Beste muziekliefhebbers,

We hebben het elders op dit forum al eens laten vallen, maar Johnny Marr en mezelf zijn van plan een gezamenlijke toplijst te presenteren over een band die ons beiden (en hopelijk jullie ook) nauw aan het hart ligt: The Doors.

Waarom The Doors? Simpelweg omdat het een grote gemeenschappelijk favoriet is. We hebben beiden al hun platen op 4 of meer sterren staan hier (de twee Jim Morrison-loze albums tellen we maar even niet mee) en Johnny Marr heeft L.A. Woman zelfs torenhoog in zijn top 10!

In navolging van het geweldige R.E.M.-topic van johan de witt en luigifort hebben we onze hersenen eens goed laten knetteren en zijn we elk tot een The Doors-toplijstjes gekomen, die we toen genadeloos maar met veel liefde tegen elkaar hebben gesmeten. Resultaat: een mooie top 50 die we nu dolgraag aan jullie willen presenteren.

Zijn jullie er klaar voor? Wij alvast wel!

https://seventiesmusic.files.wordpress.com/2012/06/the-doors-live-2.jpg

50. Runnin' Blue (ArthurDZ: 29, Johnny Marr: 63)




We trappen de top 50 af met een nummer dat nog nipt de finale selectie gehaald heeft. Helemaal mijn verdienste/schuld (schrappen wat niet past), want Johnny had dit liedje erg laag in zijn lijst (maar hij vindt op twee na alle nummers van The Doors geweldig dus ach ).

Poor Otis dead and gone
Left me here to sing his song
Pretty little girl with the red dress on
Poor Otis dead and gone

Ironisch dat we deze soort van ode aan Jim Morrison openen met een nummer waarin diezelfde Jim eer betuigt aan de nog vroeger en jonger overleden legend Otis Redding. The Soft Parade heeft niet de beste reputatie onder de fans, maar met een nummer als dit kan je me altijd blij maken, Robbie Krieger-vocalen of niet. Ze hebben een paar songs met dit type kermis/freak show-vibe, en die vind ik stuk voor stuk geweldig. Er zullen dus nog een paar van dit soort nummers volgen in dit topic!

The Soft Parade is van maar weinig mensen een echte lieveling. Ik vind het juist een heerlijke plaat.

Altijd goed, The Doors. Als vanouds noem ik 2 niet al te voor de hand liggende favorieten. Ditmaal Universal Mind en The Spy.

Ben benieuwd of ze voorbij komen.

Ik hoop op hoge noteringen voor Summer´s almost gone en Yes, the river knows.

49. I Can't See Your Face In My Mind (ArthurDZ: 45, Johnny Marr: 45)




Het volgende nummer komt van de LP met de mysterieuze hoes: Strange Days. En wees gerust, er zal nog veel volgen van dat album want we zijn beiden groot liefhebber van deze plaat. Dit is zo'n typische Doors-song dat voor velen na een eerste luisterbeurt er niet zal uitschieten, maar na vele luisterbeurten zal men toch beseffen dat men hier met een parel te maken heeft wat niet moet onderdoen voor de rest. We hadden deze exact even hoog, en we vinden 44 Doors-nummers dus nog beter dan deze, en voor mij wil dat al veel zeggen. Mijn favoriete band ooit, zonder twijfel!

I can't see your face in my mind
I can't see your face in my mind
Carnival dogs
Consume the lines

Het nummer is trouwens volledig door Jim Morrison geschreven, en dat is eraan te zien als je naar de lyrics kijkt

Ik vind dit nummer lijken op You're Lost Little Girl, welke ik veel beter vind.

Dit vind ik ook een prachtig nummer van ze, voor mij wel top-30 denk ik

REM bracht mij hier
Deze ook maar eens volgen

In de stemming van The Doors.
Goeie timing.

Leuke reacties hier tot nu toe!

Laat ik er dan als beloning meteen de volgende topper tegenaan smijten

48. Queen Of The Highway (Arthur: 37, Johnny: 53)




Schitterend liedje, met een op de top van zijn kunnen presterende Jim Morrison. Hemelse zang, het charisma spat er weer eens vanaf. Ook Ray Manzarek krijgt een glansrol. Weinig mensen die een keyboard zo spooky en onheilspellend kunnen doen klinken, zonder dat het meteen carnavalesk of try hard-duister overkomt.

Morrison Hotel luister ik eigenlijk amper, net als The Soft Parade. Maar als ik 'm weer eens opleg, zoals ter voorbereiding van dit topic, dan komen de kwaliteit en de pareltjes toch weer met gemak naar boven drijven!

Toen ik een jaar of veertien was, kocht ik binnen een jaar alle cd´s van the Doors. Om een of andere reden die ik niet meer weet, begon ik met Morrison Hotel. Misschien omdat ik daar de minste nummers van kende of omdat Waiting for the Sun er op stond. Toch is het de CD die ik het minst heb beluisterd. Ik had het idee dat de nummers weinig melodieus waren. Ik heb de CD nu maar weer eens beluisterd en hij is veel beter dan ik mij herinnerde.

47. Cars Hiss By My Window (ArthurDZ: 59, Johnny Marr: 30)




En dan hebben we daar het eerste nummer van het voor mij beste album: L.A. Woman. Niet alleen het beste album van de band maar misschien wel mijn favoriete album aller tijden. Alles klopt aan die plaat. Een heel andere sound als het debuut maar zeker even goed. Ook van dit album zal nog veel volgen kan ik jullie al verklappen, en dat is grotendeels mijn schuld.

Hoogtepunt van dit nummer is uiteraard de outro waar Morrison een bluessolo nadoet met zijn stem, klinkt heerlijk. Verder een zeer laidback sfeertje zoals de meeste nummers op het album, je zou bijna denken dat Jim het heeft geschreven al starend uit het raam van zijn appartement in Parijs. Uiteraard kan dit niet, want hij woonde tijdens de opnames van L.A. Woman nog gewoon in de States.

The cars hiss by my window
Like the waves down on the beach
I got this girl beside me
But she's out of reach

Een van de beste Doors nummers. Hoe moeiliijk kan het zijn, je neemt gewoon wat nummers van het eerste album, LA Woman en Morrison Hotel en je hebt je top zoveel beste nummers. Maar ga lekker door, fijn om dit weer eens te horen!

46. Who Scared You (ArthurDZ: 45, Johnny Marr: 44)




The Doors staan niet meteen bekend om hun sterke b-kantjes, maar dit is wel de uitzondering. Heerlijk walsachtig nummer dat aanvankelijk alleen te verkrijgen was als b-kant van Wishful Sinful, en later ook op de klassieke verzamelaar Weird Scenes Inside The Goldmine.

Wellicht vond de band het niet zo goed passen op The Soft Parade, want hoewel je kan horen dat de song uit die sessies komt (dankzij dat trompetje bijvoorbeeld), heeft dit voor mij muzikaal toch meer te maken met Morrison Hotel.

Prachtige rarity, dit. Had een beter lot verdiend.

Prachtig nummer ja, zeer onterecht dat het niet op een album is terechtgekomen. Ook niet zo bekend dit, hopelijk wordt het een ontdekking voor velen.

The Doors, hier ook een groot liefhebber van de band.

Ga ik zeker volgen en ga zo door heren

Ik ken hem nog niet, dus ben wel benieuwd.

Lekkere lijst tot nu toe, Cars Hiss By My Window is voor mij de beste die nu langs is geweest.

Voor mij ook, ik denk wel het meest onderschatte pareltje van L.A. Woman.

Mooi werk heren, deze ga ik ook volgen.

45. Maggie M'Gill (ArthurDZ: 44, Johnny Marr: 38)

Miss Maggie M'Gill, she lived on a hill
Her daddy got drunk and left her the will
So she went down, down to Tangie Town
People down there really like to get it on

Weer eentje van Morrison Hotel, en met name de afsluiter. Heerlijk gitaarnummer waar ik verder weinig over kwijt kan buiten dat ik de tekstflard van hierboven geweldig vind.

Even bijgeluisterd, ik heb mijn rating in sterren erachter gezet:

50. Runnin' Blue (ArthurDZ: 29, Johnny Marr: 63) 2,5*
49. I Can't See Your Face In My Mind (ArthurDZ: 45, Johnny Marr: 45) 3,75*
48. Queen Of The Highway (Arthur: 37, Johnny: 53) 3*
47. Cars Hiss By My Window (ArthurDZ: 59, Johnny Marr: 30) 3,75*
46. Who Scared You (ArthurDZ: 45, Johnny Marr: 44) 3,5*
45. Maggie M'Gill (ArthurDZ: 44, Johnny Marr: 38) 4*

Bij Runnin' Blue vind ik dat countrystuk maar vervelend. Voor mij een van de minste nummers van The Doors. Ik zie dat ie bij Johnny op 63 staat, ben benieuwd hoeveel er nog onder staan...

I Can't See Your Face is zoals ik The Doors graag hoor: romantisch, sfeervol, mysterieus... ze hebben beter gemaakt in deze stijl, maar toch een fijn nummer.

Queen of the Highway: Morisson Hotel is voor mij de minste plaat van The Doors. Dit is wel een aangenaam nummer, maar het valt me ook niet bijzonder op.

Car Hiss By My Window: een loom bluesnummer. Ben niet zo enorm van de blues, maar dit is een fijne.

Who Scared You kende ik nog niet, ik heb me nooit verdiept in de rarities van The Doors. Maar best een lekker nummer wel.

Maggie M'Gill is wat zwaarder. In tegenstelling tot Queen of the Highway vind ik dit wel een goed nummer van MH.

44. My Wild Love (ArthurDZ: 23, Johnny Marr: 58)




Ik ben een groot fan van Waiting For The Sun, het is misschien wel mijn meest gedraaide Doors-album. My Wild Love is het eerste liedje van die plaat in de lijst. Nu ik hem eens zo los beluister, lijkt het nummer wel wat aan kracht te verliezen, maar in de flow van het album kan dit rustpunt echt niet stuk voor mij.

Of ja, rustpunt... Die rollende, van ver komende drums hebben dan wel altijd een kalmerend effect op mij (zie bijvoorbeeld ook Let's Go Away For Awhile, één van mijn favoriete Beach Boys-nummers ooit), maar door de omineuze achtergrondzang sluipt er ook een onheilspellend sfeertje door het nummer. De wisselwerking tussen deze twee tegenstrijdige elementen maakt de compositie spannender dan het eigenlijk zou moeten zijn.

Een van de vele voorbeelden waarom The Doors zo'n topband is: ze konden aan elk nummer iets speciaals meegeven.

The Doors is voor mij een typische band waarbij ik me soms afvraag waarom ik ze een eerder zo goed vond en een andere keer juist weer enorm weet te waarderen. Vooral Strange Days is een album dat ik steeds hoger inschat en misschien wel als beste zie. Kort, maar krachtig. Met de weergaloze afsluiter. Zelf overigens nog geen groot fan van Waiting For The Sun.

In het kader van name-dropping: Orange County Suite. Weergaloze bonustrack van L.A. Woman.

Deels herkenbaar. Voor mij was The Doors vooral die band waar ik ontzettend veel naar luisterde in het 5de-6de middelbaar (mijn eindproef maken met Waiting For The Sun op repeat, mooie tijden), en dan plots tijden niet meer. En als ik weer een plaatje van ze opzette, raakte het me toch net iets minder. Daar is sinds een klein jaar weer verandering in gekomen, net op tijd voor dit topic. Nu is de herontdekking wel compleet.

43. Crawling King Snake (ArthurDZ: 41, Johnny Marr: 40)




En daar hebben we 'm dan: de eerste cover in de lijst. Het origineel is van de hand van de legendarische bluesman John Lee Hooker. Maar ze maken het nummer hen compleet eigen. Wat een heerlijk luguber woestijnsfeertje hangt er hier weer, een sfeertje waar heel het L.A. Woman-album wel in gedrenkt is. Jim Morrison doet z'n bijnaam 'The Lizard King' hier alle eer aan. Kriegers gitaarmotiefje klinkt ook gewoon als een slang die over je hele lichaam heen kronkelt, prachtig gitaarspel laat hij hier horen. Voeg daar het trademark Manzarek-orgeltje, een grommende Morrison en de subtiele drumfills van Densmore bij en je hebt gewoon een Doors-classic wat mij betreft.

Caught me crawlin', baby, window
Grass is very high
Keep on crawlin' till the day I die
Crawlin' king snake
And I rule my den
You better give me what I want
Gonna crawl no more

Wereldsong, inderdaad. Wellicht dat het wel teveel eer is voor JL Hooker om hem het origineel toe te dichten. Eerdere varianten komen al vanaf de jaren twintig voor, een lange kronkelende slangentraditie.

Ja, ik zie het nu ook. Blijkbaar een Delta Blues-song uit de jaren '20. Fascinerend.

Jullie gaan lachen, maar tot dit moment wist ik niet dat dit een cover was