http://www.k103.se/files/users/Musicvelocity/blog/images/20160212/LZsTcWv1.jpeg

Sarah Records was een independent record label opgericht in 1987 door Matt Haynes en Clare Wadd in Bristol. Ze zijn het meest bekend geworden met releases van Indie popbands, de meeste van die releases werden uitgebracht als 7" singles. Sarah's catalogus loopt van Sarah 1-99, de meeste daarvan zijn singles, er zitten ook een paar fanzines tussen. De indie-cultuur stond sowieso bekend om zijn door amateurs gemaakte fanzines, vaak met knip en plakwerk en teksten en recensies over de obscuurdere vaak "twee" popbands die nauwelijks aandacht kregen op de radio. Sarah's oprichter Matt Haynes werkte eerst ook bij de fanzine: Are You Scared To Get Happy?, die zijn schoenen stevig had staan in de welbekende C86 stroming, even makkelijk gezegd een bekende janglestroming ontstaan in het midden van de jaren 80. Het mooie van de Indielabels was dat het niet per se om geld verdienen ging, maar om de muziek. Alles werd in eigen beheer uitgebracht, de artiesten kregen ook (bijna) alle revenues uit de verkopen en behielden hun creative control. Geen moguls dus zoals EMI, die wel puur op commercie gericht waren. Over deze indiecultuur kun je zo hele essays schrijven, maar dat doen we maar even niet . In 1995 hield Sarah Records ermee op met hun 100e release, een fanzine met compilatie, een groot feest volgde en de boel werd opgedoekt. Sindsdien heeft Sarah een flinke cultfollowing over de hele wereld en heeft NME Sarah uitgeroepen tot de "second greatest indie-label of all time", dat terwijl NME en Sounds bv. destijds faliekant tegen de hele Sarah-ideologie waren en er flink van leer over trokken in hun bladen, maar dat terzijde .
Ons draait het om de muziek . We zullen de Sarah catalogus (ongeveer 95 singles) hier chronologisch bespreken, allebei zullen we elke single een cijfer geven en aan het eind kijken we wat dat betekent voor de eindlijst. We hopen een aantal volgers te trekken, wij hebben er in ieder geval heel veel zin in, here we go!

Ah interessant! Ben benieuwd wat hier langs gaat komen

Oooh dit is nog leuker dan The Cure.

Sarah 001: The Sea Urchins - Pristine Christine (1987)

De eerste single op het Sarah-label kwam van The Sea Urchins uit Birmingham. Een legendarische single, alleen om die reden al. Het nummer heeft nog niet de typische Sarah-tweeness, maar borduurt eerder voort op de C86-stroming van een jaar eerder. Maar waar die stroming voor velen synoniem is met 'slecht geproduceerd' en 'amateuristisch' horen we hier toch vooral een heerlijke melodie en meanderende jangle-gitaren. Het klinkt erg in het straatje van wat de Soup Dragons en Primal Scream in die tijd maakten, op sixties geinspireerde jangle-pop. Dat zou een blauwdruk blijken voor de sound waarmee The Stone Roses, in iets gepolijstere vorm, twee jaar later de wereld veroverden. Trouwens, sowieso een zeer invloedrijke sound, want in de coupletten lijkt Liam Gallagher zo Live Forever te gaan inzetten.
The Sea Urchins zouden nooit een album uitbrengen. Nog wel een paar andere singles, ook op Sarah, en in 1992 een compliatie van die singles en b-sides.

Een heerlijk debuut voor Sarah, en toch zeker een minor classic van de Britse jaren 80-indie.
8,4
https://img.discogs.com/e6zl2ZFPmIAbFnXKs2WeeLLAJd0=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-939546-1443547727-1692.jpeg.jpg

Wat mij betreft meteen al een hoogtepunt, zo uplifting!

9,1

Goed begin, dit nummer janglet lekker door. Ik kende het nog niet

8,5

Sarah 002: The Orchids - I've Got a Habit (1988)

De 2e Sarah single dus. Dit keer van een van de bekendere bands uit de stal van Sarah, namelijk het uit de buurt van Glasgow komende en dus Schotse The Orchids. Hun eerste single op Sarah. Hiervoor hadden ze wel een flexi single gedeeld met The Sea Urchins op een ander label van oa. Matt Haynes. Sarah oprichter Matt Haynes was zo gecharmeerd van de demo van The Orchids, waarvan 1 track op die zojuist genoemde flexi kwam, dat hij The Orchids (die zich eigenlijk The Splendour hadden willen noemen, maar The Orchids was al gedrukt op de flexi) contacteerde om ze op "proper vinyl" uit te brengen. Hij wilde graag 2 andere tracks van die demo uitbrengen, namelijk I've Got a Habit en Apologies en vroeg aan de band of ze zo uitgebracht konden worden.

The Orchids wilden I've Got a Habit nog eens opnemen, maar Apologies waren ze zelf inmiddels zo beu dat de demo-versie de definitieve singleversie werd. Sarah wilde het gepolijste liefdesliedje Apologies als A kant maar The Orchids juist het ramshackle-achtige I've Got a Habit. De band won . Verder namen ze nog een prachtige en gloednieuwe track op, namelijk Give Me Some Peppermint Freedom en die werd samen met Habit de dubbele A kant. Alle 3 tracks zijn zeer de moeite waard en op verschillende plekken te streamen onder de noemer: Thaumaturgy + Other Singles (1988-1992).

Sarah bracht ook een 30 tal albums uit. Het eerste album van The Orchids, genaamd Lyceum was de eerste voor zowel de band als het label. Sarah had wel als stelregel voor zichzelf gesteld dat ze geen singles zouden uitbrengen van door hen uitgebrachte albums. The Orchids brachten verschillende singles en 3 albums uit op Sarah en gingen in 1995 tegelijk met het opheffen van Sarah uit elkaar en speelden op dat feest ook hun laatste gig. Na ruim tien jaar kwamen ze weer bij elkaar en brachten sindsdien nog 3 albums uit.

Maar goed de leadtrack I've Got a Habit vind ik zelf ook de beste keus voor een single. Lekker jangly en een fijne drive, heel upbeat en vrolijk, iets meer Sarah-twee dan Pristine Christine van zonet. Sarah-twee is vooral bekend om zijn dromerigheid en zang die vaak ijl is en moeilijk te verstaan, dus we gaan al iets meer die kant op . Deze teenage-achtige twee-track vind ik wel een 8,7 waard!

http://images.45cat.com/the-orchids-glasgow-ive-got-a-habit-sarah.jpg

Duidelijk te horen waar Belle and Sebastian de mosterd vandaan hebben gehaald

Ook uit Glasgow

Apologies inderdaad ook een heel fijn, zorgeloos nummer, had ook een single mogen zijn.

Deze pre-Belle-indiepop is zeker ook een Sarah-classic. Heel iets minder dan Pristine misschien, maar dan ook maar heel iets.

8,2

Sarah 003: Another Sunny Day - Anorak City (1988)

En dan gaan we meteen verder met de volgende Sarah classic, in ieder geval wat mij betreft .
Another Sunny Day is een band die ik pas ruim een jaar ken, dankzij het jaarlijstentopic 90/91. Wel met andere songs dan deze, enkele daarvan zullen hier nog wel langskomen. Another Sunny Day was het geesteskind van Harvey Williams uit Cornwall, die het wel probeerde in bandvorm maar erachter kwam dat alleen werken het beste voor hem uitpakte. Vanuit het "saaie" Cornwall trok hij naar Londen omdat het daar allemaal gebeurde qua muziek. Hij heeft ook bij Blueboy gezeten en met The Field Mice en The Hit Parade gewerkt, allemaal bands die hier ook zullen langskomen. Van de laatste band in het bijzonder was hij erg fan in zijn jonge jaren. Ook onder zijn eigen naam heeft hij dingen uitgebracht.

Het radioprogramma van John Peel was zijn religie, de muziek die hij daar hoorde gaf m zo'n kick, maar tegelijk ook frustratie omdat hij er vanuit Cornwall geen toegang tot had, Londen was ver weg. Beatles-fan bij uitstek, maar ook platen van Orange Juice en Swell Maps stonden in zijn kast, evenals de meer gangbare klassiekers als The Monkees. Op een dag in 1984 bezocht hij Rough Trade in Londen en zag een poster hangen van de eerste editie van fanzine: Are You Scared To Get Happy, die het hadden over een band die zich Microdisney noemde. Dit was een epiphany voor Harvey, deze gozer (Matt Haynes) schrijft over Microdisney, terwijl niemand die zowat kent, een van DE bands voor Harvey in die tijd.

Harvey begon brieven te sturen naar Haynes en die schreef terug en stuurde latere copies van de fanzine samen met de Sha-la-la flexisingles naar hem op, die Harvey allemaal geweldig vond. Een flexisingle by the way is een single gedrukt op zachter materiaal dan vinyl, waardoor het buigzamer was, minder breekbaar en dus ideaal om mee te sturen met tijdschriften. Het brieven sturen was ook onderdeel van die cultuur, de persoonlijke touch tussen label en fans.
Door de rush van al die geweldige bands wilde hij nu zelf ook een band beginnen, kocht een simpele keyboard en drumcomputer om demo's op te nemen. De bandvorm werkte niet voor m dus hij ging al snel solo en stuurde de demo naar Matt Haynes' Sarah en een paar andere labels. Haynes was gematigd positief, maar in de 6e editie van Are You Scared To Get Happy schreef hij er rave reviews over. Dat is wat ze in de fanzine-cultuur al gauw deden, overdreven enthousiast erover schrijven, maar dat was nou juist ook de lol en het gaf ontzettend veel energie en enthousiasme.

In 1986 trok Harvey naar Londen voor een paar maanden voor werk en dat was een exhilarating ervaring voor hem. Al die bands waarover hij gehoord en gelezen had en soms ook muziek van had gehoord bezocht hij nu 2 a 3 keer per week bij concerten. Dat tesamen met het leven in Londen en de kick van het middenin die hele muziekscene te verkeren inspireerde hem tot het maken van de song Anorak City. Het was een snelle en witty throw-away song met lyrics die een parodie zouden kunnen zijn op de sub-cultuur waar Harvey, Haynes en andere muziekfanatici toen in leefden. 

Take a trip to Anorak City
All the girls are young and so pretty,
And the boys all walking around,
They're all really groovy in Anorak Town
Take a trip to Anorak Station
There's a craze that's sweeping the nation
So don'y let your credibility slip
Let's all take a trip to Anorak City.
Take a walk down Anorak High Street,
Say "hello" to the people that I meet
I wanna be just like them, 'cause everyone you talk to acts just like a friend
Will you be my anorak, baby? 
Come on honey, please don't say maybe
Say you will forever be mine
We'll stay until the end of time in Anorak City

Hij deelde de song met Haynes en anderen, maar dacht er verder niet aan, totdat Haynes hem benaderde, want hij vond Anorak City perfect als laatste Sha-la-la flexi, die ermee zouden ophouden en overgaan in Sarah Records. Echter de song werd bewaard voor even later voor het Sarah-label zelf en werd dus Sarah 3 en werd samen meegegeven met Sarah 4, een fanzine, waarin weer overdreven veel praise over het nummer stond . Haynes stuurde ook kopieën van de single zelf naar andere bladen compleet met hilarische en provocatieve teksten om die ander te overtuigen waarom dit een geweldige POPsong is, iets wat waarschijnlijk in die tijd bij de erkende bladen vaak genegeerd werd.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/98/e6/58/98e658682ee7399cfde56234ca71d4a7.jpg

http://images.45cat.com/another-sunny-day-anorak-city-sarah-2.jpg

De overrompelingsstrategie werkte, de single sloeg in als een bom en werd door diverse bekende muziekbladen uitgeroepen tot single of bijna single van de week. De 1500 copies van Anorak City waren in een mum van tijd uitverkocht. Harvey, ondertussen weer terug in Cornwall, zag dat het goed was en had zijn mark in de musicbusiness gemaakt, een mooie stepping stone voor hem voor things to come .

Ikzelf vind het ook een heerlijke single, in het begin moest ik er wel aan wennen, maar ik vind m steeds mooier worden. Het klinkt echt ook als een throwaway popgem, kort, krachtig, heerlijk die foute drumcomputer en die gruizige demo-feel en die gruizige gitaren, maar ultiem sprightly en sparkling, zeker met deze tekst er ook bij. Deze single was single-sided en had dus geen b kant. Echt een iconische Sarah-single ook en de total package doet mij besluiten om een 8,8 te geven!

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/06/anorakcitytonyreed.jpg

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/anorakcity.jpg

Een soort manifesto dit nummer voor de hele Sarah-movement, die ook wel anorak-pop werd genoemd (vanwege de kleding die zowel bands, als fans, graag droegen).
Maar ook qua onbezorgdheid - zowel muzikaal als in de tekst - vind ik dit wel een episch Sarah-liedje.
Mijn (lichte) favoriet tot nu toe.
9

Manifesto id, mooi gezegd
Anorak-pop wist ik niet
Mooi die hele stijl

Sarah 005: 14 Iced Bears - Come Get Me (1988)

14 Iced Bears was een band afkomstig uit Brighton, ze waren actief van 1985 t/m 1992 en werden geassocieerd met de C86 music scene. Hun jangly indiepop werd gekarakteriseerd door de fuzzy gitaarsound afkomstig uit de Protopunk (denk hierbij aan VU, The Stooges en The Modern Lovers oa.). Ze hadden gematigd succes in hun thuisland, waar John Peel fan van ze was en hen uitnodigde voor enkele van zijn befaamde Peel-sessions. Ze brachten een handvol singles uit, waaronder 1 op Sarah en brachten verder 2 albums uit voor ze uit elkaar gingen. In 2010 kwamen ze weer samen om te gaan touren en een compilatie cd uit te brengen. Ik heb een paar maanden geleden voor het eerst over ze gehoord in het jaarlijstentopic 1991 met de prachtsingle Hold On die bij mij de top 5 haalde!

https://f4.bcbits.com/img/0000070089_10.jpg

14 Iced Bears werd in 1985 opgericht door Rob Sekula, een filosofiestudent die net zoveel van Burt Bacharach en Scott Walker hield alsmede van bands als The Pastels en Josef K. De band kwam al snel onder de aandacht van Television Personalities drummer Mark Flunder, die net zijn eigen label genaamd Frank was begonnen en wilde een aantal dingen met ze opnemen. Ze brachten 2 EP's uit bij Frank, al snel werd Sekula bekend om het schrijven van onvergetelijke refreinen en hopeloos romantische Indie-pop teksten als Don't call me ever again. I think I've lost my only friend. A friend who happened to say she loved me. John Peel was danig onder de indruk van hun debuut "Cut" dat hij ze uitnodigde voor een Peel Session.
Sekula kon zich niet meer herinneren waarom ze Frank verlieten, het was een blurry time destijds, maar Sarah verwelkomde 14 Iced Bears met open armen. Sarah had pas net 2 singles uitgebracht en zag het als een boost voor hun label om al een redelijk gearriveerde band binnen te hengelen.

14 Iced Bears namen 3 prachtsongs op voor hun Sarah single, ze deden er wel enkele dagen over in de studio, dus Sarah was niet al te blij over de hoge kosten die dat met zich meebracht. Het label bezat natuurlijk nauwelijks financiën. We gaan het straks over de songs zelf hebben, maar Sure to See, een b-side, wordt gezien als een van de lieflijkste songs die Sarah ooit uitbracht. 
Zoals eerder vermeld bleef het slechts bij 1 single, omdat de band een heel album wilde uitbrengen en albums uitbrengen behoorde tot dat moment niet bij Sarah's filosofie. Dus ze vertrokken zonder hard feelings en voor eind 88 hadden ze een album klaar dat qua sound een voorbode bleek voor de shoegaze-scene die een jaar later los zou barsten. 
In 1991 brachten ze nog een prachtig album uit met rocksongs die helaas nauwelijks verkocht waarna ze uit elkaar gingen. Een journalist zei ooit dat ze een grote band hadden kunnen worden als ze een wat normalere bandnaam hadden gekozen

De single zelf bestaat dus uit 3 songs. De leadtrack heet Come Get Me, een heerlijke song na meerdere malen beluisterd te hebben. Een fijne rocksong met een heerlijke fuzzy gitaar inderdaad en vrolijke zang, een prettige drive ook, echt een single. Qua duur net zo lang als Anorak City, maar de song zit zo vol dat je zou denken dat ie langer duurt. Het geeft je ook wel een trippy feel, ik vind het wel lekker

De andere track op kant A, genaamd Unhappy Days is ook een heerlijk uptempo nummer met lekker gitaarwerk dat inderdaad naar shoegaze neigt. Maar de prijs van mooiste track van de 3 gaat naar het eerder genoemde Sure to See, die raakt me wel in mn "gut" , heerlijke melodie, helder gitaargeluid, melancholische zang, met een laatste minuut die alle kanten op gaat. Wat mij betreft is deze track het meest Sarah-twee van de 3 tracks.
Maar we becijferen hier natuurlijk de leadtrack En ik moet zeggen dat ik Come Get Me een sterke single in zijn soort vind, toch wel een 8,5 waard!

http://f4.bcbits.com/img/a0567152943_10.jpg

Ook pas later leren kennen deze band.
Inderdaad net als Sarah 003 meer lo-fi en fuzzy C86 dan twee. Hun debuutsingle, Inside, komt ook uit 1986.

Maar de ongedwongenheid (de wow-wow's en la la's) maken het wel weer fijne onbezorgde early Sarah.
7,8

Mooie inhoudelijke stukken weer! Leest fijn en mooie liedjes tot nu toe!

Sure to See ook een juweeltje inderdaad, en zeker proto-Sarah en proto-twee.
Toegevoegd aan de Spotify-lijst, die wordt uitgebreid as we go:
Sarah Singles Top 99 on Spotify - open.spotify.com

Top
Pracht ja

Sarah 006: The Poppyheads - Dreamabout (1988)

Met The Poppyheads komen we op de eerste minder bekende Sarah-naam tot dusver. Ook een artiest met slechts een enkele Sarah-release op hun naam, het macaber getitelde Cremation Town. Tot zover de onbezorgdheid van Sarah

The Poppyheads waren vier studenten uit Cambridge met geen muzikale bagage whatsoever. Toch leek het hun leuk om eens een single uit te brengen en dat lukte in 1987 met Postcard for Flossy, ongetwijfeld geïnspireerd op het legendarische Schotse Postcard-label.
De vier nummers op die EP klonken zo slecht en de zang was zo vals dat een van de kopers van de EP hem terugstuurde naar de band, besmeurd onder zijn uitwerpselen, om zijn mening over het materiaal op de plaat te onderstrepen.

Toch hoorde Sarah er potentie in en zes maanden, en wat muzikale scholing, later verscheen Cremation Town. Drie mooie songs, allen met een dood-thema. Op de hoes staat overigens geen titel, en dus werd niet duidelijk wat precies de leadtrack was. De titelsong Cremation Town en Pictures You Weave hebben de popgeschiedenis niet gehaald, maar het derde nummer Dreamabout wel. Dat staat op vele Sarah-comps en is ook de mooiste van de drie. Het nummer was geïnspireerd door Buffalo Springfield en hoewel ze dat muzikantschap niet kunnen evenaren is het een prachtig melancholisch nummer, met een zanger die aardig toon kan houden en bovendien erg klinkt als Edwyn Collins, altijd een pré, en dan zijn we ook weer terug bij Postcard

Typische Sarah-twee wel, van deze one-hit-wonders of sorts.

7,8

https://img.discogs.com/B7GV14YInAAJq8LUPpubQrCe62o=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-1053438-1188423321.jpeg.jpg

Hopelijk waren ze betere studenten
Fascinerende track wel, aan de ene kant nog tamelijk vals klinkend of iig tegendraads of traag in de melodie. Maar het heeft ook een bepaalde charme en hoe vaker je m hoort hoe beter ie wordt

In ieder geval is deze het meest Sarah-twee tot nog toe id, dat hebben ze dan mooi op hun conto

8,2

Sarah 007: Another Sunny Day - I'm In Love With A Girl Who Doesn't Know I Exist (1988)

Een paar maanden na lo-fi anthem Anorak City komt Another Sunny Day alweer met een single voor Sarah. En hoewel ook dit nummer amper twee minuten duurt kon het nauwelijks meer verschillen van zijn voorganger. Een erg rustig en breekbaar nummer, waarin Harvey Williams de (onmogelijke) tienerliefde bezingt. So many times this has happened before / But I never knew that love could make you feel so sore. Muzikaal een beetje in hetzelfde straatje als The Smiths' Please Please Please, Let Me Get What I Want, maar tekstueel meer als Unloveable van diezelfde band.
Ook deze single was een succes, het werd single van de week in de NME (gekozen die week door Bob Stanley, later van Saint Etienne).
En hoewel het inderdaad een fijn liedje is vind ik het denk ik wel ASD's minste Sarah-single.
Er zouden er nog een aantal volgen namelijk

7,4

https://img.discogs.com/HTG8DDtQQN7k6yVLSXjrRuhMW5A=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-982086-1180467756.jpeg.jpg

Hemelse song! Smiths-y id, een half minuutje langer en het had een epic geweest net als veel Smiths-songs. B-sides hiervan ook prachtig!

8,9

Sarah 008: The Sea Urchins - Solace (1988)

Het tweede wapenfeit van The Sea Urchins uit Birmingham voor Sarah was het wat ruigere Solace.
Na het succes van Pristine Christine kregen ze zowaar een budget (300 pond) voor de opname van een nieuwe single. Als producer werd gekozen voor Joe Foster die werkte bij Creation. Een voormalig lid van Television Personalities die onder de naam Slaughter Joe ook al eigen materiaal uitgebracht had op Creation. Gevolg was dat Solace een stuk ruiger is dan Pristine Christine. Het klinkt eigenlijk als een ode aan de 60 Nuggets-compilatie, en die psychedelica was vrijwel zeker te danken (of wijten) aan Joe Foster. Er is zelfs, zeer ongebruikelijk in de indie van die tijd, een gitaarsolo te horen. Wat mij betreft meteen het hoogtepunt van het nummer, hoewel de out-of-tune backing vocals in het refrein ook een mooie vondst zijn.
Het nummer werd weer - en weer door Bob Stanley - uitgeroepen tot single van de week in de NME, hoewel Stanley erin slaagde om het niet EEN keer over het nummer te hebben in de review, maar zich alleen in superlatieven uitte over de B-kant Please Rain Fall (hoewel je Sarah-singles eigenlijk als een soort mini-albums van drie liedjes moet zien). Please Rain Fall is dan ook een heerlijk en melancholisch liedje met een bitterzoete tekst. Erg gevoelig en mooi gezongen door zanger James Roberts, toen net 18 geworden.

7,2 voor Solace

http://www.popsike.com/pix/20130926/390667660906.jpg

Beatles meets Magazine?
Zeker geen onaardig nummer!
Please Rain Fall is beter ja!

8

Sarah 009: The Golden Dawn - My Secret World (1988)

The Golden Dawn is een doommetal-band, inmiddels ook een Griekse fascistische politieke partij, maar het was ook een Schots Sarah-bandje.
Ze brachten in 1988 dit singletje uit, en dat was wel een kantelpunt in de Sarah-geschiedenis. Waar de singles hiervoor allemaal lovend waren ontvangen in de music weeklies, werd deze zowel door pers als fans met de grond gelijk gemaakt. Dit was wel héél amateuristisch en klonk wel erg als 'taking the piss'. De drummer die op een blik lijkt te slaan, de obligate Psychocandy-feedback op de gitaar en de ongeinteresseerde zanger, het lijkt inderdaad net een parodie. Toch schuilt er best een mooi liedje onder, die gitaar waar het nummer mee opent is heerlijk en de boodschap van de song (When life gets rough/I escape it/to my secret world) zou ook zo een Sarah-manifesto kunnen zijn.
De twee Sarah-bazen waren genoeg onder de indruk om het uit te brengen, en er zou zelfs nog een follow-up komen.

6,8

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/mysecretworld.jpg

http://i.ytimg.com/vi/eP4fTwuelr4/0.jpg

In ieder geval heet de film die over Sarah Records gemaakt is My Secret World

Zeker niet het beste Sarah-liedje, maar wel een van de beste Sarah-titels dus

Zo slecht als die recensie hierboven is het zeker niet. Boys Don't Cry meets Psychocandy meets Madchester?
Muziek wel ver achterin de mix en zang wel heel voorin en vervormd. Echt serieus waren die lui niet

7,3

Sarah 010: The Springfields - Sunflower (1988)

The Springfields waren de eerste (van uiteindelijk vijf) artiesten op Sarah van buiten de UK. Ze kwamen uit Illinois en waren grote fans van de Britse indie-scene, waardoor ze zowel Creation als Sarah bombardeerden met demo's. Uiteindelijk kwam Velvet Crush, het vervolg op The Springfields, uit op Creation, vanaf 1991, maar The Springfields brachten vanaf 1988 hun materiaal uit op Sarah.
Sunflower klinkt precies zoals de titel doet vermoeden. Zonnige 60s-jangle, een beetje zoals The Sea Urchins dus, en helemaal niet zoveel anders dan de sound waar The Stone Roses een jaar later groot mee werden. En toch ook wel een vleugje Amerikaans, in de gitaren hoor ik ook wel de R.E.M.-jangle terug.
Fijn nummer, altijd leuk om te horen. Mooie hoes ook.

7,7

http://www.popsike.com/pix/20131031/301005872618.jpg

Heerlijk zomerse zorgeloze jangle

Beide b kanten ook de moeite waard, maar vooral Clown

8,7