooral Violator op een punt gekomen
dat Depeche Mode zich gaat onderscheiden van de doorsnee 80s synthpop band.

Deze jongens hadden meer om het lijf dan een doorsnee synthesizer riedel
(zo eentje waarop stichter Vince Clark ironisch genoeg jarenlang het patent zal hebben).

En met meer om het lijf bedoel ik niet alleen die mantel waarmee Gahan zich kroont
tot koning van de jaren 80 zangers. Want zijn stem werd met de jaren steeds beter.

Depeche Mode zit eind jaren 80 duidelijk met één been in de rock, country en blues roots.
Ook soul en gospelelementen zijn hen niet vreemd. Alsof die zwart-wit foto's van Anton Corbijn
bands als DM en U2 voorzagen van het nodige gruis en stof om door muddy waters te trekken.

U2 eerde zijn voorbeelden (misschien een beetje te opzichtelijk) op Rattle and Hum.
Depeche Mode deed het veel meer tussen de regels door. Het maakte hen minstens zo geloofwaardig.

14. I Feel You (Songs of Faith and Devotion)




Zo die hakt er altijd even flink in. Depeche Mode in de hoogste rockstand. Ik kan me nog heugen dat toen ik een keer dit nummer opzette thuis (en dat deed ik nog wel eens) mijn moeder bij het intro kwam vragen of mijn cd-speler misschien kapot was. 1993 was het jaar waarin Depeche Mode kwam Songs of Faith & Devotion en U2 met Zooropa. De twee lievelingen van Anton Corbijn hadden een cultuuromslag ondergaan. Depeche Mode naar een stoere rockband (incl zanger met dito uitstraling) en U2 ging aan de slag met electronica en steeds verder weg van de rocksound. Of te wel op dit punt in de beide carriere was DM steviger dan U2. Wie had dat een paar jaar eerder kunnen denken.

http://cdn.discogs.com/dv6G3A2EULOcA1t9kEc5H4gsE-U=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-199127-1150083727.jpeg.jpg

Ik vond het van beide bands nogal geforceerd overkomen, maar daar denk jij dus duidelijk anders over

Meteen kippenvel wanneer I Feel You begint.

De dag begint goed

Je hebt het over beide bands en bij de ene ben ik dat met je eens en bij de andere niet.

Wel is het zo dat als een band zich langzaam in een andere richting begeeft die veelal door fans van het eerste uur niet gewaardeerd wordt. Die voelen een soort verraad en vinden dat de band toch eigenlijk veel beter weer terug kan gaan naar "vroeger" toen alles nog goed was. Bij DM vind ik de route logischer en soepeler gaan dan bij U2, die ineens doorsloeg na het geslaagde Achtung Baby. Er speelde nogal wat bij de band en dat hoorde je ook in de muziek. De basis bleef toch wel hetzelfde enkel werd de gitaar wat vaker ingezet. Iets waar Gore als muziekschrijver zich goed bij voelde. Hij schreef in het begin de nummers vaak ook met gitaar als basis waarna de omslag werd gemaakt richting toetsen.

Dit laatste ben ik wel met je eens. Hoewel ik de 'synth-DM' inderdaad duidelijk prefereer boven de 'rock-DM' is het wel zo dat ook vroegere nummers als Never Let Me Down Again al een rock-gevoel hadden.
Waar ik ook een beetje op doel is het serieuze rock-image wat ze zich rond deze tijd begonnen aan te meten en wat ik niet echt bij de band vond passen.

Op zich vind ik t wel voor beide bands gelden..Sofad vond ik persoonlijk een behoorlijke shift tov Violator..ook mee met de tijd natuurlijk en ms ook vanwege de tijdgeest met shoegaze en grunge vanwege de gitaren.

Zooropa vind ik een logisch vervolg van Achtung Baby..ms iets te ver doorgevoerd of te experimenteel of te ambient achtige feel tov het vaak wat puntige en frissere AB..

Maar Sofad en Zooropa zijn de favoriete albums voor mij van deze bands..ms omdat ze net wat anders zijn..een andere feel hebben of experimenteler..

Pop daarentegen sloeg wat mij betreft meer door en Ultra in mindere mate ook..maar van Ultra kan ik t hebben..die zie ik n beetje als de Zooropa van Dep Mode..experimenteler..laidback vaak..verschillende soorten songs.. Exciter is dan weer de Pop van U2 voor mij..te doorgeslagen ondanks enkele sterke songs..Dep Mode is dus wat langer doorgegaan met goede albums maken..waar U2 al 3,5 albums zwaar ruk is is DM dat pas 2,5 albums

Even n anekdote terzijde..ik was even geleden op een new wave dansfeest waar de Djs sterk begonnen en steeds minder begonnen te draaien..maar toen ze Precious van DM gingen draaien uit 2005!!! was t toch echt tijd om het pand te verlaten...which we did

13. World in My Eyes (Violator)




Op het ongeluksgetal zeker geen ongeluksnummer. Precies 25 jaar geleden kam dit nummer op single uit, time flies... Het lange intro is een soort van electronics spielerei waarbij langzaam richting het prachtige refrein wordt gewerkt. Op het eerste gehoor lijkt er niet veel te gebeuren maar er zitten een hoop muzikale details in. Het was van de singles van Violator de minst succesvolle maar wat maakt het uit.

http://cdn.discogs.com/H-493JjPunAkQqu05x7veCmHMs0=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-102313-1362915448-4738.jpeg.jpg

I Feel You

Ik herinner me de lang verwachte single nog heel goed.
Want ik was diep onder de indruk van de sound en vooral het keelgeluid van Gahan.
Zijn verschijningsvorm was zonder meer charismatisch: een nieuwe rock-god leek opgestaan.

En dan die gitaren en die drums die plots onomwonden deel uitmaakten van het geluidspalet.
Net zoals je dat gevoel bij Achtung Baby van U2 had, wilde je deze nieuwe DM alleen maar cool vinden.

Op het bijhorende album zit ik eigenlijk altijd nog wat te kauwen.
Daarvoor lijkt het me te weinig synthesizers te bevatten (ik herken me in de discussie).
Die dikke zwarte Corbijnstrepen zijn (ook bij U2 trouwens) nooit helemaal mijn dada geweest.

Voor mij werd het na Songs of Faith and Devotion nooit meer helemaal hetzelfde.
Al was het maar omdat Alan Wilder (de meesterlijke arrangeur) uit het beeld verdween.

Voor mij lijkt het allemaal wat op te houden rond die periode: U2, Depeche Mode, The Cure,
maar ook The Nits en OMD. Hun beste jaren leken voorbij: Maw: ik was nu helemaal volwassen.

Enkel bij OMD en Nits heb ik de draad nadien weer opgenomen.
Al heb ik wel alle DM albums in de kast staan: ik draai de post SOF&D platen bijna nooit.

Misschien iets minder jouw ding maar je kan Simple Minds (commercieel gezien) daar ook makkelijk bij plaatsen en wellicht ook Tears for Fears.

I Feel You was een dikke middelvinger naar de rest van de wereld.
Depeche Mode kon ook als synth band rockmuziek met ballen maken, waarmee ze perfect aansloten bij het heersende gitaargeweld.
En het grunge uiterlijk paste verder ook prima bij Dave Gahan.

Klopt helemaal: het is alsof er op die jaren 80 iconen ergens tussen 1991 en 1994 sleet kwam.
Maar ik denk dat het deels ook met de verandering in mijn leven te maken heeft: student werd kostwinner.

Hier herken ik mij wel in. New Order kun je er ook wel bij zetten wat mij betreft.
Daar was het na 1993 ook wel over, enkele leuke songs daargelaten.

Maar in het algemeen is het natuurlijk zo dat artiesten hun beste werk afleveren in de eerste 10 jaar van hun bestaan.

World in My Eyes vind ik een mooie single trouwens, de mooiste van Violater na EtS!

Duran Duran, a-ha, Bowie (?)...

Eigenlijk enkel Pet Shop Boys hield het als hitleverancier (vooral in Engeland en Duitsland en nog wat Europese landen) langer vol.

Goed geprobeerd, vigil (en ik kan al raden over wie de volgende editie zal gaan... doen!).



Maar je moet toegeven dat de PSB iets later in de picture kwamen dan de andere groepen.
En ik geef graag toe dat ze er inderdaad in slaagden om ook tijdens de 90s en de 00s chart succes
te boeken, al was het dan vooral in de UK zelf. PSB zijn daar dan ook een muzikaal instituut geworden.

Het lijkt er met al die voorbeelden toch op dat er een houdbaarheidsdatum op 80s bands zat.

Is ook wel bij de jaren 90 bands; Soundgarden, Smashing Pumpkins.
Beatles, Who, Doors en Stones hadden ook ongeveer 10 jaar hun topperiode, maar brachten in een kortere tijd meer albums uit.
Ik ken wel een band die in de jaren 60,70 en 80 wist te blijven scoren, namelijk Fleetwood Mac.

12. Mercy in You (Songs of Faith and Devotion)




Op 12 vinden we een albumtrack van Songs of Faith and Devotion. In Mercy in You zingt Gahan de longen uit zijn lijf. Er zit een fantastische drive in dit nummer dat per halve minuut intenser wordt. Je kan merken dat we steeds dichter bij de Top 10 komen.

When here in my mind
I have been blind
Emotionally behind
I have faith I will find
The mercy in you

http://disquiet.com/wp-content/uploads/2012/08/2012.08-depechemode.png

11. Little 15 (Music for the Masses)




De vierde single van Music for the Masses, eigenlijk wilde ze helemaal geen single meer uitbrengen maar onder druk van vooral de Franse tak van de platenmaatschappij kwam die er toch. Een hit werd het niet, in Duitsland een bescheiden Top 20 hit maar verder. Op zich is het wel begrijpelijk dat het niets in de charts deed, in deze lijst doet hij het dan weer wel heel goed. Een 11de plek is natuurlijk een bijzonder goed resultaat. Een gedragen werkje met een enorme spanningsboog. Ik klan begrijpen dat dit niet ieders kopje thee is.


http://cdn.discogs.com/-XcrgLhefrKPm9zC0jZwmB_rgHk=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-448105-1337793598-8419.jpeg.jpg

Wat een nummer! Prachtige twee-eenheid met Behind the Wheel ook.

Had je deze nog verwacht?

Gehoopt, wel Mooi dat-ie je nummer 2 van MftM is

Wie zegt dat nu weer

Neen, daarvoor lijkt Little 15 me inderdaad net iets te fragiel.
Meer een voetnoot van een song dan een klassieker.

Maar wel mooi natuurlijk.

10. A Question of Lust (Black Celebration)




Na Somebody was dit de 2de single met Martin L. Gore op zang. Na Little 15 dus weer een rustig nummer, puur toeval of is dit een stilte voor de grote DM storm die nog gaat waaien? Ik vind dit echt een prachtig werkje, kippenvel opwekkend. Magisch moment? Eigenlijk alles na 2:40 (waar zeg maar de drums even te keer gaan), de toetsensolo is simpel maar raakt me in het diepst van mijn hart. Eigenlijk moet je dit nummer zonder clip kijken want het blotenbillengezicht van Gore met een pluimpje wit haar op zijn hoofd is niet bepaald sexy. Overigens zie je in het intro van de clip vagelijk Gore halfdronken zijn kleren uittrekken en Fletcher bespringen, tja het is dat je even weet.

http://cdn.discogs.com/7NkihsyMEey3DYJq_CduJMZWsr0=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb()/discogs-images/R-38715-1371706989-2941.jpeg.jpg

Little 15: vrij onverwacht zo hoog, maar wel mooi. Zelf ook al altijd een zwak gehad voor dat nummer.

Nog 9 te gaan... ik doe een gokje en zeg dat de lijst er als volgt uitziet:
9. New life
8. Martyr
7. Condemnation
6. Photographic
5. Home
4. Walking in my shoes
3. Blasphemous rumours
2. Never let me down again
1. In your room

Da's een mix van analyse van je smaak, analyse van beschikbare bronnen en vooral eigen favoriete nummers die nog niet gepasseerd zijn en die er toch echt wel in moeten staan
De volgorde is puur gokwerk, maar hoeveel op 9 scoor ik die er nog komt?

Ongeveer de helft

Ik vind A Question of Lust een prachtig nummer maar Somebody genoot altijd net even meer de voorkeur.