Muziek / Toplijsten en favorieten / Alle 20 dazzler: Albumtracks uit 1988
0
geplaatst: 23 augustus 2015, 16:44 uur
12. GRAUZONE - Eisbaer (1981)
http://oi62.tinypic.com/2ngar9f.jpg
Die neue Deutsche Welle (bijna een letterlijk vertaling van new wave).
Het was een begrip dat min of meer gelijktijdig de kop op stak met belpop of nederpop
en duidde op het ontwakende pop- en rockbewustzijn van niet-Angelsaksisch Europa.
Ook tot die ontwikkeling van de popmuziek heeft new wave een bijdrage geleverd.
Halverwege de jaren 80 werd het allemaal onder de verzamelnaam europop gebracht.
Op de ijsbeer van het Zwitserse Grauzone was het heerlijk dansen.
Iedereen verstond de tekst: een soort Boys Don't Cry, maar dan op de noordpool.
Dat koude stond voor de koude oorlog, het desolate postpunk landschap of... cold wave.
Die laatste term verwees naar een elektronische variant van de new wave,
waarin de klemtoon op het gebruik van kille synthesizers een onderkoeld effect moest sorteren.
Gelukkig haalde Grauzone een gespleten saxofoon van stal om hun Eisbaer een ziel te geven.
De gensters die de sax sloeg stonden in schril contrast met de koelbloedige slijpschijf gitaar.
Bij het feit dat het witte dier in gevangenschap begint te ijsberen, stonden we toen nog niet stil.
Maar laat ook dat maar een metafoor zijn van de new waver die vastzat in zijn adolescentie-crisis.
Lars, de kleine ijsbeer.
Ik claim geen patent op wat volgt, maar ik hield ervan om de outro van Eisbaer
te crossfaden met de intro van dit oudje uit 1967: Pierre Henry - Psyche Rock - YouTube.
Een nummer dat niet binnen het bestek van dit topic past, maar pure new wave avant la lettre.
http://oi62.tinypic.com/2ngar9f.jpg
Die neue Deutsche Welle (bijna een letterlijk vertaling van new wave).
Het was een begrip dat min of meer gelijktijdig de kop op stak met belpop of nederpop
en duidde op het ontwakende pop- en rockbewustzijn van niet-Angelsaksisch Europa.
Ook tot die ontwikkeling van de popmuziek heeft new wave een bijdrage geleverd.
Halverwege de jaren 80 werd het allemaal onder de verzamelnaam europop gebracht.
Op de ijsbeer van het Zwitserse Grauzone was het heerlijk dansen.
Iedereen verstond de tekst: een soort Boys Don't Cry, maar dan op de noordpool.
Dat koude stond voor de koude oorlog, het desolate postpunk landschap of... cold wave.
Die laatste term verwees naar een elektronische variant van de new wave,
waarin de klemtoon op het gebruik van kille synthesizers een onderkoeld effect moest sorteren.
Gelukkig haalde Grauzone een gespleten saxofoon van stal om hun Eisbaer een ziel te geven.
De gensters die de sax sloeg stonden in schril contrast met de koelbloedige slijpschijf gitaar.
Bij het feit dat het witte dier in gevangenschap begint te ijsberen, stonden we toen nog niet stil.
Maar laat ook dat maar een metafoor zijn van de new waver die vastzat in zijn adolescentie-crisis.
Lars, de kleine ijsbeer.
Ik claim geen patent op wat volgt, maar ik hield ervan om de outro van Eisbaer
te crossfaden met de intro van dit oudje uit 1967: Pierre Henry - Psyche Rock - YouTube.
Een nummer dat niet binnen het bestek van dit topic past, maar pure new wave avant la lettre.
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 10:08 uur
13. THE HUMAN LEAGUE - Being Boiled (1978)
http://www.mupload.nl/img/s9k4ywwk3al.jpg
Er zit behoorlijk wat schwung in de single versie van Being Boiled.
Die dansbaarheidsfactor zou het latere hitwerk van The Human League blijven kenmerken.
Op hun twee eerste albums zijn het trio uit Sheffield in de eerste plaats synthwave pioniers.
Cabaret Voltaire en het piepjonge Orchestral Manoeuvres in the Dark zitten in hun voetspoor.
Blijkbaar vindt de elektronische muziek aanvankelijk haar weg in het industriële noorden.
Listen to the voice of Buddha...
Verder kwamen we niet in het meezingen met een nummer dat zijn titel alle eer aandoet.
Want de synthesizers pruttelden gestaag naar hun kookpunt. Broeierig is het juiste adjectief.
Kenmerkend is dan al de prominente rol voor de bassynthesizer.
Een sleutelelement in de unieke sound, luister ook maar naar het album Dare!.
Nochtans pakken de architecten van het prille League geluid, Ware en Marsh,
hun koffers om de British Electric Foundation (B.E.F.) te stichten en onder de naam Heaven 17
80s synthpop met brains te maken. Vooral het debuutalbum is wat dat betreft een schot in de roos.
Oaky zal zich omringen met nieuwe muzikanten en met de twee dames Joanne en Susan
een stem blijven geven aan één van de meest succcesvolle synthpop bands van de jaren 80.
De debuutsingle Being Boiled verschijnt in een tragere versie op hun tweede langspeler
The Human League - Travelogue (1980). Van de vroege Human League is echter de single
Empire State Human van hun debuutalbum nog een bescheiden hitsucces.
Being Boiled zal in 1982 opnieuw op single verschijnen en de Britse top 10 vereiken.
In een jaar waarin The Human League de wereld afreist met hun megahit Don't You Want Me
en nauwelijks tot nieuw materiaal komt (een instrumentaal remix album en de single Mirror Man).
http://www.mupload.nl/img/s9k4ywwk3al.jpg
Er zit behoorlijk wat schwung in de single versie van Being Boiled.
Die dansbaarheidsfactor zou het latere hitwerk van The Human League blijven kenmerken.
Op hun twee eerste albums zijn het trio uit Sheffield in de eerste plaats synthwave pioniers.
Cabaret Voltaire en het piepjonge Orchestral Manoeuvres in the Dark zitten in hun voetspoor.
Blijkbaar vindt de elektronische muziek aanvankelijk haar weg in het industriële noorden.
Listen to the voice of Buddha...
Verder kwamen we niet in het meezingen met een nummer dat zijn titel alle eer aandoet.
Want de synthesizers pruttelden gestaag naar hun kookpunt. Broeierig is het juiste adjectief.
Kenmerkend is dan al de prominente rol voor de bassynthesizer.
Een sleutelelement in de unieke sound, luister ook maar naar het album Dare!.
Nochtans pakken de architecten van het prille League geluid, Ware en Marsh,
hun koffers om de British Electric Foundation (B.E.F.) te stichten en onder de naam Heaven 17
80s synthpop met brains te maken. Vooral het debuutalbum is wat dat betreft een schot in de roos.
Oaky zal zich omringen met nieuwe muzikanten en met de twee dames Joanne en Susan
een stem blijven geven aan één van de meest succcesvolle synthpop bands van de jaren 80.
De debuutsingle Being Boiled verschijnt in een tragere versie op hun tweede langspeler
The Human League - Travelogue (1980). Van de vroege Human League is echter de single
Empire State Human van hun debuutalbum nog een bescheiden hitsucces.
Being Boiled zal in 1982 opnieuw op single verschijnen en de Britse top 10 vereiken.
In een jaar waarin The Human League de wereld afreist met hun megahit Don't You Want Me
en nauwelijks tot nieuw materiaal komt (een instrumentaal remix album en de single Mirror Man).
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 10:46 uur
[quote=5056190
Labelgenoot Jona Lewie gebruikte zijn ervaring als barpianist om een reeks kleurrijke singles
af te leveren die bijna stuk voor stuk flirten met diverse muzikale genres en doorspekt zijn met humor.
Op You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties steekt hij de draak met zwartgallig feestgedrag. [/quote]
Briljante single, had hier zo bijgepast. Ben altijd wel fijn van New wave artiesten die het genre niet al te serieus nemen.
Labelgenoot Jona Lewie gebruikte zijn ervaring als barpianist om een reeks kleurrijke singles
af te leveren die bijna stuk voor stuk flirten met diverse muzikale genres en doorspekt zijn met humor.
Op You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties steekt hij de draak met zwartgallig feestgedrag. [/quote]
Briljante single, had hier zo bijgepast. Ben altijd wel fijn van New wave artiesten die het genre niet al te serieus nemen.
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 13:42 uur
14. IGGY POP - The Passenger (1977)
http://s23.postimg.org/rq4diwcwb/image.jpg
Tijdens het draaien van The Passenger was het een komen en gaan van danslustigen.
Weer zo'n plaatje waarmee je iedereen in beweging kon krijgen, een oerdegelijke rocksong.
Maar die Iggy Pop was natuurlijk ooit frontman van de legendarische band The Stooges
die samen met The Velvet Underground de kiemen zaaiden van wat alles wat punk en wave werd.
Iggy's maatje David Bowie hielp Pop uit het slop.
1977 werd een productief jaar voor de man die elke vezel van zijn torso aan de rock schonk.
Met Iggy Pop - The Idiot (1977) en Iggy Pop - Lust for Life (1977) leverde hij twee classic albums af.
Die laatste (met The Passenger en de titeltrack Lust for Life) bleek hitparadevoer te bezitten.
Op die andere (met Nightclubbing en China Girl) zouden Grace Jones en David Bowie later terugkomen.
I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the city's ripped backsides
And everything looks good tonight
Kraftwerk zou de reizigers Pop en Bowie datzelfde jaar trouwens citeren in hun Trans-Europe Express.
Travel songs doen het altijd goed, of het nu op een moto, in een auto of op sporen gaat.
http://s23.postimg.org/rq4diwcwb/image.jpg
Tijdens het draaien van The Passenger was het een komen en gaan van danslustigen.
Weer zo'n plaatje waarmee je iedereen in beweging kon krijgen, een oerdegelijke rocksong.
Maar die Iggy Pop was natuurlijk ooit frontman van de legendarische band The Stooges
die samen met The Velvet Underground de kiemen zaaiden van wat alles wat punk en wave werd.
Iggy's maatje David Bowie hielp Pop uit het slop.
1977 werd een productief jaar voor de man die elke vezel van zijn torso aan de rock schonk.
Met Iggy Pop - The Idiot (1977) en Iggy Pop - Lust for Life (1977) leverde hij twee classic albums af.
Die laatste (met The Passenger en de titeltrack Lust for Life) bleek hitparadevoer te bezitten.
Op die andere (met Nightclubbing en China Girl) zouden Grace Jones en David Bowie later terugkomen.
I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the city's ripped backsides
And everything looks good tonight
Kraftwerk zou de reizigers Pop en Bowie datzelfde jaar trouwens citeren in hun Trans-Europe Express.
Travel songs doen het altijd goed, of het nu op een moto, in een auto of op sporen gaat.
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 15:22 uur
15. JAH WOBBLE - JAKI LIEBEZEIT - HOLGER CZUKAY - How Much Are They? (1981)
http://s22.postimg.org/a6kum3dk1/image.jpg
Als dit plaatje voorbij komt in een new wave topic verbaas ik me telkens over de lauwe reacties.
Bij ons in het jeugdhuis groeide het uit tot een bijzonder aanstekelijk en dansbaar nummer.
En het toeval hielp een handje: net zoals dat van Department S zat het in de collectie.
Aan het werk is het bizarre triumviraat van twee Can coryfeeën en de bassist van Public Image Ltd.
Of hoe de Duitste krautrock een onuitgegeven pact sloot met de Britste punk en wave scene.
Beter nog: hoe new wave in het verlengde ligt van de experimentele muziek.
How Much Are They? flirt op een meer ingetogen en elektronische wijze
met de Afro percussie en de etnische invloeden waar Talking Heads een patent op had.
Het nummer met de caleidoscopische pianotoets verscheen in 1981 eerst op EP (en single).
De samenwerking leidde in 1982 tot Holger Czukay / Jah Wobble / Jaki Liebezeit - Full Circle (1982).
De drie heren hadden datzelfde jaar ook een afspraak met Dave Stewart en Annie Lennox.
Beiden ex-Tourists hadden toen als Eurythmics hun eerste, in wave nevelen gehulde plaat klaar.
Een nummer als Never Gonna Cry Again vind je jammer genoeg niet op hun hit verzamelaars.
http://s22.postimg.org/a6kum3dk1/image.jpg
Als dit plaatje voorbij komt in een new wave topic verbaas ik me telkens over de lauwe reacties.
Bij ons in het jeugdhuis groeide het uit tot een bijzonder aanstekelijk en dansbaar nummer.
En het toeval hielp een handje: net zoals dat van Department S zat het in de collectie.
Aan het werk is het bizarre triumviraat van twee Can coryfeeën en de bassist van Public Image Ltd.
Of hoe de Duitste krautrock een onuitgegeven pact sloot met de Britste punk en wave scene.
Beter nog: hoe new wave in het verlengde ligt van de experimentele muziek.
How Much Are They? flirt op een meer ingetogen en elektronische wijze
met de Afro percussie en de etnische invloeden waar Talking Heads een patent op had.
Het nummer met de caleidoscopische pianotoets verscheen in 1981 eerst op EP (en single).
De samenwerking leidde in 1982 tot Holger Czukay / Jah Wobble / Jaki Liebezeit - Full Circle (1982).
De drie heren hadden datzelfde jaar ook een afspraak met Dave Stewart en Annie Lennox.
Beiden ex-Tourists hadden toen als Eurythmics hun eerste, in wave nevelen gehulde plaat klaar.
Een nummer als Never Gonna Cry Again vind je jammer genoeg niet op hun hit verzamelaars.
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 20:48 uur
16. JOY DIVISION - Love Will Tear Us Apart (1980)
http://www.fotosop.nl/afbeeldingen/564032431200816.jpg
When routine bites hard and ambitions are low
And resentment rides high, but emotions won't grow
And we're changing our ways, taking different roads
Slik. Na al die jaren nog steeds een binnenkomer van formaat.
Dertig jaar geleden konden we er nauwelijks wat mee, met die bittere woorden.
Maar eens je zelf al wat jaren op de teller hebt in je huwelijk,
kruipen er wel eens griezelige momenten van herkenning over je ruggengraat.
De 23-jarige Curtis wist waar hij over zong, verscheurd tussen het vaderschap en de liefde.
En het mag dan wel cliché zijn om in deze eerste set van 40 klassiekers,
in de meeste gevallen voor de meest voor de hand liggende song te gaan,
dan kan je toch moeilijk om de realiteit van Love Will Tear Us Apart heen.
De maatschappelijke vervreemding die Ian zo meesterlijk kon portretteren,
heeft hij in die ene song verschaald naar de meest intieme, persoonlijke relatie.
En dan wordt de tragiek ook nog eens gedragen door een onsterfelijke melodie.
Als de liefde niet eeuwig duren mag, dan toch de schoonheid van een liedje.
Omdat ik voor het jeugdhuis Joy Division - Peel Sessions (1990) had gekocht,
draaiden wij dus de Peel Session versie die vinniger is in de instrumentatie (gitaar en drums).
En zonder die duizelingwekkend diepe productie van Martin Hannett klinkt de ijle melodie killer.
http://www.fotosop.nl/afbeeldingen/564032431200816.jpg
When routine bites hard and ambitions are low
And resentment rides high, but emotions won't grow
And we're changing our ways, taking different roads
Slik. Na al die jaren nog steeds een binnenkomer van formaat.
Dertig jaar geleden konden we er nauwelijks wat mee, met die bittere woorden.
Maar eens je zelf al wat jaren op de teller hebt in je huwelijk,
kruipen er wel eens griezelige momenten van herkenning over je ruggengraat.
De 23-jarige Curtis wist waar hij over zong, verscheurd tussen het vaderschap en de liefde.
En het mag dan wel cliché zijn om in deze eerste set van 40 klassiekers,
in de meeste gevallen voor de meest voor de hand liggende song te gaan,
dan kan je toch moeilijk om de realiteit van Love Will Tear Us Apart heen.
De maatschappelijke vervreemding die Ian zo meesterlijk kon portretteren,
heeft hij in die ene song verschaald naar de meest intieme, persoonlijke relatie.
En dan wordt de tragiek ook nog eens gedragen door een onsterfelijke melodie.
Als de liefde niet eeuwig duren mag, dan toch de schoonheid van een liedje.
Omdat ik voor het jeugdhuis Joy Division - Peel Sessions (1990) had gekocht,
draaiden wij dus de Peel Session versie die vinniger is in de instrumentatie (gitaar en drums).
En zonder die duizelingwekkend diepe productie van Martin Hannett klinkt de ijle melodie killer.
0
geplaatst: 25 augustus 2015, 13:24 uur
17. KILLING JOKE - Love Like Blood (1985)
http://s21.postimg.org/jsvoq9xev/image.jpg
Ik heb nooit wat begrepen van de retoriek van Killing Joke.
Brachten zij een geschift wereldbeeld in kaart of waren ze zelf geschift?
Een nar die te lang in het harlekijnspak zit, kweekt een gespleten persoonlijkheid.
Everyday through all frustration and despair
Love and hate fight with burning hearts
Till legends live and man is God again
And self-preservation rules the day no more
Na hun retraite in Ijsland (1982) keerde Killing Joke terug met compositorische ambities.
Dat hoorde je aanvankelijk niet in hun sound, wel in hun koortsachtige zoeken naar melodieën.
Want na hun overtuigende debuut kwam de muziek van Killing Joke hoofdzakelijk uit de vleesmolen.
Het onderschatte album Fire Dances (1983) had interessante melodielijnen
en vooral songs met een kop en een staart (de titelsong had goed naar War van U2 gekeken).
Maar de de kenmerkende, maniakale bezetenheid spatte er nog steeds van alle kanten af.
Met de single Eighties (1984) luidde Killing Joke zijn eigen deadline in. Want was 1984
niet het jaar waar de wereld volgens Orwell ten onder zou gaan aan zijn eigen waanzin?
Op het bijhorende album was het nog een niet onaardige, maar geflopte single (A New Day,
let op die titel) en een jaar wachten. Begin 1985 lag Killing Joke - Night Time (1985) in de rekken.
De single Love Like Blood liet een haast radiovriendelijke Killing Joke horen.
Dat zat hem vooral in de productie (Chris Kimsey), niet zozeer in de attitude van de groep.
En in het feit dat Killing Joke slim invloeden van succesvolle tijdsgenoten probeerde te absorberen.
Met een basis die dicht bij The Lebanon (1984) van The Human League zat en een totaalgeluid
met atmosferische, maar dreigende synth-akkoorden scoorde de band warempel een top 10 hit.
U2 had door de aanpak van Eno en Lanois aan strijdlust ingeboet, maar aan diepte gewonnen.
Killing Joke nam de fakkel van de strijdlust en wellicht ook een pak oude U2-fans dankbaar over.
ps1. Zit in het begin van de clip niet de moeder van de Amerikaanse schilder James Whistler?
ps2. De albumtrack Multitudes (een favoriet van mij) dendert op dezelfde beat als Love Like Blood,
maar is dreigender van sfeer. Je moet eens tellen hoeveel Joy Division titels er in de tekst schuil gaan.
http://s21.postimg.org/jsvoq9xev/image.jpg
Ik heb nooit wat begrepen van de retoriek van Killing Joke.
Brachten zij een geschift wereldbeeld in kaart of waren ze zelf geschift?
Een nar die te lang in het harlekijnspak zit, kweekt een gespleten persoonlijkheid.
Everyday through all frustration and despair
Love and hate fight with burning hearts
Till legends live and man is God again
And self-preservation rules the day no more
Na hun retraite in Ijsland (1982) keerde Killing Joke terug met compositorische ambities.
Dat hoorde je aanvankelijk niet in hun sound, wel in hun koortsachtige zoeken naar melodieën.
Want na hun overtuigende debuut kwam de muziek van Killing Joke hoofdzakelijk uit de vleesmolen.
Het onderschatte album Fire Dances (1983) had interessante melodielijnen
en vooral songs met een kop en een staart (de titelsong had goed naar War van U2 gekeken).
Maar de de kenmerkende, maniakale bezetenheid spatte er nog steeds van alle kanten af.
Met de single Eighties (1984) luidde Killing Joke zijn eigen deadline in. Want was 1984
niet het jaar waar de wereld volgens Orwell ten onder zou gaan aan zijn eigen waanzin?
Op het bijhorende album was het nog een niet onaardige, maar geflopte single (A New Day,
let op die titel) en een jaar wachten. Begin 1985 lag Killing Joke - Night Time (1985) in de rekken.
De single Love Like Blood liet een haast radiovriendelijke Killing Joke horen.
Dat zat hem vooral in de productie (Chris Kimsey), niet zozeer in de attitude van de groep.
En in het feit dat Killing Joke slim invloeden van succesvolle tijdsgenoten probeerde te absorberen.
Met een basis die dicht bij The Lebanon (1984) van The Human League zat en een totaalgeluid
met atmosferische, maar dreigende synth-akkoorden scoorde de band warempel een top 10 hit.
U2 had door de aanpak van Eno en Lanois aan strijdlust ingeboet, maar aan diepte gewonnen.
Killing Joke nam de fakkel van de strijdlust en wellicht ook een pak oude U2-fans dankbaar over.
ps1. Zit in het begin van de clip niet de moeder van de Amerikaanse schilder James Whistler?
ps2. De albumtrack Multitudes (een favoriet van mij) dendert op dezelfde beat als Love Like Blood,
maar is dreigender van sfeer. Je moet eens tellen hoeveel Joy Division titels er in de tekst schuil gaan.
0
geplaatst: 25 augustus 2015, 14:04 uur
18. KRAFTWERK - The Model (1978)
http://s8.postimg.org/rookcorl1/image.jpg
Het gebeurt niet vaak dat een songtitel het historisch belang van een nummer labelt.
The Model (1978) van Kraftwerk zou model staan voor de synhtpop hit van de jaren 80.
Niet verwonderlijk dat het b-kantje van Computer World (1981) begin 1982 op 1 stond in de UK.
Een mooi voorbeeld van hoe een song die zijn tijd ver vooruit was, toch nog een prijs pakt.
Kraftwerk - The Man-Machine (1978) wordt beschouwd als Kraftwerks classic album.
Met singles als The Robots en Neon Lights werd de elektropop uit Düsseldorff werelderfgoed.
Maar Kraftwerk stond aanvankelijk met beide benen stevig in de jaren 70 traditie,
waar progrock en krautrock definieerden dat composities wel wat langer mochten duren.
Des te opmerkelijker was het dat Kraftwerk plots met een track van 3.38 minuten uitpakte.
Het leek wel of ze bewust probeerden om hun elektronische inborst in een popsong te vertalen.
De tekst van het nummer is ook beter uitgewerkt, meer dan de mantra's op hun langere stukken.
The Model was dan ook erg populair op new wave fuiven.
Tegelijk cult en lichtvoetig genoeg om iedereen op de dansvloer te krijgen.
En er was dat clipje met de robots dat in het Wondere Wereld tijdperk erg cool was.
Voor mij hebben de Engelstalige versies van Kraftwerk een streepje voor.
Die Germaanse tongval geeft hun nummers iets meer een Europees accent.
En die Europese gedachte, zit naar mijn mening toch ook in hun muzikale missie.
http://s8.postimg.org/rookcorl1/image.jpg
Het gebeurt niet vaak dat een songtitel het historisch belang van een nummer labelt.
The Model (1978) van Kraftwerk zou model staan voor de synhtpop hit van de jaren 80.
Niet verwonderlijk dat het b-kantje van Computer World (1981) begin 1982 op 1 stond in de UK.
Een mooi voorbeeld van hoe een song die zijn tijd ver vooruit was, toch nog een prijs pakt.
Kraftwerk - The Man-Machine (1978) wordt beschouwd als Kraftwerks classic album.
Met singles als The Robots en Neon Lights werd de elektropop uit Düsseldorff werelderfgoed.
Maar Kraftwerk stond aanvankelijk met beide benen stevig in de jaren 70 traditie,
waar progrock en krautrock definieerden dat composities wel wat langer mochten duren.
Des te opmerkelijker was het dat Kraftwerk plots met een track van 3.38 minuten uitpakte.
Het leek wel of ze bewust probeerden om hun elektronische inborst in een popsong te vertalen.
De tekst van het nummer is ook beter uitgewerkt, meer dan de mantra's op hun langere stukken.
The Model was dan ook erg populair op new wave fuiven.
Tegelijk cult en lichtvoetig genoeg om iedereen op de dansvloer te krijgen.
En er was dat clipje met de robots dat in het Wondere Wereld tijdperk erg cool was.
Voor mij hebben de Engelstalige versies van Kraftwerk een streepje voor.
Die Germaanse tongval geeft hun nummers iets meer een Europees accent.
En die Europese gedachte, zit naar mijn mening toch ook in hun muzikale missie.
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 13:20 uur
19. LUNA TWIST - African Time (1981)
http://s1.postimg.org/js4ww4h8v/luna_twist_african_time_parsley.jpg
Het was even wachten op de eerste belpop plaat in het overzicht.
Luna Twist was de winnaar van de allereerste editie van Humo's Rock Rally in 1978.
Toen heette de groep uit Ieper echter nog Once More en bleek goed voor wat singles en een album.
Uiteindelijk vestigde Once More zich in Gent, waar de definitieve line-up en naam gevonden werd.
Luna Twist debuteerde aanvankelijk nog met een single op EMI, maar de overige vier singles
en het album zouden op het Belgische indie-label Parsley (met onder andere T.C. Matic) verschijnen.
Het op een bijzonder soliede, maar eveneens bijzonder aanstekelijke beat geschroefde
en met Afrikaanse accenten gekruide African Time was een klassieker op new wave fuiven.
Wat ons bij een ander ingrediënt van new wave brengt: de funk-connectie.
Luna Twist was een groep muzikale ego's die al snel begonnen te botsen.
De meest bekende van het kwartet zou Dirk Blanchart worden die zowel als producer
dan als solo-muzikant veel lof oogstte. Alleen vertaalde die lof zich zelden in verkoopcijfers.
De opvolger van African Time werd in Nederland als bonustrack toegevoegd
aan het album Luna Twist - A Different Smell from the Same Perfume (1982) op Statik.
Het pittige Look Out (You're Falling in Love Again) (1982) was zo hoekig als de pest
en had een refrein waarmee je wel moest meezingen, maar werd geen hit.
Belwave met een kwaliteitslabel.
Mocht België begin jaren 80 over dezelfde internationale contacten beschikt hebben als nu,
dan waren artiesten als T.C. Matic, Luna Twist en Jo Lemaire ongetwijfeld big in Europe geweest.
http://s1.postimg.org/js4ww4h8v/luna_twist_african_time_parsley.jpg
Het was even wachten op de eerste belpop plaat in het overzicht.
Luna Twist was de winnaar van de allereerste editie van Humo's Rock Rally in 1978.
Toen heette de groep uit Ieper echter nog Once More en bleek goed voor wat singles en een album.
Uiteindelijk vestigde Once More zich in Gent, waar de definitieve line-up en naam gevonden werd.
Luna Twist debuteerde aanvankelijk nog met een single op EMI, maar de overige vier singles
en het album zouden op het Belgische indie-label Parsley (met onder andere T.C. Matic) verschijnen.
Het op een bijzonder soliede, maar eveneens bijzonder aanstekelijke beat geschroefde
en met Afrikaanse accenten gekruide African Time was een klassieker op new wave fuiven.
Wat ons bij een ander ingrediënt van new wave brengt: de funk-connectie.
Luna Twist was een groep muzikale ego's die al snel begonnen te botsen.
De meest bekende van het kwartet zou Dirk Blanchart worden die zowel als producer
dan als solo-muzikant veel lof oogstte. Alleen vertaalde die lof zich zelden in verkoopcijfers.
De opvolger van African Time werd in Nederland als bonustrack toegevoegd
aan het album Luna Twist - A Different Smell from the Same Perfume (1982) op Statik.
Het pittige Look Out (You're Falling in Love Again) (1982) was zo hoekig als de pest
en had een refrein waarmee je wel moest meezingen, maar werd geen hit.
Belwave met een kwaliteitslabel.
Mocht België begin jaren 80 over dezelfde internationale contacten beschikt hebben als nu,
dan waren artiesten als T.C. Matic, Luna Twist en Jo Lemaire ongetwijfeld big in Europe geweest.
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 13:52 uur
20. MADNESS - One Step Beyond (1979)
http://s18.postimg.org/64t3rrpt5/image.jpg
Is Madness ska of new wave? Foute vraag.
Madness blaast ska met een punk attitude nieuw leven in.
De heavy heavy monster sound was hoekig, rauw en "in your face".
En daarom is Madness evengoed new wave.
En die ska plaatjes deden het altijd uitstekend op new wave fuiven.
Na zo'n wandeling door het bos met The Cure of een bezoek aan een of andere vleermuisgrot,
deed het deugd eens even wat extra liters zweet aan te maken. Dat dronken we nadien wel weer bij.
Zes (later zeven) door ADHD aangedreven mannetjes die driftig dansen en musiceren.
Het mooie van muziek is dat het mensen, ongeacht hun diagnose, op een dansvloer verenigt.
Nog een vraagje aan de regisseur van de clip: waarom houdt de zanger een microfoon in zijn hand?
En daarbij aansluitend: waarom heeft hij er geen in de clip van mijn favoriete Madness nummer?
One Step Beyond en My Girl zijn beide afkomstig van Madness - One Step Beyond... (1979).
http://s18.postimg.org/64t3rrpt5/image.jpg
Is Madness ska of new wave? Foute vraag.
Madness blaast ska met een punk attitude nieuw leven in.
De heavy heavy monster sound was hoekig, rauw en "in your face".
En daarom is Madness evengoed new wave.
En die ska plaatjes deden het altijd uitstekend op new wave fuiven.
Na zo'n wandeling door het bos met The Cure of een bezoek aan een of andere vleermuisgrot,
deed het deugd eens even wat extra liters zweet aan te maken. Dat dronken we nadien wel weer bij.
Zes (later zeven) door ADHD aangedreven mannetjes die driftig dansen en musiceren.
Het mooie van muziek is dat het mensen, ongeacht hun diagnose, op een dansvloer verenigt.
Nog een vraagje aan de regisseur van de clip: waarom houdt de zanger een microfoon in zijn hand?
En daarbij aansluitend: waarom heeft hij er geen in de clip van mijn favoriete Madness nummer?
One Step Beyond en My Girl zijn beide afkomstig van Madness - One Step Beyond... (1979).
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 14:04 uur
We zijn halverwege de lijst van 40 new wave klassiekers.
Ik heb het snel even uitgerekend en de teller staat op een goeie 82 minuten.
Tegenwoordig zijn er cd's die meer dan 80 minuten muziek aankunnen.
Dus netjes op een schijf te branden en genieten maar.
alle 40 beter
NEW WAVE CLASSICS
CD1
01. 1984 Anne Clark - Our Darkness
02. 1983 Bauhaus - She's in Parties
03. 1978 Blondie - Haning on the Telephone
04. 1979 The Clash - London Calling
05. 1980 The Cure - A Forest
06. 1983 Dave Ball - Strict Tempo
07. 1980 David Bowie - Ashes to Ashes
08. 1981 Department S - Is Vic There?
09. 1984 Echo & The Bunnymen - The Killing Moon
10. 1977 Elvis Costello - Watching the Detectives
11. 1984 Fad Gadget - Collapsing New People
12. 1981 Grauzone - Eisbaer
13. 1978 The Human League - Being Boiled
14. 1977 Iggy Pop - The Passenger
15. 1981 Jah Wobble / Jaki Liebezeit / Holger Czukay - How Much Are They?
16. 1980 Joy Division - Love Will Tear Us Apart
17. 1985 Killing Joke - Love Like Blood
18. 1978 Kraftwerk - The Model
19. 1981 Luna Twist - African Time
20. 1979 Madness - One Step Beyond
Op naar CD2 in Volume 1 van Alle 40 Beter (New Wave Classics).
Ik heb het snel even uitgerekend en de teller staat op een goeie 82 minuten.
Tegenwoordig zijn er cd's die meer dan 80 minuten muziek aankunnen.
Dus netjes op een schijf te branden en genieten maar.
alle 40 beter
NEW WAVE CLASSICS
CD1
01. 1984 Anne Clark - Our Darkness
02. 1983 Bauhaus - She's in Parties
03. 1978 Blondie - Haning on the Telephone
04. 1979 The Clash - London Calling
05. 1980 The Cure - A Forest
06. 1983 Dave Ball - Strict Tempo
07. 1980 David Bowie - Ashes to Ashes
08. 1981 Department S - Is Vic There?
09. 1984 Echo & The Bunnymen - The Killing Moon
10. 1977 Elvis Costello - Watching the Detectives
11. 1984 Fad Gadget - Collapsing New People
12. 1981 Grauzone - Eisbaer
13. 1978 The Human League - Being Boiled
14. 1977 Iggy Pop - The Passenger
15. 1981 Jah Wobble / Jaki Liebezeit / Holger Czukay - How Much Are They?
16. 1980 Joy Division - Love Will Tear Us Apart
17. 1985 Killing Joke - Love Like Blood
18. 1978 Kraftwerk - The Model
19. 1981 Luna Twist - African Time
20. 1979 Madness - One Step Beyond
Op naar CD2 in Volume 1 van Alle 40 Beter (New Wave Classics).
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 17:09 uur
"The music of Madness is a soundtrack for London", aldus Daniel Rachel - Isle of Noises, Conversations with Great British Songwriters (Madness p. 258 - 287), duidelijk genoeg lijkt mij.
Veel mensen met songwriting talent in één band, breed en gevarieerd repertoire - terechte plek, vanwege hun capaciteit om gavarieerde songs te smeden en hun live impact.
Debuteerden op het TwoTone label van de Specials (met single The Prince - Princebuster b/w Madness), gingen snel naar Stiff, label van Ian Dury. Dury staat in de traditie van pubrock, maar wordt ook obv houding/aanpak tot de new wave gerekend.
Hoop wel dat er nog een plekje is gereserveerd voor The Specials
Two Tone Britain - YouTube
Veel mensen met songwriting talent in één band, breed en gevarieerd repertoire - terechte plek, vanwege hun capaciteit om gavarieerde songs te smeden en hun live impact.
Debuteerden op het TwoTone label van de Specials (met single The Prince - Princebuster b/w Madness), gingen snel naar Stiff, label van Ian Dury. Dury staat in de traditie van pubrock, maar wordt ook obv houding/aanpak tot de new wave gerekend.
Hoop wel dat er nog een plekje is gereserveerd voor The Specials
Two Tone Britain - YouTube
0
geplaatst: 26 augustus 2015, 17:24 uur
Ik zou zeker naar het feestje gaan waar deze CD gedraaid zou worden. Met een beetje DJ gear zou dat ook nog eens een fraaie mix kunnen opleveren
0
geplaatst: 27 augustus 2015, 09:42 uur
21. NEW ORDER - Blue Monday (1983)
http://s18.postimg.org/b2w19acax/image.jpg
1983: een elekrto-wave klassieker in een floppy disc hoes.
Een uitgesneden hoes die duurder was dan de opbrengst van de 12" single.
Men draaide er bij Factory zijn hand niet voor om: Peter Saville kreeg carte blahche.
Ik herinner me van één van mijn allereerste bezoekjes aan de platenboer
(misschien wel die keer dat ik Dazzle Ships van OMD kocht) dat de uitbater aan een klant uitlegde
dat Power, Corruption & Lies (1983) het album was waar hij naar zocht, maar dat Blue Monday
er niet op stond. Dat was omwille van de speelduur, vertelde hij gemakkelijkheidshalve bij.
Het album had vooraan op de hoes een gelijkaardige kleurencode als Blue Monday.
Om die te kunnen ontcijferen moest je de sleutel lezen op de achterkant van de langspeler.
Het bleek om de bandnaam, de titel en het catalogusnummer van beide vinyl schijven te gaan.
Blue Monday dendert op een discobeat die Giorgio Moroder bedacht voor Donna Summer.
Stephen Morris stoeit met sequencers en maakt dankbaar gebruik van een Kraftwerk sample.
Daarover legt Peter Hook een met de nodige emoties geladen baslijn en Gillian Gilbert giet daar
een paar fijne synthesizer akkoorden over. De tekst van Bernard Sumner is open voor interpretatie.
How does it feel when your heart grows cold?
Je kon die blauwe maandag maar maar moeilijk anders lezen
dan verwijzend naar die maandagochtend waarop Joy Division zou inschepen voor een US tour.
Hun zanger zou er dat weekend anders over beslissen door koudweg uit het leven te stappen.
Now I stand here waiting...
Blue Monday zou de geschiedenis ingaan als de best verkochte 12" single allertijden.
Niet slecht voor een band die drie jaar eerder haar iconische zanger en dichter verloor.
Ook b-kant The Beach, een kleurrijke dub versie van Blue Monday, werd graag gedraaid.
In de zomer van 1983 was de stuiterende Blue Monday beat echt overal.
Dat hij ook in discotheken gretig gehoor vond, betekende voor New Order mede de start
van hun onlosmakelijke connectie met de Hacienda, de Factory danstempel uit Manchester.
Anekdote: toen wij die zomer op reis waren draaiden de discotheken tot 's morgens vroeg
Blue Monday, Sweet Dreams (van Eurythmics) en Wanna Be Startin' Somethin' van Michael Jackson.
Dat waren de beats die ons, maar vooral mijn vader, twee weken lang uit zijn dierbare slaap hielden.
Ziedend was hij toen ik even later zelf met een geleend exemplaar van Blue Monday thuis kwam.
Voor de fans een radio sessie uit 1984 die mooi laat zien hoe New Order te werk ging.
Met de interessante lijn: But I'm quite sure that you will tell me... what the fuck did you do?
http://s18.postimg.org/b2w19acax/image.jpg
1983: een elekrto-wave klassieker in een floppy disc hoes.
Een uitgesneden hoes die duurder was dan de opbrengst van de 12" single.
Men draaide er bij Factory zijn hand niet voor om: Peter Saville kreeg carte blahche.
Ik herinner me van één van mijn allereerste bezoekjes aan de platenboer
(misschien wel die keer dat ik Dazzle Ships van OMD kocht) dat de uitbater aan een klant uitlegde
dat Power, Corruption & Lies (1983) het album was waar hij naar zocht, maar dat Blue Monday
er niet op stond. Dat was omwille van de speelduur, vertelde hij gemakkelijkheidshalve bij.
Het album had vooraan op de hoes een gelijkaardige kleurencode als Blue Monday.
Om die te kunnen ontcijferen moest je de sleutel lezen op de achterkant van de langspeler.
Het bleek om de bandnaam, de titel en het catalogusnummer van beide vinyl schijven te gaan.
Blue Monday dendert op een discobeat die Giorgio Moroder bedacht voor Donna Summer.
Stephen Morris stoeit met sequencers en maakt dankbaar gebruik van een Kraftwerk sample.
Daarover legt Peter Hook een met de nodige emoties geladen baslijn en Gillian Gilbert giet daar
een paar fijne synthesizer akkoorden over. De tekst van Bernard Sumner is open voor interpretatie.
How does it feel when your heart grows cold?
Je kon die blauwe maandag maar maar moeilijk anders lezen
dan verwijzend naar die maandagochtend waarop Joy Division zou inschepen voor een US tour.
Hun zanger zou er dat weekend anders over beslissen door koudweg uit het leven te stappen.
Now I stand here waiting...
Blue Monday zou de geschiedenis ingaan als de best verkochte 12" single allertijden.
Niet slecht voor een band die drie jaar eerder haar iconische zanger en dichter verloor.
Ook b-kant The Beach, een kleurrijke dub versie van Blue Monday, werd graag gedraaid.
In de zomer van 1983 was de stuiterende Blue Monday beat echt overal.
Dat hij ook in discotheken gretig gehoor vond, betekende voor New Order mede de start
van hun onlosmakelijke connectie met de Hacienda, de Factory danstempel uit Manchester.
Anekdote: toen wij die zomer op reis waren draaiden de discotheken tot 's morgens vroeg
Blue Monday, Sweet Dreams (van Eurythmics) en Wanna Be Startin' Somethin' van Michael Jackson.
Dat waren de beats die ons, maar vooral mijn vader, twee weken lang uit zijn dierbare slaap hielden.
Ziedend was hij toen ik even later zelf met een geleend exemplaar van Blue Monday thuis kwam.
Voor de fans een radio sessie uit 1984 die mooi laat zien hoe New Order te werk ging.
Met de interessante lijn: But I'm quite sure that you will tell me... what the fuck did you do?
0
geplaatst: 27 augustus 2015, 10:34 uur
22. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - Electricity (1979)
http://s14.postimg.org/rg1i6yjwh/image.jpg
We waren dus bij hoesontwerper Peter Saville en Factory Records gebleven.
Een duo uit Liverpool met de onmogelijke naam Orchestral Manoeuvres in the Dark
had de eer om de eerste vinyl single (FAC 6) van het label op haar rekening te schrijven.
Het bleek om Electricity te gaan, hun nietsvermoedende ticket naar het succes.
Want het nummer droeg al de kiemen van een volbloed popsong in zich en OMD werd
daarom meteen doorgestuurd naar Virgins dindisc label, dat een groter publiek bediende.
Ik leerde Electricity kennen in zomer van Blue Monday.
Voor mij was OMD de band van de videoclip bij Maid of Orleans, van Souvenir
(een singletje in de collectie van mijn klasgenoot) en van Genetic Engineering (hitparade)
en Telegraph (tippparde), singles die ik zelf uit de ether had geplukt met mijn cassetterecorder.
Enola Gay en Electricity kwamen daar dus bij. Ze stonden op een Virgin sampler.
Vooral die laatste vond ik intrigerend van structuur, zoals ik dat ook van Blue Monday vond.
Toen ik met de 12" single van New Order thuis kwam, stond Dazzle Ships al in mijn kast.
Electricity is OMDs antwoord op Kraftwerks Radio-activity.
Het nummer van de Duitsers was een statement over de eigen werkwijze:
de band uit Düsseldorff genereerde muziek door omgebouwde radio's te activeren.
En OMD geloofde dat elektriciteit de energiebron was voor de muziek van de toekomst.
Op de b-kant van de single stond het atmosferische en fragiele Almost.
Orchestral Manoeuvres in the Dark (1980) toone al vanaf de prille start een dubbel gelaat:
dat van de popband enerzijds en dat van de weemoedige synthesizer pionier anderzijds.
Een gespletenheid die hen later in de muziekpers nog wel eens parten zou spelen.
Het is interessant om Electricity eens naast Enola Gay te leggen.
In de eerste single schuilt nog iets ambachtelijks: twee jongens uit Liverpool
die beïnvloed door de grootmeesters uit Duitsland naar een eigen geluid zoeken.
Enola Gay heeft duidelijk hitparade pretenties en is daarom iets meer pop dan wave.
Meestal zat de wave connectie van OMD verscholen in de b-kantjes en de albumtracks.
http://s14.postimg.org/rg1i6yjwh/image.jpg
We waren dus bij hoesontwerper Peter Saville en Factory Records gebleven.
Een duo uit Liverpool met de onmogelijke naam Orchestral Manoeuvres in the Dark
had de eer om de eerste vinyl single (FAC 6) van het label op haar rekening te schrijven.
Het bleek om Electricity te gaan, hun nietsvermoedende ticket naar het succes.
Want het nummer droeg al de kiemen van een volbloed popsong in zich en OMD werd
daarom meteen doorgestuurd naar Virgins dindisc label, dat een groter publiek bediende.
Ik leerde Electricity kennen in zomer van Blue Monday.
Voor mij was OMD de band van de videoclip bij Maid of Orleans, van Souvenir
(een singletje in de collectie van mijn klasgenoot) en van Genetic Engineering (hitparade)
en Telegraph (tippparde), singles die ik zelf uit de ether had geplukt met mijn cassetterecorder.
Enola Gay en Electricity kwamen daar dus bij. Ze stonden op een Virgin sampler.
Vooral die laatste vond ik intrigerend van structuur, zoals ik dat ook van Blue Monday vond.
Toen ik met de 12" single van New Order thuis kwam, stond Dazzle Ships al in mijn kast.
Electricity is OMDs antwoord op Kraftwerks Radio-activity.
Het nummer van de Duitsers was een statement over de eigen werkwijze:
de band uit Düsseldorff genereerde muziek door omgebouwde radio's te activeren.
En OMD geloofde dat elektriciteit de energiebron was voor de muziek van de toekomst.
Op de b-kant van de single stond het atmosferische en fragiele Almost.
Orchestral Manoeuvres in the Dark (1980) toone al vanaf de prille start een dubbel gelaat:
dat van de popband enerzijds en dat van de weemoedige synthesizer pionier anderzijds.
Een gespletenheid die hen later in de muziekpers nog wel eens parten zou spelen.
Het is interessant om Electricity eens naast Enola Gay te leggen.
In de eerste single schuilt nog iets ambachtelijks: twee jongens uit Liverpool
die beïnvloed door de grootmeesters uit Duitsland naar een eigen geluid zoeken.
Enola Gay heeft duidelijk hitparade pretenties en is daarom iets meer pop dan wave.
Meestal zat de wave connectie van OMD verscholen in de b-kantjes en de albumtracks.
0
geplaatst: 27 augustus 2015, 21:12 uur
23. PIGBAG - Papa's Got a Brand New Pigbag (1981)
http://s24.postimg.org/q4grliqc5/image.jpg
Wat een heerlijk instrumentaal nummer is dit toch.
Funky, een tikkeltje exotisch zelfs, maar vooral eigenzinnig.
Als ik me goed kan herinneren werd het op de Nederlandse televisie
gebruikt om een evenementenkalender in een of ander programma aan te kondigen.
En geef toe, wie kan er nu onbewogen blijven bij de zinderende ritmes van deze muziek?
Met de titel werd naar James Brown geknipoogd, zoveel is duidelijk.
Maar voor de rest zit er weinig info over de band in het collectief geheugen.
Ook ik moest even gaan spieken op Wikipedia. Het enige wat ik nog wist
was dat ze hun plaat uitbrachten op Y Records, via het indie label Rough Trade.
En dat het nummer in 1982 ook in de Benelux een bescheiden hit werd,
in de UK scoorden ze met een remix in 1983. En zo bleef de postpunk band
een (overigens eerder korte) carrière lang plakken aan dat ene feestnummer.
Een one-hit wonder uit de new wave scene met andere woorden.
En zo waren er velen. Nu we toch eventjes in tribal sferen vertoeven,
plaats ik één van mijn favoriete one-trick pony's die het topic niet haalde.
The Unknown Cases - Masimbabele (1983)
http://s24.postimg.org/q4grliqc5/image.jpg
Wat een heerlijk instrumentaal nummer is dit toch.
Funky, een tikkeltje exotisch zelfs, maar vooral eigenzinnig.
Als ik me goed kan herinneren werd het op de Nederlandse televisie
gebruikt om een evenementenkalender in een of ander programma aan te kondigen.
En geef toe, wie kan er nu onbewogen blijven bij de zinderende ritmes van deze muziek?
Met de titel werd naar James Brown geknipoogd, zoveel is duidelijk.
Maar voor de rest zit er weinig info over de band in het collectief geheugen.
Ook ik moest even gaan spieken op Wikipedia. Het enige wat ik nog wist
was dat ze hun plaat uitbrachten op Y Records, via het indie label Rough Trade.
En dat het nummer in 1982 ook in de Benelux een bescheiden hit werd,
in de UK scoorden ze met een remix in 1983. En zo bleef de postpunk band
een (overigens eerder korte) carrière lang plakken aan dat ene feestnummer.
Een one-hit wonder uit de new wave scene met andere woorden.
En zo waren er velen. Nu we toch eventjes in tribal sferen vertoeven,
plaats ik één van mijn favoriete one-trick pony's die het topic niet haalde.
The Unknown Cases - Masimbabele (1983)
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 00:04 uur
24. THE POLICE - Message in a Bottle (1979)
http://s23.postimg.org/h6fo2p7q3/image.jpg
Ik heb lang getwijfeld of ik deze absolute klassieker in de lijst zou opnemen.
Want The Police, dat is toch die supergroep die miljoenen platen verkocht wereldwijd?
Dat kwam omdat ze een verslavende cocktail van rock, reggae en pop brouwden.
Maar het gaat dus om de attitude en hun twee eerste albums
hadden het bitse vuur dat zo kenmerkend was voor het new wave tijdperk
dat eind jaren 70 uit de verbrande en vertrappelde aarde van de punk oplaaide.
De singles van hun debuut werden eigenlijk pas echt hits
na het succes van Message in a Bottle en Walking on the Moon.
Twee parels uit hun volgens mij beste album Reggatta de Blanc (1979)
Een plaat waarop ze hun eigen vorm helemaal gevonden hadden
met spetterende percussiewerk, krullende baslijnen en geslepen gitaarlikjes.
Bring On the Night had zonder meer de derde single moeten worden.
Op elpee nummer drie vielen ze door de mand van de herhaling
en op hun vierde album voegden ze klavieren en blazers toe aan hun sound.
En vanaf dan is het pop gehalte in de muziek te hoog om nog van new wave te spreken.
Hun vijfde en laatste elpee, de meest succesvolle, bevestigde alleen maar deze visie.
Beste moment van Message in a Bottle vind ik de lange outtro waarin Andy Summers zijn gitaar
gierend laat improviseren en Stewart Copeland als een jazzmuzikant on speed de cimbalen geselt.
Als je Message in a Bottle op de draaitafel gooide, stormde iedereen naar de dansvloer.
Onderliggend motief van al die enthousiastelingen was ongetwijfeld de kans op flessenpost.
http://s23.postimg.org/h6fo2p7q3/image.jpg
Ik heb lang getwijfeld of ik deze absolute klassieker in de lijst zou opnemen.
Want The Police, dat is toch die supergroep die miljoenen platen verkocht wereldwijd?
Dat kwam omdat ze een verslavende cocktail van rock, reggae en pop brouwden.
Maar het gaat dus om de attitude en hun twee eerste albums
hadden het bitse vuur dat zo kenmerkend was voor het new wave tijdperk
dat eind jaren 70 uit de verbrande en vertrappelde aarde van de punk oplaaide.
De singles van hun debuut werden eigenlijk pas echt hits
na het succes van Message in a Bottle en Walking on the Moon.
Twee parels uit hun volgens mij beste album Reggatta de Blanc (1979)
Een plaat waarop ze hun eigen vorm helemaal gevonden hadden
met spetterende percussiewerk, krullende baslijnen en geslepen gitaarlikjes.
Bring On the Night had zonder meer de derde single moeten worden.
Op elpee nummer drie vielen ze door de mand van de herhaling
en op hun vierde album voegden ze klavieren en blazers toe aan hun sound.
En vanaf dan is het pop gehalte in de muziek te hoog om nog van new wave te spreken.
Hun vijfde en laatste elpee, de meest succesvolle, bevestigde alleen maar deze visie.
Beste moment van Message in a Bottle vind ik de lange outtro waarin Andy Summers zijn gitaar
gierend laat improviseren en Stewart Copeland als een jazzmuzikant on speed de cimbalen geselt.
Als je Message in a Bottle op de draaitafel gooide, stormde iedereen naar de dansvloer.
Onderliggend motief van al die enthousiastelingen was ongetwijfeld de kans op flessenpost.
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 14:34 uur
25. PUBLIC IMAGE LTD. - This Is Not a Love Song (1983)
http://s30.postimg.org/6pgjhn969/image.jpg
This Is Not a Love Song werd een bescheiden hit in de Benelux.
En hij had ook instant succes op new wave fuiven, want daar gaat het om.
Dansen op die rosse van de Sex Pistols, dan kon je lekker de viespeuk uithangen.
This is not a love song betekent zoveel als I'm not in love with you.
En hoe vaker je die zin herhaalt, hoe meer je ontkracht wat je daar zingt.
Dat is net zo fijn aan deze titel: smoorverliefd zijn, maar niet willen toegeven.
En toch zagen je vrienden aan je manier van dansen, dat je het zwaar te pakken had.
Johnny Lydon stampt die zin als een mantra in je kanis, daarbij uiteraard geholpen
door een schroevende bas en snerende gitaren die smeken om begrip.
This is not a love song... nono ... nono ... nono...
De single stond niet op een studio album, maar vergezelde de release
van het niet zo spectaculaire live album Public Image Ltd. - Live in Tokyo (1983).
Minder urgent in zijn muzikale omlijsting, maar eveneens voorzien van een sleutelzin
die kon tellen was de single Rise (1986). Anger is an energy... nog steeds een van mijn deviezen.
En opnieuw kon je er zo lekker op te keer gaan met die huppeldepup bas en die platte drumsound.
http://s30.postimg.org/6pgjhn969/image.jpg
This Is Not a Love Song werd een bescheiden hit in de Benelux.
En hij had ook instant succes op new wave fuiven, want daar gaat het om.
Dansen op die rosse van de Sex Pistols, dan kon je lekker de viespeuk uithangen.
This is not a love song betekent zoveel als I'm not in love with you.
En hoe vaker je die zin herhaalt, hoe meer je ontkracht wat je daar zingt.
Dat is net zo fijn aan deze titel: smoorverliefd zijn, maar niet willen toegeven.
En toch zagen je vrienden aan je manier van dansen, dat je het zwaar te pakken had.
Johnny Lydon stampt die zin als een mantra in je kanis, daarbij uiteraard geholpen
door een schroevende bas en snerende gitaren die smeken om begrip.
This is not a love song... nono ... nono ... nono...
De single stond niet op een studio album, maar vergezelde de release
van het niet zo spectaculaire live album Public Image Ltd. - Live in Tokyo (1983).
Minder urgent in zijn muzikale omlijsting, maar eveneens voorzien van een sleutelzin
die kon tellen was de single Rise (1986). Anger is an energy... nog steeds een van mijn deviezen.
En opnieuw kon je er zo lekker op te keer gaan met die huppeldepup bas en die platte drumsound.
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 14:40 uur
Ik ben wellicht raar maar ik vind Rise een stuk sterker dan This is Not a Lovesong. Er kon verder niemand zo mooi in de camera kijken als John Lydon 
Overigens is dit voor mij het pronkstuk van PiL.
Overigens is dit voor mij het pronkstuk van PiL.
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 15:00 uur
26. RED ZEBRA - I Can't Live in a Living Room (1980)
http://s24.postimg.org/tax2mi1qt/image.jpg
I can't piss in the toilet
Can't sleep in my bedroom
There's no food in the kitchen
I can't live in a living room
Het leven van een student kan hard zijn, zoveel is duidelijk.
Een rode zebra uit Brugge neemt in eigen beheer een ep'tje op.
Het laatste nummer op de b-kant blijkt warempel een schot in de roos.
Plots had Vlaanderen zijn eigen postpunk bandje. Dansen, jongens!
I Can't Live in a Living Room ontbreekt op geen enkele new wave fuif.
Een echo van de intro hoor je trouwens terug in Temple of Love van The Sisters of Mercy.
De tekst klinkt vandaag behoorlijk cliché en puberaal, maar dat kan ondertussen aan mij liggen.
Een andere groep die het postpunk bewustzijn in Vlaanderen deed ontwaken, huisde in Limburg.
Joy Division in het Nederlands (of toch bijna): De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer (1980).
Van het Red Zebra plaatje werden twee maal 1000 stuks geperst.
Ik ben de gelukkige bezitter van een exemplaar van de allereerste persing.
Gekocht op een platenbeurs in een new wave café tijdens mijn studententijd in Leuven.
Het leven van een student kan ook mooi zijn, laten we dat niet vergeten.
http://s24.postimg.org/tax2mi1qt/image.jpg
I can't piss in the toilet
Can't sleep in my bedroom
There's no food in the kitchen
I can't live in a living room
Het leven van een student kan hard zijn, zoveel is duidelijk.
Een rode zebra uit Brugge neemt in eigen beheer een ep'tje op.
Het laatste nummer op de b-kant blijkt warempel een schot in de roos.
Plots had Vlaanderen zijn eigen postpunk bandje. Dansen, jongens!
I Can't Live in a Living Room ontbreekt op geen enkele new wave fuif.
Een echo van de intro hoor je trouwens terug in Temple of Love van The Sisters of Mercy.
De tekst klinkt vandaag behoorlijk cliché en puberaal, maar dat kan ondertussen aan mij liggen.
Een andere groep die het postpunk bewustzijn in Vlaanderen deed ontwaken, huisde in Limburg.
Joy Division in het Nederlands (of toch bijna): De Brassers - En Toen Was Er Niets Meer (1980).
Van het Red Zebra plaatje werden twee maal 1000 stuks geperst.
Ik ben de gelukkige bezitter van een exemplaar van de allereerste persing.
Gekocht op een platenbeurs in een new wave café tijdens mijn studententijd in Leuven.
Het leven van een student kan ook mooi zijn, laten we dat niet vergeten.
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 15:08 uur
vigil schreef:
Ik ben wellicht raar maar ik vind Rise een stuk sterker dan This is Not a Lovesong. Er kon verder niemand zo mooi in de camera kijken als John Lydon
Overigens is dit voor mij het pronkstuk van PiL.
Ik ben wellicht raar maar ik vind Rise een stuk sterker dan This is Not a Lovesong. Er kon verder niemand zo mooi in de camera kijken als John Lydon
Overigens is dit voor mij het pronkstuk van PiL.
De ex-Sex Pistol goes progwave. Ik had het kunnen weten.
"Raar" is dan nog zacht uitgedrukt.
0
geplaatst: 28 augustus 2015, 15:49 uur
Grauzone is een lekker New Wave nummer dat destijds volledig aan mij is voorbijgegaan.
Van PiL vond ik Rise een heerlijk nummer. Ze bestaan nog steeds en komen in september met een nieuw album.
Van PiL vond ik Rise een heerlijk nummer. Ze bestaan nog steeds en komen in september met een nieuw album.
0
geplaatst: 29 augustus 2015, 22:06 uur
27. SEX PISTOLS - God Save the Queen (1977)
http://s2.postimg.org/r51x08m95/image.jpg
In 1977 strandde deze single van The Sex Pistols op 2 in de UK hitparade.
Boze tongen beweren dat hij bewust van de eerste plaats werd gehouden.
Het no future geroep van dit werkschuw tuig schokte heel even onze wereldbol.
Vandaag is het bon ton om wat neer te kijken op het krakkemikkige spel van de band.
When there's no future
How can there be sin
We're the flowers in the dustbin
We're the poison in your human machine
We're the future, your future
Wie ook eens naar de tekst luistert, merkt al snel dat het zogenaamde no future geroep
een aanklacht is tegen een verstikkend staatsapparaat dat heel wat jongeren in de steek liet.
Er werd wel eens gezegd: enkel wie kon voetballen, kon nog dromen van een toekomst.
Dankzij de punk, kregen ook jongeren die het lef hadden om muzikant te worden een stem.
Je hoefde daarvoor echt geen notenleer onder de knie te hebben.
Branie volstond: duizenden groepen grepen hun kans, tientallen werden groot
en kleurden tot ver in de jaren 80 het radiolandschap met verdomd goeie muziek.
Dat er tussen die pokken herrie op Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)
voldoende songs stonden die het beest in ons konden loslaten, bewijst een track als Bodies.
Muziek als "pil", een gezonde dosis lawaai met een genezende werking.
http://s2.postimg.org/r51x08m95/image.jpg
In 1977 strandde deze single van The Sex Pistols op 2 in de UK hitparade.
Boze tongen beweren dat hij bewust van de eerste plaats werd gehouden.
Het no future geroep van dit werkschuw tuig schokte heel even onze wereldbol.
Vandaag is het bon ton om wat neer te kijken op het krakkemikkige spel van de band.
When there's no future
How can there be sin
We're the flowers in the dustbin
We're the poison in your human machine
We're the future, your future
Wie ook eens naar de tekst luistert, merkt al snel dat het zogenaamde no future geroep
een aanklacht is tegen een verstikkend staatsapparaat dat heel wat jongeren in de steek liet.
Er werd wel eens gezegd: enkel wie kon voetballen, kon nog dromen van een toekomst.
Dankzij de punk, kregen ook jongeren die het lef hadden om muzikant te worden een stem.
Je hoefde daarvoor echt geen notenleer onder de knie te hebben.
Branie volstond: duizenden groepen grepen hun kans, tientallen werden groot
en kleurden tot ver in de jaren 80 het radiolandschap met verdomd goeie muziek.
Dat er tussen die pokken herrie op Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols (1977)
voldoende songs stonden die het beest in ons konden loslaten, bewijst een track als Bodies.
Muziek als "pil", een gezonde dosis lawaai met een genezende werking.
0
geplaatst: 29 augustus 2015, 22:24 uur
28. SIMPLE MINDS - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
http://s28.postimg.org/i60s2p29p/image.jpg
Simple Minds is altijd groter geweest in Nederland dan in Vlaanderen.
Ik herinner met weinig tot geen tracks uit hun beginperiode tijdens new wave fuiven.
Het venijnig kletterende I Travel werd wel eens onder de naald geschoven.
Maar het prijsnummer van deze Schotse band bleek de atmosferische titeltrack
van de op MusicMeter veelvuldig bejubelde elpee New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
And when you dream, dream in the dream with me
And when you dream, and when you dream
Dream in the dream with me, with me
Het nummer voelde aan als een anthem voor de vroege jaren 80 generatie.
al heb ik nooit helemaal begrepen waarom SM die jaartallen in de titel opnam?
Probeerden zij de doemgeneratie misschien wat toekomstperspectief te bieden?
In Italië verscheen de Nieuwe Gouden Droom op single.
Maar ook in Duitsland werd in 1983 een extended versie van het nummer
op 12" gekoppeld aan een extended versie van I Travel. Een new wave geschenk.
Twee fuifklassieker in één release, al voegt de 12" versie weinig toe aan de albumversie.
http://s28.postimg.org/i60s2p29p/image.jpg
Simple Minds is altijd groter geweest in Nederland dan in Vlaanderen.
Ik herinner met weinig tot geen tracks uit hun beginperiode tijdens new wave fuiven.
Het venijnig kletterende I Travel werd wel eens onder de naald geschoven.
Maar het prijsnummer van deze Schotse band bleek de atmosferische titeltrack
van de op MusicMeter veelvuldig bejubelde elpee New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
And when you dream, dream in the dream with me
And when you dream, and when you dream
Dream in the dream with me, with me
Het nummer voelde aan als een anthem voor de vroege jaren 80 generatie.
al heb ik nooit helemaal begrepen waarom SM die jaartallen in de titel opnam?
Probeerden zij de doemgeneratie misschien wat toekomstperspectief te bieden?
In Italië verscheen de Nieuwe Gouden Droom op single.
Maar ook in Duitsland werd in 1983 een extended versie van het nummer
op 12" gekoppeld aan een extended versie van I Travel. Een new wave geschenk.
Twee fuifklassieker in één release, al voegt de 12" versie weinig toe aan de albumversie.
0
geplaatst: 29 augustus 2015, 22:52 uur
29. SIOUXSIE & THE BANSHEES - Hong Kong Garden (1978)
http://s1.postimg.org/o27f0i35b/image.jpg
Er zitten te weinig vrouwen in mijn selectie.
Ik probeer te compenseren met Siouxsie & The Banshees.
Hun muziek werd niet zo vaak gedraaid, herinner ik me.
Misschien omdat hun songs minder swingen en zelden voorzien zijn
van meezingbare refreinen. En wellicht ook omdat vrouwen op alles dansen.
Dat was toch wel opvallend vond ik: vrouwen dansen omdat ze dat graag doen.
Mannen moeten zichzelf op zijn minst kunnen identificeren met de band of de song.
En al wat gedronken hebben, de losers.
Hong Kong Garden heb ik altijd een prettig klinkend nummer gevonden.
In de stem van Siouxsie Sioux zit een soort betoverende boosheid, witchcraft.
De muziek is vaak vinniger dan je van een gothic act zou verwachten.
En met gothic wil de dame liever niet te veel geassocieerd worden, begreep ik.
Maar dat haar looks wel degelijk een impact op die cultuur hadden, staat buiten kijf.
Hong Kong Garden begeleidde het debuutalbum The Scream (1978).
Dat wil zeggen dat je het er niet op zal vinden, tenzij op latere CD heruitgaves.
Een van de weinige new wave meiden voor wie de juiste plaat en het juiste nummer
wel belangrijk waren, vroeg wel eens lief om het erg fraaie Christine te draaien.
http://s1.postimg.org/o27f0i35b/image.jpg
Er zitten te weinig vrouwen in mijn selectie.
Ik probeer te compenseren met Siouxsie & The Banshees.
Hun muziek werd niet zo vaak gedraaid, herinner ik me.
Misschien omdat hun songs minder swingen en zelden voorzien zijn
van meezingbare refreinen. En wellicht ook omdat vrouwen op alles dansen.
Dat was toch wel opvallend vond ik: vrouwen dansen omdat ze dat graag doen.
Mannen moeten zichzelf op zijn minst kunnen identificeren met de band of de song.
En al wat gedronken hebben, de losers.
Hong Kong Garden heb ik altijd een prettig klinkend nummer gevonden.
In de stem van Siouxsie Sioux zit een soort betoverende boosheid, witchcraft.
De muziek is vaak vinniger dan je van een gothic act zou verwachten.
En met gothic wil de dame liever niet te veel geassocieerd worden, begreep ik.
Maar dat haar looks wel degelijk een impact op die cultuur hadden, staat buiten kijf.
Hong Kong Garden begeleidde het debuutalbum The Scream (1978).
Dat wil zeggen dat je het er niet op zal vinden, tenzij op latere CD heruitgaves.
Een van de weinige new wave meiden voor wie de juiste plaat en het juiste nummer
wel belangrijk waren, vroeg wel eens lief om het erg fraaie Christine te draaien.
0
geplaatst: 29 augustus 2015, 23:16 uur
30. THE SISTERS OF MERCY - Temple of Love (1983)
http://s21.postimg.org/ufzievo2v/image.jpg
We moeten niet flauw doen.
Zonder The Sisters of Mercy geen new wave party.
En dan bleek hun meest geliefde plaat Temple of Love te heten.
Bij voorkeur in de originele versie uit 1983 en liefst extended.
De 7" versie was trouwens een edit van de 12" versie die gewoon nog even doorloopt.
Die instrumentale break hadden we namelijk nodig om elkaar even te begroeten op de dansvloer.
Daarna doken we weer onder in de spelonken van onze eigen, getormenteerde adolescenten-zielen.
And the devil in a black dress watches over
My guardian angel walks away
Life is short and love is always over in the morning
Black wind come carry me far away
Voor mij stond die Temple of Love symbool voor alle dancings.
Plaatsen die ik angstvallig vermeed, oorden van verderf waarin alleen maar
oppervlakkige muziek gedraaid werd en mensen zich overgaven aan hol vertier.
In het jeugdhuis was het beter: vaste vrienden, platen die wat dieper gingen.
Net als de gesprekken die je er nog kon voeren en de new wave fuiven natuurlijk.
Ik herinner me nog hoe enkele klasgenoten op de weg naar huis,
halt hielden aan een populaire dancing waar de yuppies uit de bol gingen.
Ik weigerde mee binnen te gaan en heb tien minuten buiten staan wachten.
With the sunlight died and the night above me
De nacht werd nog donkerder toen onweerswolken zich samenpakten.
Dikke druppels plensden naar beneden en een zwarte wind stak op.
Toen galmde er een ander lied van The Sisters of Mercy in mijn hoofd: Lights.
Een heel intens moment waarover ik later een tekst schreef in het schoolkrantje.
Well there have been better plans
But none that I could ever understand
I see the emerald signal see the green on black
I see the lights say move say never look back
And so I find another place where I'll never been seen
Find another place where the red turns green
Where the emerald glistens through the darkness again
Where the emerald glistens through the rain rain rain
And I'm happy here
In the rain
In the rain
http://s21.postimg.org/ufzievo2v/image.jpg
We moeten niet flauw doen.
Zonder The Sisters of Mercy geen new wave party.
En dan bleek hun meest geliefde plaat Temple of Love te heten.
Bij voorkeur in de originele versie uit 1983 en liefst extended.
De 7" versie was trouwens een edit van de 12" versie die gewoon nog even doorloopt.
Die instrumentale break hadden we namelijk nodig om elkaar even te begroeten op de dansvloer.
Daarna doken we weer onder in de spelonken van onze eigen, getormenteerde adolescenten-zielen.
And the devil in a black dress watches over
My guardian angel walks away
Life is short and love is always over in the morning
Black wind come carry me far away
Voor mij stond die Temple of Love symbool voor alle dancings.
Plaatsen die ik angstvallig vermeed, oorden van verderf waarin alleen maar
oppervlakkige muziek gedraaid werd en mensen zich overgaven aan hol vertier.
In het jeugdhuis was het beter: vaste vrienden, platen die wat dieper gingen.
Net als de gesprekken die je er nog kon voeren en de new wave fuiven natuurlijk.
Ik herinner me nog hoe enkele klasgenoten op de weg naar huis,
halt hielden aan een populaire dancing waar de yuppies uit de bol gingen.
Ik weigerde mee binnen te gaan en heb tien minuten buiten staan wachten.
With the sunlight died and the night above me
De nacht werd nog donkerder toen onweerswolken zich samenpakten.
Dikke druppels plensden naar beneden en een zwarte wind stak op.
Toen galmde er een ander lied van The Sisters of Mercy in mijn hoofd: Lights.
Een heel intens moment waarover ik later een tekst schreef in het schoolkrantje.
Well there have been better plans
But none that I could ever understand
I see the emerald signal see the green on black
I see the lights say move say never look back
And so I find another place where I'll never been seen
Find another place where the red turns green
Where the emerald glistens through the darkness again
Where the emerald glistens through the rain rain rain
And I'm happy here
In the rain
In the rain
0
geplaatst: 30 augustus 2015, 20:26 uur
31. THE SMITHS - There Is a Light That Never Goes Out (1986)
http://s8.postimg.org/b56b8tjth/image.jpg
Hoe groot is de stap van God Save the Queen naar The Queen Is Dead?
En hadden The Smiths een afspraak met de geschiedenis toen ze besloten
om hun derde en meest geliefde album The Queen Is Dead (1986) te dopen?
Voor mij vormen de single van de Sex Pistols en het album van The Smiths
ongeveer het begin en het eindpunt van de vijver waaruit ik mijn 40 platen vis.
De grijsrode industriestad Manchester is het decor van het niemandsland
waarin de Britse indie scene zich bevindt tussen Joy Division en The Stone Roses.
Stond de eerste aan de wieg van de postpunk, met de andere wordt de britpop geboren.
En daartussen regeren Morrissey en Marr met muziek die een mistroostig wereldbeeld erft
van de postpunk en die toch het Britse zelfbewustzijn in Tatcheriaanse dagen scherp kan houden.
De gitaar is weer volop terug, daar waar de stadsgenoten van New Order de beats laten knallen.
There Is a Light That Never Goes had al veel eerder op single moeten verschijnen.
Samen met Bigmouth Strikes Again en Girlfriend in a Coma de top in ons jeugdhuis.
Bigmouth had ik hier ook kunnen zetten, maar There Is a Light is een persoonlijke favoriet
en ook een soort van afscheidslied. De new wave jaren zijn nu eigenlijk wel voorbij anno 1986.
Take me out tonight
Because I want to see people and I want to see life
Driving in your car
Oh, please don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more
Haast puberaal van tekst, maar ons te dierbaar om daarover te zeuren.
En niemand die zo overtuigend kon zeuren als Morrissey zelf natuurlijk...
http://s8.postimg.org/b56b8tjth/image.jpg
Hoe groot is de stap van God Save the Queen naar The Queen Is Dead?
En hadden The Smiths een afspraak met de geschiedenis toen ze besloten
om hun derde en meest geliefde album The Queen Is Dead (1986) te dopen?
Voor mij vormen de single van de Sex Pistols en het album van The Smiths
ongeveer het begin en het eindpunt van de vijver waaruit ik mijn 40 platen vis.
De grijsrode industriestad Manchester is het decor van het niemandsland
waarin de Britse indie scene zich bevindt tussen Joy Division en The Stone Roses.
Stond de eerste aan de wieg van de postpunk, met de andere wordt de britpop geboren.
En daartussen regeren Morrissey en Marr met muziek die een mistroostig wereldbeeld erft
van de postpunk en die toch het Britse zelfbewustzijn in Tatcheriaanse dagen scherp kan houden.
De gitaar is weer volop terug, daar waar de stadsgenoten van New Order de beats laten knallen.
There Is a Light That Never Goes had al veel eerder op single moeten verschijnen.
Samen met Bigmouth Strikes Again en Girlfriend in a Coma de top in ons jeugdhuis.
Bigmouth had ik hier ook kunnen zetten, maar There Is a Light is een persoonlijke favoriet
en ook een soort van afscheidslied. De new wave jaren zijn nu eigenlijk wel voorbij anno 1986.
Take me out tonight
Because I want to see people and I want to see life
Driving in your car
Oh, please don't drop me home
Because it's not my home, it's their home
And I'm welcome no more
Haast puberaal van tekst, maar ons te dierbaar om daarover te zeuren.
En niemand die zo overtuigend kon zeuren als Morrissey zelf natuurlijk...
0
geplaatst: 30 augustus 2015, 20:52 uur
Geen The Mission en Depeche Mode?
Die had ik wel verwacht, hopelijk wel iets van het debuut van Tears for Fears en iets van XTC.
Die had ik wel verwacht, hopelijk wel iets van het debuut van Tears for Fears en iets van XTC.
0
geplaatst: 30 augustus 2015, 20:55 uur
deric raven schreef:
Geen The Mission en Depeche Mode?
Die had ik wel verwacht, hopelijk wel iets van het debuut van Tears for Fears en iets van XTC.
Geen The Mission en Depeche Mode?
Die had ik wel verwacht, hopelijk wel iets van het debuut van Tears for Fears en iets van XTC.
KInderen die vragen, worden overgeslagen
Je moest 'ns weten waarop ik (allemaal) wacht - laat Dazzler gewoon z'n ding doen. Aanvullen kan altijd - als dat gewaardeerd wordt
* denotes required fields.