Deze kan any other day ook in mijn top 20!
Lullaby kan ook wel top 30!

Daar passen ze niet allemaal in

Die figures hou ik allemaal niet meer bij



Als ik de ene op any en de andere op other day doe misschien wel

Inbetween days inderdaad

The Figurehead...
Samen met Untitled het beste van het beste wat mij betreft.

Lullaby

Robert Smith goes Hitchcock: suspens van de bovenste plank

The Figurehead

Het ontplofte album Pornography... goed, maar niet mijn favoriet.
Dit nummer zit te hard gewrongen tussen Joy Division en Siouxsie and the Banshees.

The Figurehead is natuurlijk een geniaal nummer, misschien wel de libero op Pornography in voetbaltermen, de spil waarom het spel draait, maar de extremen van die plaat vind ik toch echt beter (Strange Day en Pornography). Lullaby is beslist uniek, voor The Cure en voor het Disintegration album, maar van dat album echt niet meer dan een middenmoter! Luister Fascination Street, Prayers For Rain of Same Deep Water en je weet wat echt door je botten, huid en spieren klieft! Maar ik heb inmiddels de commerciële voorliefde van Johan en Luigi door en ik snap waarom ze bepaalde nummers kennelijk geweldig vinden, zij gaan pas los bij Friday I'm in love en Why Can't I Be You.. tsja, het is ook gewoon Cure en ze spelen het nog steeds op concerten.. Ik vind het altijd nog steeds de behoefte van Smith om zich tussen Madonna en Prince te voegen in plaats van zijn echte muzikale heiligdom te volgen. Maar het heeft The Cure natuurlijk wel op de kaart gezet, net zoals A Forest, wat ongetwijfeld op nummer 1 terecht komt. Leuk, maar doet niet echt recht aan de veelzijdigheid van deze cruciale band.

Oei en toen was dit topic uit mijn updates (net als dat greatest hits topic ).
Maar dit opzwepend liedje is bij mij minimaal top 5 "wat waren jullie aan het denken jongens ".

De beschrijving van Luigi geeft heel mooi weer waarom dit nou zo'n lekker liedje is, dat heet nu balans.

De live versie van 'The Figurehead' zoals die op 'Paris' staat: donkerder en mooier is er niet. Mijn nr 1.

Die is ook prachtig, ja!
Sowieso een geweldig live-album!

Niet helemaal waar. The Figurehead, Fascination Street etc staan niet voor niks zo hoog, net zoals een paar anderen die je noemt.
Maar inderdaad zijn we zowel liefhebbers van de popkant van de band als van de 'doom'-kant en ik denk dat dat in deze lijst wel naar voren komt.
En of A Forest op 1 staat...

13. A Forest (Luigi 19, Johan 25)

Toen we onze lijsten samenvoegden waren we "opgelucht" dat A Forest eens niet in de top 10 stond, dat leek ons zo'n cliché. Nu, na het nummer nog eens beluisterd te hebben is het best wel een top 10 positie waard, voor velen is dit misschien zelfs wel hun top 3 Cure-track. Echter het lot besliste anders, maar toch een mooie 13e plaats voor misschien wel hun meest iconische en bekendste track all time. En dat nog wel voor een song uit het begin van je carrière . The centerpiece van Seventeen Seconds was (jammer genoeg) de enige single van dat album en het behaalde de 31e plaats in de UK singleslijst. Best laag wel, hadden ze misschien wat bekender geweest had het wel wat hoger gekund. Then again, de single was ook niet echt radio-friendly en Robert wilde m zo ook niet maken, dat was namelijk zijn bedoeling. Een signature "gothic" song van ze al had Robert een broertje dood aan die term en ook een broertje dood aan Top of the Pops. De video van A Forest bestaat voor een deel uit hun optreden op ToTP afgewisseld met footage van een bos. Ze zien er allemaal niet echt blij uit in de video maar Robert stelde dat iedereen zich zo in die tijd voelde. Robert zelf ziet er ook niet best uit in de video, maar die had nog ns extra pijn aan zijn duim door het verwisselen van een autoband, cheer up boys . Het is tot op heden hun meest live uitgevoerde track, een fan-favourite ook wel. Ik kan me het magische concert van ze herinneren in 2008 waar ze een 10 minuten lange versie deden in hun laatste encore die daarna naadloos overging in een 10 minuten durende versie van Faith, of was het nou andersom? . In ieder geval was het adembenemend . Ze hebben de song zelf ook meerdere malen heropgenomen, oa. voor het verguisde Mixed Up album, die versie daar is ook als single uitgebracht. Verder is de song ook enkele malen gecoverd. De bas is natuurlijk prominent aanwezig in deze track, Simon was geïnspireerd door het baswerk van J J Burnel van The Stranglers en ook fan van hem. Later zaten ze samen nog even kort in de band Fools Dance. Het gitaarwerk van Robert in A Forest werd een tijdje lang ook zijn trademark gitaarsound met al dat flanging wat je hoort. Supereffect, zeker in een track als deze natuurlijk.
Een heerlijke song is het natuurlijk, heel mooi die spooky intro met die donkere en echoënde synths en enkele zware en langzame gitaartonen, je voelt je ook alsof je eenzaam bent in een donker bos en don't know what's gonna happen, mooi, eenvoudig en vervreemdend verwoord in de lyrics. Dan knallen we erin met een snel drumritme, wat sneller gitaarwerk en die overbekende baslijn. Mooi ook hoe bij continuering de bas en gitaarlijnen in mekaar overgaan, iets was ze later sowieso meer deden bij hun songs qua (bas) gitaren. Een spannende track dus, mooi opgebouwd en het werkt meerdere malen toe naar een crescendo, waarin je die eerie synths dan weer fijn tevoorschijn hoort komen. Na het laatste refrein gooit Robert er nog een heerlijk voortschrijdende en waaierende solo uit die subtiel steeds een laagje dieper gaat, waar het bijna al niet lager mogelijk lijkt en sluiten de instrumenten een voor een af tot de bas het laatste woord heeft en magnifiek afsluit. Een wereldtrack dus voor een jonge band, de song ook wel die hen op de kaart zette en een mooi begin for things to come...

Come closer and see
See into the trees
Find the girl
If you can
Come closer and see
See into the dark
Just follow your eyes
Just follow your eyes

I hear her voice
Calling my name
The sound is deep
In the dark
I hear her voice
And start to run
Into the trees
Into the trees

Into the trees

Suddenly I stop
But I know it's too late
I'm lost in a forest
All alone
The girl was never there
It's always the same
I'm running towards nothing
Again and again and again and again

..ben benieuwd.

A Strange Day op 35 en Friday I'm in Love op 16

Vorige week Wish voor het eerste geluisterd voor Album van het Jaar, en Friday I'm in Love vind ik misschien wel het minste nummer van dat album.

Verder niets dan complimenten voor deze leuk gepresenteerde lijst

Huh, huh Teun
Na meerdere beluistering openbaren zich alle niveau's van dit nummer, je moet natuurlijk zelf ook wel alle niveau's bezitten om dit te kunnen waarderen

Geef m nog 10 jaar

Oei jij legt de lat hoog, snelle leerling die Teun

Leuk al die interessante achtergrondinformatie bij Cure-klassiekers zoals A Forest. Dingen die ik anders nooit geweten zou hebben.

Friday I'm in Love kende ik juist als enige van het album al lang. Maar goed, het hele album moet nog een beetje rijpen heb ik het idee.

Sorry Teunnis maar jij komt nog steeds niet voor de button in aanmerking.

https://img1.etsystatic.com/159/0/10865608/il_570xN.1125184517_lm3y.jpg

*opgelucht zucht..*

12. Push (Luigi 5, Johan 36)

Een van de belangrijkste Cure-tracks voor mij, de redenen zullen niet nader onthuld worden . Ik vind dit persoonlijk de mooiste song van The Head on the Door, dat was het vanaf dag 1 dat ik dit album voor het eerst hoorde al eigenlijk. Zoals ik waarschijnlijk ergens eerder al zei is dit een van mijn favoriete Cure albums. Het voelt op een bepaalde manier als een Greatest Hits album, omdat bijna elke song boordevol kwaliteit zit. Ik vind dit album na al die jaren nog hun meest frisse en tijdloze album al is het uit 1985. Het is alsof het zo uit de hemelse sferen toen in het moment neergedaald is. En dat feit geldt wat mij betreft nog het allermeest voor deze song with its breathtaking and jawdropping beauty . Luister deze song en je bent eeuwig jong ook al zit je later in een tehuis of zoiets, dit blijft altijd bestaan!
Wat een intro, wat een fijne jeugdige kickstart, wat een hemelse gitaren, wat een hemelse gitaarsound! Voor mij ook de eerste kennismaking met een Cure song met zo'n lang intro, het gaat maar door en door . Fantastisch uplifting drumwerk ook en die drijvende bas is net zo essentieel als die gitaarbliss. Wat een power allround! We horen hier natuurlijk weer die typische 2 gitaarpartijen van The Cure over elkaar en door elkaar heen gesmeden dat voor dat lyrische en uitgelatene zorgt. Na die eindeloze intro maken we ons klaar voor een herstart van de song en knallen we gewoon vrolijk verder met het tekstgedeelte, is dat dan minder? Nee dat is daardoor misschien nog extatischer omdat Robert met hele luchtige, maar wel sterke lyrics komt, gecombineerd met zijn hele uitgelaten en zwierige zang inclusief heerlijke uithalen. 2 hemelse songs ineen dus. Uiteindelijk eindigen we de song net zoals we begonnen zijn en de laatste uitbundige gitaartonen doen ons verlangen de song nog eens op te zetten en dat doen we dan maar ook . Tijdloze en spontane song, alsof zo ineens geboren then and there, daar bestaan er niet heel veel van. Dit is de kers en de slagroomtaart ineen

Go go go
Push him away
No no no
Don't let him stay

He gets inside to stare at her
The seeping mouth
The mouth that knows
The secret you
Always you
A smile to hide the fear away
Oh smear this man across the walls
Like strawberries and cream
Its the only way to be

Exactly the same clean room
Exactly the same clean bed
But I've stayed away too long this time
And I've got too big to fit this time...

A Forest

Niet in de top 10 hier. Dat hoort zo als die hards de plak zwaaien.
Voor mij met Boys Don't Cry en In Between Days in de ultieme Cure top 3.

Push

Misschien wel het beste nummer van The Head on the Door naast de twee singles.
Een opvallend uplifting nummer vind ik zelfs. Een lied dat de spoken helpt verjagen uit je hoofd.

De beste van The Head On A Door komt nog; A Night Like This.

11. One Hundred Years (Johan 14, Luigi 20)

Het hoogst genoteerde nummer van Pornography vinden we op nummer 11, en het is niet toevallig de openingssong. Wat een geweldige opener is dit toch. Episch, hypnotiserend en met een geweldige drive.
En ook wel het ultieme doomnummer van The Cure, hoewel er meer zijn die recht hebben op dat predicaat. Maar als je je song, en album, opent met 'It doesn't matter if we all die' is de toon natuurlijk wel gezet. 100 jaar eenzaamheid schreef Marquez, voor The Cure is het in dit nummer 100 jaar duisternis en 100 jaar wanhoop. Prachtig hoe in dit nummer de neerwaartse spiraal die in de tekst naar voren komt muzikaal wordt omlijst. De zinloosheid van het leven, de liefde, en uiteindelijk ook de dood werd nergens zo mooi bezongen. Muzikaal grijpt het je vanaf de eerste tonen bij de strot en laat je een goede zes minuten later naar adem happen. Waiting for the death blow.
Onvoorstelbaar wel - maar ook een bewijs voor de veelzijdigheid van de band - dat ze een paar maanden later doodleuk met Let's Go To Bed kwamen aanzetten

It doesn't matter if we all die
Ambition in the back of a black car
In a high building there is so much to do
Going home time
A story on the radio
Something small falls out of your mouth
And we laugh
A prayer for something better
A prayer
For something better

Please love me
Meet my mother
But the fear takes hold
Creeping up the stairs in the dark

Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Stroking your hair as the patriots are shot
Fighting for freedom on the television
Sharing the world with slaughtered pigs
Have we got everything?
She struggles to get away

The pain
And the creeping feeling
A little black haired girl
Waiting for Saturday
The death of her father pushing her
Pushing her white face into the mirror
Aching inside me
And turn me round
Just like the old days
Just like the old days
Just like the old days
Just like the old days

Caressing an old man
And painting a lifeless face
Just a piece of new meat in a clean room
The soldiers close in under a yellow moon
All shadows and deliverance
Under a black flag
A hundred years of blood
Crimson
The ribbon tightens round my throat
I open my mouth
And my head bursts open
A sound like a tiger thrashing in the water
Thrashing in the water
Over and over
We die one after the other
Over and over
We die one after the other
One after the other
One after the other
One after the other
One after the other

It feels like a hundred years
A hundred years
A hundred years
A hundred years
A hundred years
One hundred years

Er mag ingezet worden op de top 10

One Hundred Years

Een geweldige opener inderdaad en voor mij ook het beste van Pornography.

Beste Porno-track ja, met Figurehead als goeie 2e

Kunnen ze de voorspelling naar vigil sturen?