Tussenstand:

1. Another Sunny Day - Anorak City 8,90
2. The Sea Urchins - Pristine Christine 8,75
3. The Orchids - I've Got a Habit 8,45
4. The Springfields - Sunflower 8,20
5. Another Sunny Day - I'm In Love With a Girl Who Doesn't Know I Exist 8,15
6. 14 Iced Bears - Come Get Me 8,15
7. The Poppyheads - Dreamabout 8,00
8. The Sea Urchins - Solace 7,60
9. The Golden Dawn - My Secret World 7,05

Sarah Singles Top 99 on Spotify

Sarah 011: The Orchids - Underneath the Window, Underneath the Sink (1988)

The Orchids' 2e outing op Sarah was de EP Underneath the Window, Underneath the Sink.
Na hun eerste relatief succesvolle single I've Got a Habit trokken de jongens van The Orchids uit de buurt van Glasgow naar de hoofdstad Londen voor een gig. Daar ontmoetten ze ook voor het eerst Sarah oprichters Wadd en Haynes. Alle communicatie tot dusver was via post geweest. Ook bij het concert aanwezig was de "ever Sarah-championing" Bob Stanley, misschien was het wel een onderonsje . In ieder geval schreef hij een glowing review over de gig en over een fantastische nieuwe song die hij daar hoorde: Underneath the Kitchen Sink. Inmiddels had Sarah aan hen beloofd dat ze snel een EP mochten maken.

Na de gig trokken ze weer naar huis en onderweg in de trein kwamen ze de Soup Dragons tegen, die al aardig aan de weg aan het timmeren waren met succesvolle singles. Voor The Orchids een teken dat de wereld van "fame" misschien toch niet zo ver weg lag, ondanks dat ze zelf nauwelijks getrainde muzikanten waren. Ze namen hun EP vervolgens op in studio Toad Hall van eigenaar Ian Carmichael, een ervaren producer die had gewerkt met de likes of Del Amitri en Texas oa. Waar Ian de ervaring had dat de bands meestal wisten wat ze moesten doen kwamen The Orchids blanco de studio in en deden maar wat, maar daar kwam dan wel de mooiste muziek uit tevoorschijn .

De resultaten van die sessies werden deze naar mijn mening prachtige EP. De titeltrack vinden we vreemd genoeg als 2e op de A kant. De EP start zelf met Defy the Law, een heerlijke en kritische uptempo song met synthesizers over de omstreden Poll Tax van Bigmouth iets wat haar oa. de kop zou kosten, heerlijke track overigens. De titeltrack zelf is ook prachtig, wat meer gelaten en dromerig met zachte zang, fijn gitaarwerk en vol romantiek, ook heerlijk. Prijswinnaar voor mij is echter Tiny Words, wat een heavenly song met geweldig en lieflijk gitaarwerk en een heerlijke gitaaroutro ook.

8,3 voor de titeltrack, maar check ook zeker
Defy the Law en vooral Tiny Words (who needs an angel with such heavenly guitarsound )

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/defythelaw.jpg

https://images.991.com/large_image/The+Orchids+Underneath+The+Window+Undernea-250470.jpg

Mooie single inderdaad, misschien wel The Orchids' beste.
Inderdaad een single met vier nummers en twee gezichten.
Zo zijn veel Sarah-singles eigenlijk een soort mini LP's.
Twee uptempo-nummers, Defy the Law en Walter (in lijn met I've Got a Habit), en twee wat dromerige, 'pristine' gitaarjuweeltjes, een sound die ze vanaf hier zich meer zouden gaan aanmeten.

8,3

Klopt ja! Mooi dat je Walter ook nog even noemt, ook een aardig nummer, met een sax zelfs

Mijn top 6 tot nu toe:

1. The Sea Urchins - Pristine Christine
2. The Orchids - I've Got a Habit
3. Another Sunny Day - I'm In Love With a Girl Who Doesn't Know I Exist
4. Another Sunny Day - Anorak City
5: The Orchids - Underneath the Window, Underneath the Sink
6. The Sea Urchins - Solace

Sarah 012: The Field Mice - Emma's House (1988)

En dan nu de Sarah huisband, om het zomaar te noemen: The Field Mice. De grootste band op hun "roster" en dit is ook het eerste nummer dat echt Sarah-twee genoemd kan worden. Een defining band ook voor het label, al zag het daar in het begin niet naar uit, alles begint klein zullen we maar zeggen

Het verhaal van The Field Mice begint als de 16 jarige Bobby Wratten en de even oude Michael Hiscock elkaar op school ontmoeten in Londen. Beide zijn muziekfanaten, hun belangrijkste bezigheden zijn albums kopen en concerten bezoeken. Ze komen in aanraking met The Psychedelic Furs en bezoeken een concert met Orange Juice, The Farmer's Boys en Strawberry Switchblade. Ze willen zelf ook een band beginnen na verloop van tijd en besluiten nadat ze van school geslaagd zijn wat apparatuur te kopen en een auditie te doen waar ze Felt-achtige songs spelen, een soort hoogtepunt voor ze, waarna ze ook prompt stoppen en mekaar vervolgens 2 jaar niet meer zien. 

https://i.ytimg.com/vi/nBM19HS8lj8/hqdefault.jpg
Michael Hiscock & Bobby Wratten

2 jaar later komen ze mekaar toevallig weer tegen. Wratten was inmiddels met iemand anders bezig muziek te maken en vroeg of Hiscock mee wilde doen. Al snel werd de ander eruit gewerkt vanwege niet goed genoeg en waren ze weer met zn tweeën. Dit keer wilden ze het serieuzer aanpakken, ze maakten wat songs en zochten een goedkope studio. Toevallig om de hoek van waar Wratten woonde was net iemand een kleinschalige studio begonnen, het stelde niet veel voor maar toch. Die persoon was Ian Catt, toevallig een schoolgenoot, maar die waren ze nooit tegengekomen. Voor Catt bleek dit ook zijn eerste klus als producer te zijn. Wratten en Hiscock die zich inmiddels The Field Mice hadden genoemd (een bandnaam waar ze later veel spijt van kregen) namen in November 1987 een demo van 8 songs op in Catt's studio.

Ze selecteerden er 3 van en stuurden die op naar hun 3 favoriete labels: Cherry Red, Creation en Factory. En oja, just in case ook maar naar Sarah Records, die hadden nog maar net een paar singles uit en die zouden misschien nog hongerig zijn naar nieuwe bands. Zelf had Wratten ook de eerste 2 singles van Sarah gekocht. Typically, alleen van Sarah kregen The Field Mice iets te horen, dat de songs wel beloftevol waren, maar te meanderend en dat ze meer songs moesten opnemen en die dan weer opsturen. Zo geschiedde in April 1988 in Catt's studio met Wratten op gitaar en zang, Hiscock op bas en een drumcomputer. De songs uit die sessie werden weer opgestuurd naar Sarah en 4 van die songs werden goed bevonden, maar moesten wel heropgenomen worden. 

https://www.howdoesitfeel.co.uk/maymattclare.jpg
Matt Haynes & Clare Wadd

Clare Wadd en Matt Haynes trokken naar Wratten's huis om vervolgens met de band weer Catt's studio in te gaan en de opnames te overzien. (Catt zou vervolgens betrokken blijven bij elke release die Wratten met al zijn bands uitbracht tot op heden toe ). Deze 4 songs zouden de Emma's House EP worden. Alhoewel duidelijk ook een indie-effort verschilde het wel van wat Sarah tot dan had uitgebracht. Dat waren tot dat moment meer post-C86 offerings geweest met luide gitaren, distortion en feedback oa. Bij Emma's House was het geluid veel meer clean en introspectief, echt een cultuuromslag dus wel. Een mooie beschrijving over deze EP van The Field Mice:

Bedroom reveries, decidedly suburban observations about a small life dealing with the seemingly enormous impact of localized change: departed friends, a failing romance, the past casting too long and dark a shadow over the present. The implied communal spirit of Indie-pop's Endless Summer worldview is absent. In its place, Emma's House evokes the sort of solitary contemplation best suited to autumn as it drifts perceptibly towards winter.

Ik kan niet anders dan eens zijn met bovenstaande. Wat een heerlijke EP met de titeltrack zeker als standout! Het behaalde de 20e plek in de UK Indie Charts en is tot op de dag van vandaag een van de meest geliefde Indie tracks bij veel mensen en in toplijstjes van muziekbladen. Emma's House is wat mij betreft een perfect nummer, echt een indie-pop classic . Heerlijk dromerig, dromerig zachte zang ook van Bobby, geweldig gitaarwerk en een fijne drive met die gitaar en bas samen en een heerlijk melancholische en simpele tekst. Qua stijl moet je een beetje aan The Wake denken. Hoewel het t beste nummer is zijn de 3 b sides ook niet te versmaden.

When You Sleep is heerlijk rustig dromerig, maar wel heel mooi. Fabulous Friend is mijn favoriet van de 3 b sides. Heerlijk uptempo song weer en met die The Wake-achtige gitaar, dromerig zoals die band maar ook een band als Cocteau Twins die angelic sound konden maken. De laatste b side The Last Letter is ook prachtig, een beetje jazzy met die heerlijke piano, melancholisch en passend bij de herfst. Wat een EP om je carrière mee te starten en een goede opmaat voor al het andere moois dat nog zou komen

9,5 voor Emma's House, beste song tot nog toe!

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/05/EmmasHouseDC.jpg

Early morning by the harbour
the clouds above form one sheet that's grey
Early morning by the harbour
Where you are
Where you now are
You have nothing to live up to
You have nothing to live down
Emma's house is empty
so why do I call it Emma's house?

Five to six that's what the time is
the cold cuts through my shirt of cotton made
Five to six that's what the time is
Where you are
Where you now are
You have nothing to live up to
You have nothing to live down
Emma's house is empty
so why do I call it Emma's house?

Where you are
Where you now are
You have nothing to live up to
You have nothing to live down
Emma's house is empty
so why do I call it Emma's house?

https://img.discogs.com/eRplPY17yWWuXBzBV-XHtDfcdn4=/fit-in/542x542/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-409838-1122813474.jpg.jpg

Een van de archetypische Sarah-singles inderdaad, en ook een van de allerbeste.
Popperfectie en jangle-heaven ineen.

9,4

Het eerste nummer dat ik al kende. Ik denk dat het moeilijk zal worden om hier nog overheen te komen, maar ik laat me graag verrassen.

Prachtig nummer inderdaad en ook leuk om eens wat meer over de band te lezen. The Field Mice hebben nog wel 2 singles uitgebracht die ik beter vind dan deze... Een in '89 (die zal niet lang meer op zich laten wachten) en een in '91.

Dat verhaal over The Field Mice gaat nog wel even verder

Sarah 013: Christine's Cat - Your Love Is... (1989)

Van misschien wel de bekendste Sarah-band naar waarschijnlijk de onbekendste.
Christine's Cat brachten maar EEN single uit, een flexi-single nog wel. Hij werd ook nog eens gratis weggegeven bij aanschaf van het Sarah-fanzine Lemonade. Een clip of hoes is er dan ook niet, en ook geen b-side, en het is ook het eerste nummer dat we tegenkomen dat niet op Spotify of Deezer te vinden is. (Check dus de YouTube-link boven.)
Helemaal onbekend zijn ze trouwens ook niet. Christine's Cat bestaat namelijk uit zanger Robert Smith en gitarist Kenny Forte, die beiden ook deel uitmaken van The Golden Dawn, het Schotse bandje van My Secret World en drie andere singles die we nog gaan zien.
Gek genoeg vind ik Your Love Is..., hoewel het een side-project is, net iets mooier dan My Secret World.
Het is lekkere noise-pop, en van deze achteloze boy-girl vocals (a la The Vaselines) ben ik altijd wel fan.

7,8

http://images.45cat.com/christines-cat-your-love-is-sarah.jpg

http://images.45cat.com/christines-cat-your-love-is-sarah-2.jpg

Aardig nummertje ja, stofzuigermode aan dat wel
50 pence voor 2 fanzines en een flexi
Betaal nu 12 euro als ik een Engels muziekblad wil kopen hier

7,6

Sarah 015: St Christopher - You Deserve More Than A Maybe (1989)

St. Christopher is ook wel een Household Sarah-naam. Ze brachten er vier singles uit, plus een album. Dit is de eerste. Ze waren overigens al bijna een decennium bezig en hadden ook al het nodige uitgebracht, maar de doorbraak kwam er pas bij Sarah. You Deserve More Than A Maybe is een lekker nummer, prachtige heldere gitaarsound aan het begin, maar daarna gaat de song helaas niet echt ergens heen. Wat opvalt is de zang, die een stuk theatraler is dan we van andere Sarah-bandjes gewend zijn. Het grote voorbeeld van de band was dan ook Scott Walker, en hoewel ze dat niveau niet halen is een jangle Scott Walker wel eens fijn om te horen Ze zouden nog een paar mooiere somhs maken de komende tijd.

7,6

http://images.eil.com/large_image/ST_CHRISTOPHER_YOU%2BDESERVE%2BMORE%2BTHAN%2BA%2BMAYBE-271104.jpg

Zitten zeker interessante dingen in, maar gaat inderdaad niet echt ergens heen. Qua stem moest ik af en toe denken aan een kruising tussen Midge Ure en Marc Almond. Lekker jangly af en toe wel en qua songtitel had t zo Moz of Smiths kunnen zijn
De hoes heeft wel wat Scott Walker-achtigs ook

7,2

Sarah 016: Another Sunny Day - What's Happened? (1989)

We zijn nog maar bij Sarah 016 en toch alweer de derde single die we tegenkomen van Another Sunny Day, daarmee een van de hofleveranciers van Sarah. Het is weer heel anders dan de lo-fi van Anorak City en ook heel anders dan het pastorale, melancholieke I'm In Love With a Girl Who Doesn't Know I Exist. Dit keer een lekker vrolijk, bouncy, uptempo nummer over ouder worden en hoe we kunnen veranderen. In dit geval een vriend van de ik-figuur, die rijk en succesvol is waar de zanger stil bleef staan in het verleden. Geen hoogtepunt op hun mooie verzamelaar, maar zeker ook geen skip-moment.
Een fijn liedje, maar er zouden nog mooiere singles volgen.

7,3

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/03/ASDWhatsHappenedMM.jpg

http://images.45cat.com/another-sunny-day-whats-happened-sarah-16.jpg

Prima nummer inderdaad, niet heel bijzonder, zeker na zijn vorige songs verwacht je meer. B kant The Centre of My Little World van zijn vorige single is bijzonderder bv.
Artiesten zouden eigenlijk alleen bijzondere nummers moeten maken, maar dat is ws onmogelijk

7.8

Sarah 017: The Golden Dawn - George Hamilton's Dead (1989)

Daar zijn onze noise-boys van The Golden Dawn weer . Dit keer met hun 2e single George Hamilton's Dead. Welke George Hamilton ze hier bedoelen ben ik niet achter gekomen. Ik moet zeggen dat ik deze single wel aardig vind, nog iets beter dan My Secret World. Net als die scoorde deze ook aardig in de Indie charts. De jongens van de Golden Dawn waren een beetje uitgesproken en destructief en moesten niks weten van de andere Sarah-bands met hun vaak lieve en dromerige "twee". Zij waren zelf meer van de post Jesus and Mary Chain noise, zagen zichzelf graag als een kruising tussen The Velvet Underground en Simon and Garfunkel.

Ook deze track klinkt weer flink noisy, maar heeft toch meer songstructuur. JM Chain moet je dan id aan denken, ook door de manier hoe er gezongen wordt. Qua drums moet ik denken aan A Strange Day en Cold van The Cure, prettig wel. The Golden Dawn zou The Golden Dawn niet zijn als het halverwege de track uit de bocht vloog en dat doet het dan ook, destructief alle kanten op en tegelijk ook nog melodieus. Een verrassend sterk nummer toch wel en de b sides zijn ook best ok te noemen. De tracks voor een volgende single werden door Wadd en Haynes niet goed genoeg bevonden en vrijwel direct daarna hield de band op te bestaan. Verschillende leden van de band doken later op in andere bands.

8,0

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/01/GeorgeHamiltonsDeadMM.jpg

http://images.45cat.com/the-golden-dawn-george-hamiltons-dead-sarah.jpg

Heerlijk, die hyperbole reviews destijds altijd in NME en MM

Dit is inderdaad de beste Golden Dawn, gewoon een erg lekkere single.

8,4

Sarah 018: The Field Mice - Sensitive (1989)

De 2e single voor The Field Mice en wat voor eentje! Als je debuutsingle Emma's House is, met redelijk goede b sides en dan als opvolger met Sensitive komt inclusief misschien wel de beste b side ooit ter wereld dan ben je wel een hele grote band! Daar waar andere bands misschien 10 jaar aanrommelen voor ze met iets aardigs voor de dag komen

Tijdens de Emma's House sessies hadden de jongens van The Field Mice aan Haynes en Wadd gevraagd of ze nog een single uit mochten brengen. En dat mocht! Emma's House moest nog uitgebracht worden of ze hadden al een demo met 5 songs opgenomen in Catt's studio. Emma's House zou goed besproken worden in de fanzinecultuur, maar de mainstream press lieten de single helemaal links liggen. Haynes en Wadd waren het meest onder de indruk van een song die Sensitive heette. Voor Wratten vrij verrassend, daar hij andere songs op de demo beter achtte.

Het nummer had hij snel geschreven als respons op een interview van schrijver en komiek Spike Milligan die sprak over zijn hypersensitiviteit, de voor en nadelen ervan, die je ook kunt lezen in de lyrics van de song.
Haynes en Wadd waren zo onder de indruk van Sensitive dat ze er slechts 1 song bij wilden zodat het een dubbele A kant werd. Sensitivity, gevoeligheid waar de lyrics van Wratten over gaan zou gedragen moeten worden als een "badge of honour", iets om trots op te zijn. En om dat kracht bij te zetten, om daar een statement van te maken werd er een luide song van gemaakt met een flinke drive en ringing guitaren over elkaar heen en alle kanten op, dit in contrast met Wratten's zachte stem. Het werd ook een venijnig statement voor de Sarah-stal met zijn vaak sensitieve twee-bands, als reactie op de vaak negatieve uitingen van de mainstream muziekbladen die niks konden met het softe van Sarah. We're sensitive and we're proud of it, f**k you!

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/9e/6c/dc/9e6cdc399343bc04c77bf3b003738078.jpg

Toen de single werd uitgebracht was het een kleine sensatie. Ook al waren het Wratten's persoonlijke lyrics werd het een anthem voor mensen die net zo waren of zo dachten. John Peel was totaal weg van de single, draaide m veel en het kwam hoog in zijn jaarlijkse lijstje. Het Franse muziekblad Les Inrockuptibles riep het unaniem onder alle staf uit tot single van de week, iets wat sindsdien nooit meer voorgekomen is.
Voor Wratten kwam het als een verrassing, ook omdat hij zelf vond dat het niet zijn beste song tot nog toe was geweest.

Ik vind het zelf een geweldige single, zo hoort een single te zijn, overrompelend en geen moment saai. Inderdaad heel mooie lyrics, de aanklacht tegen de mensen die moeite hebben met sensitieve mensen en daardoor beauty dus "killen", zijn stem is ook echt sensitive. Heel mooie basloopjes en dan die verschillende gitaren, zalig. De eerste helft van de song is al geweldig, heel mooie opbouw naar de heerlijke refreinen ook. De 2e helft van de song is zo mogelijk nog mooier, wat een gitarenoutro, wat een drive en wat gaat het maar door en door elkaar heen, zelfs wanneer je denkt dat de song eindelijk afgelopen is komen er nog meer nuances, komt er nog meer tempo in met als climax het laatste stuk waar de gitaren je echt naar boven dragen en dan zit je in de totale euforie . En plots is het ook weer afgelopen met een doffe klap, mooi en passend effect ook, totaal niet sensitive maar dingen kunnen bij sensitieve mensen soms heel hard aankomen. Fantastische track!

En dan gaan we over naar de Emma's House-achtige b kant When Morning Comes To Town. Ondanks het fabeltastische Sensitive is Morning tot nog toe mijn favoriete Field Mice track die ik ken. Wat een mooie en ontroerende song, wat een hemelse en verdrietige muziek en datzelfde geldt ook voor de lyrics over een relatie die voorbij is en de mensen die elk hun weg gaan, zonder wrok dat wel, maar met veel liefde nog naar elkaar. Mooie samenzang tussen Wratten en een vrouwenstem, heel lieflijk. Heel lieflijk de muziek ook, zeker aan het begin en eind, maar het middendeel wordt prachtig gedragen door synths en heel fijn jangly gitaar en baswerk. Het laat je niet onberoerd! Wat een band!

Maar goed het fantastische Sensitive dus. Beter dan Emma's House? Nee! Minder dan? Ook niet, gewoon heel anders, maar net zo klasse!

9,5 ook!


We all need to feel safe
Then that's taken away
Sometimes I want to return
Return to before
The trouble began
That time of no fear

By showing you I'm
Sensitive
You do risk
Being crucified
Crucified by
Those you are unlike

My feelings are hurt so easily
That is the price that I I pay
The price that I do pay
To appreciate
The beauty they're killing
The beauty they're busy killing

If the sun going down
Can make me cry
Why should I
Why should I
Why should I not
Like the way I am?

My feelings are hurt so easily
That is the price that I I pay
The price that I do pay
To appreciate
The beauty they're killing
The beauty they're busy killing
Killing
Killing
Killing

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/02/SensitiveYouDeserve.jpg

https://img.discogs.com/eur_xi51bNzr2NbXjKIOV02-Ous=/fit-in/600x607/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-409841-1443527299-1722.jpeg.jpg

When morning comes to town
I'll be moving on
When evening comes back 'round
I'll be somewhere alone
Somewhere far away
What about you?
All things have to end
They have to and they do
And they do

We started to believe
To one another we belong
We know that isn't so
You're not mine, I am not yours
I never wanted this
For us to carry on
Knowing that it is
In no way what we want
What we want

This way it is the way
No rain or cutting words
I'm happy to go out like this
If happy is the word

I'll think of you always
For you know as well as I
That for you I would have
Died and would still die
Would still die

When morning comes to town
Something once precious will
End for all of time
Because of how we feel
But better that than have
Us afraid to be alone
Not saying anything
Knowing something's wrong
Something's wrong

This way it is the way 
No rain or cutting words
I'm happy to go out like this
If happy is the word

http://images.eil.com/large_image/FIELD_MICE_SENSITIVEWHEN%2BMORNING%2BCOMES%2BTO%2BTOWN-248501b.jpg

De pinguïnhoes is wel een beetje een misser, verder inderdaad naast Emma's House het prijsnummer van de veldmuizen

9,2

Pinguïns zullen wel gevoelige dieren zijn?

edit: als je naar de voorkant van de pinguïns kijkt lijkt het net alsof ze geen huid hebben...ms daarom gekozen.

When morning comes to town is inderdaad schitterend

Sarah 019: Brighter - Around The World In Eighty Days (1989)

Na het voor Sarah-begrippen felle en hardhitting Sensitive van de Field Mice zijn we bij de follow-up weer gewoon terug bij de echte sensitive Sarah En wat een juweeltje is het! Wadd en Haynes werden elke week overspoeld met tientallen demo's gestuurd door jongens vanuit hun studentenkamers hopend op een doorbraak. Keris Howard was ook zo iemand. Wadd en Haynes waren zo onder de indruk van het het nummer dat hij stuurde dat hij meteen vanuit Worthing naar Londen mocht komen en studiotijd kreeg. Daar nam hij Around the World in Eighty Days op. Probleem was wel dat hij alleen was en Sarah graag zag dat hij een bandje om zich heen verzamelde. Aangezien hij verder geen muzikanten kende werden dat zijn vriendin (die verder geen enkele muzikale ervaring had) en een vriend. Die zijn echter nog niet te horen op deze debuut-EP. Daar hadden Wadd en Haynes eerst wel een in-house drummer voor uitgekozen, maar toen het resultaat klaar was bleken de nummers helemaal niet gebaat bij drums. De meanderende jangle-gitaar en Howard's melancholieke tekstvoordracht was genoeg schoonheid an sich.
Een pracht van een song uit toch wel de Sarah-hoogtijdagen. Howard schetst het leven van een jong volwassene, die met pijn en moeite zijn adolescentie vaarwel zegt en de toekomst tegemoet ziet: The future stands tall/Yet we are so small/In the face of it all
Een EP weer waar het titelnummer het derde nummer is (nummer 1 van de b-kant dus). De andere drie nummers zijn eigenlijk van hetzelfde laken een pak, ook erg mooi dus, maar net wat minder dan de titeltrack.

8,6

https://img.discogs.com/ZRUp4KDbFfaJE6wrDNL6HUKcUlw=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-507334-1125128009.jpg.jpg

Juweeltje ja . Als ik aan Sarah denk denk ik als eerste aan Brighter en is voor mij dus ook het meest Sarah-twee. Heerlijk sensitief en dromerig! Doet ook wel een beetje denken aan Breathless!

Hier mag je me 's nachts wel wakker voor maken

Voor mij ook een 9.5!

Heerlijke hoes ook, die wil je zo hebben!

Sarah 020: St. Christopher - All Of A Tremble (1989)

Daar zijn onze Kristoffeljongens weer . Zoals eerder gezegd een band die al langer bezig was en op andere labels al platen had uitgebracht maar nu komen ze na You Deserve More Than a Maybe met hun 2e single voor Sarah genaamd All of a Tremble. Na een aantal van hun nummers meerdere malen beluisterd te hebben begin ik deze boys toch te waarderen, ondanks dat ik er in het begin best moeite mee had. Erg fijne jangle zit er zeker in hun songs en de Walker/Almond stem van Glenn Melia is zeker interessant, maar het lijkt niet echt bij de muziek te passen. Verder zitten hun songs ook boordevol ideeën, na een halve minuut schakelt het een andere kant op en dat ook vaker zodat het lijkt alsof je een paar songs in 1 song hoort. Misschien komt het ook doordat hun songs bijna geen vers-refrein-vers etc structuur heeft. Maar ik begin ze dus wat meer te waarderen. Deze vind ik zeker beter dan hun vorige single, het is ook meer een afgeronde song dan die track. Tremble is weer heerlijk druk, de stem van Melia weer dramatisch bombastisch en het jangly gitaarwerk is erg genietbaar.

7,5

https://img.discogs.com/zXWn7MdQ9VaLIr_6BdFOwxH_C2s=/fit-in/585x598/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-1053448-1188424687.jpeg.jpg

http://images.45cat.com/st-christopher-the-hummingbird-sarah.jpg

Prachtig gezongen dit, superieure jangle vooral tijdens het refrein, en dan nog dat magische And I must tryyyyyyy.... to catch her, catch her, catch her, hemels!
Het geeft me inderdaad 'all of a tremble'

Een van de meest romantische Sarah-songs en ook wel een van mijn faves!

9,2

Verrassend hoog

Tussenstand:

1. The Field Mice - Emma's House 9,45
2. The Field Mice - Sensitive 9,35
3. Brighter - Around the World in 80 Days 9,05
4. Another Sunny Day - Anorak City 8,90
5. The Sea Urchins - Pristine Christine 8,75
6. The Orchids - I've Got a Habit 8,45
7. St. Christopher - All of a Tremble 8,35
8. The Orchids - Underneath the Window, Underneath the Sink 8,30
9. The Springfields - Sunflower 8,20
10. The Golden Dawn - George Hamilton's Dead 8,20

11. Another Sunny Day - I'm In Love With a Girl Who Doesn't Know I Exist 8,15
12. 14 Iced Bears - Come Get Me 8,15
13. The Poppyheads - Dreamabout 8,00
14. Christine's Cat - Your Love Is... 7,70
15. The Sea Urchins - Solace 7,60
17. Another Sunny Day - What's Happened? 7,55
17. St. Christopher - You Deserve More Than a Maybe 7,40
18. The Golden Dawn - My Secret World 7,05


Sarah Singles Top 99 on Spotify

Zou al een hele mooie compilatie maken

Met als titel?