The Lady Lies: best een mooi nummer, zoals er veel best mooie nummers op ATTW3 staan. Mooie zanglijnen met verrassende wendingen ook. En ik lees iets over een gebrek aan afwijkende maatsoorten, maar ome Phil doet toch aardig zijn best hier. Edoch... bij het beluisteren van het hele album bekruipt mij vaak de indruk dat Banks en Rutherford nog niet helemaal wisten wat ze met het vertrek van Hackett aan moesten. Er wordt een soort wall of sound neergezet die binnen het liedje vaak wel functioneel is, maar vaak niet heel veel meer dan dat. Een heel album lang is het wat veel van het goede. En dat geldt dus ook voor dit nummer.

Silver Rainbow is tot nog toe niet heel beklijvend gebleken, maar als ik hem zo herbeluister is het zonder meer een aardig nummer. En daarmee steekt het dan al snel boven Genesis' jaren '80 middenmoot uit.

30 Snowbound




Las ik nou dat er best veel mooie nummers op ATTW3 staan? Nou dan heb ik er nu wel eentje te pakken zeg. Wat een prachtig nummer, wat een opbouw naar het refrein, wat laat Collins zich gaan en inderdaad wat een wall of sound. Er zijn wat wisselende ideeen over de tekst. Gaat het over de onschuld van kinderen die spelen met de sneeuw en staat die sneeuw symbool over het leven? Of vinden die zelfde onschuldige kinderen in de sneeuw een dode bevroren man waarvan ze denken dat het een sneeuwman is. Het album is zoals wellicht opgenomen in Hilvarenbeek dus wellicht dat daar nog aanwijzingen liggen

29 Can-Utility and the Coastliners




Een epic van nog geen zes minuten, kan dat? Nou dat blijkt wel met het lekker bekkende Can-Utility and the Coastliners. Het nummer is afkomstig van het voor progliefhebbers behoorlijk legendarische album Foxtrot. Het nummer is grotendeels geschreven door gitarist Steve Hackett. Het is een nummer wat al een tijdje op de setlist staat van de band voordat het uiteindelijk op plaat wordt gezet. Met dat laatste kunnen we toch maar mooi meer dan tevreden mee zijn. Het is een erg fijn nummer met een mooie hammondsolo van Banks. Het komt soms wat rommelig over maar dat geeft niets, sterker nog...

Snowbound
Een van mijn favo van ATTW3.
Prachtig gezongen door Phil zoals je al schreef.

28 The Dividing Line




Lieve mensen, de moderne Genesis is gewoon al weer twintig jaar oud... Is dit nummer met Ray Wilson het meest symfonische nummer van Calling All Stations? Het zou zo maar kunnen. Het klinkt wel verrekte modern voor Genesis begrippen, zelfs een beetje gepolijst. Aan Wilson ligt dat gepolijste zeker niet. Wat een rauwe strot en wat trekt hij die ver open en wat voor geluid komt daar uit! Verder valt vooral het drum-percussie geweld valt op. Dat is afkomstig van Nir Zidkyahu ook wel bekend als Nir Z en dan roklt het symfo balletje waarschijnlijk weer richting Tomer Z die al jaren drummer is bij Blackfield en ook bij het prima project Ephrat zat.

Even weer updaten. Heb ik trouwens al gemeld dat ik dit een erg leuke lijst vind? Bij deze dan!

40. Not About Us
Grappig hoeveel nummers van dit toch wel geflopte album de toplijst hebben gehaald. Terecht wat mij betreft, prima nummer weer.

39. Duchess
Wie bedacht heeft dat Tony een hoedje op moest dat minimaal een maat te klein is moet voor straf een mediation bijeenkomst tussen Tony en Steve organiseren. Een minder voor de hand liggend nummer van dit album, maar het heeft wel iets. Zou mijn top 50 waarschijnlijk niet gehaald hebben, maar daar gaat het nu niet om.

38. Seven Stones
Seven Stones is zo'n nummer dat je makkelijk over het hoofd ziet, maar het is erg mooi. Hoort niet bij de twee nummers die ik als favoriet van dit album heb beoordeeld, maar bij de top 4 hoort het sowieso. Wat maar weer bewijst wat een prima album Nursery Crime is.

37. Dodo / Lurker
Dat dreigende van het eerste stuk overtuigt. Het toetsenthemaatje na een minuut of 5 doet dan weer wat knullig aan, maar daarna herpakt het nummer zich weer en grijpt terug naar Duke, lijkt het. Geen topper, wel de moeite waard.

36. ...In That Quiet Earth
Een intrumentaaltje zoals Genesis er vrij veel gemaakt heeft. Veel energie en tempo. Wat me hier het meest bijblijft is het baslijntje. Mijn vrouw zou hier overigens ook helemaal gek van worden. Dan maar de koptelefoon op.

35. The Lamb Lies Down on Broadway
De opening van dit album. Aardig, maar wat mij betreft staan er betere nummers op dit album, zoals het nummer dat hier op volgt.

34. White Mountain
Een nummer en album dat ik niet vaak meer beluister, misschien moet ik het toch maar weer wat meer aandacht geven.

33. The Lady Lies
Ik heb al eerder mijn bewondering uitgesproken voor de tekst van dit nummer, met name de laatste zin: But he never escaped them, for who can escape what he desires? Zo waar. Eerste album zonder Steve, maar de Three laten zich niet kennen. Iets steviger, iets minder complex, maar zeker de moeite waard.

32. Lilywhite Lilith
Een nummer dat niet voorbij kwam in de voorspellingen, en terecht wat mij betreft. Niet slecht, maar verre van memorabel. De laatste 10 seconden zijn eigenlijk nog het beste van dit nummer.

31. Silver Rainbow
Er zijn blijkbaar meer liefhebbers van dit nummer dan je zou denken, want het is ook één van mijn favoriete nummers van dit album. Al moet ik toegeven dat ik niet goed kan uitleggen waarom dat dan is. Maar misschien moet je ook niet te veel naar verklaringen zoeken, maar het gewoon accepteren als een feit.

Ik word steeds vrolijker van je lijstje vigil. Nog een nummer van het onterecht zwaar genegeerde 'calling all stations'. The Dividing Line is in mijn ogen een moderne draai aan het typische Genesis geluid. Een perfecte combinatie van alles wat Genesis geweldig maakt. Melodie, een ritme op de voorgrond, geweldige solo van Banks. En hoewel ik de stem van Wilson geweldig vind (ik ga hem volgende week weer live aanschouwen) was dit een nummer op Calling all Stations waar ik ook wel de versie met Phil op drums en vocals had willen horen. Had in zo'n versie naadloos naast Driving the last Spike, Domino, maar ook Los Endos gepast. Er zullen vast collega liefhebbers zijn die het hier niet mee eens zijn, maar ach 'there will always be a dividing line.....'

Ik realiseerde me na het zien van The Lady Lies en Snowbound hoe lang ik ATTW3 al niet gehoord had. Vanochtend dus maar weer eens opgezet. Een plaat met grotendeels prima nummers, waaronder de bovengenoemde twee, maar met de plaat als geheel heb ik toch geen klik. Dan is Duke voor mij toch een hele vooruitgang.

Snowbound: idd altijd een wat kinderlijk lied gevonden. Ook wat romantisch beginnend met de trillende stem van Collins maar dan lekker uitbarstend. Mooi hoe mensen naar de sneeuw van de winter kunnen verlangen. Ik las ergens dat dit album als een soort 'Wall of Sound' wordt ervaren. Zeer herkenbaar. Ik heb, bij het album zelf geloof ik, dit als 'brei' omschreven. Maar wel dat deze drie zoekende Hackettloze muzikanten elkaar vonden in het laatste nummer 'Follow You, Follow Me'.

Can-Utillity and the Coastliners: hoogtepunt, epic, historisch, daar waar alles samen valt, legende van Koning Knut, zo gruwelijk goed in elkaar gezet dat het een boodschapper is van de ware magie van progmuziek ! Need I say more ?

The Dividing Line: Meesterdch noemt het een moderne draai aan het Genesis geluid. Zoals hij weet heb ik daar ietwat andere gedachten over maar ik kan het nummer zeker waarderen en idd, de drummer Nir Z levert hier een fantastische prestatie welke live nog beter is.

Ga zo door vigil, ga zo door...

30. Snowbound
Met recht een wall of sound. Maar niet de betovering die ik bij veel andere nummers wel voel.

29. Can-Utility and the Coastliners
Met een nummer als Supper's Ready lopen de andere nummers op dat album het risico wat ondergesneeuwd te raken, en dat geldt bij mij ook zeker voor dit nummer. Ik heb het pas relatief laat leren waarderen, en dan met name door het middengedeelte, vanaf een minuut of 2.

28. The Dividing Line
Als een nummer het tot mijn mp3 schopt, is dat een teken van waardering. Deze staat er zeker op, niet in het minst door de energie, om niet te zeggen agressie die het nummer uitstraalt. Mooie opbouw naar een overweldigende climax, met de al eerder aangehaalde hoofdrol voor Nir Z.

Zo, ik ben weer bij, we kunnen verder vigil!

The Dividing Line is een highlightje op Calling All Stations.
Wilson komt erg goed uit de verf met een rauwe doorleefde zangpartij.
De drumpartij van Nir Z is inventief en toch met een feel die Collins ook heeft - zelfs Phil zijn drumsound met hoog gestemde toms is in ere gebleven.
Banks en Rutherford vullen het muzikaal verder gedegen en naar wens in.
Epic, die ook op een Genesis 80's album had kunnen staan, maar vooral door Wilson net even wat duisterder klinkt.
Jammer dat Banks en Rutherford al zo snel besloten deze versie van de groep op te doeken.
Calling All Stations is best een interessante en vooral onderschatte plaat.
Ray Wilson zit mij geenszins in de weg hier.

Nou dat zal ik dan maar doen

27 No Son of Mine

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/c/c3/No_son_of_mine.jpg




De leadsingle van het We Can't Dance album was er toch wel eentje. Waren op Invisible Touch de singles over het algemeen luchtig met een grappige video er bij, dit was toch wel andere koek. Een "zwaar" nummer met bijpassende clip. Het nummer gaat zoals waarschijnlijk wel bekend over een weggelopen jongen die na een tijdje weer terugkeert bij zijn ouderlijk huis. Het nummer werd een grote Europese hit voor de mannen. Voor mij van de grote hits van Genesis de meeste geslaagde. Collins heeft wel eens aangegeven dat dit nummer 1 van de nummers is waar hij het meest trots op is.

26 Down and Out




Weer eentje van ATTW3. En ook weer een fantastische. Wat een drive, wat een gedreven zang van Collins en wat een fantastische op de zanglijnen aangepaste drums. Wat mij betreft qua drumsmisschien wel het meest inventieve wat hij gedaan heeft. Bij de live versie kwam live drummer Chester Thompson er in eerste instantie niet uit, het was te moeilijk zo gaf hij aan. Het is het openingsnummer van het album en het is een van de drie nummers die de groep tegelijk met z'n drieen schreef (de andere twee waren Follow You, Follow Me & The Ballad of Big).

25 The Battle of Epping Forest




Dit nummer komt van het album Selling England by the Pound. Een epic van net geen twaalf minuten. In de vroege zomer van 1995 ging ik samen met mijn nog steeds grote vriend Erwin 15 dagen op vakantie naar Engeland. Een relatief klein tentje mee en het hele land door crossen. We namen allerlei cassettebandjes mee. Ik had o.a. Frankie goes to Hollywood en OMD bij en Erwin wat meer de symfokant . De eerste keer dat ik dit nummer hoorde toen reden we door... Nou ja jullie snappen hem. Vreemd genoeg maakte dit nummer van het Selling England bandje in eerste instantie de meeste indruk. Dat zal vast ook met het prachtige bos te maken hebben gehad. Het nummer vind ik nu nog steeds fantastisch maar er staan er toch wel een paar van dat betreffende album inmiddels hoger in aanzien dan dit sprookje.

Gabriel op dit nummer mensen

Noch het Epping Forest zelf noch het nummer hoort voor mij bij de echte toppers, maar ik kan me voorstellen dat de combinatie wel werkt

No Son of Mine: zeker een mooi nummer, ook met de begeleidende clip. Ik moet wel zeggen als albumopener een knaller maar daarna viel het mij een beetje tegen met het album zelf (stomme is dat dit 'toen' was en 'nu' is het een tof album). Ik geloof dat zowel album als ik gegroeid zijn . Mooie van het lied vind ik dat het tijdloos is en meer recht had kunnen hebben om een 'klassieker' te zijn in het commerciele repertoire.

Down And Out: ook een opener en ik weet nog toen ik voor de eerste keer het intro hoorde dat ik dacht: "Mijn God waar gaat dit naar toe ? wat GOED !". Maar daarna werd het een idd 'A Wall Of Sound'. Eerlijk gezegd heb ik het nummer nooit zo'n echt goede kans gegeven omdat het mij elke keer echt overvalt, nog steeds.
Ik interpreteer de tekst altijd wel als een eerste aanzet tot de commercielere kant:

" I don't want to beat about the bush
but none of us are getting any younger.
There's people out there who could take your place.
A more commercial view! A fresher face!".

En een afscheid richting Hackett:

"You and I both knew the score,
you can't go on like this for ever.
So its with regret I tell you now
that from this moment on,
you're on your own!"

Het outro vind ik echt zo mooi...

The Battle of Epping Forrest: heb je even ? Want ik heb er echt lang over gedaan om dit een mooi nummer te vinden. Ik vond het eerst zo'n lange lap titel en verwarrende tekst maar ik vond (en vind) idd de performance van Gabriel fantastisch. De Man op zijn/een hoogtepunt en echt acterend zingend. Leuk ook dat begeleidingsbandje.. . Ik beschouw het lied nog steeds als een reis waar Gabriel mij meeneemt in de betere muziekwereld en mij een rondleiding geeft in een stukje Engelse Geschiedenis. Mocht je meer willen weten:

The Story of Epping Forest

En vigil inderdaad een mooi verhaal hoe je het hebt leren kennen en wie wil nu niet mooie muziek luisteren in dat bos?

http://www.visitessex.com/img/cms/Epping-Connaught-Water-2-1200x480.jpg

Epping Forrest

Een trio van wisselend allooi wat mij betreft.

27. No Son of Mine
De singles van Genesis hebben me maar zelden echt kunnen bekoren, en dit nummer is geen uitzondering. In combinatie met een clip gaat het meestal nog wel (Illegal Alien, Jesus, He Knows Me), maar puur muzikaal komen ze toch tekort voor mij. Geen nummer dat mijn toplijst zou halen.

26. Down and Out
Het drumwerk zal ongetwijfeld erg sterk zijn, het nummer op zich spreekt me niet erg aan. Dan vind ik Deep in the Motherlode en Ballad of Big beter. Maar misschien komen die nog.

25. The Battle of Epping Forest
Leuke gelegenheid om dit nummer weer eens goed te beluisteren, de aandacht gaat nu eenmaal meestal uit naar de 'grote' nummers van dit album. Mooi nummer, maar het zal de herinnering zijn die het in de top 25 heeft doen belanden. Prima.

No Son Of Mine was toendertijd voor mij een aanleiding om na de teleurstellende twee voorgaande albums, het nieuwe album We Can't Dance snel te beluisteren.
Deze 1e single bekoorde mij wel.
Vooral door de zwaarmoedige spanning, die ik vergeleek met het geweldige Mama.
Het album, bepaald beter dan de twee ervoor, kon mij echter weer niet over de hele linie boeien.
Ik vind dit nog steeds een prima song en betreft hun latere periode een uitschieter.
Een sterke Collins in alle opzichten.
Gepassioneerde vocals en de mokerslagen op de drums, is typisch hem.

24 Ripples…




Wij zijn binnen de beste 25 en dat wil zeggen dat het niveau nu wel heel erg hoog begint te worden. Dat hoge niveau wordt nog eens extra onderstreept met deze nummer 24. Een prachtig nummer waar Phil zijn kopstem inzet in de refreinen. Verder is het een redelijk simpel nummer in de eerste helft maar wel enorm gevoelig en het tussenstuk met fraaie "vliegende" gitaargeluiden boven fraai pianospel van Banks.

23 Looking for Someone




Op 23 gaan we weer even terug naar het dinotijdperk met Looking for Someone van Trespass. De gitaar ligt nog in de hand van Anthony Phillips en dat doet hij goed doch niet heel opvallend. De ratelende drums van John Mayhew houden je bij de les en Gabriel laat horen dat er in hem een fantastische zanger zit.

22 Get 'Em Out by Friday




Ruim 8 minuten relatief stevig proggen (nou ja de eerste zes minuten en de laatste minuut) op dit nummer van Foxtrot. Gabriel zing behoorlijk agressief en het tempo zit er behoorlijk in. De tekst komt ook volledig van Peter Gabriel. Mike Rutherford heeft ooit gezegd dat dit zijn favoriete Genesis tekst is. Het verhaal is zelfs ooit gebruikt als inspiratiebron voor een strip. Voor mij komt het ook over als een soort spannend stripverhaal vanuit vervlogen tijden

Gisteravond, mede geïnspireerd door dit topic, A Trick of the Tail weer eens gedraaid, dus toen kwam het fraaie Ripples ook voorbij. 't Is sowieso een en al fraai op dat 4*-album, maar doordat de nummers nogal eenvormig zijn is het geheel voor mij wel minder dan de som der delen.

Ik heb het op dit forum al eens eerder vermeld, maar Get 'em Out by Friday is mijn favoriete Foxtrotnummer. Toch betwijfel ik of het klapstuk van dit 4*-album in een Genesis toplijst bij mij veel hoger zou komen (goed, misschien 5 plaatsen of zo, maar dan is het echt wel op). Op het wisselvallige maar immer avontuurlijke Foxtrot is het geheel voor mij duidelijk meer dan de som der delen.

21 Watcher of the Skies

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/ee/Watcher_of_the_Skies.jpg/220px-Watcher_of_the_Skies.jpg




Op 21 wederom een nummer van Foxtrot. Het openingsnummer nog wel en zoals je aan het hoesje kunt zien is het zelfs een single geweest (net geen hit ). Zo'n zeven en halve minuut pure prog, een intro met de mellotron van Banks die ook samen met Rutherford verantwoordelijk is voor de tekst. Net niet goed genoeg voor een Top 20 notering maar het is denk ik vrij duidelijk dat de concurrentie groot is.

24. Ripples…
Terechte notering in deze lijst. Het instrumentale tussenstuk maakt het nummer af, sterker nog, doet het boven zichzelf uitstijgen.

23. Looking for Someone
Ik moet eerlijk bekennen dat Genesis voor mij pas echt begint bij Nursery Cryme. Hoewel niet onaardig brengt dit nummer me niet op andere gedachten.

22. Get 'Em Out by Friday
Nee. Niet mijn nummer.

En die opmerking is voor mij dan juist weer van toepassing op Watcher of the Skies.

Voordat de Top 20 van start gaat even wat interactie.

Welk nummer waarvan jij hem zelf hoog hebt staan verwacht jij niet terug in mijn Top 20 met beste Genesis nummers?

Ik denk dat mijn grootste favorieten wel veilig zitten, al vrees ik een heel klein beetje voor Entangled. Van de subtop acht ik de kans vrij groot dat Your Own Special Way niet voorbij komt. En misschien The Return of the Giant Hogweed ook niet.