10. The Changeling (ArthurDZ: 22, Johnny Marr: 6)

Dan mag het nu geen verrassing meer zijn dat we nog enkele nummers van L.A. Woman gaan tegenkomen. Het is namelijk één van m'n favoriete, zo niet m'n favoriete album aller tijden. Dit is zo'n iconische opener, toch wordt hij amper genoemd als men het over de absolute topnummers van The Doors heeft.

De band wou dit nummer eigenlijk als eerste single van L.A. Woman gebruiken. Vreemd dat dit uiteindelijk niet is gebeurd, want het zou een goede single geweest zijn. Het nummer is erg catchy en vlot, en die outro is één van de mooiste ooit... Men ging uiteindelijk voor het nog aanstekelijkere Love Her Madly.

De tekst van het nummer handelt over het leven als kluizenaar/zwerver van Jim Morrison, de schrijver van het nummer. "But i've never been so broke that I couldn't leave town" beschouw ik als iconisch en vat voor mij perfect samen waar Morrison voor staat. Het is eigenlijk bijna niet mogelijk, maar toch staan er nog twee betere nummers op L.A. Woman, die we uiteraard nog hoger in de top 10 zullen tegenkomen

9. Hyacinth House (ArthurDZ: 20, Johnny Marr: 7)

Hyacinth House vinden we een plaatsje hoger dan The Changeling, omdat Arthur die iets hoger had. Maar eigenlijk vind ik dit plaatje even heerlijk als de voorganger hoor. Eén van de grootste hoogtepunten van L.A. Woman vind ik toch wel. Morrison op de top van z'n poëtische kunnen. Ik denk dat niemand weet waar ie het nou juist over heeft, maar het klopt gewoon. Jezusallemachtig, wat is dit heerlijk, ik kan gewoon niet helemaal in woorden vatten hoe goed ik dit vind mensen. Rest me niets anders dan gewoon nog eens de hele lap prachtige tekst hier neerpletsen:

What are they doing in the Hyacinth House?
What are they doing in the Hyacinth House?
To please the lions this day

I need a brand new friend who doesn't bother me
I need a brand new friend who doesn't trouble me
I need someone, yeah, who doesn't need me

I see the bathroom is clear
I think that somebody's near
I'm sure that someone is following me, oh yeah

Why did you throw the Jack of Hearts away?
Why did you throw the Jack of Hearts away?
It was the only card in the deck that I had left to play

And I'll say it again, I need a brand new friend
And I'll say it again, I need a brand new friend
And I'll say it again, I need a brand new friend, the end

Kijk ook even naar de derde strofe en hou de doodsomstandigheden van Morrison in z'n badkamer in Parijs in gedachten en huiver dan een beetje...

De volgende is een zeer grote verrassing mensen, stay tuned...

Zeer onterecht. Heerlijk opzwepend! Misschien wel het beste nummer van het album.

Een grote verrassing? Ik stem voor : Universal Mind.

(Was trouwens op 22 augustus al een wens van mij; ben best wel consequent)

Hyacinth House waardige nr. 9 in de lijst.

Ik denk Light My Fire.

8. Light My Fire (ArthurDZ: 19, Johnny Marr: 4)

Mooi gedacht, Rufus! Ongelofelijk maar waar, op de achtste plek maar liefst vinden we de allergrootste hit die The Doors ooit hebben gehad, namelijk Light My Fire. Het stond drie weken op de eerste plaats in de befaamde Billboard Hot 100 lijst, de officiële hitlijst van de Verenigde Staten. Oneindig veel gecoverd en ge-edit geweest ook, maar laat die allemaal maar voor wat ze zijn: de versie van The Doors is de enige die er toe doet. De singleversie liefst ook vermijden, wat een misser. Die instrumentale break waarin Jim even buiten een sigaretje ging gaan roken is het hoogtepunt van het nummer en de voornaamste reden waarom ie zo hoog staat bij mij. Ondertussen heeft m'n collega Arthur al met hangende pootjes toegegeven dat Light My Fire natuurlijk veel te laag staat bij hem.

Het nummer is voornamelijk geschreven door gitarist Robby Krieger, maar zoals gewoonlijk zijn de credits toegekend aan de hele band. Een bekende en mooie liveversie van het nummer is te vinden op het album "Alive, She Cried" uit '83. Het nummer prijkt mooi op een 35ste plaats in de befaamde Rolling Stone-lijst van de 500 beste nummers aller tijden. Verder is het Ed Sullivan-incident natuurlijk overbekend en mag dit hier niet onvernoemd blijven. Toen de deuren gevraagd werden voor de beroemde show uit de sixties werd hen gevraagd om de tekstregel "Girl, we couldn't get much higher" te veranderen naar een katholiekere "Girl, we couldn't get much better". De band ging akkoord maar toch besloot Morrison om doodleuk de originele tekst te zingen. De band werd nooit meer gevraagd voor de Ed Sullivan Show. Wat een baas.

Jongens hoe kunnen jullie nou zo wreed zijn, Light My Fire is het beste nummer van deze boys.

Ik had ook wel top 5 verwacht, dit is inderdaad een grote verrassing.

7. The Crystal Ship (ArthurDZ: 8, Johnny Marr: 14)




Helaas aERodynamIC, The Crystal Ship heeft onze top 10 wel gehaald (duh!) maar de nummer 1-positie veroveren lukte niet.

Ongelooflijk eigenlijk dat ze nog een paar betere nummers hebben, want dit is ook al van onaardse schoonheid. Dit is echt zo'n nummer dat met de deur in huis valt en je meteen bij de lurven grijpt vanaf de eerste seconde, met de legendarische openingsregels

Before you slip into unconsciousness
I'd like to have another kiss
Another flashing chance at bliss
Another kiss, another kiss

Daarna volgt doorheen het nummer een extreem mooie wisselwerking tussen de stem van Jim en het tedere stop-start orgeltje van Ray. Ook klassieke piano wordt voortreffelijk ingezet in dit liedje, die pianosolo in het midden is gewoon te mooi bijna.

Op The Crystal Ship vinden we The Doors op hun kleinst, op hun puurst. Jammer dus dat het nummer zo abrupt eindigt. Verder een geniaal meesterwerk.

Het clipje is ook wel de moeite waard om eens te bekijken trouwens. We zien er onder andere Jim die doet alsof hij in een ravijn valt, en Jim die goedlachs de clown uithangt met enkele kinderen uit de buurt. Altijd leuk om een ondertussen bijna mythisch figuur als Jim Morrison eens in levende lijve, als een normale paljas zoals jij en ik, bezig te zien. Niet?

Dit had natuurlijk gewoon op nummer 1 moeten staan

Niet alleen het mooiste nummer van The Doors, maar gewoon één van de mooiste nummers ooit.

Ik weet wel welk nummer op één komt te staan, my beautiful friend, de laatsten zullen nl de eerste zijn.

6. L.A. Woman (ArthurDZ: 11, Johnny Marr: 3)

Het titelnummer van het gelijknamige album, what more can I say? In een goede dag zou deze zomaar op 1 kunnen staan bij mij. Ik heb het nummer onlangs nog integraal gedraaid op een feestje (was een verzoeknummer van iemand) en iedereen op de dansvloer ging gewoon los. Meer dan los, iedereen werd gewoon gek in z'n hoofd. Weinig nummers die zo grooven en swingen als L.A. Woman. Dit is gewoon één van de geniaalste nummers aller tijden met één van de meest leuke bridges ever (Mr. Mojo Rising...).

Zoals jullie wel al weten is dit natuurlijk een anagram van Jim Morrison, en zoals jullie misschien niet weten: de remastered versie ter ere van het 40-jarige bestaan van het album gebruikt een andere intro. Ik stoor me er niet erg aan, want zoveel verschil is er niet, maar het was ook wat onnodig vind ik. Morrison heeft z'n zangpartij opgenomen in de badkamer van The Doors Workshop in Santa Monica Boulevard, West Hollywood, dit omdat er een natuurlijke galm heerst in zo'n ruimte en beter zou passen op het nummer.

Jerry Scheff, de bassist van wijlen Elvis Presley, speelt basgitaar op het nummer (en op zowat op heel het album). In 1985 kwam er ook een leuke videoclip uit van het nummer, die ik jullie hier niet wil onthouden:

5. Break On Through (To The Other Side) (ArthurDZ: 3, Johnny Marr: 10)




Ja, hier is ie dan eindelijk: het eerste nummer dat zowel Johnny als ik in onze top 10 hebben staan. Dat jullie er zo lang op hebben moeten wachten, geeft wel aan hoe sterk het oeuvre van The Doors is. En hoeveel favorietenvorming er mogelijk is in dat kleine, fijne oeuvre.

Dat net Break On Through als één van de weinige songs behoort tot het selecte clubje 'allemansbestevriendjes', is natuurlijk niet meer dan terecht. Dit is natuurlijk de iconische opener van een iconisch debuutalbum. Chronologisch het eerst Doors-nummer dus, en eentje die geen tijd verspilt en meteen met de deur in huis valt. Stuwend keyboardwerk en een allesoverheersende, soms theatrale maar nooit storende Jim Morrison, het zou de blauwdruk blijken voor veel van hun latere classics.

Wat kan ik hier nog over kwijt? Misschien dat het exemplaar van The Doors dat ik destijds bij de plaatselijke bieb leende, de gekuiste versie was waar de zin 'she gets high' gecensureerd werd. Normaal gezien vind ik dit strontvervelend (daarnet in de auto nog de clean version van Kanye's Runaway moeten aanhoren bijvoorbeeld, draai hem dan niet hé als het zo moet) maar bij Break On Through vind ik het eigenlijk wel bijdragen aan het nummer. De censuur zorgt in feite voor een extra opbouw, want de vierde en laatste 'high' is niet verwijderd.

Dan werd dat 'she geeets....she geeeets....she geeets....she gets hiiiiiiigh' en dat vond ik als jonge tiener, en nu ook nog altijd eigenlijk, ontzettend vet

Dusja, geweldig nummer waar ik een grappige jeugdherinnering aan heb ook, zo beland je wel eens op 3 in mijn lijstjes!

Een vriendje had dit op een cassettebandje, opgenomen met autoreverse. En natuurlijk net aan het einde van kant A, waarbij je dus iedere keer halverwege het liedje "klik" hoorde en na drie seconden aan het begin van kant B hoorde:' break on through the Other side!

Spontaan ontstaan en dat cassettebandje had bij ons een welhaast mythische status. Menig biertje bij gedronken.

Gezien de titel van het lied eigenlijk best wel passend, toch?

Goh, nou je dat zegt.

Delen! En ik vind de gecensureerde versie ook net wat beter, misschien omdat ik die eerst gewend was... Het voegt inderdaad wat extra spanning toe.

Nou, die uitleg over de gecensureerde versie was dus die jeugdherinnering

Achzo, op die fiets. Saai. Had op iets pikanters gehoopt

4. Five To One (ArthurDZ: 4, Johnny Marr: 9)




One more Jim, one more

Dan is het nu tijd van een nummer dat hoger dan five, maar lager dan one geëindigd is. Five To One is een huiveringwekkend mooie call to arms voor de hippiegeneratie, die jammer genoeg niet veel gedaan hebben met de woorden (maar ach, liedjes kunnen alleen je eigen wereld veranderen, de hele wereld of een hele generatie gaat niet).

Volgens de overleveringen werd Five To One opgenomen op een dag dat Jim zelfs voor zijn doen extreem zwaar aan de zuip was gegaan, iets van twintig pinten ofzo, en moest ie worden rechtgehouden door enkele studio-technici (het is hen die je hoort aftellen in het begin, erg cool dat ze dit erin gelaten hebben). Het maakt zijn zangprestatie des te indrukwekkender, want wat een gefocuste kracht gaat hier van hem uit!

Mijn favoriete moment is het fantastisch gesneerde your ballroom days are oveeeeerrr, een uitspraak die Jim naar verluid vaak gebruikte om aan de groeiende populariteit van The Doors te refereren. Gedaan was de tijd dat ze in kleine clubjes konden spelen, de grote zalen lonkten. Het zou een mixed bag worden voor de band. Ze werden de hemel in geprezen en kregen veel aandacht, maar de druk werd snoeihard opgevoerd, vooral rond Jim...

We gaan binnenkort de top 3 in, mensen! Zijn jullie nog wakker?

Ben wel benieuwd. Helaas vind ik de nrs. 5 en 4 te hoog staan.
3. Land Ho!
2. Riders on the Storm
1. The End

Met je eens .....een beauty van een song
Van de meer ingetogen Doors songs is The Crystal Ship zeker mijn favoriet
En van de meer heftige afdeling....Light My Fire ,dat instrumentale samenspel ,de drums,die sound ,alles klinkt helemaal Top

3. When the Music's Over (ArthurDZ: 2, Johnny Marr: 5)

Een episch toneelstuk. Een nummer dat alleen gemaakt kon worden door een band als The Doors. Iets vergelijkbaars als dit bestaat gewoonweg niet. Misschien één enkel nummer die nog wat breder wordt gedragen en ook gewoon nog ietsje beter is. Die komen we straks nog tegen. Eerst dit nummer bespreken, maar dat wordt moeilijk, want hoe kun je zo'n schoonheid in woorden omvatten?

Surreële beelden van gruwelijke taferelen worden opgeroepen door de abstracte, mysterieuze lyriek die gehanteerd wordt door Morrison. De extreme instrumentatie die de bandleden op de achtergrond schetsen draagt daar alleen maar aan bij. Het hoogtepunt van het nummer wordt veroorzaakt door drummer John Densmore, vind ik. Dat is wanneer hij met zijn drumstokken geweerschoten imiteert om het beeld van neergeknalde/gemartelde mensen op te roepen. Stilte voor de storm, om daarna die geweldige uitbarsting te ondergaan met die ultieme schreeuw van Morrison. WE WANT THE WORLD AND WE WANT IT! WE WANT THE WORLD AND WE WANT IT ...

Now. Now?

YEEEEEEEEEAHHHHHHHHHH!!!!

Dat had zomaar mijn nummer 1 kunnen zijn. Zou niet weten welk nummer mooier is.

De twee die volgen . Maar ik snap je wel.

Nou, de twee die komen zijn echt niet mooier hoor.

Best wel, het laatste nummer heeft het ook nog aan zijn naam te danken hoop ik