Van schitterende parels naar een enkele aardappelschil:

1. 20. ALPHAVILLE - Forever Young
2. 16. ULTRAVOX - Dancing with Tears in My eyes
3. 13. THE STRANGLERS - Skin Deep
4. 12. TALK TALK - Such a Shame
5. 11. CHINA CRISIS - Wishful Thinking
6. 03. THE BLUEBELLS - Young at Heart
7. 09. THE ROMANTICS - Talking in Your Sleep
8. 17. THE CARS - Drive
9. 04. LLOYD COLE & THE COMMOTIONS - Rattlesnakes
10. 02. BILLY IDOL - Eyes without a Face
11. 01. EURYTHMICS - Here Comes the Rain Again
12. 15. A FLOCK OF SEAGULLS - The More You Live the More You Love
13. 18. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Talking Loud and Clear
14. 14. BLANCMANGE - Don't Tell Me
15. 19. SPLIT ENZ - Message to My Girl
16. 08. FICTION FACTORY - (Feels Like) Heaven
17. 07. JOHN WAITE - Missing You
18. 06. NIK KERSHAW - Wouldn't It Be Good
19. 05. HOWARD JONES - What Is Love
20. 10. WANG CHUNG - Dance Hall Days

Hoe gaat het nu verder?

ALBUMTRACKS uit 1987

Gewoon 20 albums uit mijn eigen collectie die ik nog altijd graag mag horen.
1987 is op langspeelgebied een erg vruchtbaar jaar in mijn platenverzameling.

Ik ga ze wel min of meer proberen te rangschikken van goed (20) naar subliem (20).

Ik kies dus bij voorkeur voor een track die geen (grote) hit werd.

20. UB40 - The Best Of (1987)



Ik ben een groot liefhebber van de betere (overzichtelijke en liefst complete) verzamelaar.
Er zijn nu eenmaal bands die uitblinken in singles, maar minder geniaal bleken op 33 toeren.

UB40 is daarvan een prachtig voorbeeld.

Toch moet ik van hun eerste verzamelaar (1980-1987) de CD versie aanraden.
Die telt 4 tracks meer, met name enkele dubgevoelige singles uit de beginperiode.

UB40 - The Earth Dies Screaming - YouTube

The Earth Dies Screaming is daarvan een erg mooi voorbeeld.
Een dubbele a-kant met het minder hypnotiserende en meer dansbare Dream a Lie.
De teksten hadden nog enige maatschappelijke relevantie en de hoofden zaten nog fris.

Toch bezat de achtkoppige band al die gelikte sound.
Erg afgemeten arrangementen met een jaren 80 keyboard toets.
En een op zijn tijd voorbij scheurende saxofoon om de boel wat op te poken.

19. Sinéad O'Connor - The Lion and the Cobra (1987)



Mijn vrouw was een fan en hier staan dan ook een vijftal albums in de kast.
De kracht van het debuut werd vooral aangevuurd door de fantastische single Troy.
En op Mandinka kon stevig gedanst worden.

Sinead O'Connor - Jackie - YouTube

Het album opent echter met het zelfverzekerd uit de mist opdoemende Jackie.
Ergens tussen de synthetische folk van Enya en het esoterische klankspel van Dead Can Dance in.

De muziek van O'Connor droeg oorspronkelijk een zekere rockfeel in zich.
Niet in het minst door haar gebalde manier van zingen.

18. Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)



Het jaren 80 equivalent van Rumours.
Supergroep in superbezetting met een album vol singles.

Ik heb er dit keer toch maar een single uitgekozen. Het onvolprezen Big Love.
Omdat hij enkel in een live versie op hun 2CD verzamelaar uit 2002 staat.

Fleetwood Mac - Big Love - YouTube

Voorlopig blijft het wachten op een update van dit toch gigantische succesalbum.
Ondertussen worden andere albums van de band voor de zoveelste keer heruitgegeven.

18. Fleetwood Mac - Big Love (1987)

Oh mán die drums..!
Dit is Fleetwood Mac op z'n best.
De Liebeskummer is voelbaar. De bass fijn knorrend en het gitaartje bondig/puntig laag over scherend. .
Denk toch dat het aan de zang te danken is dat dit nummer zo bijzonder, en een hit, heeft gemaakt.
Een band, net als ABBA, die ik associeer met relatieproblemen, gek genoeg. Maar dat is nu niet van belang.
Een dikke 4,5 sterren.

Wat mij betreft alle drie top: mijn favoriete UB40, een prima Sinéad O'Connor, maar Big Love hoor ik liever in de live versie van The Dance

Er zijn zo veel mooie albums die periode dat ik het ergens jammer vind dat er gekozen is voor een verzamel album waarvan zo'n beetje alles van (ver) voor 1987 is. Dat roept bij mij niet bepaald het 1987 gevoel op.

Dit begrijp ik niet goed.
Dazzler draagt totnutoe (en waarschijnlijk de hele topiceditie) toch songs aan uit precies 1987?

Neen, die van UB40 was een song uit 1981 van een verzamelaar uit 1987.

Maar ik kijk dan ook anders tegen verzamelaars aan. Je koopt ze ten vroegste in het jaar van release.
En daarom beschouw ik die verzamelaars als platen die me toch weer meenemen naar 1987.

Er zit er nog eentje aan te komen, maar de rest is allemaal zuiver 1987.

17. INXS - Kick (1987)



Plaat met een handvol goeie singles en albumtracks die gewoon lekker mee tikken.
Toch kunnen de meeste nummers niet tippen aan de instant kracht van de hits.
Meteen de reden waarom Kick mijn top 10 van het jaar niet zal halen.

INXS - Mystify - YouTube

Mystify heb ik altijd een heerlijk ding gevonden. Meer een mantra dan een song.
Alsof de song zelf nog moet losbarsten, maar uiteindelijk blijft het bij dat ene uitgerekte refrein.
De extended videoclip doet vermoeden dat men zich bewust was van de compactheid van de song.

Michael Hutchence, een Jim Morrisson gevangen in het strakke keurslijf van de jaren 80 confectiepop.

Het gaat dus om (dazzlers persoonlijke) 'belevingsjaar' 1987, waar dan een album bij gezocht wordt.
Ok.

17. INXS - Mystify.

Popsongs met een pianoriedel er in kunnen bij buizen in principe al niet meer stuk maar dit is toch wel echt een heel erg geweldig nummer hoor. Je wordt er vrolijk van. Iedere keer weer. Toen al en nu nog steeds. Laat die Australiërs maar schuiven.
This is pop how it's meant to be.

Michael Hutchence (R.I.P.) was een mooie man en de band was op de top van z'n kunnen. Stadions vol gillende keukenmeiden lagen in katzwijm. Michael papte toen ook aan met Kylie Minogue. Hij wel.

Mistify is een aanstekelijk liedje dat nimmer verveelt (maar zo vaak hoor je het ook niet meer).
En trouwens een heel mooi gekozen clip.
4,5 sterren.

De keuzes van dazzler zijn totnutoe een feest der herkenning en gedeelde liefde, die fantastische nummers herinner ik me zeker wel; alleen .. Sinead O'Connor bezorgt buizen alleen maar kippenvel. Brr wat een stom aanstellerig mens. Heb haar ook eens live gezien (Pinkpop) en ze zong zo vals een kraai.

Leuke topic-editie.

Ik zag haar live in Dranouter eind jaren 90.
Alle nachtegalen in de Westhoek waren jaloers.

Ik meen het. Een overweldigende set zonder die Prince hit.

Nu hoort Sinead ook niet alles loepzuiver te zingen, dat zou ook niet kloppen.

16. George Michael - Faith (1987)



Negen tracks tellend verkoopskanon met zes succesvolle singles.
Daartussen zaten vier nummer 1 hits in de US (de twee andere op 2 en 5).
Cijfers waaraan zelfs Michael Jackson, Prince of Lionel Richie niet konden tippen.

George Michael - Father Figure - YouTube

Ik hou van de vlotheid van Faith en ook van de stomende funk van I Want Your Sex.
Maar als George zijn R&B keel schraapt; houd ik mijn hart vast. Soms gaat hij er voor mij over.

Op het fluisterende Father Figure houdt hij zijn en mijn adem in.
Hier klopt alles en niet in het minst de zacht georkestreerde melodie.

George Michael - Father Figure

Mooi hoe dan soms uiteindelijk toch iemand uit een 'eigenlijk niet te serieus te nemen' poppy populair 'boyduo' (Wham) zich later ontwikkelt tot een serieus en alom gerespecteerd muzikant.
Met heel andere muziek dan Wham.
Altijd een zwak voor George Michael gehad.
Mooiste stunt vond ik hoe ie omging met toen ie 'betrapt' werd (het preutse USA) met onzedige handelingen in een (openbaar) herentoilet: met een enorm gevoel voor zelfspot maakte ie er een nummer en een clip over. Hoe cool ben je dan?
Als George Michael 85 is heeft ie nog sex appeal, sommige mannen hebben dat.

Het nummer Father Figure is prachtig.
Een terechte opname in deze bijzondere 1987-albumtrackslijst.

15. New Order - Substance (1987)



Hoewel deze verzamelaar ondertussen gedateerd is, zowel in kwaliteit als in content,
was het wel een behoorlijke sensatie om in 1987 de singles van New Order op CD te scoren.

Ik had als prille student van Joy Division en New Order alle originele Factory CD's in huis.
De eerste generatie CD's van hun oeuvre, vandaag quasi onvindbaar en dus wel wat waard.

Substance was gekoppeld aan de single True Faith / 1963 die een verdienstelijke hit werd.

Er was ook een vinyl versie van Substance, maar die bevatte enkel de 12 beroemde a-kanten.
Een bonus-CD zorgde voor een collectie b-kanten die je je als fan niet mocht laten ontglippen.

New Order - Shellshock - YouTube

Toch zaten er een paar fameuze adders onder het gras.
Temptation en Confusion verschenen in een nieuwe 1987 remix.
Sub-Culture was een edit van de originele 12" single en zelfs de lange versie
van The Perfect Kiss werd met één minuut ingekort om alles op één schijfje te krijgen.

Shellshock stond (zoals vaker op NO compilaties) te pronken in zijn US remix.
Dat was een compactere versie, verschenen op de Pretty in Pink soundtrack.

Pas later leerde ik de originele 12" versie van bijna 10 minuten kennen.
Het is deze laatste versie die ik hier wil draaien omdat het de meest complete is.
Op Shellschock sublimeerde New Order haar jaren 80 geluid als techno-pioniers.

Wat ik bedoel is dat de symbiose tussen rock en beats hier nog optimaal in balans is.
Daarna werd het toch eerder kiezen tussen een pop of rocksong en een dance nummer.

Vanmiddag was ik eruit: ik zou Prince op 14 zetten.
Toch nog even wachten met schrijven, wachten op inspiratie.
En dan vanavond dat plotse, maar droevige nieuws van zijn dood.

14. Prince - Sign 'O' the Times (1987)



Ik heb zijne purperen hoogheid altijd een wereldvreemde vogel gevonden
die zo één was met zijn muziek, dat de muze hem wel moest meenemen in haar graf.
Een stokoude Prince die niet meer in het middelpunt van zijn eigen universum zou staan.
Dat leek me een onmogelijke zaak. Zijn dood bedroeft me, maar verbaast me tegelijk ook niet.

Bart Peeters - Zeester met Koffie - YouTube *

Zijn meest commerciële plaat vind ik zijn beste.
Purple Rain is James Brown en Jimi Hendrix in een paarse jaren 80 jas.
De synthesizers klopten helemaal. When Doves Cry vind ik zijn sterkste nummer.
Sign 'O' the Times was ook een topper: de plaat die het best zijn veelzijdigheid toont.

Hoe jonger ze sterven, des te ouder ik me voel.

* omdat Prince zichzelf van YouTube verbannen heeft en dit als hommage kan tellen

13. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)



Op Black Celebration trachtte Depeche Mode het popband imago van zich af te schudden.
Toch vind ik die plaat compositorisch niet zo overtuigend. Music for the Masses is een verbetering.

Vooral in de arrangementen blinkt de groep meer dan voorheen uit.
Alan Wilder heeft zich dan ook fanatiek vastgebeten in dat aspect van het muziek maken.
Hij zal geen individuele songs meer aanleveren, maar het geluid van de groep sturen.

Depeche Mode - The Things You Said (1987) - YouTube

Dat Wilder de enige onderlegde muzikant is van het kwartet speelt mee.
De industriële, Berlijnse metaalklank van hun vorige platen moet plaats ruimen
voor een meer uitgekristalliseerd geluid. En sluipt een zekere rock-feel in hun werk.

Toch doorstaan weinig albumtracks de vergelijkende test met de hitsingles.
Het resultaat is een weliswaar gevarieerde plaat met rijke arrangementen.

Over Prince's strijd m.b.t. artistiek eigendom:

http://www.volkskrant.nl/muziek/waarom-dwdd-zich-geen-raad-wist-met-prince~a4287620/

12. R.E.M. - Document (1987)



King of Birds is een nummer dat me van bij de eerste draaibeurt aangreep.
Dat komt misschien omdat ik Document na Green leerde kennen en nummers
als You Are the Everything, The Wrong Child en Hairshirt meer dan opvullers waren.

R.E.M. - King of Birds - YouTube

Het valt me op dat hier nogal uit het meer rustige repertoire wordt geput.
Misschien dat dergelijke songs iets minder gemakkelijk het 45toeren medium halen.

King of Birds kondigt nog het best de nabije toekomst van de band aan.
Het meer akoestische luik. Exhuming McCarty doet hetzelfde aan de rock zijde.
De stap van Document naar Green is in deze twee songs eigenlijk al hoorbaar gezet.

Al zit producer Scott Litt daar natuurlijk voor een groot stuk tussen.
En de manier waar Stipe "awayyy" zingt... subliem natuurlijk.

11. The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)



Een dubbelaar waarop The Cure haar volledige spectrum blootlegt.
Van pornografisch gedonder tot mee huppel- en zingbare popdeuntjes.

The Cure - If Only Tonight We Could Sleep - YouTube

Op elke Cure album ook een oriëntaals ingekleurd nummer.
Een soundtrack bij een reeks niet te versmaden nachten als student.

Heel evocatief nummer met een lang voorspel.
En met een climax die geduldig op zich laat wachten.

De rest blijft tussen ons en de lakens.

10. Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)



Vier top 10 singles voor Terence in 1987.
If You Let Me Stay, Wishing Well, Dance Little Sister en Sign Your Name.

Een mix tussen de branie van Prince en de danspas van Michael Jackson
D'Arby werd meteen de hoogte ingeschreven... de val zou onvermijdelijk zijn.

Terence Trent D'Arby - Rain - YouTube

Toch blijft zijn eersteling moeiteloos overeind tussen de grote kleppers van de jaren 80.
Een verduiveld hitpotent geheel met een bijzonder sterke, naar Otis Redding neigende Terence.

Rain had ongetwijfeld de hitparade gehaal als vijfde single.
Al blijft het liedje misschien net iets te fanatiek aan het refrein hangen.

Dat deed het Nederland dan ook, zo rond de twintigste plek wist het te behalen.

Hé, ik wist niet dat het een single was. Moet ik dus nog zien te scoren.

Volgens mij enkel in Nederland, als een soort van dubbele a kant met Sign Your Name die dus al eerder was verschenen. Maar toen als cd-single (wat toen bijzonder was) uitkwam en de Nederlandse radio Rain er uit pikte. Ik denk niet dat deze ook in deze versie op vinyl is verschenen.

http://streamd.hitparade.ch/cdimages/terence_trent_darby-rain_s.jpg

Dan telt ie eigenlijk als Sign Your Name?
Merkwaardig dat ie dan als Rain genoteerd stond. Want dat zou betekenen
dat hij die notering enkel te danken heeft aan de verkoop van die bijzondere release.

with free adapter... waar is de tijd...