Ik kan nog niks verklappen maar ik vind Horse to Water eigenlijk nog wel wat minder dan DJ. Maar of ze de lijst gehaald hebben...

We zullen na afloop nog wel een bubbling under van de afvallers doen

149. Wall of Death (Johan 113, Luigi 178)




Een cover van Richard (en Linda) Thompson. Als I'm Your Fan (zie nr 161) de moeder aller tribute-albums is, dan is Beat the Retreat zeker een mooie zoon of dochter. Alle ingredienten voor een mooi tribute-album zijn aanwezig: Uitstekend songmateriaal van een geweldige songwriter, mooie covers van uiteenlopende artiesten (van Bob Mould tot Bonnie Raitt, Dinosaur Jr tot David Byrne), en een mooie cover van R.E.M De keuze voor Wall of Death is wel opmerkelijk te noemen. Wall of Death is het laatste nummer van Richard en Linda's grote echtscheidingsplaat Shoot Out the Lights. Maar zoals bij vrijwel al hun covers weten ze zich het nummer helemaal toe te eigenen. Het is meer uptempo dan het origineel, en hoewel ik het origineel later zeker erg ben gaan waarderen, prefereer ik toch deze cover. Een van hun allerbeste covers van een band die toen op de toppen van hun kunnen was.
Het nummer zou ook verschijnen als b-side van E-Bow the Letter.

148. Indian Summer (Luigi 126, Johan 158)




"While we're at it" nog maar een cover . Dit keer van de Amerikaanse Indie/Twee Pop band Beat Happening. Van deze band hebben ze ook Red Head Walking gecoverd, maar of die in deze lijst staat .
Ik vind zelf het origineel een erg prachtig nummer, maar R.E.M. komt zelf ook wel met een mooie, iets langzamere VU-achtige versie.
Ik vind sowieso wel dat R.E.M. een goede smaak qua bands en covers heeft

Beat Happening was een succesvolle band van midden jaren 80 tot begin jaren 90, vooral bij de muziekcritici. Volgens mij zijn ze onder het grote publiek niet echt heel bekend geworden.
Dat is wel anders in de Indie/Twee scene, daar zijn het echt grootheden en pioniers.

Een stukje in een artikel geheten Twee As Fuck op het web:

It's just four notes and some barely there drums, but "Indian Summer" is magnificent, and haunting enough that a surprising number of indie bands have wound up covering it. (Dean Wareham, of Galaxie 500 and Luna, called it "indie's 'Knocking on Heaven's Door'-- everybody's done it.") The imagery is all pastoral beauty-- "breakfast in cemetery, boy tasting wild cherry"-- but there's a sense of impending loss in there that's kind of devastating: When Calvin goes hushed and sings "we will never change," it's like he's trying to make the summer last forever.

Kortom echt wel een anthem voor het fenomeen Indian Summer. Johan heeft "Our Secret" van ze nog gespeeld in het 1984 jaarlijstentopic, dat is hun eerste single (sowieso zoeken we nog mensen die zin hebben om wekelijks hun top 20 lijst te maken voor dat fantastiche topic, 1985 inmiddels, maar in de andere jaren is iedereen ook van harte welkom. Het is een ideale manier om verborgen schatten uit de muziekgeschiedenis te leren kennen).

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> 1985 - singles, eigen hitlijsten en besprekingen

Tot zover mijn wervingspraatje . Check zeker ook het origineel van deze fijne Twee-band

R.E.M.'s versie is te vinden op de promo van Hollow Man en verder op de eerder genoemde 2e Rarities Comp. van Warner Bros. (die sinds kort mysterieus verdwenen is van Spotify ).

147. Strange (Johan 126, Luigi 157)




Het is covers-day vandaag, want ook ons derde nummer van de dag is een cover Maar wel een albumtrack dit keer, het tweede nummer van Document dat voorbij komt. Strange is een geweldige cover van Wire, zo goed eigenlijk dat je eigenlijk niet doorhebt dat het hier een cover betreft. De gitaarsolo is typisch Peter Buck, de koortjes typisch Mike Mills, en Michael Stipe trekt de tekst ook nog eens naar zich toe met de lyric change van 'Joey's nervous' naar 'Michael's nervous'. Van de creepy paranoia van het origineel blijft weinig over, in de R.E.M.-versie is het een puur power-rock-festijn, een heerlijke opmaat voor It's the End of the World as We Know It (And I Feel Fine).

Godkolere, je zou zo langzamerhand Joe Cocker en Rod Stewart vergeten en R.E.M. als de coverkoningen gaan bestempelen.

Ze zijn ook ooit als coverband begonnen, dus het zat er al vroeg in

Het goeie nieuws is wel dat we nog maar 2 - of eigenlijk 2,5 - covers te gaan hebben

146. All The Right Friends (Luigi 107, Johan 175)




Dit is een van de allereerste nummers geschreven door R.E.M. Sterker nog, dit nummer was geschreven door Stipe en Buck nog vóór ze Mike en Bill ontmoet hadden.
Het nummer is opgenomen voor het album Murmur, maar haalde de cut niet. Tijdens het maken van Reckoning en Lifes Rich Pageant hebben ze het nog een keer opgenomen. Ik vind het zelf wel een fijne rocker met een lekkere drive.
Voor de film Vanilla Sky hebben ze het uiteindelijk nog een keer opgenomen en die versie is te vinden op de "In Time" comp.
Ik vind zelf de Murmur-versie beter (ondanks dat die latere Mike Mills-zang bevat), dus ik trakteer jullie op de eerste versie. Deze is te vinden op de Europese reissue van Dead Letter Office en de "And I Feel Fine" comp.

145. Final Straw (Johan 131, Luigi 150)




Zoals al eerder aangegeven zijn we al over de helft met het aantal Around the Sun-songs en dit is dan ook een van de hooggeplaatsten van dat album in deze lijst. Ik vind het ook een van de sterkere nummers. Eigenlijk een tijdloze R.EM.-song, die ook op menig ander album van ze zou hebben gepast. Ik las ergens dat het destijds hun eerste politieke song was sinds Ignoreland uit 1992 en daar stond ik wel van te kijken, want voor mijn gevoel gaan er heel wat meer R.E.M.-songs over met name de Bush-administration. Maar die blijken dan dus inderdaad voor het grootste gedeelte op deze en op Accelerate te staan. Dit nummer zou ook zo, in plaats van bijvoorbeeld Until the Day Is Done, op laatstgenoemd album kunnen staan. Het is een vrij tradionele en directe folk-protestsong, een beetje in de stijl van de jaren 60-protestsongs, dat het vooral moet hebben van de sterke tekst en de overtuiging waarmee het gezongen wordt.

If hatred makes a play on me tomorrow
And forgiveness take a back seat to revenge
There's a hurt down deep that has not been corrected
There's a voice in me that says you will not win

Now love cannot be called into question
Forgiveness is the only hope I hold
And love, love will be my strongest weapon
I do believe that I am not alone

Zeker een mooi nummer en R.E.M. is ook wel goed in dat soort nummers, maar geef mij maar de R.E.M. met wat meer peper in hun reet.
Op de latere albums staan ws teveel rustige nummers, terwijl dat in hun hoogtijdagen wat meer uitgebalanceerd was

Ik ben juist dol op hun rustiger nummers en ben geloof ik één van de weinige echte liefhebbers van Around the Sun

Nu de rustiger nummers van Up voor mij zeker, maar die hebben ook echt karakter over het algemeen, de lateren kabbelen me wat teveel en zijn minder eenduidig..

Er komen zeker nog een paar prachtige rustige nummers van Around the Sun voorbij

Hier nog één!

144. Why Not Smile (Luigi 101, Johan 179)




Dat ik ook wel van rustiger R.E.M. nummers hou blijkt wel uit de relatief hoge positie waarop ik deze plaats, maar soms is het leuk om het vuurtje op te stoken Why Not Smile?

Dit nummer is afkomstig van Up en doet een beetje droevig aan. Het is een korte tekst over iemand die een beetje te lang blijft hangen in een schijnbaar moeilijke situatie en waarbij de verteller zich afvraagt:

Why not smile?
You've been sad for a while

Ook de muziek is een beetje drentelend en droefgeestig, dus dat past daar goed bij. Ik word er wel door geraakt. Up is het eerste album waarbij de lyrics in het boekje terecht kwamen, op aanbevelen van Mike Mills die ze prachtig vond. Een gewoonte die ze sindsdien herhaald hebben op elk volgend album.
Bij de eerste paar albums had het ook geen overbodige luxe geweest, omdat Michael daar nauwelijks te verstaan is .

Neeee Why Not Smile staat veel te laag...

Blijven lachen

143. Little America (Johan 114, Luigi 165)




We komen nu echt al in de hogere regionen van de lijst (we zijn ook zo langzamerhand in de bovenste helft van alles wat ze uitgebracht hebben), want Little America is toch ook wel een favorietje van me. Het derde nummer van Reckoning dat voorbij komt, en volgens mij na Beachball de tweede album-closer die we hier zien. Wat mij betreft had het een beter lot verdiend. Heerlijke drums van Bill Berry, een hele fijne riff van Peter Buck en Michael Stipe die het nieuwgevonden leven on the road beschrijft (ze speelden meer dan 200 shows per jaar in die tijd), waar elke Amerikaanse stad meer en meer op de andere begint te lijken (toen al): Another Greenville, another Magic Mart. Een prachtig nummer om Reckoning mee af te sluiten.

The biggest wagon is the empty wagon is the noisiest,
The consul a horse, Jefferson I think we're lost

Dat dus!

Ja zo zie je dat ik Smile hoog heb en Johan America..zo gaat dat he..het kan wisselen

Apart ja, Why Not Smile zou bij mij ook veel hoger staan.

Ik vind Why Not Smile dan weer een beetje een niemandalletje (wel een mooi niemandalletje trouwens) terwijl van Little America de urgentie afspat, en toch staan ze hier zij aan zij.

Dat is ook het mooie van een duolijst

tuurlijk, aan 200 x R.E.M. hebben we natuurlijk niet genoeg

En daarna bespreken we nog alle nummers die überhaupt niet genoemd zijn

...om af te sluiten met de nummers die ze niet opgenomen hebben

of die ze onder een andere naam uitgebracht hebben

Dit topic wordt dus een neverending story.


Zeker, dat maakt de lijst ook leuker. Ik vind Little America dan weer een zwak nummer, maar Reckoning vind ik sowieso de minste plaat uit de IRS-jaren. Twee weergaloze nummers en de rest een stuk minder.

Dan maar hopen dat die 2 weergaloze hier hoog staan

Ik vond Reckoning ook de moeilijkste plaat in het begin, maar ik ben m erg gaan waarderen...

Ben wel benieuwd welke twee dat dan zijn, So. Central Rain en..?
Ik vind sowieso kant A van Reckoning geweldig, en up there met de rest van hun IRS-werk, kant B is wel wat minder, maar heeft ook zeker zijn momenten.

Die andere is Don't Go Back to Rockville. Vind het overigens ook geen slecht album (3,5*), het is meer dat die ervoor goed is en die twee erna geweldig zijn. De a-kant is inderdaad wel een stuk beter dan de b-kant. Ik heb er hier ooit een korte recensie over geschreven.