Ja had ik gelezen id: het o ja dat album is er ook nog voor jou..

Neeee Little America staat veel te laag

1 van mijn favorieten van Reckoning, wat al 1 van mijn favoriete REM-albums is. Aaaaahhh !!!!
Vreemd genoeg vind ik op Reckoning net Don't go back to Rockville 1 van de zwakste nummers.

Vond ik ook jarenlang, maar kan hem nu wel goed hebben. Zeker geen hoogtepunt op Reckoning, maar wel gewoon een lekkere (radiovriendelijke) single zoals ze er later nog veel meer zouden maken

142. You (Luigi 134, Johan 144)




Speaking of album-closers , hier is de albumafsluiter van Monster, toch wel het buitenbeentje binnen hun discografie. Dit album werd destijds flink afgeschreven (niet door iedereen natuurlijk), maar 2 decennia later doet dit album het bij menigeen een stuk beter dan destijds. Ik vond zelf het album bij uitkomen al killer, al waren de laatste paar tracks voor mij ook een kleine brug te ver als jonge tiener .
Albumopeners, albumafsluiters, ik ben er dol op. Albumafsluiters zijn vaak een bepaald soort nummers, vaak wat langer, rustiger of uitgerekter, alsof ze t erom doen . Je ziet het ook bij Nevermind en Meat Is Murder bijvoorbeeld en talloze andere albums, echt een album afsluiten.

You is er ook zo een, na de rest van de vervreemdende plaat is dit toch wel vervreemding in het kwadraat (bad rhyming i know ). Het is een langgerekt nummer, met vervreemdende lyrics en zang, waar ik niet altijd evenveel van begrijp, maar dat is misschien ook wel de bedoeling. Verder die heerlijke laidback gitaarsound van Buck met al die lagen en de dreinende bas van Mike Mills.

Let the sun beat through the clouds,
Let me kiss you on the mouth.
All my childhood toys with chew marks in your smile.
Let me hold your syrup close to mine.
Let me watch you, Hollywood and Vine.
And I want you like the movies, touch me now.
I love you crazy, just keep on.
I love you madly, just keep watch.
You wipe my lips,
You turn me on.
My attentions are turned to you.

Een mooie beschrijving van het nummer op het web:

...an oddly powerful piece of sci-fi eroticism, with Buck's layered guitars uncoiling around the red sodium light throb of Mill's tremolo bass. "You wipe my lips, you turn me on" sings Stipe. "Let me hold your syrup close to mine", he croons. Is this the consummation of his 'Crush With Eyeliner'? Ending in the hum and scrape of amp noise, 'You' sees the cyborg Frankenstein's monster from that song find its post-human soul.

En we zijn redelijk eensgezind over de positie van dit nummer, jullie hopelijk ook

Ik heb een wat moeilijke relatie met Monster. Het is geen plaat die ik uit mezelf snel opzet, en soms denk ik dat mijn 4* wat te hoog zijn. Maar dan luister ik er weer een keer naar, en snap ik weer onmiddellijk weer waarom ik de plaat zo hoog heb ingeschat. Dit nummer is een goed voorbeeld van de hypnotische kracht van die plaat.

Mooi gezegd
Morgenochtend gaan we verder..met een nummer van Monster weer, welke zou dat zijn

141. King Of Comedy (Luigi 75)




Dit is m dus. Misschien wel het meest eigenaardige nummer uit hun discografie. Toen het album net uitkwam moest ik er erg aan wennen, ik vond het raar en nep, maar ja daar gaat het nummer ook over . De meeste mensen hebben het meest moeite met dit nummer van Monster. Inmiddels ben ik m erg gaan waarderen. Het is een erg lekker nummer, met een lekkere groove en mooie vrouwelijke achtergrondzang. De tekst is gelieerd aan de gelijknamige Scorsese-film. In de film doet de hoofdpersoon er alles aan om rijk en beroemd te worden (een van de belangrijke thema's ook van het album), tot criminele activiteiten aan toe.
Michael's stem klinkt hier heel blasé, de gitaar is lekker groovy, een fijne drumloop en een gewoon erg lekkere cheesy feel

Make your money, make it rich
Make it young and make it quick
Make your money on the jukebox, baby,
It's pick up sticks,
Make your enemies, make your moves
Make your critics fumble through
Make it smart and make it schmooze
Make it look easy

I'm not king of comedy,
I'm not your magazine,
I'm not your television,
I'm not your movie screen
I'm not commodity

Op het web:

"King Of Comedy” speaks to a deep ambivalence about the singer’s motivation, and a conflict between self-image and public image. In a way, it picks up where “Turn You Inside-Out” leaves off, with a performer who has become acutely aware of the power he wields over an audience, and attempting to feel out a way to hang on to it while clinging to his dignity, ethics, and pride. At the end, when he repeatedly exclaims “I’m not commodity,” the emotional meaning seems to vacillate between mourning his complicity in the creation of his celebrity, and putting on a show of false modesty.

King Of Comedy en You zijn volgens Michael Stipe zelf ook de 2 minste of minst goed uitgewerkte songs van het album, maar ik ben erg blij met allebei

140. Around The Sun (Luigi 91, Johan 181)




En weer een albumafsluiter, dit keer van het gelijknamige album. Around The Sun is ook mijn minst favoriete R.E.M album, maar het heeft zeker zijn momenten en schoonheid en dit nummer is er een van. Mooi pianowerk, mooie upbeat lyrics en zelfs een stukje "haunting" strijkers. Halverwege slaat het nummer wel om, wat ik peroonlijk wat jammer vind, tot dat moment is het een prachtig nummer, daarna wordt het wat gewoontjes. De lyrics kun je op meerdere manieren uitleggen, ook politiek in de zin dat volgers leiders zouden moeten worden om "Change" aan te brengen. In die tijd werd het woord "Change" te pas en te onpas gebruikt in de Amerikaanse politiek.

Peter Buck over het album Around The Sun:

This is what R.E.M had been moving toward since Berry’s exit. Up and Reveal were reflections of a band in search of a new identity; those records had their share of hits and misses, but Around The Sun suggested that R.E.M.’s quest for a viable second act might ultimately be a failure. Disaffection and insecurity are the binding principles of this period, but on Sun, a palpable feeling of hopelessness entered the mix. As Buck later told Spin, “we had been stuck in this downward spiral for a while,” and Around The Sun was rock bottom.

“It’s not until the last record that I felt the wheels were starting to come off,” he told Michael Azerrad in Spin. “We got into this process where we would just book a huge amount of time in the studio and go in and fiddle around. And it drove me nuts, it was kind of like the war in Iraq—we don’t know why we got in there, we don’t know how to get out, and we don’t know what we’re trying to accomplish. If it had been the best record we’d ever made and everyone said it was Pet Sounds, I could put up with the eight months in the studio and the frustration. But it wasn’t.”


Over de song op het web:

“Around The Sun” is the first title track of R.E.M.’s career, but ironically, it’s not particularly representative of the album that bears its name. Whereas much of the Around The Sun album leans on adult contemporary balladry and synthetic gloss, “Around The Sun” the song comes off like a hybrid of the folksy jangle of the band’s IRS period and the solemn beauty of Automatic For The People. It’s one of the few unqualified successes on the record; a number that allows the band to play to some of their greatest strengths as songwriters and as musicians. If much of the problem with Around The Sun comes down to the group overworking their material out of a fear of repeating themselves, this song shows just how unnecessary it is for them to be anything but themselves. It also goes to show how that impulse can lead to self-sabotage — there’s a moment halfway through “Around The Sun” where the tune could either get bigger, like “Man On The Moon,” or sorta drift away into a gentle reverie. They opt for the latter, and though it’s definitely quite lovely, it’s hard not to get the feeling that they deliberately kept the song from reaching its full potential.

139. Bandwagon (Johan 96, Luigi 174)

Nu weer tijd voor een wat ouder nummer, de b-side van de 1985 single Can't Get There From Here en een van de beste nummers op de compilatie Dead Letter Office. Het nummer werd mede-geschreven door Michael's zuster Lynda Stipe, die met haar eigen band Oh-OK ook een aardige discografie heeft opgebouwd trouwens. Het is een van de vrolijkste nummers van R.E.M., waarin Stipe zich op humoristische wijze beklaagt over het groeiend aantal bandjes dat trachtte R.E.M.'s snel gevonden succes te kopiëren. Een van R.E.M.'s meer goofy nummers ook, eigenlijk de eerste in zijn soort, en wat dat betreft een voorloper van latere successen als Stand en Shiny Happy People.

There's lots of room for you on the bandwagon
The road may be rough, the weather may forget us

Look at all the flags and all the banners waving
Open up our arms, a magic kingdom, open-armed and greet us all
This is some parade, yesiree Bob!

Lekker, King of Comedy. Na Circus Envy, Let Me In en Crush With Eyeliner toch wel mijn favoriet van Monster. Voor mij het eerste R.E.M.-album dat ik goed leerde kennen.

138. Bittersweet Me (Luigi 95, Johan 173)




Na Zither het eerste "echte" nummer van New Adventures In Hifi. Dit is de 2e single van dat album, het werd in de US een grotere "hit" dan eerste single E-Bow The Letter. Ik vind het zelf een van de mindere nummers van het album, zeker vroeger, later ben ik het beter gaan waarderen. R.E.M. heeft dit nummer (vreemd genoeg) nooit live ten gehore gebracht.

Michael: It really is about a teenage, or if not exactly or always teenaged, a raw or unformed desire...

Het is een redelijk simpele, rauwe rocker, met een mooie tekst, die weer op verschillende manieren uit te leggen valt. Volgens mij gaat het over iemand die in een niet zo fijne relatie zit en niet meer op een bepaalde manier daarin wil leven.

"You're so bitter," your complaint
I can't give you anything
I don't know who you're livin' for
I don't know who you are anymore

I'd sooner chew my leg off,
Than be trapped in this
How easy you think of all of this as bittersweet me


Iemand op het web:

I think it's about being tired with your situation (touring non-stop, perhaps--"move across the earth"), but nobody understands what's so bad about it.. they think you're just complaining (bittersweet) (it's just surface cracks, with nothing underneath). but in actuality, he has valid gripes (which go unstated), leaving the song more universal.


Iemand anders:

...i'ts verses have the mild jangle of “old school” R.E.M., and it probably seemed like a good idea to reach out to older fans who were mostly alienated by the sound of Monster.

Yeah, so, all of that seems great on paper, and it’s a good catchy tune. But it didn’t work, and that lack of success seems to have retroactively tainted the song. In the context of Hi-Fi, it’s purely a case of a good song getting overshadowed by some seriously GREAT songs. In the marketplace, it was just another nice R.E.M. song when they needed something extraordinary in order to ward off a major commercial backlash. In retrospect, it really didn’t matter which singles were chosen from Hi-Fi — a large chunk of their mainstream audience was just looking for a reason to bail on them, and frankly, a lot of them had already jumped ship shortly after Monster came out. “E-Bow The Letter” was too solemn and arty, “Bittersweet Me” was too ordinary, “Electrolite” was too late. Hi-Fi had the songs, but it had no cultural moment.

Verder weinig aan toe te voegen, behalve dat het dan wel een mooie videoclip heeft

137. Pretty Persuasion (Luigi 130, Johan 137)




Volgens mij de 4e keer dat een song van Reckoning langs komt. Gaan sommigen vast niet blij mee zijn met deze relatief lage positie . Maar, alhoewel ik het een mooi nummer vind, er mist iets aan. Misschien iets meer power of overtuiging zou dit nummer goed gedaan hebben, naar mijn mening. Het is wel een mooi jangle-nummer verder.
Ze speelden dit nummer al live in 1980 en het was Mitch Easter's (producer) idee om het nog eens op te nemen voor Reckoning (ook al had Michael geen zin meer om deze "oude" song op te nemen, maar het was live een fan-favourite, dus hij dacht misschien ook "what the heck" ).
Het was geen single verrassenderwijs, ook al wordt dit wel gezien als een archetypische R.E.M.-anthem.
Het nummer is gebaseerd op een droom van Michael waarin hij de hoes fotografeerde van The Rolling Stones' nieuwste single, geheten Pretty Persuasion .
Het nummer doet muzikaal een beetje denken aan Todd Rundgren en The Byrds. De janglegitaar vind ik in dit nummer het hoogtepunt.
Dit nummer zou ook het startpunt zijn voor het latere Accelerate album, klinkt logisch want daar staan ook wel een aantal soortgelijke rockers op.


Een mooie beschrijving op het web:

It doesn’t even matter what you think Michael Stipe and Mike Mills are singing on “Pretty Persuasion” so long as you catch the title phrase.  The composition jerks back and forth between gorgeous, sunny cascading harmonies and moody tangents, basically seducing the listener with its beauty before revealing something a bit more dark and sinister. Y’know, just like the people in the lyrics. Michael has fun with his pronouns in this number, intentionally obscuring the gender and sexuality of the song’s subject to the point that I wonder if it was always intended to evoke a sense of deep confusion with regards to sexual orientation.

136. Fireplace (Johan 108, Luigi 159)

Het derde nummer van Document in de lijst betreft Fireplace, afkomstig van de 'vuur-b-kant' van die plaat. Het alombekende 'fire!' uit The One I Love, het 'firehouse' uit afsluiter Oddfellows Local 151 en dit opzwepende Fireplace allemaal op EEN kant. Het vuur als catharsis, en nergens is dat duidelijker dan in dit nummer. Een rituele verbranding, waar de stoelen, de vloer en zelfs de muren het vuur ingaan, maar er ondertussen gewoon gedanst blijft worden. De tekst zou gebaseerd zijn op een speech van Shaker-leider Mother Ann Lee uit de 18e eeuw, een sekte die ook bekend stond om zijn rituele dansen.
Het muzikaal opmerkelijkste aan dit nummer is ongetwijfeld de sax-solo van Steve Berlin van Los Lobos. De saxofoon werd in de 80s veel gebruikt in smoothe slow-ballads en het heeft hier daarom wel wat subversiefs. Ik vind het een mooie vondst en het maakt het geheel nog maniakaler.

135. Stumble (Johan 98, Luigi 167)




It was round about midnight, Hipster Town

Ik zei eerder dat we nog geen songs hadden gehad van Murmur, Green en Out of Time, maar daar behoorde Chronic Town uiteraard ook toe. En zeer terecht, want de kwaliteit van deze debuut-EP is over de gehele 5 songs erg sterk. Stumble is misschien wel de meest archetypische vroege R.E.M.-song. Een tijdloze song ook, en knap hoe R.E.M. al met zijn eerste release een unieke en tijdloze sound wist te produceren. Ik heb eigenlijk nooit een band gehoord, zeker niet van voor 1982, die er ook maar enigszins op leek. Een sound die gekarakteriseerd wordt door heldere (jangle)-gitaren, doffe drums en ingetogen zang, met bovenal onbegrijpelijke en onverstaanbare lyrics. Een hypnotiserende, dromerige sound, die ze zouden perfectioneren op Murmur.

Wat de lyrics betreft zong ik jarenlang vrolijk 'Father Jane' mee in het refrein. Jaren later, toen internet begon, bleek op lyricssites dat het 'ball and chain' moest zijn, waar ik me niet echt in kon vinden. Gelukkig kwam Mike Mills nog weer wat later met de verklaring dat het 'fallen chant' moet zijn! Bij deze dus!

We'll stumble through the yard
We'll stumble through the yard
We'll stumble through the A P T
We'll stumble through the yard

Force fields, explorer racing home, the ancient star
Yellow mixed with golden hue, scan the graveyard, dead there be
Fallen chant! Fallen chant! Fallen chant!

Of zoals Eddie Vedder tijdens de introductie van R.E.M. in de Rock 'N Roll hall of fame zei:

I listened to Murmur 1260 times that summer, because i had to know what the fuck Michael was saying.

134. The Wake-Up Bomb (Luigi 76, Johan 186)




De 3e keer dat een nummer van New Adventures In Hifi langs komt. Wat mij betreft ook een van de betere. Het is het 2e nummer van het album en het knalt er meteen machtig in vanaf de eerste seconde. Lekker ruige gitaar en Michael brengt zijn lyrics met uitgesproken zang.
Vooral de verzen kunnen me erg bekoren, het refrein een klein tikje minder, maar tegen het einde knallen we er weer lekker uit, net zoals het begon.

Michael noemt het een van de weinige "glam" songs die ze schreven, naast Crush With Eyeliner en Supernatural Superserious. T. Rex, Slade en New York Dolls waren van grote invloed op de leden van R.E.M.


Oh, the wake-up bomb
My head's on fire and high esteem
Get drunk and sing along to Queen
Practice my T-Rex moves and make the scene
Carry my dead, bored, been there, done that, anything.


Een mooie beschrijving op het web:

“The Wake Up Bomb” is essentially the dark side of “Crush With Eyeliner.” Whereas the latter is a celebration of creativity and affectation, the former is sung from the perspective of a vain, vapid person who fashions himself into the image of a star for the sake of being famous. It’s rock music as nothing more than a game of dress-up and make believe, and the work of inspired musicians reduced to a string of empty signifiers.

Stipe’s character is petulant, self-congratulatory, and ambitious in all the wrong ways, but he’s also a bit disillusioned and disgusted by the thing he has become, though not enough to change. The lyrics are not extremely judgmental, but the protagonist of the “The Wake Up Bomb” is certainly one of the more bitter and unflattering characters presented in an R.E.M. song, along with the “Sad Professor,” the creepy sociopath of “I Took Your Name,” and the defendant in “Diminished.”
It could be that the lyrics find Stipe imagining himself as the pop star he could have been if he was ever able to repress his distinct, quirky personality.

133. Hope (Johan 90, Luigi 171)




Wat mij betreft begint Up eigenlijk pas echt bij Hope. De eerste twee songs vind ik niet veel aan, en Suspicion is ook wat te lang(dradig) om als openingstrack te dienen. Hope is de eerste spannende en geslaagde post-Berry-song. Vanaf Hope tot en met afsluiter Falls to Climb vind ik Up ook gewoon een uitstekende plaat! Hope vind ik zeker tekstueel een van Stipe's allermooiste. Een tekst gericht aan een ernstig zieke vriend, die als gevolg van zijn ziekte zowel wetenschap als religie ernstig in twijfel trekt. De frasering is uiteraard schatplichtig aan Leonard Cohen's Suzanne, die derhalve, om problemen te voorkomen, ook als componist genoemd werd. Maar een cover kun je het natuurlijk moeilijk noemen.

You want to trust religion
And you know it's allegory
But the people who are followers
Have written their own story.
So you look up to the heavens
And you hope that it's a spaceship
And it's something from your childhood
You're thinking don't be frightened

You want to climb the ladder
You want to see forever
You want to go out Friday
And you want to go forever.
And you want to cross your DNA
To cross your DNA with something reptile.
And you're questioning the sciences
And questioning religion
You're looking like an idiot
And you no longer care.
And you want bridge the schism,
A built-in mechanism to protect you.
And you're looking for salvation
And you're looking for deliverance

You want to climb the ladder
You want to see forever.
You want to go out Friday
You want to go forever

Hope: een miskende R.E.M. klassieker, die had toch wel in de top 100 genomen

Mee eens

Wake-Up-Bomb
Zou wel eens mijn meest gedraaide R.E.M.-nummer kunnen zijn. Ze speelden het in 1995 op de MTV Music Awards (een jaar voor het uitkwam) en heb de video-opname daarvan grijsgedraaid...

Hope is ook prachtig!

Zo dan. Nog niet eens in de top 100 en wat een nummers komen we al tegen!

nee dat ben je niet anders had je hem zelf niet op de 177ste plek gezet

heeft Johannes trouwens niets beters te doen in Italia dan hier berichtjes plaatsen

Ja..maar naar gelang de lijst vordert en je nummers weer meer luistert kan het voorkomen dat je n beetje van mening verandert wat sommige nummers betreft

Ms over 2 jaar nog ns een top 200 doen

En wat dat andere betreft kan hij beter zelf antwoorden

Maar je weet toch dat muziek net zoiets is als zuurstof, van levensbelang

Ja, heel herkenbaar. Een lijst (zeker in dit soort groottes) is eigenlijk nooit af.

Ik had gelukkig al een paar stukjes voorbereid voor mijn vakantie, kwestie van knippen en plakken dus. Maar zou zomaar kunnen dat jullie aan het einde van de week even verstoken blijven van updates.

En ja, Hope had wel in de top 100 gemogen

Het is niet anders, we komen er wel overheen

Nog groot feest gister aldaar of heb je er weinig van meegekregen?

Zeker, niet alleen vanwege de zege, maar vooral omdat het tegen het 'grote' België was, was de feeststemming groot

132. Departure (Luigi 105, Johan 155)




We gaan hard nu met de New Adventures, maar dit is er wel eentje hoor. Drie en een halve minuut heerlijk aan een stuk door rocken. Hetzelfde ruige gitaargeluid als in The Wake-Up Bomb en Michael die helemaal los gaat, hij had er vast zin .
Het album zelf gaat veel over reizen en touren getuige ook de teksten, zo ook bij deze:

Just arrived Singapore, San Sebastian, Spain, 26-hour trip.
Salt Lake City, come in spring over the salt flats.
A hailstorm brought you back to me.


Een mooie beschrijving op het web:

"Departure” has three verses, and though each seems to be coming from a very different place, they all arrive at the same point:  No matter what you do or how hard you try, there’s no way to fit every experience into one life.  The world is too big, life is too short, and some things just aren’t meant for everyone. It’s a bittersweet realization, but amid the song’s rapid-fire blast of free-associative lyrics, Michael Stipe slips in some pretty simple advice on how to deal with the limitations of mortality: “Go, go, go, yeah.”


Uit de biografie Perfect Circle:

Set to a bluesy guitar riff that would have been at home on a ZZ Top album, "Departure" kicked off with subject matter considered equally taboo by iconoclasts like R.E.M.: on-the-road reportage.
"Just arrived Singapore, San Sebastian, Spain, 26-hour trip" Stipe half-shouted, half-sang , before veering into fragmented references to Rolling Stone economics reporter William Greider and the chemical ptomaine. The title "Departure" was shared with a poem by Arthur Rimbaud, Patti Smith's favourite poet; not so coincidentally, Stipe spoke for the first time to his icon Patti Smith from "an anarchist bookstore in San Sebastian", and, completing the circle R.E.M. introduced "Departure" in that same city, on the opening night of the European tour. "Departure" could be seen perhaps as a counterpart to "Little America" from 1984, the group's travelling perspective having shifted over a decade from a beleaguered van following the highway to first class cabins crossing entire continents. "I like the way that song particularly captures the feeling of being on tour" says Peter Buck. "You're always looking out a window somewhere. For me, it always brings back other trips I've taken".

131. Low Desert (Luigi 114, Johan 143)




En we gaan vrolijk verder met Hi-Fi . Dit is het voorlaatste nummer van het album. Je kunt het er ook wel aan af horen dat we het einde van het album naderen, want dit is een heel laidback doch mooi nummer.
Ook dit nummer gaat over reizen en over wat je tegen kunt komen onderweg. Het heeft een mooie feel en je waant je ook echt wel in de woestijn.

There's a radio tower that's egging me on
Back to the place where you never belong.
Where people thrive on their own contempt.
Whatever meaning is long gone, spent.
If you had to guess or make a bet, 
Would you place yourself inside of it?
The mountains yawn, the clouds let out a sigh.
"Tricked again."
Let go, okay. (hey, hey, hey, a hey hey, a hey, hey hey, hey).


Iemand op het web:

If New Adventures In Hi-Fi is a sort of travelogue, and “Zither” is the sound of aimless downtime between destinations, “Low Desert” is the song about actually being on the road, moving down endless highways. It’s not about being in a traveling band — it’s pretty clearly about a person driving on their own, and finding their way out of something or other. There are hints about what they are leaving behind, but it’s not as important as the fact that they’re moving on to something else. Some albums have title tracks, but “Low Desert” is more like the cover track of Hi-Fi — its title matches the arid expanse of the front sleeve on a literal level, but the photograph also evokes the same feeling of restlessness and wanderlust as the rickety, spacious sound of the song.