Historische context is zeker belangrijk, maar dat hoeft toch niet te betekenen dat elke eerste single van elk laatste album van legendarische performers meteen een streepje voor moet krijgen vind ik. Zelf vind ik de tweede single van L.A. Woman bijvoorbeeld een flink stuk beter dan die eerste

31. Summer's Almost Gone (ArthurDZ: 21 Johnny Marr: 42)




Weer zo'n magisch, klein Waiting For The Sun-liedje. De plaat staat er vol van en ik hou van ze allemaal. Komt er nog bij dat muziek en tekst heel melancholisch zijn, en dat doet het altijd wel goed bij mij. (Ik moet nu opeens ook aan Catch van The Cure denken, qua sfeer en gevoel dat het bij me oproept enigszins vergelijkbaar met deze parel).

De sierlijke kant van The Doors, die ze hier ten volle etaleren, is misschien ook wel een kant van The Doors die teveel onderbelicht is gebleven bij het grote publiek. Het paste ook niet helemaal bij het woeste, wilde imago van Jim, misschien is het dat wel. Onterecht als je het mij vraagt. Misschien als ze ook een grote hit met een nummer als dit hadden gehad?

Soms, mijn waerde, neemt de generatiekloof duidelijke vormen aan, zoals hier. Elders heb ik al lopen blatelen t.o. jongere MuMe-maten die muziek van de oudere artiesten preferen boven die van de jongere - zeg maar eigentijdse (zonder neerbuigend te willen zijn). Je kunt maar éénmaal het gelijktijdigheidsprincipe ondervinden: een band waarderen op het moment dat een lp (net) uit is; dat je als puber je zorgvuldig gespaarde zakgeld op de toonbank legt om een lp mee te nemen van een actuele band, of als beursstudent een gedeelte van je budget uitgeeft aan recent verschenen vinilio's - dat gevoel; een beetje vergelijkbaar met de eerste blonde rakker die je tot je neemt op een zondoorstoofde namiddag.

Ge begrijpt, een groot gedeelte van de Doors-canon zit op de harddisk in mijn hoofd - onuitwisbaar - no need to turn out the light, the music is not over!

30. Not To Touch The Earth (ArthurDZ: 30, Johnny Marr: 33)




I am the Lizard King
I can do anything

Jongens jongens jongens, wat was ik onder de indruk de eerste keer dat ik dit nummer hoorde! De onheilspellende intro, de stem van Jim die van heel ver komt en toch in je oor lijkt te fluisteren, prachtig gewoon. Hierop barst het nummer los zonder ooit lomp te worden, met harde drums en een creepy orgelmelodietje. Het wordt steeds intenser en intenser, en dan opeens…niets meer. Op naar de replay-knop!

In eerste instantie was Not To Touch The Earth bedoeld als onderdeel van het lange performance art-stuk Celebration Of The Lizard, dat oorspronkelijk de hele b-kant van Waiting For The Sun in beslag zou nemen. De band besloot het uiteindelijk niet op plaat te zetten, het werkstuk liep immers nooit echt lekker in de studio. Op mijn exemplaar van Waiting For The Sun is de Celebration bij de bonustracks toegevoegd en inderdaad, goede zet van ze om het weg te laten. Maar het was een nog betere zet om het Not To Touch The Earth-stuk wél meteen aan het vinyl toe te vertrouwen. Prachtig nummer.

Heerlijk liedje. Eenieder voelt zich hier The Lizard King bij. Ik wel, in ieder geval.

29. Hello, I Love You (ArthurDZ: 47, Johnny Marr: 16)

En daar hebben we nu al het nummer waar dit topic zijn naam aan heeft te danken: het korte maar krachtige Hello, I Love You. Dit nummer was een dikke nummer 1-hit in de States en als je het hoort mag dat niet verwonderlijk zijn. Vanaf de eerste luisterbeurt blijft deze knallende opener van Waiting for the Sun in je kop steken. Powerpop van het hoogste niveau.

Ongelofelijk dus dat Arthur één van de grootste knallers van z'n favoriete Doorsplaat zo laag heeft staan, of juist niet? Het nummer was oorspronkelijk al geschreven in 1965, tijdens de Venice Beach-dagen van Morrison en Manzarek. Morrison zag een meisje lopen op het strand en schreef een gedicht hierover wat drie jaar later zou leiden tot deze parel.

Het nummer is trouwens ook bekend vanwege het plagiaat-akkefietje dat het heeft veroorzaakt met Kinks-zanger Ray Davies, de componist van het nummer "All Day and All of the Night". Davies heeft in de UK een rechtzaak aangespannen tegen de deuren en het vonnis is in zijn voordeel geveld: meneer Davies krijgt alle royalties. Zeer onterecht vind ik, want het nummer doet me niet echt denken aan The Kinks... gitarist Robby Krieger deelde mijn verwondering, en heeft in een interview gezegd dat de vibe van het nummer eigenlijk is gestolen van de Cream-classic Sunshine of Your Love.

"Sidewalk crouches at her feet
Like a dog that begs for something sweet.
Do you hope to make her see you, fool?
Do you hope to pluck this dusky jewel?"

Het lijkt nu haast niet te geloven, maar Hello I Love You is lange tijd voor mij een Adam Ant nummer geweest. Als 12-jarig ventje was ik wel fan van Adam, en The Doors kende ik nog nauwelijks.

Pas later kwam ik erachter dat het een cover was

Adam Ant- Hello, I Love You - YouTube

Het geeft wel aan wat voor niveau die song was als Piet Piraat 'em nog gekofferd heeft.

Adam Freeland heeft er best iets aardigs van gebrouwen. Op een zomers festivalletje, biertje in de hand, hatsee...
The Doors - Hello I Love You (Adam Freeland Mix) - YouTube

28. Love Me Two Times (ArthurDZ: 36, Johnny Marr: 25)

Een iets bescheidenere hit (nummer 25 haalde ie in de States, ironisch genoeg ook de plaats waar ik 'm had) maar bijna even lekker als Hello I Love You, al heb ik 'm bijna 10 plaatsen lager. Maar ja, de waan van de dag enzo...

Het nummer werd geschreven door Robby Krieger. Volgens de band gaan de lyrics over de laatste dag die een soldaat doorbrengt bij zijn vriendin voor hij vertrekt naar de Vietnamoorlog. Het nummer werd ook als ietwat controversieel beschouwd voor airplay op de radio, tot grote verbijstering van de band. Ray Manzarek bespeelt hier een harpsichord en niet de gebruikelijke clavichord. Hij beschreef het instrument als "een zeer elegant instrument dat iemand niet direct zou associëren met rock 'n roll".

Verder scoorde Aerosmith een bescheiden hitje met hun cover van Love Me Two Times, te vinden op de soundtrack van de film Air America met Mel Gibson en Robert Downey, Jr.

Als fervent Guitar Hero-liefhebber (vooral vroeger dan) heb ik ook een leuke persoonlijke herinnering aan het nummer. Deze song was namelijk het enige Doors-nummer dat te vinden was op een Guitar Hero-spel (Guitar Hero: World Tour). Ik heb veel muziek leren kennen dankzij deze leuke spelletjes. The Doors waren een uitzondering, daar kende ik al bijna alles van, want mijn vader is namelijk ook een groot liefhebber van de band en heeft alle albums van ze in bezit op CD (inclusief het fantastische livedocument The Doors In Concert, de soundtrack van de Oliver Stone-film The Doors en deze prachtige boxset).

27. The Spy (ArthurDZ: 49, Johnny Marr: 12)

Voor mij misschien wel het beste nummer van Morrison Hotel. Hoe onderschat is deze song? Ik smelt gewoon voor de prachtige lyrics van Jim vergezeld door het lugubere sfeertje. Veel meer kan ik eigenlijk niet kwijt over deze song, gewoon luisteren is de boodschap. Staat misschien wel erg hoog bij mij, maar hij verdient het zeker om in de top 40 te staan.

Erg hoog? Nee hoor, The Spy is meer dan prima in mijn huis der liefde.

Ik was zeventien toen ik erg into The Doors was, in dat jaar kwam ook de vertaling van Two Spies In The House Of Love uit, geschreven door Craig Strete. Met rode oortjes las ik de belevenissen van hem en vriend Jim Morrison. Nummer 12 lijkt me een goede notering.

26. Yes, The River Knows (ArthurDZ: 7, Johnny Marr: 52)




Vlak voordat we op de helft zitten, valt een eerste top 10-nummer af. Ik ben de ongelukkige, want Yes The River Knows stond maar liefst op 7 bij mij. Niks geen 'dit had misschien wat lager gemoeten want tja, die waan van de dag hé' hier, dit is gewoon al jarenlang een van mijn allergrootste Doors-lievelingetjes.

Wat een prachtig, rustgevend nummer is dit toch, met een geweldig refrein. Instrumentaal roept het echt de sfeer op van melancholisch terugdenken aan de laatste gelukkige vakantie samen, of anders aan op een prachtige, zonnige locatie zijn maar toch verscheurd worden door een persoonlijke demon. Dromerig, folky, melancholisch en treurig, en sterk genoeg om mijn verbeelding aan het werk te zetten. Geen wonder dat Yes, The River Knows zo'n gigantische favoriet van me is.

Geweldig nummer ja!

Prachtig nummer!

Bij mij ook zeker top 10

25. You’re Lost Little Girl (ArthurDZ: 24, Johnny Marr: 27)




Voor de verandering eens een nummer waar de meningen van de samenstellers redelijk gelijk liepen.

Het is nog eens tijd voor een portie Strange Days in dit topic. You’re Lost Little Girl is pal in het midden van de lijst het vierde nummer van de plaat die we hier voorbij zien komen. Echt zo’n archetypische Doors-song met een sierlijke doch sinistere orgelpartij en een dreigend, krachtig gezongen refrein. En dat terwijl de strofes juist behoorlijk vrolijk en hoopgevend klinken. in de meeste gevallen is het toch echt het refrein dat voor wat zonneschijn zorgt na een donkere verse, maar hier dus niet. Een atypisch element dus, maar dat is dan net weer typisch The Doors.

I think that you know what to do
Impossible? Yes, but it's true

24. The Ghost Song (ArthurDZ: 28, Johnny Marr: 21)

En dan nu een nummer waarover we hebben getwijfeld of we het überhaupt zouden laten meetellen voor onze lijst. Het nummer is namelijk pas vrijgegeven in 1978, 7 jaar na de dood van Morrison. Het is een gedicht van Jim ondersteund door de muziek van de andere bandleden. Jim's woorden werden opgenomen in 1970, de muziek 8 jaar later. Het heeft iets funky, een disco-feel en ik heb het altijd een prachtig nummer gevonden. Fenomenale woordkunst van Jim en fantastisch gemusiceerd door de band. Het album An American Prayer heb ik hier ook liggen en is zeker de moeite waard om te beluisteren, een uniek werkstuk.

"Indians scattered on dawn's highway, bleeding"

Dit stuk zou refereren aan een ervaring die Jim had in zijn kindertijd. Hij en zijn familie waren aan het rijden op een verlaten snelweg in de woestijn toen ze opeens getuige waren van een ongeval. Twee vrachtwagens volgeladen met Indianen waren frontaal op elkaar gebotst. Volgens Morrison voelde het net alsof de zielen van die overleden "native Americans" zich penetreerden in zijn eigen ziel en hij zich vanaf dan kon associëren met die mensen. Vandaar dat Jim soms een beetje overkomt als een soort sjamaan, en vandaar ook de titel van het nummer "Ghost Song".

Prachtig nummer inderdaad, net als A Feast of Friends. Hopelijk hebben jullie die ook een plekje in jullie lijst gegeven...

Wat hebben wij 'An American Prayer' grijsgedraaid vroeger met vrienden onder het genot van veel bier en af en toe een blowtje.

Helaasch, de rest van An American Prayer hebben we buiten beschouwing gelaten...

Jammer, maar ondanks dat, toch -nu al- een prachtige lijst.

23. Unhappy Girl (ArthurDZ: 10, Johnny Marr: 39)




En daar gaat ook een tweede top 10-nummer er te vroeg aan. Unhappy Girl is eigenlijk pas recent een van mijn favoriete Doors-songs geworden. Wanneer een song dat je al lang kent er plots ontzettend uitspringt, af en toe komt het voor en ik vind het eigenlijk altijd wel een tof moment.

Unhappy Girl heeft ook die kermis/freak show-vibe waar ik zo dol op ben bij deze band, het is echt een van die Strange Days-nummers die perfect past bij de mysterieuze albumhoes.

Een geweldig happy keyboardmelodietje krijgt gezelschap van omineuze woew-geluidjes, en plots krijgt het hele nummer een trippy, sinistere lading. Heel knap gedaan. Nog mensen die dit tot een van hun Doors-favorieten rekent?

OK, bij DIT nummer geef ik het wel toe: staat iets te laag bij mij! You're Lost Little Girl ook trouwens.

22. Indian Summer (ArthurDZ: 18, Johnny Marr: 29)




Ook dit dromerige liedje, deze keer van Morrison Hotel, staat hoog genoteerd in onze lijst. Heel klein en simpel gehouden, maar net daarom oh zo mooi. En met amper vier regels tekst wordt er toch weer knap een hele droomwereld bij geschetst. Een droomwereld die er in mijn hoofd ongeveer zo uitziet:

http://pixdaus.com/files/items/pics/6/79/609679_6efd8322c85effeed526fc006540c9e5_large.jpg

21. Roadhouse Blues (ArthurDZ: 33, Johnny Marr : 15)

Echt zo'n cruising-on-the-highway plaat, maar nog niet de ultieme, die komt later in de lijst nog aan bod .
Ongelofelijk maar waar, dit nummer werd eigenlijk eerst uitgegeven als een B-kant. Het veel minder bekende You Make Me Real stond op de a-kant. Het is hun ultieme livenummer, en de liveversie op An American Prayer is dan ook iets bekender dan de studioversie. Ik moet toegeven dat het voornamelijk door die liveversie is dat ik 'm zo hoog heb, die is namelijk nog iets beter hoewel de studioversie ook zeker niet misselijk is.

In amper twee dagen opgenomen, bereikte het lied de 50ste positie in de Billboard Hot 100, de officiële hitlijst van de Verenigde Staten. Veel te laag eigenlijk voor wat één van hun ultieme hits is!

Dit vat het eigenlijk wel goed samen:

Well, I woke up this morning, I got myself a beer
Well, I woke up this morning, and I got myself a beer
The future's uncertain, and the end is always near

Had zomaar in de top 10 gekund.

Ik kom er niet aan toe jongens, dit topic zal even moeten wachten.

Jim loopt niet weg.

Even de spanning opbouwen voor de top 20...

Moet kunnen. Hopelijk vanavond de nummer 20 .