Confessie:

Ik vind het wel mooi dat vigil dit doet vanuit zijn 'wat-vind-ik-het-mooiste-van-Genesis (fill in)' muzikale hart. En het houdt ook de wat 'oudere' prog levend met een stukje respect.

Ja, ik ben zelf een echte fan van deze band maar met een andere achtergrond want ik ben echt met deze band opgegroeid vanaf mijn 10e jaar. Komende vanuit de Queen hoek (ik was er vroeg bij) ging er een wereld voor mij open. Maar ook een andere beleving van deze muziek door de tijdsperiode waarin ik toen leefde. Abacab is voor mij bv. LOTR muziek omdat ik de trilogie van Tolkien las met dat album op de achtergrond. The Lamb was pure pubermuziek voor mij. Ook eens een nacht doorgezakt, in de jaren 80, met een vriend waarbij elke plaatkant van elk album beluisterd werd met een nieuw beugelflesje bier 0,5 Grolsch (stomdronken geworden toen). Enz..

Nu af en toe verwonderend bij de Progladder dat 'mijn' bandje behoort tot de oudere lullen muziek (ik was toch altijd jong ?) niet beseffend dat Calling All Stations ondertussen alweer 20 jaar oud is. Gelukkig hou ik ook van veel andere muziek, ben geen tunnelvisie luisteraar.

Maar deze band draag ik nu al 40 jaar met mij mee en dat zal duren tot in mijn graf. En dat er bij de bijbehorende ceremonie maar het Afterglow (live) gedraaid mag worden.

Ha, Genesis, voor mij altijd een goeie tweede (band aller tijden) . En vigil gaat sterk van start met vier songs die ik ook zeer waardeer, zozeer zelfs dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat de volgende 46 allemaal nog beter worden (maar misschien onderschat ik Genesis toch nog...).

Ja,ja, dat had bij een concert altijd wel iets magisch als na het geweld van "Unquiet Slumbers for the Sleepers......In That Quiet Earth" Collins langzaam achter zijn drumkit sloop en dat droomlied werd ingezet. (2 keer zo'n setlist meegemaakt).

Deze Genesislijst houdt de gemoederen in ieder geval bezig!

Nog even voor de duidelijkheid, de nummer 50 is nog steeds goed voor een 7,5 dus komt je favoriet (te) snel voorbij, het nummer staat er toch gewoon goed op

Ik ga zo weer wat nummers plaatsen, eens kijken of dat nog vreugde dan wel verdriet gaat opleveren

46 Home by the Sea/Second Home by the Sea




Een klein beetje smokkelen moet kunnen. Deze van oorspong twee nummers als eentje ingezet. Ze horen natuurlijk wel bij elkaar en live worden ze ook gewoon als 1 geheel gebracht. Het huis bij de zee duo komt van het album zonder naam uit 1983. Een album waarbij na wat halve gedachten de band nu echt koos voor het publiek. Deze track blijft, uiteraard wel met een flinke jaren '80 saus, nog wel enigszins trouw aan het grote symfonische verleden.

45 Duke's Travels




Ergens een beetje het zelfde verhaal als hierboven echter met grote verschil dat het bijbehorende album Duke nog echt een beetje van dit en een beetje van dat is. Wel een album wat mijn sympathie heeft. Zo ook deze lange track. Het doet me altijd een beetje aan EL&P denken.

44 Mama



Het gaat ineens hard met de liedjes van Genesis - Genesis. Dit is waarschijnlijk wel de bekendste track van de band. Een grote hit voor Genesis en eentje die nog steeds dagelijks wel ergens op de radio te horen is. Op een of andere manier doet het me altijd denken aan de eerste hit van uncle Phil In The Air Tonight. Beide grote hits met een beetje creepy sfeer en ook beide niet geschreven als zijnde "dit kan niet anders dan een hit worden". Ik kan het niet met feiten staven maar het kan niet anders dan dat dit het eerste nummer is wat ik van Genesis hoorde. Vele jaren verder ook vele malen voorbij horen komen maar vervelen doet het nog steeds niet.

43 Blood on the Rooftops




Een bloedmooi nummer geschreven door Hackett met behulp van Collins die het refrein bedacht. Het hele nummer staat bol van het prachtige Hackett getokkel bovenop een tapijtje warme klanten van Banks. Collins zingt erg mooi vind ik, lief en ontroerend al is de tekst van Hackett vooral cynisch. W&W is mijn favoriete Genesis album (al zitten er wel een paar albums erg dicht achter) en zoals bekend het laatste album met Hackett die zich toch wel tekort gedaan voelde, dit nummer heeft het toch maar mooi gered en staat nog steeds vrijwel elk concert op de setlist bij Hackett solo.

Mama mag wel tot het beste van Genesis gerekend worden!

Prachtige ballad en wat voor een refrein, heerlijk zwierig meedeinen, past ook mooi op dat herfstalbum.

Ik lees net dat er niet getreurd hoeft te worden, maar Duke's Travels had bij mij minstens dertig plekken hoger gestaan.

Dukes Travel is een prima nummer dat terecht op de 45e plaats staat.
Home by the Sea en Mama doen mij niet zoveel, daarentegen vind ik Blood on the Rooftops
misschien iets te laag. Maar Trick of the Tail en Wind and Wuthering zijn verrassend
goede albums geworden met veel goede nummers.

Phil's meest gepassioneerde zangpartij naar mijn idee.
By far beste nummer van het verder teleurstellende Genesis. ( album met dezelfde naam.)

Mm, veel nummers die op genesisplaten staan die ik niet zo vaak beluister. Mamma is desalniettemin gewoon een van de betere nummers van Genesis. Zou je Genesis/ Invisible Touch met elkaar verknippen, dan zou je maar zo één verdomd sterk album kunnen creëren. Met Tonight Tonight Tonight en Home by the Sea zit je al halverwege.

Home by the sea: mooi door de band op het podium gebracht als een spookverhaal wat ze met de mobiele lichtshow ook uitbeelden als een geestverschijning. Live ook gezien en gehoord.

Duke Travels: afgezien van het feit dat het album, voor mij, een echte topper is wat betreft de gedrevenheid en het beste van wat de band als drietal wist te maken zit er ook veel Britse humor in gezien het verhaal om Albert. Ik gebruik de hoes van het album als avatar op FB en zie deze afbeelding als een herkenbaar persoonlijk iets. Starend uit het raam naar de sterren.

Mama: maakte op Frits Spits een enorme indruk. Deze DJ draaide dit avond aan avond (naar ik meen in de avondspits). Ik begrijp nog steeds niet goed of het nu om een verhaal over een prostituee gaat (Come on, Genesis and sex.. ).

Blood on the Rooftops: ik heb ooit het intro op gitaar gekund. En Hackett speelt het nog steed zeer mooi live. Mij spreekt vooral de tekst aan. Twee oudjes die naar de Britse TV kijken in de jaren 70 en daar commentaar op geven. Een voorbije tijd..

Of een best wel matig

Ik weet het niet, de laatste tijd warm ik toch wel wat op voor de post-abacab Genesis. Veel slechte composities, maar het frustrerende is nou juist dat de band wel degelijk ook erg goede popsongs maakte. Uiteraard moet je het niet willen vergelijken met Genesis tot en met ´....And Than There Were Three´, maar de heren hebben genoeg moois met z´n drieën gemaakt.

Zeker te weten, daar is ook al genoeg van voorbij gekomen en daar gaat zeker ook nog van alles van komen maar dat wil niet zeggen dat ze ook zeer matig werk hebben uitgebracht met zijn drieën (illegal Alien, In too Deep, Tell me Why e.d)

Opnieuw vier sterke songs. Duke's Travels komt van Duke, het eerste Genesis-album dat ik leerde kennen, en inderdaad zijn de songs op dat album van wisselend niveau. Duke's Travels vond ik begin jaren 80 een paar jaar lang de beste song ooit, inmiddels is het gezakt naar de derde plaats (ook geen schande). Dan vind ik positie 45 wel wat tegenvallen, maar goed, als ik mijn eigen lijst had willen terugzien, had ik die maar moeten plaatsen...

Vanwege de beeldende opbouw van Duke's Travels overweeg ik al jaren om een keer een 'verhaal' bij de muziek te schrijven dat net zo snel leest als de song duurt, maar helaas, ik heb het nog niet uitgevoerd.

Leuk, deze lijst! Natuurlijk heeft iedereen zo zijn voorkeuren, maar ik ben heel benieuwd naar het verdere verloop. Vooral ook leuk om ieders beleving te lezen bij bepaalde songs; Abacab als LOTR-muziek, die combi had ik nooit gemaakt.
Zelf was ik als jonge puber verslaafd aan We Can't Dance, en ging op zoek naar een ander album om op de rest van het B-kant van mijn cassettebandje te zetten. Ik weet niet waarom (misschien omdat die gekke hoes me iets deed toen ik het schijfje uit het rekje van de bibliotheek pakte), maar dat werd Abacab. De eerste 4/5 nummers pasten daar op, en dus hoor ik in mijn hoofd wanneer de laatste klanken van Fading Lights wegsterven de beginriff van Abacab aankomen. Ik vond het toen wel een vet nummer, evenals de volgende nummers. Pas later kon ik ze in de context zien van hun vroegere werk (wat?? Had Genesis eerst een andere zanger???)
Abacab is altijd wel min og meer overeind blijven staan bij me, hoewel ik (zelfs als 14-jarige) snel doorhad dat Rutherford een heel beroerde solo-gitarist was...

42 Twilight Alehouse

http://e.snmc.io/lk/f/l/62407b4bf52df7b2d45028dd88d24dd3/2275803.jpg




Op 42 deze fraaie b kant. Een b kant (ik verklap het maar alvast) die beter is dan kant A. Ik leerde het nummer via deze fabeltastische box: Genesis - Archive (1998) . Een toch wel verplichte aanschaf voor de Gabriel bij Genesis adepten. Natuurlijk heeft I Know What I Like meer kans om voorbij de te komen op de radio en daardoor als single veel meer geschikt maar in kwaliteit legt die het toch wel aardig af.

41 Fading Lights




Het album We Can't Dance is van zeer wisselende kwaliteit. Er staan een paar machtige nummers op en paar (heleboel?) matig tot zeer slecht. Niet geheel toevallig zijn de melodieuzere nummers de betere. Fading Lights is het laatste nummer van min of meer comeback album We Can't Dance, dat het toen ook het laatste album met Phil Collins zou zijn was toen nog niet bekend. Het is vooral een Tony Banks liedje waarbij het qua muziek wat hulp heeft gekregen van zijn twee maatjes. Een lang en slepend nummer. Met ruim tien minuten 1 van de langste liedjes van de band uit de Collins achter de microfoon periode.

40 Not About Us

http://images.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/dre100/e174/e174507u1f1.jpg




Een erg mooi liedje van Calling All Stations, u weet wel die plaat met Ray Wilson (Stiltskin). Dit was de derde en laatste single van dat album. Daarmee gelijk de laatste officiele single die de band heeft uitgebracht. Het lied is geschreven door het trio Rutherford, Banks en dus Wilson. Waarschijnlijk een keuze welke voer is voor discussie maar dat deze in de lijst opgenomen zou worden stond voor mij buiten elke discussie. Een wellicht wat simpel nummer maar wel eentje recht uit het hart en ook eentje die weer recht in het hart binnenkomt!

39 Duchess

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/95/Duchess_(Genesis_single_-_cover_art).jpg/220px-Duchess_(Genesis_single_-_cover_art).jpg




Wederom een liedje van Duke. Het was een single maar dan wel een enorm geflopte single. Er is zelfs een clip van gemaakt en ik vrees dat je wel heel erg die hard fan moet zijn wil deze clip je helder voor de geest hebben staan omdat je hem toen in de tijd op TV voorbij zag komen. Een mooi gedragen nummer, sfeervol met veel muzikaal detail, een legendarisch nummer ook want dit lied was het eerste waarin de band een heuse drumcomputer gebruikte.

Niet haten op I know what I like , Gabriel is daar groots .

I like what Rudi knows Machtig nummer idd.

Twilight Alehouse klinkt ook wel goed, kende ik nog niet!

Over smaak en volgorde valt natuurlijk altijd te twisten. Maar als groot Genesis liefhebber, maakt het mij allemaal niet uit. Altijd heerlijk om een reden te hebben om weer naar al die geweldige nummers te luisteren. Ook fijn om te zien dat naast veel geslaagde clips ze ook veel baggerclips hebben geproduceerd. Not about us en Duchess zijn natuurlijk van een enorme lulligheid. Hoewel de eerste waarschijnlijk heel veel meer geld kostte dan de tweede. Maar het maakt de nummers er niet minder van. Twee heerlijke nummers van heerlijke albums wat mij betreft.

Not About Us heeft niet echt veel van doen met wat de band tot dan toe maakte.
Misschien daarom is het wel één van de meest geslaagde nummers op Calling All Stations.
Wilson komt hier heel goed voor de dag met rafelige oprechte vocalen.
Onderschat liedje. Mooi sober gehouden ook.

Hahaha! Die clip van Duchess is wel HEEL erg verschrikkelijk, zeg! WEL een mooi nummer, trouwens. Ik ben geen fan van de drumcomputer, maar hier werkt hij erg goed.

Mooi om nu vakantie te hebben en wat te reflecteren.

Twilight Alehouse: een zoektocht waard in de jaren 90. Ik wist van het bestaan af en een reden om in de 'bootleg' zaakjes te zoeken. Ik kwam hem tegen in de stad Luxemburg op cd. Mooi nummer die bij mij een verdieping van het oudere Genesis werk naar voren bracht. Ik vind het passen bij bv het nummer 'Happy the Man' waar ook de vrolijkheid en het plezier van het zingen van Gabriel er volledig vanaf straalt. Ach, bootlegs van deze band. Ik heb nog twee zeer bijzondere in mijn kluis liggen.

Fading Lights: nog altijd als ik het nummer, zowel muzikaal als tekstueel, beluister is dit voor mij HET afscheids/laatste nummer van Genesis. Elke keer als het nummer is afgelopen denk ik bij mezelf " Ja, het is mooi geweest". Ik vraag mij wel altijd af of de heren dit ook in hun gedachten hadden bij het maken van het nummer.

Not About Us: soms gaat het doven van het licht nog met wat opvlammingen gepaard. Dat had ik ook bij Calling All Stations. Mooi album, dat wel, maar voor mij geen echte Genesis meer (alhoewel het concert in Ahoy dan wel weer goed was). Het nummer is, voor mij, een echt Ray Wilson lied waar zijn stem bepalend is. Gevoelig ook. Soms luister ik er naar.

Duchess: als je het over een zeer sterk nummer hebt dan is deze het wel. Jeetje, wat spat de kracht van dit weergaloze lied af. En ik vind vooral de drumcomputer op de live versies als intro zo krachtig opgebouwd. Tekstueel herken ik wel iets in een vriendin van mij. Ooit in de spotlights, genietend van de aandacht en zelfs arrogant maar uiteindelijk smachtend naar dat wat er ooit aan aandacht was. Zeer sterk ! Raakt mij elke keer weer als ik het hoor. En over die drumcomputer ? Ideetje van Rutherford hè ! Collins was de laatste die overstag ging: "We don't need that ! I am the drummer", heeft hij toen gezegd.