Nog maar eens een nieuw topic met lijstjes van favoriete nummers.

Velen kennen ongetwijfeld de budget-reeks Alle 40 Goed.
Er kwamen zowel volumes uit op naam van een artiest als per genre.
Dat leek me ook een interessante gedachte achter dit eigen topic.
Het geeft me de mogelijkheid om beide sporen te bewandelen.

En velen kennen de frustratie van het ontbreken van die paar sleuteltracks.
Daarom ben ik over de jaren zelf gaan compileren uit mijn mp3 database.

Daarbij wordt gestreefd naar volledigheid en evenwichtigheid.
Want wat je zelf doet, doe je meestal beter. Vandaar: Alle 40 Beter.

Ik hoop dat jullie het fijn vinden om nog eens mee te luisteren.
En wie weet ontdek je hier of daar een parel die nog ontbrak in je collectie.

NEW WAVE CLASSICS

Onbegonnen werk natuurlijk zonder criteria te stellen.

Ik ben opgegroeid met new wave, al zat die muziek medio jaren 80 al in zijn commerciëlere fase.
Blue Monday (1983) van New Order en Love Like Blood (1985) van Killing Joke werden top 10 hits.

Eigenlijk moet ik punk en new wave beschouwen als de wortels van de muziek
waarmee ik als tiener via de hitparade in aanraking kwam. Later bleek dat die new wave
vaak gedraaid werd in het jeugdhuis dat ik frequenteerde en waar ik eind jaren 80 zelf dj werd.

De 40 nummers die ik heb gekozen waren stuk voor stuk populair op new wave fuiven.
Ik heb ze zelf meermaals gedraaid. De dansbaarheidsfactor ligt dus hoger dan de doemgraad.

Ik bakende een ruime periode af van 1977 tot 1986 van Sex Pistols tot The Smiths.
En of dit of dat nu new wave is of niet, doet er niet toe. Ik verantwoord telkens mijn keuzes.

Naar goede gewoonte presenteer ik alles alfabetisch.

Mocht deze editie in de smaak vallen, is er altijd ruimte voor een Volume 2.

01. ANNE CLARK - Our Darkness (1984)
http://oi59.tinypic.com/2ymd1lf.jpg

Dit is één van de meest iconische new wave singles uit mijn collectie.
Our Darkness op de A-kant en Sleeper in Metropolis op de B-kant.
Meteen de twee meest bekende nummers van Anne Clark.

Our Darkness confronteert net iets meer dan het beschouwende Sleeper in Metropolis.
De elektronische muziek is van David Harrow, die lang een rol zou spelen in Annes carrière.

Our Darkness werd steevast met alleen maar stroboscopisch licht gedraaid.
Het onderstreepte de duisternis en accentueerde tevens de pulserende elektrobeat.

Tekstueel vind ik het nummer nog steeds subliem.
Want naar mijn aanvoelen zit er een verwijzing naar het werk van Ian Curtis in.

Luister even mee.

Through these city nightmares you'd walk with me
And we'd talk of it with idealistic assurance
That it wouldn't tear us apart

Dan zie ik mezelf weer als puber door de straten lopen.
Met in dat ene oor de muziek van mijn pas ontdekte liefde Joy Division.
En aan de andere kant toch ook op zoek naar de liefde van je leven.

Do you think our desires still burn
I guess it was desires that tore us apart
There has to be passion
A passion for living, surviving

En dan waren er die gesprekken met vrienden over de teksten van Curtis.
En over het leven en het avontuur van de liefde dat voor ons nog moest beginnen.

In New Orders Blue Monday zit de lijn "Now I stand here waiting..." en dan raakt de bas
even de gevoelige snaar. Een kippenvelmoment dat de afwezigheid van Ian Curtis oproept.

Universeler kan het verwijzen naar het gevoel van het weer op zichzelf terugvallen.
Dat je uiteindelijk toch altijd alleen je pad moet gaan. Dat vriendschappen volwassen worden.

En wat doet Anne Clark?

We'd keep our heads above the blackened water
But there's no room for ideals in this mechanical place
And you're gone now

"And you're gone now..."
Vervreemding is het sleutelwoord in de teksten van Curtis en Clark.

En als dan die saxofoon gaat scheuren, valt de regen met bakken uit de hemel.

Would you walk with me now through this pouring rain
It used to mingle with our tears, then dry the hopes that we left behind
It rains even harder now

Our Darkness is afkomstig van Anne Clark - Joined Up Writing (1984).
Je vindt op diverse new wave compilaties vaak een remix van het nummer terug.
Voor mij telt enkel de originele versie. Luister tussen haakjes ook eens naar Nothing at All.

Ik denk zelfs dat een trilogy tot de mogelijkheden moet kunnen behoren

02. BAUHAUS - She's in Parties (1983)
http://oi62.tinypic.com/715x0l.jpg

Met zo'n titel kon Bauhaus natuurlijk niet ontbreken op new wave fuiven.
Op de tonen van de scherpe gitaar kon je vervaarlijk kijkend over de dansvloer snijden.

De muziek van Bauhaus huisde in mijn beleving in een door mist omsluierde grot.
Tijdens het luisteren, probeerde ik zo weinig mogelijk slapende vleermuizen te storen.

She's in Parties wordt halverwege fraai opgeluisterd door een soort melodica solo.
De oorspronkelijk versie breit aan het einde nog een basloopje dat nergens naartoe gaat.
Ik hou het liever op de beknopte 7" versie. En vocaal ligt Bowie altijd wel ergens op de loer.

Ik ben eigenlijk nooit een groot fan van Bauhaus geweest.
Hun beste plaat vond ik Bauhaus - The Singles 1981-1983 (1983).
Een handvol singles die naar mijn aanvoelen wel het nodige hout snijden.

Later kocht ik toch wel het bijzonder complete overzicht Crackle.
Want Bauhaus zonder Bela Lugosi's Dead is natuurlijk niet echt compleet.
Al valt er op dat nummer bijzonder moeilijk te dansen. Dat lijkt me voor gevorderden.

She's in Parties is ook terug te vinden op Bauhaus - Burning from the Inside (1983).

Heerlijk idee weer dazzler, dit ga ik zeker volgen

Meteen ook 2 fantastische nummers. Zo'n Our Darkness is niet kapot te krijgen hé.

Vandaag niet toevallig tussen 9u en 12u naar Radio1 geluisterd? Peter van de Veire was te gast en haalde wat 'zwartzakkenmuziek' vanonder het stof

Dankjewel, Franck Maudit.

Elke feedback boodschap scherpt mijn enthousiasme.
Ik hoop dat je ervan kan genieten.

03. BLONDIE - Hanging on the Telephone (1978)
http://oi57.tinypic.com/aadc90.jpg

Blondie is een groep met veel verschillende gezichten.
Met werkelijk alle voorhanden zijnde stijlen hebben ze hits gescoord.
Punk, rock, pop, reggae, disco en rap: ga hun singles er maar eens op na.

Het puntige Hanging on the Telephone draaiden we echter zelden op new wave fuiven.
De verklaring was eenvoudig: het zat niet in de collectie van het jeugdhuis, want de song
verscheen in de Benelux niet op single. Daar koos men voor I'm Gonna Love You Too.

Dus draaiden wij het voor de hand liggende Denis (altijd goed voor een volle dansvloer).
Maar dat nummer heeft een iets te groot megahit gehalte voor dit overzichtje van 40 klassiekers.

Neen, het moet gewoon Hanging on the Telephone zijn,
de opener van hun meest complete album Blondie - Parallel Lines (1978).
Een plaat met One Way or Another, die de huidige One Direction generatie niet is ontgaan.

Op de hoes ziet stoeipoes Debbie eruit alsof ze aan de make-uptafel bij Roxy Music heeft gezeten.
Niemand bleef onbewogen voor haar sensualiteit. Iedereen wilde wel een meid als Debbie aan de lijn.

Hanging on the Telephone heb ik onlangs herontdekt. Dat nummer heeft een enorme drive die een mens probleemloos vooruit kan stuwen. Dat smachtende van de vrouw naar haar geliefde vind ik 1 van de sterkste punten van Blondie, en in dit nummer komt deze thematiek enorm goed uit de verf.

Echt heerlijke tekst

It's good to hear your voice, you know it's been so long
If I don't get your call then everything goes wrong
I want to tell you something you've known all along
Don't leave me hanging on the telephone

Echt één van mijn favorieten....ook de video, waar Debbie schittert in haar seks-appeal en visueel brengen van de inhoud van de tekst.

04. THE CLASH - London Calling (1979)
http://oi58.tinypic.com/2cy39n4.jpg

Bij The Clash twijfelde ik lang tussen het epische London Calling
en het van een onweerstaanbare danspas voorziene The Magnificent Seven.

Die laatste single was zonder meer de meest gedraaide in het jeugdhuis.
Maar om het politiek geladen London Calling kan je erg moeilijk heen, vind ik.

Het nummer markeert de overgang van anarchistische punkgeluid naar geëngageerde rock.
The Clash beheerste vele stijlen en invalshoeken en zou nog een paar albums meedraaien.

Voor ons primeerde de titel. Want Londen riep ons een paar keer per jaar.
We waren al student toen de Eurostar voor het eerst in een wip naar het platenmekka spoorde.
We bleven een dag lang in Baker Street en keerden op de tonen van Waterloo Sunset huiswaarts.
Zakken vol muziek die in het prille internet tijdperk nog lang niet online bestelbaar was.

London Calling is uiteraard te vinden op het gelijknamige The Clash - London Calling (1979).
Daarop ook het met een ongemeen vette beat onderbouwde Guns of Brixton.

dazzler rules !

Zo is dat, de beste track van haar beste album!

Helemaal leuk om te volgen.

Ik doe mee. Heb je bij de H wel Heaven 17 staan?

05. THE CURE - A Forest (1980)
http://oi57.tinypic.com/2gxr2if.jpg

In den beginne was het donker op de dansvloer.
Van bij de eerste akkoorden slopen wij naar het midden.
Als bomen met de kruinen deemoedig naar de grond gericht.

Bij elke snaar die ging trillen grepen onze handen naar een spot die oplichtte.
Het drumloopje zette ons in beweging en bomen werden mensen: het bos danste.
De baslijn zorgde voor extra mistwolken die ons zicht belemmerden.

Tussen de dansende bomen zochten wij heimelijk naar dat ene meisje,
dat er bij nader inzien nooit geweest was, tenzij in onze jongensdromen.
Zoveel romantische zielen die vielen voor A Forest van The Cure.

The girl was never there
It's always the same
I'm running towards nothing
Again and again and again and again

Natuurlijk moet je de albumversie draaien met de complete intro: anders werkt het niet.

Tot op heden blijft A Forest van The Cure talloze lijstjes aanvoeren en spelletjes winnen.
Niet in het laatst op deze muzieksite die toch vooral bestaat uit doorwinterde melomanen.
De poëtische kracht van het nummer reikt ver over genres en generaties heen.

A Forest vind je terug op de eerste mijlpaal in het oeuvre van Robert Smith.
The Cure - Seventeen Seconds (1980) herbergt ook een persoonlijke favoriet
die het meestal niet zo goed doet in de statistieken: het geheimzinnige Secrets.

Heerlijk.....I'm a teenager again !

06. DAVE BALL with GAVIN FRIDAY - Strict Tempo (1983)
http://oi61.tinypic.com/sxjihi.jpg

Er bestonden ook meer expressieve manieren om je verlangens op de dansvloer te etaleren.
Strict Tempo van Dave Ball en Gavin Friday was wat dat betreft met stip ons favoriete nummer.

Love is in the air
And my body is a flower
With lots of colours to share

Dave Ball was de snorremans van Soft Cell die in zijn eentje een heel postpunk decor
uit zijn synthesizer kon toveren. Dat hoorde je misschien niet meteen op het debuutalbum
met Marc Almond, maar albums twee en drie van het synthpop duo hebben zo hun momenten.

Dave Ball - In Strict Tempo (1983) verscheen toen Soft Cell enkel nog contractueel bestond.
Marc Almond had zijn Mamba's en Ball vond de stemmen van Gavin Friday en Genesis P-Orridge.

Aangezien al die jongens op de kunstacademie school liepen,
ontbrak het in hun exuberante muziek niet aan de nodige theatraliteit.

Quotes als 'I am aaah... You are oooh...", "We dream the things like this"
en "Fun fun, push a little harder" werden bijgevolg luidkeels mee geschreeuwd.
Een rariteitenkabinet op de dansvloer, precies zoals de makers het bedoeld hadden.

Hold my head up
Tell me I'm handsome

Wij hadden het nummer op een erg zeldzame, alleen in België verschenen 12" single.
Op Rare Tempo stond ook het andere dansbare prijsnummer van het album: Sincerity.

Mooi topic!! Ik ga het volgen!!

07. DAVID BOWIE - Ashes to Ashes (1980)
http://oi61.tinypic.com/6q8w37.jpg

Waarom zou de kameleon van de rock niet thuis horen in een new wave overzicht?
Hij is samen met Roxy Music tenslotte één van de meest geciteerde invloeden.

Hees Roxy Music zich eind jaren 70 strak maar stijlvol in tuxedo's,
dan trok Bowie een Pierrot pak aan (in 1980 ook een hit voor Bonnie St. Claire).

Do you remember a guy that's been
In such an early song
I've heard a rumour from Ground Control
Oh no, don't say it's true

In Ashes to Ashes nam Bowie afscheid van de jaren 70.
Hij maakte zelf de cirkel rond door terug te keren naar zijn allereerste alter ego.
Waren de seventies de jaren van de roes, dan maande de hele (post)punk scene aan
om terug met beide voeten op de grond te keren. Als de rook om je hoofd is verdwenen.

My mama said, "To get things done
You'd better not mess with Major Tom."

Ashes to Ashes is muzikaal een rustpunt in dit overzicht van 40 klassiekers,
maar die priemende synthesizer melodie maakte het nummer wel actueel in 1980.
Een nummer 1 hit in de UK trouwens, waar Bowie de tijdsgeest juist wist in te schatten.

Ashes to Ashes kan je samen met de hit Fashion (belangrijke titel)
terugvinden op de bestseller David Bowie - Scary Monsters (1980).

Het is dan nog maar een kleine stap van Bowie naar de hele new romantic scene.
Maar vermits ik die muziek eerder als pop omschrijf en dus niet in deze editie opneem,
eindig ik met een linkje naar het kleine broertje van Pierrot: Visage - Fade to Grey (1980).

Ik ben toch benieuwd wat precies de insteek is. Gaat het om persoonlijke favorieten, of...?

Ondanks de kwaliteit die er in de lijst zit, zijn de eerste paar nummers (op 1 na) allemaal grote wave-klassiekers waarbij mij de meerwaarde van andere al bestaande (new wave georiënteerde) lijsten.

De insteek kan je lezen in de tweede post van dit topic.

Het zijn inderdaad vooral grote klassiekers, waarbij ik een persoonlijk commentaar schrijf.
In mijn kluis wacht ook nog een volume 2 met 40 klassiekers die het net niet haalden
en volume 3 met 40 meer persoonlijke favorieten die nog niet aan bod kwamen.

Maar nu loop ik wel heel ver vooruit op eventuele zaken.
Dit topic wil op termijn ook ruimte bieden aan uiteenlopende genres.

Niet dat ik afbreuk wil doen aan dit topic - integendeel zelfs. Maar ik kijk hier nu reeds naar uit:

08. DEPARTMENT S - Is Vic There? (1981)
http://oi62.tinypic.com/2uylrih.jpg

Een telefoongrap van Monty Python en een weddenschap.
Meer was er niet nodig voor Department S om een plaatje op te nemen.

Is Vic There? werd een culthit en bij ons in het jeugdhuis was de vorige generatie
zuinig geweest op de aanschaf van new wave. Wie wave wilde draaien, bracht dat zelf mee.

In het vak van de letter D zat wel dat plaatje van Department S, compleet grijsgedraaid.
Want dj's zonder new wave collectie draaiden uit armoede Is Vic There? om ons te plezieren.

The night is young, the mood is mellow
And there's music in my ears
Say, is Vic there?

En wonderwel, je kon er vaak de dansvloer mee doen volstromen.
Omdat de gitaren er zo heerlijk in likten en die ouwe rockers meededen.

O ja, die telefoongrap van Monty Python hebben jullie nog tegoed: Mr. Phone-In.
Enkel te vinden op de LP Matching Tie and Hankerchief (niet in de televisiereeks dus).

ps. Er bestaat ook een Franstalige versie van de single. Over culthit gesproken.

Kijk, dit is nu eens een eigenzinnige insteek!

In meerdere jeugdhuizen een culthit trouwens, schitterend nummer. Had het in geen tijden gehoord. Wederom van harte bedankt.

09. ECHO & THE BUNNYMEN - The Killing Moon (1984)
http://oi59.tinypic.com/313g17l.jpg

Als de wolf in de man is, moet hij af en toe eens goed kunnen uithuilen.
Geen song is daar beter voor in de wieg gelegd dan The Killing Moon.

Fate
Up against your will
Through the thick and thin
He will wait until
You give yourself to him

Ik heb deze vroeger nooit gedraaid omdat ik Echo & The Bunnymen
als een groep beschouwde die niet aan mij besteed was: hoe fout kon ik zijn?
Als ik de klok kon terugdraaien, dan stond ie zonder twijfel op mijn playlist.

Ian McCulloch is een groot zanger. Zijn stem en die van Depeche Mode's Dave Gahan
lenen zich uitermate tot meebrullen. En dat meezingen werkt in zekere zin bevrijdend,
zoals ook bezongen wordt in het lied Shout van Tears for Fears (nog zo'n stem).

In starlit nights I saw you
So cruelly you kissed me
Your lips a magic world
Your sky all hung with jewels
The killing moon
Will come too soon

Snakken naar de volmaakte liefde en tegelijk weten dat je die nooit kan bewaren.
Het glijdt als zand tussen je vingers of als water dat je krampachtig tracht vast te houden.
Zoals de metafoor zegt: alleen met open handen kan je de liefde koesteren.

Maar als de maan vol is, breekt het uur van de wolf weer aan.
En wanneer de begeerte de tanden zet in haar prooi, is het game over.

The Killing Moon staat op Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984),
samen met andere prachtnummers als de overige singles Seven Seas en Silver.
De violen zorgen voor voldoende opklaringen aan de hemel: postpunk wordt pop.

10. ELVIS COSTELLO - Watching the Detectives (1977)
http://oi61.tinypic.com/n1s42h.jpg

Hoe vet wil u ze op uw bord, de drums en bassen?
De bebrilde kok voegt deskundig nog een splijtend keyboardgeluid toe.

Geen new wave overzicht zonder een bezoekje aan het onvermijdelijke Stiff label.
Toonbeeld van de independents die het net iets langer uitzongen dan veel van hun punkgenoten.
Costello was er artiest van het eerste uur, al verkaste hij zich snel om een breder publiek te bereiken.

Watching the Detectives flirt met reggae en de manier waarop new wave artiesten
reggae en ska vormgaven zou er mee voor zorgen dat deze muziek een blank publiek vond.

Costello's aanpak is behoorlijk assertief en gedreven, vandaar het etiket "angry young man".
De vernieuwing zat dus in de muzikale vormgeving (stijl) en minder in het scheppen van een genre.
Meteen stuiten we op de kern van de discussie: new wave is niet zozeer een genre, wel een mentaliteit.

Labelgenoot Jona Lewie gebruikte zijn ervaring als barpianist om een reeks kleurrijke singles
af te leveren die bijna stuk voor stuk flirten met diverse muzikale genres en doorspekt zijn met humor.
Op You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties steekt hij de draak met zwartgallig feestgedrag.

Van het debuut van Elvis (1977) tot het tweede, door hem geproduceerde album van The Pogues (1985).
Wave met humor, een onafhankelijk platenlabel met een missie: If it ain't Stiff, it ain't worth a fuck.

Elvis Costello... enerzijds heb ik het gevoel dat ik veel meer van hem moet leren kennen, anderzijds vraag ik mezelf altijd af "is dit het?" als ik eens wat van hem probeer. Dit nummer bleek bij beluistering dan weer een positieve uitzondering.

Het zal niet de eerste Britse artiest zijn waarbij het kwartje pas veel later valt.

Ik heb hetzelfde probleem met Costello: te veel gezichten in één carrière.
Voorlopig red ik me met een singles collectie uit zijn periode 1977-1986 en Spike (1989).

Ik kocht ook nog de twee opvolgers van Spike (alle drie voor een prik in een 2CD deluxe uitvoering).
Maar het beluisteren van die twee albums is er (nog) nooit van gekomen.

11. FAD GADGET - Collapsing New People (1984)
http://oi62.tinypic.com/z6fqb.jpg

We kloppen even aan in de beroemde Hansa studios van Berlijn,
alwaar Daniel Miller en de artiesten van zijn Mute label kind aan huis waren.

Enkele metaalslagers van Einsturzende Neubauten leverden een bijdrage.
En geluidsingenieur Gareth Jones was van de partij, waardoor het niet zo gek is
dat de bescheiden hitsingle Collapsing New People aan Depeche Mode doet denken.

Fad Gadget is één van de eerste artiesten die Miller onder contract neemt
en van 1980 tot 1985 is hij samen met DM de sterkhouder van het indie label.
Einsturzende Neubauten en Nick Cave & The Bad Seeds nemen later die fakkel over.

Op new wave fuiven werd steevast uit twee nummers van de illustere Frank Tovey gekozen.
Die andere klassieker bewaar ik voor een volgende editie. Collapsing New People is nu aan de beurt.
Een single met hitpotentie en terug te vinden op het minder evenwichtige album Fad Gadget - Gag (1984).
Dan is Fad Gadget - Under the Flag (1982) een beter verteerbare plaat om in te stappen.

Exaggerate the scar tissue
Wounds that never heal
Takes hours of preparations
To get that wasted look

Toch een onverbloemde sneer richting de new romantic en gothic scene, lijkt me.

Dated - collapsing new people
Watch them, collapsing

De muzikale carrière van Mute baas Daniel Miller beperkte zich tot één single.
Wel meteen een klassieker die al snel door Grace Jones werd opgepikt en gecoverd.
The Normal - Warm Leatherette (1978)