31. The Holy Hour (Luigi 37, Johan 41)

Faith, het album waar ik heel lang verliefd op ben geweest en ook verslaafd. Zoveel gedraaid, zo vaak in opgegaan, echt een plaat om je in onder te dompelen en dan voelt het ook als een soort eigen wereld of troost zo je wil. Misschien dat ik m daardoor iets minder vaak beluister tegenwoordig. Maar ik was destijds verliefd vanaf de eerste klanken van The Holy Hour, die song staat nog steeds in mijn top 3 Faith songs. Heerlijk prominent baswerk (dat was sowieso wel het geval bij hun meer minimalistische albums), hele fijne en subtiel gevoelige synths die mooi qua melodielijnen in elkaar overgaan en voor een "funereal" feel zorgen, iets wat Robert voor ogen had met het album. Ferm en fijn slagwerk, ook typerend voor die tijd en Robert maakt het zelf af met mooi, onderhuids en bezinnend gitaarwerk. En hij brengt zijn obscure lyrics ook op een bijzonder desolate manier. Toptrack, mooie opener van Faith en die sfeer is gewoon geweldig, doet ook een beetje filmisch aan. De toon is gezet voor een aan de ene kant bleak, maar toch ook op een bepaalde manier warm album, vind ik .

I kneel and wait in silence
As one by one the people slip away
Into the night
The quiet and empty bodies
Kiss the ground before they pray
Kiss the ground
And slip away

I sit and listen dreamlessly
A promise of salvation makes me stay
Then look at your face
And feel my heart pushed in
As all around the children play
The games they tired of yesterday
They play
They play

I stand and hear my voice
Cry out
A wordless scream at ancient power 
It breaks against stone
I softly leave you crying
I cannot hold what you devour
The sacrifice of penance 
In the holy hour

Dit gaat hier allemaal wat snel voor mij.

Het ene na het andere prachtnummer komt voorbij, op zo een moment realiseer je dat er in The Cure top 100 meer nummers staan die je raken dan in de Tijdloze.

Closedown : alleen al voor die intro zou hij in mijn top 10 staan. Samen met Pictures en Last Dance mijn Disintegration top 3.

If Only Tonight : alweer één van die diep romantische nummers van Smith. Samen met One More Time favoriet op Kiss Me (x3)

The Holy Hour : Een onderschrijving van het totaal nihilistisch karakter van Faith. Dertig jaar later, Editors :

If there really was a God here
He'd have raised a hand by now

Now darling, you're born, get old, and die here
Well, that's quite enough for me dear
We'll find our own way home somehow

A Strange Day : Ook ik heb steeds de link gelegd naar NO's Truth. Laatst genoemde vind ik wel superieur aan het Cure nummer. Ik ben een Faith liefhebber, veel minder een Pornography liefhebber.

30. Homesick (Luigi 14, Johan 64)

En zo zijn we aanbeland bij de top 30 . Na deze track kun je me altijd opvegen . En dat is dramatisch want op het album komt er nog zo een daarna die t afmaakt .
Alles klopt aan deze song voor mij. We hebben natuurlijk net Prayers For Rain, The Same Deep Water As You en Disintegration gehad en dan komt deze en dan voel je je dus ook zo. Zeker na de titeltrack waarin de absolute walging (even kort gezegd) eruit gestort is. Een kleine maar fantastische tekst naar mijn mening, die doet t m altijd wel bij mij. Een lang intro (dat zien we veel op dit album, heerlijk ) met verlangend en weemoedig pianowerk die verderop in de song zelfs even jazzy wordt, troosteloze drums, eenzaam acoustisch gitaarwerk en vervolgens de strijkers die er nog even een schepje bovenop doen. En dan komt er de prijswinnende electrische gitaar in met slow sweepende verdrietige klanken en daar ga je . Het laat je op de bodem van je bestaan achter en dan moet je t nog ergens vandaan zien te toveren voor de laatste track, die daar een mooie twee-eenheid mee vormt . Hemels!

Hey hey! just one more and i'll walk away all
the everything you win turns to nothing today
and i forget when to move when my mouth is this
dry and my eyes are bursting hearts in a blood-
stained sky oh it was sweet it was wild and oh
how we...i trembled stuck in honey honey
cling to me so just one more just one more go
inspire in me the desire in me to never go home

oh just one more and i'll walk away all the
everything you win turns to nothing today so
just one more just one more go inspire in me
the desire in me to never go home

Phoeh, wat een pracht. En het titelloze nummer dat erop volgt is al even mooi. Hopelijk staat die nog veel hoger. Mij mag je ook bij elkaar rapen na het horen van Homesick .

Het titelnummer staat natuurlijk gewoon op 1, zoals het hoort.

Jup, zou mooi zijn, of misschien wordt het toch gewoon het bos? Met Plainsong, Pictures of You of Fascination Street op 1 zou ik ook erg tevreden zijn.

29. At Night (Luigi 30, Johan 44)

Dit is weer zo'n typische (minimalistische) Seventeen Seconds track. Misschien wel de spannendste track van het album, zeker qua sound. Heerlijk die synths, op het hele album wel en dat typische gitaar en baswerk hier van dit album. En vanaf halverwege die hele lage brommende toon van de synths waarschijnlijk die als een bas klinkt, samen met de hoge uitwaaierende synthtonen zorgen voor een mooi spanningveld. Robert's gitaarwerk weeft mooie lijnen op en neer daartussendoor en ook de drums zijn duidelijk simpel maar ferm aanwezig. Dit mooie samenspel zorgt voor een rijke track vind ik, het best te beluisteren op de koptelefoon. Op Paris staat ook een mooie magische versie van deze song. Typische observerende Seventeen Seconds-lyrics ook van Robert, net als A Forest en In Your House en ook in deze track maakt hij effectieve beschrijvingen van zijn gevoelens, staat van zijn en omgeving. Een soort tijdloosheid ook, en dat kun je zeker ook horen aan deze track .

Sunk deep in the night
I sink in the night
Standing alone underneath the sky
I feel the chill of ice
On my face
I watch the hours go by
The hours go by

You sleep
Sleep in a safe bed
Curled and protected
Protected from sight
Under a safe roof
Deep in your house
Unaware of the changes at night

At night
I hear the darkness breathe
I sense the quiet despair
Listen to the silence 
At night
Someone has to be there
Someone has to be there

Someone must be there

28. Faith (Johan 32, Luigi 34)

Van de vijf titelnummers die de eerste vijf Cure-albums afsluiten is Faith de hoogst genoteerde in de lijst. En ook een van de hoogst genoteerde van het album trouwens. En terecht, een geweldig nummer om dit album mee af te sluiten. Een warm album, zoals Luigi terecht zei, ook al komt dit nummer ook in eerste instantie misschien kil of melancholisch over. Het einde der tijden lijkt nabij, een wereld waar niemand iets aan de misère lijkt te willen doen, waaruit de hoofdpersoon besluit zich terug te trekken 'with nothing left but faith'. Prachtig!
Ook voor Robert Smith zelf een cruciale song, en een van zijn favorieten. Of zoals hij zelf zei: "I don't think I'll ever write a song that'll ever move me as much as Faith, that'll change my life as much as that song did, or encapsulates a period of my life as well as that one does."

Catch me if I fall
I'm losing hold
I can't just carry on this way
And every time
I turn away
Lose another blind game
The idea of perfection holds me
Suddenly I see you change
Everything at once
The same
But the mountain never moves
Rape me like a child
Christened in blood
Painted like an unknown saint
There's nothing left but hope
Your voice is dead
And old
And always empty
Trust in me through closing years
Perfect moments wait
If only we could stay
Please
Say the right words
Or cry like the stone white clown
And stand forever
Lost forever in a happy crowd

No one lifts their hands
No one lifts their eyes
Justified with empty words
The party just gets better and better

I went away alone
With nothing left
But faith

Spot on!
Geweldige tekst ook!
Any other day ook top 10 waardig

27. Last Dance (Luigi 24, Johan 39)

Het gaat hard nu met de Disintegration tracks, maarja we zitten ook zowat op het eindje natuurlijk. Dit is een van mijn favoriete tracks van het album. Maar ook dat is een beetje arbitrair als er ms nog wel 6 of 7 tracks hoger bij je staan, geeft wel aan wat voor een meesterwerk der meesterwerken is dit album. Een constant hoog niveau dat je misschien bij niet veel albums aantreft. New Gold Dream is er voor mij persoonlijk ook zo eentje . Maar goed deze track dus is net als Homesick niet aanwezig op de vinylversie vanwege tijdgebrek en Robert vond dat destijds heel jammer. Op de cd versie stonden ze wel meteen. Deze 2 tracks zijn volwaardige albumtracks en geen bonustracks zoals Robert zegt. En maar goed ook, ik zou een Last Dance niet willen missen op het album, het staat ook op de goede plek en van Disintegration naar Untitled zonder Homesick had ik ook wat abrupt gevonden. Maar goed deze track dus. Heerlijk subtiel fingerpicking gitaarwerk waar we mee starten, magische synths en hele typische stop-start drums, die vind ik fantastisch klinken, heel zwaar en dof en passend bij deze track. Een mooi intro dus en dan gaan we over in echte doom met weer die up and down scaling en sloom waaierende electrische gitaar, een beetje zoals in Homesick, ontzettend magisch en dan die donkere "Pornography"-synths. Deze track vind ik echt een prachtige sfeertekening en Robert draagt daar weer mooie poëtische lyrics aan bij, duidelijk ook over ouder worden. Een hele krachtige track

I'm so glad you came i'm so glad
you remembered to see how we're ending our last
dance together expectant too punctual but
prettier than ever i really believed that this time
it's forever

but older than me now more constant more real
and the fur and the mouth and the innocence
turned to hair and contentment that hangs in
a basement a woman now standing where once
there was only a girl

i'm so glad you came i'm so glad you
remembered the walking through walls in the
heart of december the blindness of happiness
of falling down laughing and i really believed
that this time was forever

but christmas falls late now flatter and colder
and never as bright as when we used to fall all
this in an instant before i can kiss you a woman
now standing were once there was only a girl

i'm so glad that you came i'm so glad you
remembered to see how we're ending our last
dance together reluctantly cautiously but
prettier than ever i really beleived that this time
it's forever

but christmas falls late now fatter and colder
and never as bright as when we used to fall and
even if we drink i don't think we would kiss in
the way that we did when the woman was only a
girl

Meesterschap

Op mijn vinylexemplaar van Disintegration zijn Last Dance en Homesick gelukkig wel aanwezig

Om te janken zo mooi

26. In Your House (Johan 23, Luigi 39)

Een van mijn grote faves van Seventeen Seconds, dit prachtige, dromerige, mystieke In Your House.
Welhaast de perfecte vroege Cure-song. Prachtig die bas in combinatie met dat heerlijke gitaarloopje. De bas - en later ook de keyboard - als ook de vocalen geven de track een onderwater-gevoel en dat combineert natuurlijk prachtig met de tekst over 'pretending to swim'. Het hele nummer heeft wat loom en spookachtigs, en ook dat zien we terug in de tekst, die ik altijd associeer met een geest die terugkeert naar het huis van een geliefde.
Subliem nummer en ongekend hoe de band gegroeid is in een jaar tijd, en hoe ze hier al helemaal een eigen sound hebben en dat al geperfectioneerd hebben.
Hoewel ze op Faith wat mij betreft het hoogtepunt bereiken met deze sound.

I play at night in your house
I live another life
Pretending to swim
In your house
I change the time in your house
The hours I take
Go so slow ...

I hear no sound in your house
Silence
In the empty rooms
I drown at night in your house
Pretending to swim
Pretending to swim

Ik moet dan weer altijd huilen bij Annie de musical.

In Your House... Bij mij denk ik wel in mijn top 10.

25. M (Johan 13, Luigi 49)

En gelijk erachteraan nog eentje van Seventeen Seconds, een zustertrack van In Your Room of sorts.
Een stuk meer uptempo, dat wel, met een heerlijke riff, die Nirvana zou hebben geinspireerd bij hun About a Girl. Mocht er een derde single van Seventeen Seconds gekomen zijn, had het deze zeker mogen zijn.
Een nummer dat zijn titel gekregen zou hebben van Mary, destijds Robert Smith's girlfriend en naar mijn weten nog altijd zijn vrouw Hoe het verder met ze gaat weet ik niet.
Hoe dan ook, M is ook een film van Fritz Lang uit 1931 en daar associeer ik het eigenlijk meer mee. Een film over een kindermoordenaar, 'ready for the next attack'.
Ook weer een geweldige track, live ook altijd super. Bijgaande opname is van het Berg en Bos Festival in Apeldoorn in 1980 (wie was er niet bij) en daar zie je hoe strak de band toen al was, en de keyboards van Mathieu Hartley spelen duidelijk een nog grotere rol hier.
Benieuwd ook wel hoe het met hem is... Misschien is het nummer wel naar hem genoemd

Hello image
Sing me a line from your favorite song
Twist and turn
But you're trapped in the light
All the directions were wrong

You'll fall in love with somebody else
Tonight

Help yourself
But tell me the words
Before you fade away
You reveal all the secrets
To remember the end
And escape someday

You'll fall in love with somebody else
Again tonight

Take a step
You move in time
But it's always back...
The reasons are clear
Your face is drawn
And ready for the next attack

M... Bij mij denk ik wel in mijn top 15

Bij mij wel zeker

Mmooi nummer

Top 50 denk ik wel bij jou

Denk t ook ja
Mary en Robert zijn nog steeds samen..hoe t met ze is..geen idee.
Mathieu ging of moest weg na dit album geloof ik..ging naar een andere bekende band later geloof ik.

M-y other day ms nog wat hoger

The Speak, zie ik, niet heul bekend buiten Smallfield volgens mij
Hopelijk komt hij nog rond van zijn Cure-royalties.

En Fools Dance ook..ws n andere bandmember die later ergens naar toe ging.
Iig was Mathieu de minimalistische koerswijziging beu en wilde wat anders dus ging weg. Robert dwong hem ook minimal te spelen voor Seventeen Seconds.

Ws ging ie naar die band omdat ie weinig te vertellen had in The Cure

Van Fools Dance zie ik dan weer dan Simon Gallup daar lid van was, samen met JJ Burnel.
IP blocked - rateyourmusic.com
Misschien dat Matthieu daar achter de schermen nog wat deed

Ja klopt Simon zat daar ook. Van Burnel wist ik t dan weer niet. Weinig uitgebracht geloof ik. Een single van ze geluisterd voor n bepaald topic en die vond ik niet veel

Haha ja dat moet dan haast wel ja. Wiki zei t iig. Zijn bijdrage dan ws ook erg minimal

Ze hebben ook maar 1 single zie ik, toepasselijk They'll Never Know geheten

Nou dan was dat t dan
Mathieu's tenure daar duurde dan ws ook niet langer dan 17 secs.