09. U2 - The Joshua Tree (1987)



Neen, ik ben geen onvoorwaardelijk adept van The Joshua Tree.
Meer nog, ik vind het debuut, War en The Unforgettable Fire betere albums.

Vooral op de tweede plaatkant, kan ik maar weinig favoriete U2 songs aanstippen.
Het lijkt wel of Kirsty MacColl haar job correct heeft uitgevoerd toen haar gevraagd werd
om de songs te rangschikken volgens haar voorkeur en aldoende de trackorde hielp te bepalen.

U2 - Bullet the Blue Sky - YouTube

Leg de intro van Bullet the Blue Sky naast de intro van Joy Divisions I Remember Nothing.
Van de desolate industriestad Manchester naar het economisch leeggezogen Latijns-Amerika.

Een volwassen song waarop de maatschappijkritische bril van Bono
nog wist van welk hout pijlen te maken. Later werd die bril een gimmick.

Eigenlijk vind ik de live versie van Rattle & Hum nog iets beter.
Maar het blijft voor mij het beste voorbeeld van hoe U2 de aansluiting vond met de rocktraditie.
Bluesinvloeden die de groene Ierse weiden inruilden voor het verdorde, Amerikaanse prairie.

08. The Smiths - Strangeways, Here We Come (1987)



Als een uit de mist opdoemende folksong
opent A Rush and a Push and the Land is Ours het laatste Smiths album.

The Smiths - A Rush and a Push and the Land Is Ours - YouTube

De productionele input van Stephen Street is voelbaar in de arrangementen.
Daardoor zal de overgang naar Viva Hate! (Morrissey's eerste solo-ei) vlot verlopen.
Het sprankelend snarenspel van Johnny Marr zit wat meer op de achtergrond van de LP.

A Rush and a Push danst bijna even guitig op en neer als de single Girlfriend in a Coma.
Andere tracks, zoals het krachtige Death of a Disco Dancer, zijn voelbaar meer beschouwend.

07. Sting - ...Nothing Like the Sun (1987)



De tweede van Sting zit in punten maar heel nipt onder zijn solo-debuut.
Een gevarieerd album met gevierde singles als Englishman in New York, Fragile en They Dance Alone.
We'll Be Together heb ik altijd een lachertje gevonden. Een beetje prutswerk eigenlijk.

Sting - Be Still My Beating Heart - YouTube

Het doorleefde Be Still My Beating Heart is een pak beter.
En zie, in sommige landen werd het nummer alsnog op single uitgebracht.

Sting slaagt erin om het onstuimige water tot aan onze lippen te bewegen in de strofes.
Het prachtige refrein fungeert dan als reddingsboei en redt de song van de verdrinkingsdood.

I sink like a stone that's been thrown in the ocean
My logic has drowned in a sea of emotion
Stop before you start
Be still my beating heart

Ik heb het vaak meegezongen toen mijn studentenhart last had van turbulentie.

Ah, dit album heb ik heel vaak voorbij horen komen. Doet me aan vroeger denken. Wij kregen in 1988 onze eerste cd-spelers. Ik praat in meervoud omdat het er twee tegelijk waren. Eentje voor beneden en eentje voor op zolder bij mijn oudere broer. De eerste twee albums die er in kwamen waren Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Best of OMD (1988) en The Nits - Henk (1986) / The Nits - Kilo (1983) die een buurjongen had (je zou voor minder...). Mijn broer kocht toen de volgende week gelijk Bryan Adams - Into the Fire (1987) (zou die nog voorbij komen, nee ik denk het niet), een rockballads verzamel en dus die van Sting. Dus als 12 jarig ventje hebben die albums enorme indruk op mij gemaakt en draaide ze keer op keer. The Dazz en ik hebben vaak als artiest dezelfde favorieten maar binnen het oeuvre van de betreffende artiest toch hele andere prijsnummers. Hier dus blijkbaar niet. Ook ik vind We'll Be Together een verkeerd soort dronkenmanslied en ook ik vind Be Still My Beating Heart tot de beste nummers behoren. Niet de allerbeste wat dat is in mijn ogen Be Still My Beating Heart.

Die free adapter: dat was toch dat plastieken omhulsel dat je rond die kleinere maxi-cd moest klikken hé? Heb er zo ook nog een paar liggen, waar is de tijd inderdaad

Dit moet een lapsus zijn, maar zo blijf het wel spannend.

Wat is nou zijn beste? Voor mij is dat Moon over Bourbon Street.

06. John Hiatt - Bring the Family (1987)



Blues ligt niet zo in mijn straatje. Maar er zijn uitzonderingen.
Zeker als het door muzikanten wordt ingespeeld die ook pop in de vingers hebben.

Have a Little Faith in me zou Hiatts pensioennummer worden,
maar het album is voldoende gevarieerd en doorleefd om van A tot Z te boeien.
Ook de drie opvolgers (eveneens bij A&M) bevatten hier en daar uitstekende nummers.

John Hiatt - Memphis in the Meantime

Zo strompelt Memphis in the Meantime de huiskamer binnen als een huifkar op drie wielen.
Eens je het ritme beet hebt, swingt het nummer als de beesten. Er zit voldoende country in de plaat.
De drummer laat nu en dan de zweep knallen en de cactussen staan in bloei.

Bring the Family gaat over relaties.
Van vader op zoon en van man tot vrouw.

Ik doelde puur op dit album, ik vind een paar van zijn popsingles uit de begin jaren 90 ook erg sterk. All This Time, Seven Days en (vooral) If I Ever Lose My Faith in You. Maar Russians vind ik ook nog steeds "spannend". Moon vind ik wel aardig maar niet zijn sterkste werk.

Overigens had ik net over de eerste albums die ik leerde kennen, gelijk er achter aan komt de door mij als allereerste gekochte cd-single met Have a Little Faith in Me

Memories, memories...

05. Suzanne Vega - Solitude Standing (1987)



Een goed albums is een gevarieerd album.
Aan dat criterium voldoet Vega's tweede met verve.

Tel even mee... Tom's Diner, Luka, Solitude Standing en Gypsy, vier klassiekers uit haar oeuvre.
Aangevuld met wat meer uitgesponnen of uitwaaierende albumtracks zoals de parel Calypso.

Suzanne Vega - Calypso - YouTube

Een plaat om bij weg te zinken achter de dikke kraag van je wollen wintertrui.
Met een warme chocolademelk en het onvermijdelijke tekstblad bij de hand.

Net als Paul Simon is Suzanne Vega een verteller.
Ze zet personages neer alsof zij en wij ze bij name kennen.

Beide artiesten kwam ik ook tegen op een album van Philip Glass,
waarop ze de teksten mochten leveren voor zijn eigen "pop"songs.
Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)

En als je de hoes van Solitude Standing naast die van John Hiatt legt,
zie je een artistieke gelijkenis. Platen met een gezicht, platen als een spiegel.

04. The Triffids - Calenture (1987)



Met het pastorale berglandschap van Bury Me Deep in Love en de haast lichtvoetige folkpop
van het zuiverende Holy Water deed de Australische band een hoorbare gooi naar de hitparade.

Maar het echte venijn zat in meer giftige songs als Kelly's Blues en Jerdacuttup Man.

The Triffids - Jerdacuttup Man - YouTube

Dat laatste nummer was mijn eerste kennismaking met de band.
En het kon niet anders of dit lied ging over mijn gekwelde geest in mijn gespannen lichaam.
Tot ik naderhand begreep dat een of ander veenlijk in het British Museum model had gestaan.

Model voor de song, maar toch ook wel een metafoor voor de zoekende ziel.

Ik vind Calenture een mooier album dan zijn voorganger Born Sandy Devotional
omdat de groep er meer folkelementen in verwerkt. Het geluid is breder en de plaat
zet zich zo gemakkelijker naast onder meer Ocean Rain van Echo & The Bunnymen.

Dat Jerdacuttup Man daarna overgaat in het instrumentale titelnummer is mooi meegenomen.

03. The Nits - In the Dutch Mountains (1987)



Mijn Nederlandse helden met het album van hun Europese doorbraak.
Na Nescio en Sketches of Spain was het wat stil rond ze geworden in Vlaanderen.

Gitarist Michiel Peters ging en bassiste Joke Geraets kwam.
In the Dutch Mountain werd opgenomen in een live in de studio setting.

The Nits - In a Play (Das Mädchen im Pelz) - YouTube

Met mijn excuses voor de slechte geluidskwaliteit in de link.

In a Play was de derde single van het album na de titelsong en JOS Days.
Althans in Duitsland, want in Nederland gokte men ten onrechte op The Panorama Man.
Hun Venus in Furs met een steelgitaar in de rol van de viool.

Pelicans & Penguins had ook hitpotentie.
En ik vermeld ook graag het pianogestuurde The Swimmer.

Een bijna volmaakt album van een volmaakte band.

En beide portretten hebben de hand(en) aan het hoofd. Zo hoef je natuurlijk niet in een spiegel te kijken, het kan meer open.
Tegenwoordig heb je selfies.

Volg dit topic nog steeds met belangstelling.

Ik ken het verhaal en zelden zo oneens geweest. De tweede helft van The Joshua Tree vind ik van grote schoonheid en ik ben juist van mening dat de songs gerangschikt zijn in oplopende kwaliteit.

Neemt niet weg dat ik albumtracks uit de 87 een heerlijk onderwerp vind en voor mij een feest der herkenning is.

Neen, voor mij staat de tweede plaatkant van U2 te ver weg van hun oergeluid.
Misschien verklaart dat deels mijn onvrede. Dat het te ver ligt van mijn favoriete U2 geluid.

The Joshua Tree leverde de band veel nieuw fans op die misschien meer op dat nieuwere geluid vielen. Ik herinner me een klasgenoot die prompt zijn U2 albums uit het raam kieperde bij het verschijnen
van The Unforgettable Fire. Motivering: Bono is predikant geworden en U2 is zijn ballen kwijt.

02. Midnight Oil - Diesel and Dust (1987)



En dan breekt plots de zon door de wolken.
Het gebeurde op Werchter 1990 toen dit ze dit nummer speelden.

Midnight Oil - Put Down That Weapon - YouTube

Een aanklacht tegen de kernproeven in de Stille Zuidzee.
En op die manier werd Diesel & Dust meer dan een Aboriginal plaat.
Ook hun milieubewustzijn en het pacifisme waren grote thema's.

Midnight Oil brengt geëngageerde rock die hout snijdt.

En op dit album klopten alle songs als een bus.
De productie was hoorbaar beter dan op de voorgangers.
The Dead Heart, Beds Are Burning en Dreamworld... stuk voor stuk sterke singles.

Put Down That Weapon was ook een single, al was het enkel down under.
Sometimes later ook, maar dan in een live versie, maar de hele plaats is top.

Deze plaat is met de jaren alleen maar beter geworden.
Ik heb lang getwijfeld of ik hem al dan niet bovenaan zou plaatsen.

01. Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)



Dit album blijft me toch wel erg nabij.
Met op de eerste plaatkant de lotgevallen van Brendan Perry
en op de ommezijde de esoterische klankschaal van Lisa Gerrard.

Opgepikt naar aanleiding van de sampler Lonely Is an Eyesore (1987).
Dit had ik dan weer in huis omdat ik fan was van de Schotse Cocteau Twins.

Een klasgenoot kocht meteen Spleen and Ideal en voegde daar dit nieuwe album aan toe.
Dit zette ik dan op tape. Een paar maanden later woonden we hun live concert in Brussel bij.

Dead Can Dance - Anywhere Out of the World - YouTube

Een relaas van die unieke live ervaring heb ik al vaker beschreven op YouTube.

Ik vind Within the Realm of a Dying Sun hun beste album
omwille van de ijzersterke composities, maar ook omdat hun orkestrale aanpak
nog net met een voorzichtig beentje in de rocktraditie bengelt: let op die basgitaar.

En dan is er natuurlijk ook de tekst: een adagium dat ik volledig kan onderschrijven.

Samen met Spleen And Ideal mijn favorieten van ze..alhoewel hun andere platen er ook mogen wezen

Kijk dat is nog eens afsluiten!

Voor mij hun beste plaat en dan ook nog eens gekozen voor mijn favoriete nummer van deze fascinerende band.

Mijn platen van 1987 zijn:

01. Marillion - Clutching at Straws (1987)
favoriet: Slainte Mhath

02. Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun (1987)
favoriet: Anywhere Out of the World

03. New Order - Substance (1987)
favoriet: 1963

04. Pet Shop Boys - Actually (1987)
favoriet: Rent

05. Depeche Mode - Music for the Masses (1987)
favoriet: Never Let Me Down Again

06. Bryan Adams - Into the Fire (1987)
favoriet: Remembrance Day

07. Rush - Hold Your Fire (1987)
favoriet: Mission

08. Icehouse - Man of Colours (1987)
favoriet: Man of Colours

09. Gary Numan - Exhibition (1987)
favoriet: We Take Mystery (To Bed)

10. Julian Cope - Saint Julian (1987)
favoriet: World Shut Your Mouth

Ik vermoed dat The Crossing van Big Country ook best indruk heeft gemaakt op dazzler, toen in 1987. Prachtalbum.
Fijn topic.
Mooi om Rush in jouw top-10 te zien, vigil.

Bedankt voor je reactie

Fijne plaat wel, niet zo goed in vergelijk met hun vroege jaren 80 werk (Moving Pictures en Signals) maar nog steeds meer dan de moeite waard.

1988 was mijn eerste volledige studentjaar (ik begon in oktober 1987).

Het is ook het eerste jaar waarin het (via muziekkrant OOR) ontdekken van nieuwe artiesten
en het trouw vastklampen aan mijn oude helden de inhoud van mijn platencollectie kenmerken.
Een nieuwe passie begint te smeulen: die voor het betere, Nederlandstalige lied.

Zo staan er na al die jaren nog een paar classic albums op mijn to do lijstje.
En moet ik voor dit topic een beetje schrapen om tot een volwaardig overzicht te komen.

20. Fine Young Cannibals - The Raw & The Cooked (1988)



The Raw & The Cooked is het tweede en meteen laatste album van Fine Young Cannibals.
Een groep die met een minimum aan output een maximum aan input wist te bekomen.

Hits als Johnny Come Home, hun cover van Suspicious Minds, She Drives Me Crazy
en Good Thing (beide goed voor een US nummer 1 notering) wegen voldoende door.

Fine Young Cannibals - I'm Not the Man I Used to Be - YouTube

Op deze langspeler staan maar liefst zes singles verzameld.
Er is de Buzzcocks cover Ever Fallen in Love en de twee reeds genoemde kaskrakers.
Verder tel ik ook nog I'm Not Satisfied en Don't Look Back als FYC 7" releases.

En het erg mooie I'm Not the Man I Used to Be waarin de soulvolle stem van acteur Roland Gift
mag dobberen op een soliede basis van de voormalige bassist en gitarist van ska groep The Beat.

19. The Church - Starfish (1988)



Dit album moet nog groeien. Ik heb het dan ook nog niet zo lang.
Under a Milky Way is zo'n fantastisch nummer dat ik een beetje bang was
dat het album misschien enkel maar kon tegenvallen. Maar ik las hier veel positiefs.

The Church - Reptile - YouTube

De groep klinkt een beetje als een brug tussen The Triffids en The Waterboys.
Pastorale wave, muziek die nog wortelt in de new wave, maar akoestische tinten integreert.
Er zit een folk ondertoon in de nummers en dat kan ik zeker waarderen.

18. Hothouse Flowers - People (1988)



Ik raadde dit album aan een medestudent aan op basis van een recensie.
Het leek me wel dat deze muziek, folkblues met mondharmonica, bij hem paste.
Zelf kende ik enkel de sprankelende singles Don't Go en I'm Sorry.

Hothouse Flowers - It'll Be Easier in the Morning - YouTube

Achteraf bleek hij het album steengoed te vinden, dus mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld.
Ik heb het dan ook maar zelf gekocht en zie, het verdient een plaatsje in deze lijst van 20.

Ergens tussen The Waterboys en The Triffids, waar ik ook al The Church vond.

17. Talk Talk - Spirit of Eden (1988)



Talk Talk - The Rainbow - YouTube

Prélude à l'Après-midi d'un Faune van Claude Debussy.
Daar moet ik aan denken als de ochtend gloort op Rainbow.

Spirit of Eden is een album waar men op MusicMeter niet over uitgepraat geraakt.
En ik moet toegeven dat het knap in elkaar zit. Mark Hollis goes way beyond pop music.

Maar soms dwaalt het album net iets te ver af om nog een popalbum te kunnen zijn.
Dan vraag ik me af wat het komt doen in dit aardse lijstje van 20 albums bijvoorbeeld.

Spirit of Eden heeft me emotioneel nooit zo kunnen beroeren als de bijna perfecte popplaat
It's My Life of de haast sublieme symbiose tussen pop en experiment op The Colour of Spring.

En wat is het antwoord dan, wat komt het doen in jouw overzicht terwijl het je emotioneel nooit 'zo' heeft kunnen beroeren?
Omdat het niet in een lijstje 'mag' ontbreken?

Ik vind dit album trouwens echt fantastisch en inderdaad je raakt er niet over uitgepraat. En vooral geluisterd. Het is juist gaaf dat Talk Talk de popwereld op z'n kop zette met dit album. Well done!

Het heeft me nooit zo kunnen beroeren als die twee andere Talk Talk albums
die hoger in de lijst van 20 zouden eindigen in hun respectieve jaargangen.

Ik vind het moeilijk om deze muziek naast de gewone pop en rock te leggen.
Daarom vraag ik me soms af of het wel op zijn plaats zit in zo'n overzicht.

De 1987 albums staan hier allemaal in de kast, en tot nu toe ook alles uit 1988.

Dat is ook een voorwaarde bij het selecteren: ik moet het album echt hebben (niet louter op mp3).