The Mission is eerder post 1986 en niet zo mijn ding.
Depeche Mode komen in een volgende editie nog even aan bod.
Tears for Fears file ik under pop en XTC maakt plannen voor deze editie.

32. THE SOUND - Sense of Purpose (1981)
http://s10.postimg.org/agym2g6xl/image.jpg

Dit nummer heb ik vroeger nooit gedraaid.
Simpelweg omdat ik het niet kende. Dat kwam waarschijnlijk
omdat The Sound een groep was waarvan de platen moeilijk te vinden waren.

Ik heb dankzij MusicMeter een inhaalbeweging kunnen maken.
From the Lions Mouth (1981) behoort met stip tot mijn favoriete new wave platen.
En hoewel op deze site Winning meestal naar voor wordt geschoven als het prijsnummer,
voel ik meer voor Sense of Purpose als sleuteltrack (misschien niet toevallig de single).

A call to arms, a call to use arms
A call to brains, a call to use some brains
A call to the heart, a call to have a heart
To have a sense of purpose again

Wat ik zo bejubel is de oprechte hoop die niet alleen in de teksten,
maar ook in het uitgebalanceerd gebruikt van de synthesizer schuilt.

De "arms" zijn in mijn interpretatie geen "wapens" maar echt "armen".
The Sound wil in het doemdenken van de postpunk het hart weer voelen kloppen.
Zoals Daniël op de hoes het gevaar recht in het gelaat durft kijken, tracht dit nummer
een toorts te zijn voor de luisteraar die zijn weg probeert te banen in de duisternis.

Want waar moet het naartoe eens de pijn en het verval in kaart zijn gebracht?
Blijven we bij de leeuwen zitten of proberen we weer uit die kuil te geraken.

Een tweetal jaren geleden had ik de 12" single van Sense of Purpose in handen.
Voor amper 5 euro, maar het exemplaar in kwestie zag er zo aftands en belabberd uit
dat het wel uit een leeuwenkuil leek opgegraven. Ik heb het tot mijn spijt laten liggen.

Verder een mooie lijst Dazzler.
Misschien nog ooit een Neue Welle lijst?

Om aan 40 nummers te geraken ben ik te weinig thuis in de wave van onze oosterburen.
Maar ik laat ze als het past nog wel eens de revue passeren in één van de volgende edities.

Vergeet niet dat de insteek voor deze 40 de volgende is: new wave "klassiekers"
die populair waren op de new wave fuiven waar ik kwam of waar ik vroeger dj was. *

Er zit nog een reeks van 40 aan te komen met "klassiekers" die het nu net niet haalden
en een reeks van 40 persoonlijke favorieten (die uiteraard in de twee vorige niet aan bod kwamen).
Klemtoon ligt in deze eerste reeks op begrijpelijkerwijze op dansbaarheid, minder op experiment.

Het heeft natuurlijk weinig zin om te wachten op dingen die ik niet ken of niet zo sterk vind.
Aangezien je op voorhand niet kan weten wat ik nog in petto heb, is het even op de tanden bijten.

Ik vul zelf telkens al aan met een schaduwnummer (meestal van dezelfde artiest
of van een artiest die eraan te linken is): die nummers komen later niet meer aan bod.

Ik denk na over een manier om de volgers van dit topic te laten participeren.
Eerst werk ik de nummers 33 tot 40 nog even af in de loop van de volgende dagen.

* Dat nummer van The Sound lijkt tegen de criteria van mijn eigen opzet te zondigen,
maar mocht ik de klok kunnen terugdraaien, zou ik nogal te keer gaan op Sense of Purpose.

33. THE STRANGLERS - No More Heroes (1977)
http://s29.postimg.org/4ojnujg1j/image.jpg

Goed naar de clip kijken: bassist JJ Burnel playbackt gitarist Hugh Cornwell.
Het begint al bij drummer Jet Black die niet al te vrolijk inzet op zijn drumkit
en even later nog wat gaat luchtdrummen. Punkers moeten hun pr verzorgen.

Maar eigenlijk waren The Stranglers geen punkers.
De band werd opgericht in 1974 en heeft met toetsenist Dave Greenfield
zelfs een onvervalste progrocker aan boord. De band stond met één been in de sixties.

Maar het is dankzij het punkklimaat en een imago van vrouwonvriendelijke zwijnen
dat ze mee mochten aanschuiven in de lange rij wispelturige bands die de punk rijk was.

Het is vooral met de singles Something Better Change (wel met Burnel op vocalen)
en No More Heroes dat ze de tijdsgeest van de prille new wave toch aardig wisten te vatten.
Beide songs zijn aanwezig op No More Heroes (1977), hoewel ze betere albums maakten.

Ik ben altijd een groot fan geweest van de band, tot Cornwell er in 1990 de brui aan gaf.
Ze gingen en gaan nog steeds door zonder hem, met een trouwe fanbasis in hun kielzog.

Maar ik viel vooral voor het tongue-in-cheek cynisme van de frontman.
En voor de kwaliteitspop waarmee ze in de jaren 80 populair bleven.

De meesten van die punk "heroes" waren toen al lang "no more".

34. TALKING HEADS - Slippery People (1984 live)
http://s16.postimg.org/62l9fim11/image.jpg

De Talking Heads mogen natuurlijk niet ontbreken in het overzicht.
En het viel mij op dat de Stop Making Sense versies van hun oudere hits
op het meeste bijval mochten rekenen tijdens de bekende new wave fuiven.

De live versie van Slippery People maakte zoveel meer sense dan die op Speaking in Tongues.

God help us, help us lose our minds.

Afro-ritmes die elke vezel in je lichaam deden trillen, vocalen waar het zweet van af spatte
en een groove die meesterlijk werd samengevat in de zinsnede: Turn like a wheel inside a wheel.
Het strakke gitaartje en dan met z'n allen mee scatten met David Byrne tijdens de instrumentale break.

Meer heb je op een fuif niet nodig natuurlijk.
Je kon ook even een enquête houden bij je dansgenoten.
Al meezingend kon je namelijk even peilen hoe gek iemand was.

Whats the matter with him?
He's alright
How do you know?
The Lord won't mind
Don't play no games
He's alright love from the bottom to the top

Omdat de muziek van Talking Heads zelf een brug legt naar Afrika,
mixte ik in het gejoel van het publiek de intro van Paul Simons You Can Call Me Al.
Natuurlijk geen new wave, maar in het vuur van de dans maalt daar echt niemand om.

De strompelende versie van Psycho Killer ging er ook in als zoete koek.
Live klinkt de muziek van Talking Heads immers zoveel spannender en vitaminerijker.
De studio versie is dan maar slappe hap, zeker als je ze eens naast elkaar durft leggen.

Ik hou eigenlijk iets meer van de beknopte tracklijst van Stop Making Sense (1984).
Al had ik misschien Swamp of Girlfriend Is Better wel willen inruilen voor Heaven.

Stop Making Sense is een geweldig album, maar die originele tracklijst vind ik toch echt wel slecht. Gewoon het volledige concert integraal op plaat werkt gewoon veel beter. En dan hoef je toppers als This Must Be The Place (in Stop Making Sense-versie mijn favoriet van de band) en Found A Job en Making Flippy Floppy niet te missen.

Heerlijk topic trouwens, dit. Wat kan jij dit hele boeltje toch goed beschrijven!

Bedankt voor het compliment. We schrijven vanuit de sensatie van toen.
De ene dag lukt het al wat beter om die memorabele momenten op te roepen dan de andere dag.

Stop Making Sense is in zijn geheel top op dvd. Laat daar geen twijfel over bestaan.
Maar op plaat, vind ik dubbele live albums altijd zo'n helse rit... ik mis dan de beelden.
Daarom vond ik die originele, kortere tracklijst ene goeie deal.

35. T.C. MATIC - O La La La (C'est Magnifique) (1981)
http://s9.postimg.org/t8m6ax5a7/image.jpg

Iedereen maakt wel eens fouten.
Zo ook de bedenkers van deze hoes en videoclip.

T.C. Matic was Belgiës grootste troef tijdens de hoogtijdagen van de new wave.
Met internationale ambities en allures die genekt werden door een gebrek aan omkadering.
Want België was lang een land dat eerst de centen netjes verdeelde over Vlaanderen en Wallonië
en daarna keek of er nog genoeg middelen over waren om zichzelf op de wereldkaart te zetten.

Maar het debuutalbum T.C. Matic (1981) haalt op deze site
nog regelmatig de eindlijstjes in de categorieën new wave, 1981 of belpop.

Too many failures
Too many winners
Have a good time
Too much nothing
Tooty frooty wooty
Tooty frooty wooty

Het dadaïsme van Arno Hintjens was daar van in den beginne.
Zelfs al in het bluesverhaal dat hij in de jaren 70 met Tjens Couter schreef.
Hintjens plakt woorden aan elkaar die lekker bekken, een soort gevoel omschrijven.

Heel populair op fuiven en live optredens was Putain Putain (1983).
En dan het liefste in zijn euromix met het Te Deum van Charpentier erin verweven.
Want Europees heeft Arno altijd willen klinken: de invloeden zijn zwart maar met een blanke pit.

She looks so snappy, she's so pretty
She looks so snappy, she's so pretty

In de stampende outro van O La La La kon je de intro van Alice van The Sisters of Mercy mixen.
En waar Arno met zijn Oostendse vader en Franse moeder het refrein vandaan heeft gehaald.
Ik heb een vermoeden en tip op deze hit van toen: Luis Mariano - C'est Magnifique (1956).

36. TUBEWAY ARMY - Are Friends Electric? (1979)
http://s29.postimg.org/3v9mtz1pz/image.jpg

Hij heeft toch wel wat van Data uit Star Trek: The Next Generation.
De koele, androïde Gary Numan scoort een dikke UK nummer 1 hit in 1979.
En meteen is de toon gezet: synthpop mag vanaf nu ook in de hitparade.

Met het onverwoestbare Are Friends Electric? (en daarna nog eens een weekje met Cars).
Zijn synthesizer tapijt lag behoorlijk dik alsof hij er rammende rockgitaren mee suggereerde.
Op die manier hoor je dat Numan nog met één glamrock been in de jaren 70 staat.

Ik herinner me dat de single in 1986 opnieuw een hit werd in een live versie.
Het moet die revival geweest zijn die ervoor zorgde dat ook de niet new wavers
op de dansvloer kwamen aanschuiven om mee te bewegen op Are Friends Electric?.

Numan had in 1979 een paar elektrische vrienden in zijn voorprogramma zitten.
Merkwaardig genoeg zouden die de geschiedenis ingaan als een synthpop duo
dat het elektronische instrument een wat warmer, melancholisch hart gaf.

Orchestral Manoeuvres in the Dark zijn hun mentor nog steeds dankbaar.
Maar met Numan liep het na verloop van tijd wat pijnlijker toen album na album bleek
dat hij eigenlijk maar een recept kende en bijgevolg niet veel soeps meer kon koken.

Are Friends Electric? is terug te vinden op Tubeway Army - Replicas (1979).

Ik kende dat lied in een uitvoering van Louis Armstrong - mijn vader was een groot liefhebber - en die had 't van Cole Porter (schreef het in 1953). Later hebben velen zich er nog aan gewaagd, oa Dean Martin; ik ken het van Satchmo, een vrij ' sappige' versie.

37. U2 - I will Follow (1980)
http://s10.postimg.org/fphtza315/image.jpg

Het waren zelf nog boys, de jongens van U2 anno 1980.
Maar de opener van hun debuutalbum Boy (1980) schreef geschiedenis
in de annalen van onze vroege puberjaren. U2 was hot en wel drie albums lang.

The Unforgettable Fire zorgde voor verdeeldheid onder de fans van het eerste uur.

A boy tries hard to be a man
His mother takes him by his hand
If he stops to think he starts to cry
Oh why

De vroege dood van zijn moeder ontwortelde de zanger.
Hij was zijn gids kwijt en zocht en vond soelaas In Te Domine.

Ergens tussen Boys Don't Cry van The Cure en Disorder van Joy Division stamelde Bono
zijn eerste verzen op vinyl: If you walkaway, walkaway / I walkaway, walkaway...I will follow...
En het eigenaardige gebruik van het klokkenspel klingelde die boodschap er nog eens extra in.

Postpunk met een flinke dosis adrenaline en idealisme,
waardoor U2 zich meteen optilde boven het doemdenkers legioen.
Wat last van Sturm und Drang, maar dat was die jonge snaken vergeven.

Want groeien zouden ze wel degelijk. De eerste twijfels op October
en de eerste littekens op War. En daarna het vuur dat loutering bracht.

U2 keek toe hoe Martin Hannett met Joy Division Love Will Tear Us Apart opnam
alvorens met dezelfde producer 11 O'Clock Tick Tock (1980) op single te zetten.

We thought that we had the answers
It was the questions we had wrong

Een nieuwe generatie zou verrijzen uit de as van de punk.

38. THE UNDERTONES - Teenage Kicks (1978)
http://s1.postimg.org/lvbb2wfwf/image.jpg

I'm gonna call her on the telephone
Have her over cos I'm all alone
I need excitement, oh I need it bad
And it's the best I've ever had

Teenage Kicks leek wel een antwoord op Haning on the Telephone van Blondie.
Je moet het maar eens proberen om de Noord-Ieren vlak na de Amerikanen te draaien.

De punk van The Undertones bevatte vaak een erg aangename pop injectie.
Hun songs waren namelijk ook meezingers met heel fraaie vocale wendingen.
Met hun bijtende portretjes van de common man plus hun gevoel voor humor,
mocht je ze misschien wat attitude betreft wel de Noord-Ierse Madness noemen.

Feargal Sharkey zou zich in de jaren 80 nog tweemaal het collectief geheugen in zingen.
Als sidekick (en substitute van Alison Moyet) van Vince Clark in The Assembly met Never Never
en met zijn solo chart topper A Good Heart (hem aangereikt door Maria McKee van Lone Justice).

Maar wij hadden Teenage Kicks niet op single in het jeugdhuis.
Dus draaiden we maar een ander nummer dat hen een bijna-hit opleverde.
Het singletje met het Subuteo voetballertje op de hoes (en kennelijk ook in de clip).

Met My Perfect Cousin (1980) zaten The Undertones wel erg dicht bij de jaren 60 britpop.

Kevin!

39. XTC - Making Plans for Nigel (1979)
http://s22.postimg.org/rp3t36w41/image.jpg

Kon ik nu echt geen ander nummer kiezen in plaats van het afgezaagde Making Plans?
Ik weet het wel, je vindt het nummer op elke verzamelaar die het woord new wave draagt,
Maar er zit iets intrigerend in die zich een beetje mank op gang trekkende beat.

Alsof het toch niet helemaal spoort met Nigel.

We're only making plans for Nigel
We only want what's best for him
We're only making plans for Nigel
Nigel just needs that helping hand

Is NIgel een mentaal wat eenvoudige jongen misschien?
Of wordt hier het portret geschetst van een overbezorgde generatie ouders?
We weet een betuttelende regering die het klootjesvolk kort houdt met haar beleid?

Een goed nummer heeft veel gezichten.

Toen XTC nog een rockgroep was die van het neurotisch gekscheren een sport maakte,
bleken de singles van Colin Moulding toegankelijker dan de gitaarfratsen van Andy Partridge.

Met Life Begins a the Hop, Making Plans for Nigel en Generals and Majors
had hij de danslustige new wavers op de hand. Ball and Chain, Wonderland en Grass
zijn nog een paar voorbeelden van het wat meer catchy songwriterschap van de XTC bassist.

Making Plans for Nigel is de albumopener van Drums and Wires (1979),
het derde en eerste volwassen album van XTC waarop de songs primeren op de vorm.
Al ben je wat dat laatste betreft nooit helemaal zeker bij deze groep: Helicopter.

40. YELLO - Bostich (1980)
http://s4.postimg.org/kw3nncuod/image.jpg

Als new wave niet echt een genre is, maar een vernieuwende attitude beschrijft
waarmee artiesten eind jaren 70, begin jaren 80 bestaande muziekstijlen vorm gaven,
dan moeten er ook bands geweest zijn die gingen stoeien met discobeats en glitterballen.

Dankzij de synthesizer, het instrument dat veel niet geschoolde artiesten
de tools gaf om hun ideeën uit te voeren, was schier alles mogelijk geworden.

De elektronica droeg bij tot de muzikale bewustwording van Europese artiesten.
Van nederpop en belpop over Neue Deutsche Welle tot aan Italo pop en tutti quanti.
En zo kwam het dat in Zwitserland Yello boven de doopvont werd gehouden.

Muzikaal brein Boris Blank en stem performer Dieter Meyer
leken in hun slapstick video's een beetje op de jongere broertjes van Spark,
het jaren 70 duo dat uit glamrock en disco een nieuw soort gestileerde kitsch brouwde.

Maar de Zwitsers ontwikkelden alras hun eigen geluidskamer
met brommende snorren, snuivende gorilla's en piepende remsporen.
Een Yello song is zo uniek dat hij eigenlijk alleen maar op een andere Yello song lijkt.
Dat laatste ging soms wel eens ten koste van de eigen muzikale ontwikkeling.

Bostich was aanvankelijk een niemendalletje op hun debuut Solid Pleasure (1980).
Maar omdat discotheken er pap van lustten, werd het nummer meermaals op single gezet.
Nu eens op een b-kant, dan weer als a-kant of in een wat langere mix.
Uiteindelijk werd het een op zichzelf staande single en hit.

Op Bostich zorgde een cocktail van blacklights en stroboscopisch licht voor het gepaste effect.
En met deze zinderende uitsmijter is onze collectie van 40 dansbare new wave klassiekers rond.

Als bisnummer kies ik voor Bananas to the Beat. Het kan niet gek genoeg zijn bij Yello.

alle 40 beter
NEW WAVE CLASSICS

CD1

01. 1984 Anne Clark - Our Darkness
02. 1983 Bauhaus - She's in Parties
03. 1978 Blondie - Haning on the Telephone
04. 1979 The Clash - London Calling
05. 1980 The Cure - A Forest

06. 1983 Dave Ball - Strict Tempo
07. 1980 David Bowie - Ashes to Ashes
08. 1981 Department S - Is Vic There?
09. 1984 Echo & The Bunnymen - The Killing Moon
10. 1977 Elvis Costello - Watching the Detectives

11. 1984 Fad Gadget - Collapsing New People
12. 1981 Grauzone - Eisbaer
13. 1978 The Human League - Being Boiled
14. 1977 Iggy Pop - The Passenger
15. 1981 Jah Wobble / Jaki Liebezeit / Holger Czukay - How Much Are They?

16. 1980 Joy Division - Love Will Tear Us Apart
17. 1985 Killing Joke - Love Like Blood
18. 1978 Kraftwerk - The Model
19. 1981 Luna Twist - African Time
20. 1979 Madness - One Step Beyond

CD2

21. 1983 New Order - Blue Monday
22. 1979 Orchestral Manoeuvres in the Dark - Electricity
23. 1981 Pigbag - Papa's Got a Brand New Pigbag
24. 1979 The Police - Message in a Bottle
25. 1983 Public Image Ltd. - This Is Not a Love Song

26. 1980 Red Zebra - I Can't Live in a Living Room
27. 1977 Sex Pistols - God Save the Queen
28. 1982 Simple Minds - New Gold Dream (81 82 83 84)
29. 1978 Siouxsie & The Banshees - Hong Kong Garden
30. 1983 The Sisters of Mercy - Temple of Love

31. 1986 The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
32. 1981 The Sound - Sense of Purpose
33. 1977 The Stranglers - No More Heroes
34. 1984 Talking Heads - Slippery People [live]
35. 1981 T.C. Matic - O La La La (C'est Magnifique)

36. 1979 Tubeway Army - Are Friends Electric?
37. 1980 U2 - I Will Follow
38. 1978 The Undertones - Teenage Kicks
39. 1979 XTC - Making Plans for Nigel
40. 1980 Yello - Bostich

Ik geef toe dat deze eerste set van 40 vooral klassiekers bevat.
Maar in de titel staat dan ook dat het om klassiekers zou gaan natuurlijk.

Ik stel voor dat ik verder ga met 40 persoonlijke klassiekers.
Nummers die ik goed vind en die je wellicht niet snel op zo'n compilatie zal aantreffen.

Dat waren een hoop geweldige nummers!

Dat waren het zeker ja, echt een hoop top nummers!!

Waar kan ik het dubbelalbum kopen?

Mij luis je er niet in. Ik durf wedden dat je alles al ergens in de kast hebt staan.
Maar zal dat ook het geval zijn bij de volgende set van 40 met persoonlijke favorieten?

Hopelijk ontdekken jullie daar nog wat minder bekende pareltjes.
En geef meteen ook mee hoe breed of smal ik new wave definieer.

Jah Wobble / Jaki Liebezeit / Holger Czukay - How Much Are They?, Luna Twist - African Time, Red Zebra - I Can't Live in a Living Room en Dave Ball - Strict Tempo ontbreken hier, alleen voor het Dave Ball nummer zou ik deze wel kopen.
Luna Twist en Jah Wobble / Jaki Liebezeit / Holger Czukay kende ik helemaal niet, dan zit er voor deze new wave liefhebber al genoeg boeiends bij.
Ik denk dat ik bij het defineren van new wave aardig in jouw richting zit.
Ik gebruik liever ook het begrip new wave dan post punk, het is toch ook geen pre britpop?

Deze compilatie zou 4* van mij krijgen, ik vind bijna alle nummers prima (alleen Dave Ball vind ik echt zwak en Anne Clark, Bauhaus en Yello zijn ook niet aan mij besteed). Voor de rest: heel wat geweldige nummers met The Cure, Echo & The Bunnymen, Joy Division, The Police, The Smiths, The Sound, Talking Heads, T.C. Matic, The Undertones en U2 als hoogtepunten.

Prima verzamelaar. Ik gok op Heaven 17, Japan, the Assembly, China Crisis en Mink de Ville bij deel 2.

Ik neem aan dat op de 2de ook dezelfde artiesten kunnen voorkomen als op deel 1 enkel dan (waarschijnlijk) wat minder bekend?

Ik gok op deelname van Split Enz, Fischer-Z, OMD (b-kantje wellicht), China Crisis, Nits, Stan Ridgway, Squeeze, Dexys en XTC

Mag ik ook een lijstje samenstellen en hier plaatsen (zonder presentatie) of vind je dat vervelend?

Je mag zelf een lijstje plaatsen met persoonlijke favorieten.
Ik ben mijn longlist nog aan het bijsnoeien, dus ik hou me nog even gedeisd.

Lijkt me dus een goed moment om zelf uit te pakken met je favorieten.
Nummer na nummer presenteren heb ik liever niet, want dan lopen we elkaar in de weg.
Maar het is niet verboden om je lijstje toe te lichten. Integendeel zelfs, zou ik zeggen.

Vigil noemt vijf artiesten uit mijn longlist. Het kan zijn dat artiesten terugkeren,
maar daar bots ik op het probleem dat ik van de 40 reeds aan bod gekomen namen
in behoorlijk wat gevallen niet mijn favoriete nummer heb gezet... wel hun populairste.

Daarom besloot ik om alleen artiesten te hernemen die me dierbaar genoeg zijn.
En ik heb besloten om zo weinig mogelijk voor de hand liggende nummers te kiezen.
Er is op volume 3 nog ruimte voor de artiesten en tracks die "niet mochten ontbreken".

Een aantal artiesten file ik echter resoluut onder pop.
Dat ze niet aan bod gaan komen, heeft dus daar mee te maken
en niet met het feit dat ik hen niet goed genoeg zou vinden of zo.

China Crisis is wat dat betreft een uitstekend voorbeeld.

Wederom fraai werk dazzler, dankzij jou toch weer een paar nummers vanonder het stof gehaald. Ga eens nadenken over een persoonlijke toplijst.

Alle 40 Wave voor de meute

CD1
01. A Flock of Seagulls - Wishing (If I Had a Photograph of You)
02. Fischer-Z – So Long
03. The Jam - Down in the Tube Station at Midnight
04. Simple Minds - Someone, Somewhere in Summertime
05. Depeche Mode - Leave in Silence
06. Yello - I Love You
07. John Foxx - Underpass
08. Gary Numan - Cars
09. The Cure - Boys Don't Cry
10. Visage - Fade to Grey
11. Blondie – Heart of Glass
12. Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat
13. Joe Jackson – Steppin’ Out
14. The Undertones – Here Comes the Summer
15. Heaven 17 - Temptation
16. Orchestral Manouevres in the Dark - Telegraph
17. The Human League - Love Action (I Believe in Love
18. The Stranglers - Strange Little Girl
19. The Alarm – 68 Guns
20. Talking Heads - Once in a Lifetime

CD2
01. Flash and the Pan - Waiting for a Train
02. Public Image Ltd. - Rise
03. Echo & The Bunnymen - Seven Seas
04. The Sound - Winning
05. The Waterboys - A Girl Called Johnny
06. XTC - Senses Working Overtime
07. Virgin Prunes - Baby Turns Blue
08. Tears for Fears - Pale Shelter
09. Martha and the Muffins – Echo Beach
10. The The - Uncertain Smile
11. Propaganda - P-Machinery
12. Cocteau Twins - Ivo
13. In Tua Nua - Seven into the Sea
14. Re-Flex - The Politics of Dancing
15. The Damned - In Dulce Decorum
16. Talk Talk - Today
17. Elvis Costello - (I Don't Want to Go to) Chelsea
18. Devo – Whip It!
19. The Police - Don't Stand So Close To Me
20. New Order - Temptation

Alle 40 Vigil Verantwoord

CD1
01. The Assembly – Never Never
02. Howard Devote – Rainy Season
03. Simple Minds - Factory
04. Orchestral Manouevres in the Dark - Statues
05. A Flock of Seagulls - Modern Love Is Automatic
06. Nits – Red Tape
07. Siouxsie & The Banshees - 92º
08. BAP - Kristallnaach
09. INXS - Don't Change
10. Fischer – Z - Red Skies over Paradise
11. The Cure - The Funeral Party
12. The Associates - Party Fears Two
13. The Dutch – This is Walfare
14. John Foxx – Burning Car
15. Killing Joke - Eighties
16. Jona Lewie - You'll Always Find Me in the Kitchen
17. The Armoury Show – Castles in spain
18. Blue Zoo - Love Moves in Strange Ways
19. Secret Sound - State of Sound
20. The Undertones - You've Got My Number (Why Don't You Use It!)

CD2
01. Julian Cope - Reynard the Fox
02. The Police - Deathwish
03. The Sound - Fatal Flaw
04. New Order - Your Silent Face
05. The Chameleons - Monkeyland
06. Modern English - Dawn Chorus
07. Blanket of Secrecy - Say You Will
08. Split Enz - Poor Boy
09. Do-Re-Mi - Man Overboard
10. Kraftwerk - Radioactivity
11. Talk Talk - Have You Heard the News
12. Squeeze - I Think I'm Go Go
13. The Cars – Just What i Needed
14. Ultravox – The Voice
15. Dead can Dance - In Power We Entrust the Love Advocated
16. Dexy's Midnight Runners - Geno
17. Gary Numan - We Take Mystery (To Bed)
18. Wire - A Mutual Friend
19. Peter Gabriel - Games Without Frontiers
20. Nits - Statue

Dit zijn de New Wave gerichtte verzamelaars die ik in bezit heb:

All Lined Up (2003)
Alternative Eighties, Vol. 01 (2002)
Cult Classics from the 80's (1999)
Dressed in Black (1999)
New Wave Classics (1997)
New Wave Classics (2001)
New Wave Classics - Alle 40 Goed (2011) maar dan deel 2, hier niet op de site.
Once in a Lifetime (1997)
Planet Earth; ook niet op de site

Over de lijst van vigil.

Er zitten behoorlijk wat onbekende dingen voor mij tussen.
En er staan ook absolute ***** tracks bij, die toch niet mijn overzicht zullen belanden.
Uiteindelijk zelfs opvallend weinig overlappingen, wat dit topic alleen maar interessanter maakt.

Om in te pikken op wat deric raven vertelt over new wave verzamelaars.

OP MP3
The Indie Scene 77 (1991)
The Indie Scene 78 (1991)
The Indie Scene 79 (1992)
The Indie Scene 80 (1992)
The Indie Scene 81 (1992)
The Indie Scene 82 (1992)
The Indie Scene 83 (1992)
The Indie Scene 84 (1992)
The Indie Scene 85 (1992)
The Indie Scene 86 (1992)

New Wave Club Class-X 1 (1990)
New Wave Club Class-X 2 (1991)
New Wave Club Class-X 3 (1992)
New Wave Club Class-X 4 (1993)
New Wave Club Class-X 5 (1994)
New Wave Club Class-X 6 (1995)
New Wave Club Class-X 7 (1996)
New Wave Club Class-X 8 (1997)

The Best of New Wave Club Class-X, Vol. 1 (1992)
The Best of New Wave Club Class-X, Vol. 2 (1993)
New Wave Soft Class-X (1993)
New Wave German Class X (1994)
New Wave Belgian Class-X (1997)

Dressed in Black (1999)
Dressed in Black II (1999)
Dressed in Black 3 (2001)
Dance the Alternative (1999)
Dance the Alternative 2 (2000)

New Wave: The Platinum Collection (2007)
Punk: Platinum Collection (2007)

100% New Wave (2008)

OP CD
New Wave Club Class-X Box: Sinner's Day 09 (2009)
New Wave Club Class-X Box: Sinner's Day 10 (2010)
New Wave Club Class-X Box: Sinner's Day 11 (2011)

ultratop.be - 100x New Wave