38 Seven Stones




Eentje uit de hele oude doosch. Dit lied komt van Nursery Cryme en dat album komt uit 1971 (en dat is al weer 46 jaar geleden...). Het eerste album met Steve Hackett als gitarist en uiteraard ook het eerste album met Phil Collins op de drums al was Collins een half jaar voor Hackett al tot de groep toegetreden. Tony Banks laat hier in Seven Stones zijn mellotronnetje zijn best doen.

37 Dodo / Lurker




Het tweede en tevens laatste nummer van het album uit 1981. Dodo/Lurker is het langste nummer van het album. De eerste twee minuten (afgerond naar boven) hoor je echt de classic Genesis. Het tussenstuk van een minuut vind ik wat minder (tussen 2 en 3 minuten) waarna het weer behoorlijk genieten is met spannende en dreigende muziek.

Too big to fly,
Dodo ugly so dodo must die

36 ...In That Quiet Earth




Misschien te laag... Een prachtig instrumentaal werkje van het W&W werkje waar de elektrische gitaar giert, basloopjes je om de oren vliegen en de percussie van Collins je in verdwazing achterlaat. Het is haast een schizofreen nummer. Een nummer waar ik vrouwlief niet blij mee maak. Mezelf daarentegen... Het niveau is nu toch al wel heel hoog en dan moeten we nog 35 nummers

35 The Lamb Lies Down on Broadway




Op 35 het titelnummer van het dubbelalbum uit 1974. Het gehele album is zoals eerder vermeld een flinke zit maar dit gaat er in als zoete koek. Gabriel zingt prachtig met een "trillende" stem, de hoofdrolspeler op dit lied is overigens Tony Banks die zijn toetsen heerlijk laat razen.

34 White Mountain




De laatste uit dit rijtje is er eentje uit de zwart/wit tijd. Dit is het tweede nummer van de niet helemaal maar toch wel een beetje debuutplaat Trespass uit 1970. Een heerlijk stuwend nummer waar de band helemaal laat horen waar de band voor zou gaan staan de komende jaren. Gabriel zingt overtuigend en de zanglijnen zijn prachtig.

Er komen steeds meer mooie nummers langs. White Mountain was voor mij zelfs een top 10 nummer geweest. Een prachtig muzikale fabel. Trespass wordt, zelfs door mij, soms wat onderschat. Er staan toch zeker 3 geniale composities op het album.

Twilight Alehouse moet ik in een verloren moment nog eens herbeluisteren. Seven Stones is gewoon erg mooi: het broodnodige rustmoment op het verder nogal drukke en bij vlagen chaotische Nursery Cryme. En positief verrast dat Dodo/Lurker daadwerkelijk nog voorbijkomt - had er al eerder mijn warme steun voor uitgesproken, maar had hem niet meer echt verwacht.

De laatste drie brengen iets minder opwinding teweeg. Hoewel Wind & Wuthering hier op een tamelijk solide 4* staat, vind ik de afzonderlijke nummers ná de eerste drie niet bijzonder memorabel. The Lamb (het nummer) is in orde, maar een 35e plaats is zeker niet te weinig eer. En White Mountain verdient misschien ook nog een herbeluistering: Trespass is, als hij opstaat, vaak beter dan ik me herinner, maar dat hij niet zo vaak opstaat, moet toch ook een reden hebben.

En dat is bij deze gebeurd. Mooi nummer wel, terwijl je ook wel weer een beetje begrijpt dat het een B-kantje gebleven is. Bij een Moonlit Knight of Firth of Fifth blijft hij toch wel achter. Persoonlijk had ik hem liever op het album gehad dan een I Know What I Like of More Fool Me, maar Genesis leek toch wel vrij bewust op die balans tussen epischer en lichter nummers aan te sturen.

Ze lijken de herhaalde tempowisseling van dit nummer later nog eens hergebruikt te hebben voor Ballad of Big, waarvan ik zomaar vermoed dat hij niet meer langs gaat komen.

Top om zo links en rechts ook van andere users hun reflecties te lezen !

Seven Stones: heeft nooit zo'n indruk op mij gemaakt. Het hoort erbij. Ik vind de 'ahahaha' achtergrondkoortjes altijd wel grappig. Blijft een Trespass sfeertje oproepen dus ook een voortzetting. Lekker mellotron gebruik, dat dan weer wel. De overgang naar 'Harrold The Barrel' blijft leuk.

Dodo-Lurker: zoals al eerder gezegd, mijn LOTR muziek. Hier zijn wat veldslagen tussen de orks en de mensen op gevoerd. En dat onder de aanvoering van de galmende stem van Collins . Op Three Sides Live zo verdomd strak en imponerend uitgevoerd. De overgang naar Lurker (Shelob) is geniaal. Ik mag dit graag zelf op de piano spelen en dan merk je hoe Banks de toetsen beroert en een duidelijk herkenbare stijl heeft (van akkoorden gebruik) die in andere nummers ook worden gebruikt. Collins past deze ook veelvuldig toe in zijn solowerk.

...In that Quiet Earth: ook hier weer een mooie overgang en vigil beschrijft dit al mooi ! Volgens mij ooit gehoord bij het Genesisconcert in de jaren 80 in de Kuip. Ik stond vooraan. Soort hoogtepunt van het concert voor de 'oudere' fan. Concert werd trouwens afgebroken door Collins ivm een vechtpartij.

The Lamb Lies Down on Broadway: mooi nummer maar één van de 'mindere' nummers van het dubbelalbum zelf, voor mij dan. Ik merk links en rechts dat dit album voor een aantal een 'lange zit' is. Wel, ga er eens echt voor zitten dan, neem een langere tijd want als je het echt weet te doorgronden dan zou je er achter kunnen komen waarom dit het beste progalbum aller tijden is. Ware schoonheid moet ontdekt worden, niet ? Luister ook eens naar het zusternummer "The Light Dies Down on Broadway". Zo teer en kwetsbaar.. Ik ben benieuwd of Vigil meerdere (en welke) nummers van dit album nog meer in zijn top heeft staan.

White Mountain: ach, van het lieflijke Trespass. Mooi nummer waar nog zo in verkend wordt wat de muzikale mogelijkheden zijn. Ook hier ben ik het met Vigil eens, stuwend en bepalend voor waar ze naar toe gaan. Wel grappig, volgens mij zijn, ook hier, Banks en Rutherford de koorknaapjes. Ik zie dan ze echt met van die lange haren zachtjes meeneuriën. En trouwens, dat fluiten op het einde, spooky !
Het was maar goed dat Collins & Hackett later zouden instromen. Precies wat deze band nodig had.

Gabriel heerst op dit nummer, alleen die opening al
Dit nummer samen met musical box en the Lamia zijn mijn favorieten.
Tja het titelstuk van The Lamb hoort er ook wel bij , veel te vroeg hier.

Ook ik vind het titelnummer van The Lamb veel te laag.
Echt ik begrijp niet dat dit door de Genesis liefhebbers die dit topic volgen het wel goed
vinden een 35e plaats. Doet zeer.

Er staan mijn inziens wel betere nummers op het gelijknamige album (In the Cage, The Colony of Slippermen, Anyway, The Waiting Room, The Lamia). Over het album kan ik kort zijn. Fenomenale plaat. Voor mij echt geen lange zit.

meneer dat moet het concert uit de Invisible Touch tour geweest zijn. Collins legde inderdaad het concert stil om aandacht te vragen voor de vechtpartij. Volgens mij merkte hij vilein op dat dat de aanstichter nog wel wat klappen kon gebruiken.

Even een achtergond verhaal dan: was een bijzondere dag, ik was er samen met een vriend, al vroeg bij. Rende als eerste dat voetbalveld op, kon helemaal vooraan staan en daarna was het nog lang wachten. Paul Young in het voorprogramma praten met de medeliefhebbers uit de jaren 80. Ik weet nog maar weinig van de setlist maar wel dat ik flink heb genoten totdat..

Opeens veel duw en getrek achter mij. Ik keek om en er waren een paar malloten die echt op mensen insloegen om naar voren te komen. Paniek en ook Collins (al doorzingend) bekeek het tafereel afkeurend. Plots kwamen er allemaal security mannen (liepen tussen podium en publiek) en mijn vriend en ik moesten uit elkaar en tussen ons in klommen deze mannen over de reling, tussen ons door, en hebben deze malloten ook flink aangepakt en mepten ze terug. Collins liep weg - en naar wat ik mij kan herinneren - is hij niet meer terug gekomen.

Pasgeleden vertelde een collega mij dat ze daar ook was geweest (een Paul Young fan). Ze had nog de recensie en een aantal foto's. Dan zie ik echt jaren 80 publiek met getoupeerde haren, mouwloze t-shirts en een terugblik naar/in de jaren 80. Het zal 30 jaar geleden zijn.. Leuke is dat mijn hedendaagse muziekbroeder meesterdch daar ook was. Heeft zo zijn eigen verhaal over dit concert.

Tsjonge, welke concerten heb ik allemaal niet meegemaakt ! Collins met zijn 'Hello, I must be going tour", Gabriel, Hackett (april dit jaar weer!), Marillion met en zonder Fish, Mike & the Mechanics, Transatlantic, Yes, Dream Theater, Queen met Mercury, Porcupine Tree, Steven Wilson. Maar ook andersoortige muziek als Dylan, Michael Jackson, The Stones, U2, Coldplay, Bowie, McCartney, Radiohead, enz.. enz..

Tegenwoordig ga ik bijna alleen nog naar de kleinere concerten in bv. De Boerderij (wat ik een fijn 'honk' vind !) of in Belgie. Ik heb nog de wens om eens Bjork of Kate Bush te zien. The Neil Morse Band staat dit jaar op de lijst, net zoals Ayreon. Maar ik hoef niet meer de hele dag op reis te zijn voor een concert of helemaal vooraan te staan.

Ach, zomaar wat herinneringen, er zijn er zoveel..

Mooie verhalen meneer

Mooi lijstje met concerten ook!

Een aantal had ik heel graag gezien: Queen met Mercury, Genesis zelf, ik was er wel bij met Steve Hacketts Revisited tour onlangs in Paradiso. Enorm genoten! Ik had het werk daarvoor nooit live horen spelen, dus dit was memorabel voor me. Was alleen niet zo'n fan van de toetsenist, die alles net te traag speelt...

Iedereen bedankt voor alle berichtjes, dat wordt zeker gewaardeerd

Als dank gooi ik er weer een paar tegenaan

33 The Lady Lies




Dit lied had misschien niet iedereen verwacht in deze lijst. Het hardrocknummer van Genesis zullen we maar zeggen. Voor mij al jaren een vaste waarde. Van alle albums van Genesis is And Then There Were Three door de jaren heen het meest in achting gestegen. Zeg zo'n 20 jaar geleden vond ik het een middelmatig album en tegenwoordig staat het op een zeer mooie 4,5*. Het heeft ook van alle albums het meest gehad aan de verfrissingsslag welke een paar jaar geleden die prachtige boxen opleverde. Qua sfeer doet dit album me altijd veel aan het 2de solo album van Collins denken. The Lday Lies is keer op keer genieten en dat dit op een behoorlijk volume afgespeeld moet worden lijkt mij duidelijk.

Even een inhaalslagje doen:
50. Abacab
Niet het meest geslaagde album, zoals al terecht opgemerkt is. En dan is dit nog wel een aardig nummer. Niet mijn favoriet van dit album, benieuwd of die nog langskomt!

49. There Must Be Some Other Way
Ondergewaardeerd album, met enkele pareltjes die ik nog regelmatig draai, en dit is er één van. Mooie solo van Banks. Had wel iets hoger gemogen van mij.

48. Tonight, Tonight, Tonight
Weer zo'n album waar de meningen over verdeeld zijn. Toen dit album uitkwam had ik nog een abonnement op Sym Info, en ik kan me de recensie over dit nummer nog herinneren: mooi nummer, maar zoals de titel al aangeeft; véél te lang. En daar zit wel iets in. Het nummer is eigenlijk net niet goed genoeg voor deze lengte.

47. The Carpet Crawlers
Een album dat ik pas later ben gaan waarderen. Ik heb het lang alleen op vinyl gehad, en toen vond ik het teveel zwakke plekken bevatten om het echt goed te vinden. In de loop van de tijd ben ik de pareltjes op dit album gaan ontdekken, maar daar reken ik dit nummer niet toe. Aardig, maar niet bijzonder.

46. Home by the Sea/Second Home by the Sea
Prima mix van Genesis met de jaren '80. Mooi, die mysterieuze synths van Banks die het sfeertje mooi benadrukken, en dan het stevigere 2e huis. Terechte notering.

32 Lilywhite Lilith




Weer een nummer wat ik nog niet voorbij zag komen in de voorspellingen. Ik vind dit een reuze fijn liedje, nog geen drie minuten duurt het maar het zijn dan wel nog geen drie hele fijne minuten. Een heerlijke drive in de coupletten en het refrein is mooi en sprookjesachtig. Peter Gabriel zingt in de break alsof zijn leven op het spel staat, breathtaking mooi! Voor The Lamb liefhebbers toch genoeg te genieten dacht ik zo

Staan toch ook een paar fraaie ballads op:
Many too many, Snowbound en vertel Joe dat het ok is.

31 Silver Rainbow




Potver weer een verrassing! Dit moet dan mijn Genesis Guilty Pleasure zijn. Extreem jaren '80 geproduceerd en die drums zijn eigenlijk best lelijk maar als compositie vind ik het heerlijk. Het intro past verder niet bij de rest van het nummer maar ach wat maakt uit. De cheesy toestpartijen in de refreinen zijn o zo lekker. Het had eigenlijk best een single kunnen zijn. Wel een geflopte single, dat dan weer wel.

Zo, morgen verder met de beste 30. Daarin is bijna elk liedje wel een klassieker in het prachtige oeuvre van de band!

45. Duke's Travels
Van een wisselvallig maar uiteindelijk toch zeer genietbaar album is dit wel één van de hoogtepunten, al hoort Duke's End hier natuurlijk gewoon achteraan te komen. Niet te subtiel allemaal, gáán met die banaan!

44. Mama
Het nadeel van nummers die op single zijn uitgebracht is dat ze het gevaar lopen stukgedraaid te worden. Daar is hier ook enigszins sprake van, al maken het hysterische gelach en de stevige climax veel goed.

43. Blood on the Rooftops
Een nummer dat pas laat in mijn achting is gestegen. Oorspronkelijk bedoeld als lovesong geeft het nu een mooi beeld van de Engelse middenklasse. Mooi nummer, met speciale aandacht voor het hobo-achtige tussenstukje, naar ik aanneem uit de toetsen van Banks.

42. Twilight Alehouse
Ik kende het nummer niet, moet het waarschijnlijk een aantal keren horen om het beter te kunnen beoordelen. Interessant, op het eerste gehoor.

41. Fading Light
Een pareltje op het We Can't Dance album. Eén van mijn favorieten op dit album, ben wederom benieuwd of de anderen ook nog langskomen. Mooi het nummer in dezelfde sfeer in- en uit fadet.

Goh, leuk om toch wat nummers tegen te komen die ik nog niet kende! Om te beginnen Twilight Alehouse: uit mijn favoriete periode. Ik ben een groot liefhebber van Selling, een plaat waar eigenlijk weinig op aan te merken is (hoewel Battle toch wel wat druk volgezongen is). Ik ga die eens rustig laten indalen.
Van And Then... ben ik niet kapot. Voor mij is het na W&W wel klaar, met een kleine opleving op Duke. The Lady Lies doet mij dan ook niet zoveel. Ik denk dat het nummer veel interessanter was geweest met een paar afwijkende maatsoorten, zoals een 7/8 die de band toch altijd heel fijn weet te brengen (Dance on a Volcano, Cinema Show). Nu loopt het me te soepel en glad allemaal, waardoor het me te glibberig is.
Silver Rainbow kende ik ook niet; maar klinkt niet onaardig. Ik hoor er wel flarden (hints) van Dodo/Lurker in terug, trouwens.
Leuk dat zo'n lijst je toch weer in aanraking brengt met nummers die ik weinig aandacht heb gegeven, en waarbij toch wel leuke dingen gebeuren!

Silver Rainbow..... Jeetje, ik dacht jarenlang dat ik de enige gek was die dit nummer geweldig vond. Ik vond kant 2 van Genesis eigenlijk niet veel. Maar dit nummer heb ik grijs gedraaid. Ik liet de naald (ja, ja, ik had nog geen cd speler) op het juiste punt vallen. Met een kras op einde van 'just a job to do' als uiteindelijke resultaat. Als ik nu (heel af en toe) nog kant 2 van Genesis draai, hoor ik op dat punt in mijn hoofd nog steeds de tik die er op Spotify natuurlijk niet is. En dan dat prachtige intro en het stampende vervolg. Ook heerlijk om op te luchtdrummen. Terechte keuze in deze top 50 wat mij betreft. Ben benieuwd welk moois nog meer voorbij komt 'beyond the silver rainbow'.

The Lady Lies en Silver Rainbow verdienen hier een herbeluistering, van Lilywhite Lilith weet ik dat er niet kapot van ben. meesterdch noemt Just a Job to Do nog even. Dat vind ik wel een genietbaar nummer van 'de andere kant' van het album, maar ik heb de indruk daar ook niet heel veel medestanders in te vinden.

Verborgen Genesis erotiek..

The Lady Lies: leuk gezegd door vigil, “Het Hardrocknummer van Genesis”! Het heeft even bij mij geduurd voordat ik het nummer begon te waarderen. Ik heb ergens al eerder op MuMe gemeld dat ik bepaalde puberale herinneringen opgedaan heb terwijl dit album onder mijn pick-up naald zwoegde. Maar als je goed luistert naar het sp(r)ookjesverhaal wat Collins ons toezingt en de muziek tot je neemt dan is het echt een fenomenaal lied. En reken maar dat de tekst van het lied meerdere mannen overkomen is in het echte leven. Gelokt worden in de val van een fatale vrouw. Zie je de verborgen erotiek in de laatste regel?

Come with me I need you
I fear the dark and I live all alone
I'll give you wine and food too
And something special after if you like

Lilywith Lilith: ik snap dat Casartelli wat moeite heeft met het nummer en eerlijk gezegd, separaat van het album, is het een bijzonder nummer. Ik kan het zelf niet los beluisteren want het is de opener van de tweede vinylplaat van 'The Lamb' (kant C) en daardoor een soort opener van een voorstelling tweede helft. (Mooi vind ik wel hoe Collins hier al zijn ’Oehoe’s en “Ahaa’s’ op de achtergrond meezingt. Iets waar hij later in zijn solo-carriere op werd afgerekend als een ‘romanticus’, maar de man zingt zoals hij altijd gebekt is geweest). Het intrigerende psychedelisch orgastisch opgebouwde ‘The Waiting Room’ komt er achter aan. Voor mij dus een chainpart van mijn Nr. 1 album. En dat deze bleekwitte dame als gidsend maanlicht wordt gezien is mooi, maar…

She said, "Let me feel the way the breezes blow, and I'll show you where to go."
So I followed her into a big round cave, she said, "They're coming for you, now don't be afraid."

The Waiting Room dus…

Silver Rainbow: inderdaad een mooi intro van een nummer van een album waarvan ik altijd vind dat het jammer is dat Genesis ook muziek maakte onder de invloed van de stromingen (en instrumenten) van de mid-jaren 80. Ze moesten wel natuurlijk want je leeft in de waan van de dag. Ik snap dat meesterdch hier luchtdrumt (wil ik nog eens zien) want daar nodig het tot uit. Stuwend, rammend en de drie muzikanten lekker op elkaar inspelend.

De gehele tekst lijkt heel romantisch hoe het is als een vrouw je verder laat gaan dan’ een handje vasthouden’, maar deze Britten zijn in hun taal soms zo voorzichtig..

Ooh, then you know that you are there
Beyond the Silver Rainbow
You won’t know if you’re coming or going..

Ach, het is maar hoe je het interpreteert.

He knew he was walking
Into a waiting trap,
Neatly set up for him
With a bait so richly wrapped.

So he went inside there to take on what he found
But he never escaped them, for who can escape what he desires?