Crush the Flowers

Of: These Bands Deserve More Than a Compilation

Sarah 021: The Wake - Crush The Flowers (1989)

De eerste keer dat The Wake langs komt. Ik neem aan dat iedereen die hier meeleest deze band uit Glasgow wel kent. Niet echt een Sarah band, daar ze niet echt nieuw waren en er al een heel, en in bepaalde kringen succesvol, bandleven achter zich hadden. Technisch gezien natuurlijk wel de bekendste band in de geschiedenis van het Sarah-label, als je The Field Mice niet meerekent.
http://muz-lyrics.ru/photos/artists/b/30098/the-wake-1.jpg

The Wake werd opgericht in 1981 en kwam in 1982 bij het vermaarde Factory label terecht. Factory waar New Order uiteraard de bekendste en beroemdste band was. The Wake werd opgericht door Gerard McInulty, ook wel Caesar genaamd. Voordat hij de band oprichtte zat hij in de band Altered Images en vlak voordat die band definitief doorbrak ging hij weg. Bobby Gillespie, later ook van The Jesus and Mary Chain en Primal Scream was The Wake's eerste bassist, er zouden er later nog velen volgen.

Voor iedereen (Wadd/Haynes, Brighter, The Field Mice) was het een grote schok dat The Wake de Sarah gelederen ging versterken. Zij waren allen ontzettende fans en bewonderaars en hadden nooit gedacht dat een band met dergelijke statuur bij Sarah wilde komen. Omgekeerd was The Wake vreemd genoeg ook onzeker of ze het wel waard waren om bij Sarah te komen. 

Zoals gezegd had The Wake er al een heel leven op zitten bij Factory met diverse singles als Talk About the Past en Of the Matter, inclusief albums als Harmony en Here Comes Everybody die het allen in de undergroundscene wel goed deden, alleen de mainstreammuziekpers zag ze een beetje over het hoofd. Ze werden bestempeld als een tweederangs New Order en vaak genegeerd. Creative control stond bij The Wake zelf hoger in het vaandel dan verkoopcijfers. Veel van hun muziek is erg prachtig te noemen, vaak ook wel subdued en misschien soms iets te doom of somber zodat het dus niet echt doorbrak naar het grote publiek.

Rob Gretton, de manager van New Order en de 2e man bij Factory achter Tony Wilson zag het heel erg in ze zitten. Maar in de 2e helft van de jaren 80 trok Gretton zich wat terug van het label en Tony Wilson had toen allang al bijna alle interesse in de band verloren. Na een tijdje stilte kwamen ze in 1987 nog terug met de mooie EP: Something That No One Else Could Bring, waarna er weer 2 jaar stilte volgde en ze zelf niet eens meer wisten of ze nog bij het label zaten.

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/736x/71/55/19/7155190b94d55073e2659e63a09f7aac.jpg

In de tussentijd was The Wake wel vrienden geworden met die andere Glaswegian band The Orchids en begonnen ze ook met elkaar samen te spelen. The Orchids bevolen The Wake ook aan bij Sarah, ze konden het niet geloven dat ze geen label hadden. 
De introductie van de band bij Sarah verliep vlekkeloos, ze pasten zich makkelijk aan en voelden er zich prima thuis, deden ook niet moeilijk dat er bij Sarah minder mogelijk was. Het was zelfs wel verfrissend voor de band hoe het eraan toe ging bij Sarah, dit in tegenstelling tot heel veel incidenten bij Factory. 

Crush the Flowers werd dus hun eerste single voor Sarah. Een heerlijk duet tussen Caesar en Carolyn Allen (toetsenist/zang). Een heerlijk care-free, zomers en boppy nummer, die wel wat doet denken aan de noveltyhit Popcorn uit 1972. Een fijne playful track waar Carolyn Caesar aanspoort om wat lichter te zijn, maar waarin hij juist het donkere riposteert. Echt wel een track ook die bij de Sarah-lichtheid past. Fijne synthesizers en fijne tonen all around, echt een heerlijke bubblegum popsong.

Als dubbele A kant staat er verder nog het pastorale en prachtige Carbrain op. Een track die ik ook nog niet kende maar waar ik inmiddels stapelverliefd op ben geworden. Het heeft wel een beetje een The Church-achtige feel. Heerlijk ook de ba-ba-ba bubblegumzang van Carolyn hier. Een fantastische tekst ook over een anekdote uit de jeugd van iemand, heerlijk melancholisch. Fantastisch gitaarwerk, heel fijne synths ook, en een geweldige drive. Heerlijk om deze ontdekt te hebben!

Crush the Flowers krijgt van mij een 9,2. Carbrain zou nog hoger hebben gekregen!


Here is my advice to you
Think about all that you do
If you don't like what you see
You only have to tell me
But I don't know what to do
Why should I listen to you?
If you could see what I see
You wouldn't listen to me
Are you really so hard?
Are you really so hard in your heart?
But I don't know what to do
Why should I listen to you?
If you could see what I see
You wouldn't listen to me
Are you really so hard?
Are you really so hard in your heart?
It shines upon our town
And everybody says
I want to, I want to
But when the angels come round
They'll stamp us into the ground
So how can I say
I want to grow some wings to fly away
(I want to run away hey)
Are you really so hard?
Are you really so hard in your heart?
Crush the flowers

https://img.discogs.com/1-lrTXMEf1Hva_ffNvcr7TMp4YY=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-505075-1127600658.jpeg.jpg

https://img.discogs.com/chnUcO4IuR4dNqHRpm9OXALhBhE=/fit-in/539x532/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-505075-1127600802.jpeg.jpg

Fijn liedje inderdaad, veel gedraaid ook toen ik hem pas ontdekte, twee jaar geleden voor het 89-topic.
Maar uiteindelijk heeft het te weinig om het lijf om lang mee te gaan.
Zeker geen Sarah- of Wake-hoogtepunt wat mij betreft. Wel gewoon een lekker liedje.
Carbrain kende ik nog niet, heerlijke ontdekking inderdaad, beter dan de a-side

7,3

Sarah 022: Another Sunny Day - You Should All Be Murdered (1989)

En dan is het alweer tijd voor de vierde Another Sunny Day-single in de lijst, en meteen ook hun allerbeste en allerbekendste. Ook wel 'het beste Smiths-lied niet van The Smiths' genoemd, en dat heeft natuurlijk alles te maken met het superieur ringelende gitaarspel in combinatie met de wat morbide tekst, ook op een manier voorgedragen waar Morrissey beroemd mee geworden is. Toch heeft het nummer genoeg eigenheid in zich om tot een klassieker uit te groeien, en het is niet voor niets wel een van de jewels in Sarah's crown. Heel anders dan de vorige drie ASD-singles, dat wel, en ook hierna zouden ze nooit meer een dergelijke song maken.
Zanger Harvey Williams noemde de tekst van dit nummer 'a joke', maar wel een hele sinistere. Je zou het ook als een massamoordenaarsmanifesto kunnen zien (ook The Smiths hebben trouwens hun massamoord-song...). Hoe dan ook is de ironie natuurlijk veelzeggend, het lieflijke, sensitieve Sarah-label met een massamoord-song. Ook het vrolijke gitaarspel in combinatie met de gruwelijke tekst zorgen wel voor een glimlach op de lippen. Een killer-song is het sowieso
De eerste 2,5 minuut zijn al heerlijk met de jangle-gitaar, de drums en de deadpan-voordracht, maar in de laatste twee minuten zit de echte magie. Dan gaat de lead-gitaar twee minuten lang in overdrive en bevinden we ons in een van de mooiste outro's uit de popgeschiedenis. Twee minuten kippenvel, en halverwege wordt de messcherpe gitaar ook nog eens ondersteund door een heerlijk mellotron-geluid, waarna de gitaar de song nog eens het laatste zetje geeft.
Opvallend is dat Sensitive een zelfde soort structuur had, en Field Mice en Another Sunny Day konden het dan ook goed met elkaar vinden. Zo goed zelfs dat Williams vanaf deze song zich zou aansluiten bij Field Mice (hij bleef ook onder ASD singles uitbrengen overigens), en van die samenwerking zullen we spoedig meer horen.

Een absolute classic en eigenlijk kun je niet anders dan die het volle pond geven.

10

One day, when the world is set to rights
I'm going to murder all the people I don't like
The people who have left me down without reserve
The people who are cruel to those that don't deserve
The people who talk too much
The people who don't care
The people whose lives are going
nowhere
The people who just give in
The people who don't fight
The people I don't like
The people who broke my heart so bad it never mends
The people who wrecked my life & all my so-called friends
The people who don't know when to forget and forgive.
These are the people who do not deserve to live.
The people who talk too much, The people who don't care
The people whose lives just leave me crying in despair
The people who told me I was wrong and they were right
The people I don't like

http://images.45cat.com/another-sunny-day-you-should-all-be-murdered-sarah.jpg

http://images.45cat.com/another-sunny-day-you-should-all-be-murdered-sarah-2.jpg

Eens met bovenstaande!

9,7

Sarah 023: The Orchids - What Will We Do Next (1989)

En daar hebben we onze Schotse vrienden van The Orchids weer, toch zeker ook een van Sarah's sterkhouders. Na de early classic I've Got a Habit en het mooie, melancholische Underneath the Window, Underneath the Sink is er nu What Will We Do Next? Een titel die ook kan slaan op het hele Sarah-label in die tijd. Want hoewel Sarah vooral gezien wordt als een 80s indie-label is dit al de laatste release van de jaren 80. Dat betekent dat 3/4e van alle Sarah-releases in de jaren 90 uitgebracht zullen worden. En de vraag is natuurlijk hoe Sarah zal inspringen op het snel veranderende indie-landschap in de 90s (shoegaze/triphop/Britpop).
The Orchids hebben daar nog geen last van. What Will We Do Next is heerlijke onbekommerde sunshine-jangle. Het nummer begint met een gitaarintro straight out of Wedding Present's klassieker George Best, maar al snel zorgen de vrolijk springende drums voor een fijne Orchids-classic. Mooi ook de keyboard in het middengedeelte, dat geeft het nummer net dat beetje extra. En een mooi refrein: The world is crazy, but so am I!
Op de b-side het nummer Yawn, een 7-minuten durende slow-burner, dat net niet genoeg spanning heeft om niet aan de titel te voldoen. Maar het geeft wel aan dat de band experimenten niet uit de weg gaat, en daar zullen we in de 90s meer van zien van. De band bestaat overigens nog altijd.
Het andere b-kantje, As Time Goes By, is wel weer een killer, en geeft mij een Lloyd Cole and the Commotions-gevoel, nooit verkeerd.

8,3

https://img.discogs.com/pWYAx1FBV1A9G2oXTEERG_zWqoE=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-507363-1125132290.jpg.jpg

Hier word ik heel vrolijk van. Zomers, 60s feel en toch zo eind 80s begin 90s ook

As Time Goes By id lekker Cole-achtig!

Deze single vind ik ook net wat beter dan Habit.

8,9

Sarah 024: The Field Mice - The Autumn Store part 1 (1990)

En de jaren 90 beginnen voor Sarah niet toevallig met hun grootste band, The Field Mice. En wel meteen met twee single-releases tegelijkertijd, waarvan dit de eerste is. Van een nieuwe richting is hier nog niet echt sprake, hoewel de ook mooie b-side The World To Me wat meer gebruik maakt van synthesizers en een 'moderner', meer New Order-achtig geluid aangeeft. The Field Mice waren vanaf deze release dan ook uitgebreid met Another Sunny Day-voorman Harvey Williams op keyboard en gitaar, die verandering is ook subtiel te horen op a-kant If You Need Someone, met heerlijke flarden strijkers, vooral in het middenstuk. Maar voor de rest past het nummer perfect in het straatje van Emma's House. Een heerlijke melodie, subliem arrangement, met wederom de hoofdrol voor het heerlijke subtiele gitaargeluid. De tekst is van het meest rechttoe-rechtaan romantische soort, en als je er dan in slaagt het oprecht te laten klinken doe je iets heel erg goed. Zeker als je het muzikaal zo prachtig weet te omlijsten.
De derde Field Mice-voltreffer op rij!

9,1

If you need someone
to hold you
when you are afraid
I'll hold you

If you need someone
to make you
happy when you're sad
I'll try to

If you need someone
to tell you
everything
is gonna be all right
I can do that
I can do that

If you need someone
to make you
feel safer than safe
I'll try to

If you need someone
to comfort you
when tears fall down your face
I'll do what I can

If you need someone
to make you
feel any danger
is far away
I'll do what
I can
I can

If you need someone
to tell you
everything
is gonna be allright
I can do that
I can do that
I can

https://img.discogs.com/KRJKcCTGi3yktkb2_g4WQEhQCOQ=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-409835-1122812450.jpg.jpg

Zucht, lieflijker dan deze worden ze niet he
Popperfectie voor mij!

Mooie b kant id

10

Sarah 025: The Field Mice - The Autumn Store part 2(1990)

Gelijktijdig uitgebracht dus met de The Autumn Store part 1, en ook in een vrijwel identieke hoes verpakt, deze The Autumn Store part 2. Eigenlijk een soort vervolg op hun prachtige mini-debuutalbum Snowball van september 1989, met 5 nieuwe songs die ineens werden uitgebracht, verdeeld over twee singles. En de lead track van de 2e heet dan Song Six Begrijpt u het nog?
Song Six is dus de lead song van deze single. En hier horen we duidelijk wel de nieuwe line-up van The Field Mice, en de nieuwe koers die ze durven te varen. Een stuk hipper, dancier klinkt het dan we van ze gewend zijn. Een beetje Madchester, vooral vanwege het ritme en de bas. Lekker nummer wel, zeker de eerste instrumentale minuut is weer smullen. Helaas gebeurt er muzikaal verder te weinig om de volle vijf minuten te blijven boeien. Wel een fijne feministische tekst vol ontboezemingen van Wratten waarin hij zich schaamt om een man te zijn, omdat ze het verschil niet weten tussen een vrouw en een slaaf. Some men are such fools...
Leuk nummer, een aangename vijf minuten, maar geen Sarah- of Field Mice-hoogvlieger.

7,7

I don't ever want to be
I'll never ever be
Like some awful men
Like some awful men around me, I see

Some seldom, if ever, are
Affectionate intending
seldom, if ever, do
Display a gently side, one which is gentle

And some don't know there's a difference
Between a woman and a slave
Some men are such fools
Some men are such fools

From car windows some shout
Whistle
Call out
To and at women
I think what the hell is wrong with them

To other men some say
"I show her who's boss"
They see nothing wrong
Nothing wrong with what
They are saying

And some don't know there's a difference
Between a woman and a slave
Some men are such fools
Some men are such fools

They make me so ashamed
Ashamed of being male
Ashamed of my gender
They make me ashamed of my gender

And some don't know there's a difference
Between a woman and a slave
Some men are such fools
Some men are such fools

https://img.discogs.com/GOjlhIpCrRbi75Jtt5rHITkl-i4=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-409836-1122812905.jpg.jpg

Ik vind het toch wel een lekker nummer, een slowburner dat wel. De eerste minuut doet id veel beloven en maakt dat niet helemaal waar, maar wat volgt vind ik toch wel aardig goed.

Geen ultiem hoogtepunt, dat wel. Maar toch nog een 8,9 voor deze track.

Van de 2 b sides is Bleak het meest de moeite waard!

Sarah 026: Gentle Despite - The Darkest Blue EP (1990)

Gentle Despite is een van de meest mysterieuze bands in de geschiedenis van Sarah Records. Niet alleen maakten ze de meest breekbare muziek, nog "lighter" dan Brighter, ze bestonden ook slechts 1 jaar en hun live optredens waren op 1 hand te tellen. De band bestond uit Paul Gorton en Simon Westwood, beiden afkomstig uit Leeds. Voordat ze Gentle Despite vormden hadden ze samen al in diverse soorten bands gezeten, de een nog minder serieus dan de ander.

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/09/GentleDespite2.jpg

Als Syd Barrett en Velvet Underground fan wilde Westwood toch eens een serieuze gooi doen om door te breken. Ze stuurden een demo met soortgelijke, maar uiterst fragiele muziek op naar Sarah van wie ze begin 1990 studiotijd kregen om een EP op te nemen. Daar werd nog het nodige toegevoegd zoals vibrafoon en Ebow zodat de songs een bepaalde drijvende gewichtloosheid kregen. Het duo was daar uitermate content mee, het klonk exact als VU en Tim Buckley.

De EP werd afgemaakt in de NME en hun live optredens door Melody Maker. Westwood wilde zelf helemaal niet optreden, het bij muziek maken houden, maar Sarah stuurde er toch op aan. Deze reviews, in combinatie met het niet kunnen vinden van geschikte en toegewijde bandleden, zorgden ervoor dat hij na nog 1 single op Sarah het voor gezien hield.

Ik hoorde bij de eerste beluistering ook duidelijk de VU invloeden en was niet direct onder de indruk. Maar ook dit is weer een slowburner, na een paar keer beluisteren kruipt het toch onder je huid. De 2 b sides zijn van ongeveer gelijk niveau.

8,0

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/darkestblue.jpg

http://images.45cat.com/gentle-despite-darkest-blue-sarah.jpg

Heerlijk weer die recensie
Zo slecht is het zeker niet. Het kabbelt alleen wat te veel voort zonder echt iets te zeggen.

6,6

Sarah 027: Brighter - Noah's Ark (1990)

De 2e keer dat Brighter hier langs komt na Around the World in 80 Days. Die single was vrij makkelijk tot stand gekomen en verkocht vrij goed zodat Keris Howard al snel een nieuwe single mocht opnemen van Wadd en Haynes. Inmiddels was Brighter op advies van de Sarah bazen een band geworden met Keris' vriendin en beste vriend. Echter hadden die nog te weinig ervaring in het bespelen van instrumenten zodat Keris alleen Ian Catt's studio weer in ging onder supervisie van de Sarah-bazen om 3 tracks op te nemen.

https://wakingupto.files.wordpress.com/2008/07/5435.jpg

Waar je de muziek van Brighter introspectief en verlegen zou kunnen noemen waren hun optredens niet veel anders, vol zenuwen en verlegenheid. Ze voelden zich dus ook niet thuis in de muziekindustrie die vaak macho was. Echter spraken ze wel een andere doelgroep aan, mensen die net zoals henzelf verlegen, eenzaam en romantisch waren en die zich konden identificeren met Brighter's hemelse en lichte muziek, inclusief sensitieve teksten over het moeilijk vinden om je te bewegen in de adolescente wereld. Op deze manier kregen ze een bepaalde cultfollowing bij hun concerten en kregen ze veel brieven van "like minded souls" over gewone dingen in het leven van mensen waar ze tegen aan liepen, net zoals in Brighter's teksten te lezen was.

In Februari 1990 kwam de EP Noah's Ark uit, met redelijk positieve reviews al waren de bladen wel van mening dat de band wat meer pit kon gebruiken. Een levendiger collectie songs dan hun voorgaande release. En dat geldt dan vooral voor de 2 b sides, die heerlijk uptempo zijn, vrolijk en met ringing guitars, geweldige tracks naar mijn mening.
Het titelnummer zelf is trouwens ook prachtig en zou je kunnen zien als companion piece van Around the World in 80 Days, even lieflijk en subdued. Heerlijk vooral ook is de laatste 2 minuten van Noah's Ark met Keris zachte zang als we gedragen worden op de drumtrack en die fleating sounds van synths en gitaar. Hoe vaker je het ook beluistert hoe mooier het wordt, wel net een klein tikje minder dan 80 Days.

9,2

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/noahsthesethingssomethingftl.jpg

http://images.45cat.com/brighter-noahs-ark-sarah.jpg

http://images.45cat.com/brighter-i-dont-think-it-matters-sarah.jpg

Heel fijn nummer weer, iets meer dream-pop dan 80 Days (ik hoor er Galaxie 500 in), maar bijna zo mooi ook!
B-sides inderdaad ook meer dan uitstekend, vooral Does Love Last Forever, had wat mij betreft de A-kant mogen zijn

8,1 voor Noah

Does Love heerlijk ja. Id A kant waardig

Sarah 028: Action Painting! - These Things Happen (1990)

Action Painting! is weer een van de wat obscuurdere bands uit de Sarah catalogus. Wel wat bekender dan The Golden Dawn bijvoorbeeld, ze brachten wat meer uit en waren ook iets succesvoller. Er is niet heel veel van ze bekend, behalve dat dit de eerste single is die ze uitbrachten überhaupt en op Sarah dus. Ze komen uit Gosport, in de buurt van Brighton en komen hier met een typische Sarah-twee single op de proppen.

http://damagedgoods.co.uk/wp-content/uploads/2013/05/ActionPainting-website2013-header1.jpg

Een lieflijke, bijna akoestische lament over de teleurstellingen die je in je jeugd mee kan maken. Alhoewel de muziek in het straatje van Sarah past, is de tekst wel wat minder carefree dan dat. Na 3 jaar stilte kwam de band nog eens terug met een meer rebelse variant van de band zoals je hieronder kunt lezen, maar daar hebben we het later nog over .

Het nummer zelf doet mij denken aan een ander bekend nummer van een bekende band, alleen schiet het me niet te binnen . Het kan natuurlijk ook een classic van zichzelf zijn. Wat mij betreft een uitstekende song met heerlijk strumming gitaarwerk, daar ben ik altijd wel voor te porren, heel vrolijk en melancholisch ook. Mooie Robert Smith-lite achtige zang ook achterin de mix, maar vooral een heel catchy tune, knap! De b kant is van typische b side kwaliteit en dus verder niet vermeldenswaardig.

Maar voor deze fijne track toch een mooie 8,8!

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/01/TheseThingsHappenMM.jpg

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2014/03/actionpaintingint.jpg

http://images.45cat.com/action-painting-these-things-happen-sarah.jpg

Erg lekker liedje inderdaad, een van Sarah's meer urgent klinkende songs.

8,4

Sarah 029: The Orchids, Something for the Longing (1990)

De vierde single al van de Schotse jongens van The Orchids, van in totaal zes singles die ze er uit zouden brengen. Something for the Longing is van die zes duidelijk de meest overduidelijk Romantische, met een grote R. Een widescreen ballad zoals er eigenlijk geen andere is in de Sarah-discografie. Sarah's aanstekers-in-de-lucht-meezing-ballad zou je kunnen zeggen. Het begin is wel wat apart, met wat elektronica en een militaristisch klinkende drumbeat, die wat mij betreft King of Birds van R.E.M. oproept. Maar daarna ontvouwt zich dus die heerlijke ballad, een beetje hun Ten Storey Love Song, maar dan vier jaar eerder. De titel wordt slechts een keer gezongen. 'And we can walk for hours and hours' is het ware refrein, maar het zorgt bij mij voor kippenvel, zeker helemaal op het einde. In een ander universum was dit een grote hit geweest. Nu is het just another Sarah-release, maar wel weer een hele mooie!
B-side Farewell, Dear Bonnie is ook prachtig, en haalde ook menige Sarah-compilatie, waaronder deze.

8,7

https://img.discogs.com/sjIhWHiP1KouTi7atm7ub_Fqq6g=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-507424-1125140504.jpg.jpg

Mooie single van The Orchids weer. Titeltrack id het mooiste nummer, maar de b sides mogen er ook zijn, vooral Bonnie id, Cole-achtig weer.

8,7

Sarah 030: Heavenly - I Fell In Love Last Night (1990)

Heavenly maakt haar debuut bij Sarah. Toch is het zeker geen onbekende. De band komt voort uit het C86-bandje Talulah Gosh, die tussen 1986 en 1988 al een hele reeks geniale singles en EP's hadden uitgebracht, met als hoogtepunt dit heerlijke liedje. Toen de band een doorstart wilde maken als Heavenly stonden de platenmaatschappijen dan ook in de rij. Sarah wist hen echter het meest te overtuigen vanwege de independent spirit. En het was een match made in heaven. Heavenly's zangeres was namelijk Amelia Fletcher, de ongekroonde UK twee-koningin. En hoewel Sarah stond voor soft, sensitive, gentle en anti-macho was er nog geen Sarah-release geweest met een vrouwelijke lead vocal. Daar kwam dus verandering in met dit heerlijke I Fell In Love Last Night. Een nummer - zoals zoveel Talulah Gosh en Heavenly-songs - geinspireerd op de girl groups van de 60s, met de bonus van heerlijke 80s indie-gitaarklanken.
Een winnende combi wat mij betreft, en hoewel dit nummer nog niet zo magisch is als het hierboven genoemde Talulah Gosh-hoogtepunt, is dit een mooi begin van een mooi oeuvre, dat nog tot 1996 zou aanhouden. De b-side Over and Over is overigens ook zeer aan te bevelen en staat ook op hun debuutalbum.

8,6

https://i.ytimg.com/vi/15NFemSGq6Q/hqdefault.jpg

Heerlijk!

8,9

Tussenstand:

1. Another Sunny Day - You Should All Be Murdered 9,85
2. The Field Mice - The Autumn Store part 1 9,55
3. The Field Mice - Emma's House 9,45
4. The Field Mice - Sensitive 9,35
5. Brighter - Around the World in 80 Days 9,05
6. Another Sunny Day - Anorak City 8,90
7. The Sea Urchins - Pristine Christine 8,75
8. Heavenly - I Fell in Love Last Night 8,75
9. The Orchids - Something for the Longing 8,70
10. Brighter - Noah's Ark 8,65

11. The Orchids - What Will We Do Next? 8,60
12. Action Painting! - These Things Happen 8,60
13. The Orchids - I've Got a Habit 8,45
14. St. Christopher - All of a Tremble 8,35
15. The Field Mice - The Autumn Store part 2 8,30
16. The Orchids - Underneath the Window, Underneath the Sink 8,30
17. The Wake - Crush the Flowers 8,25
18. The Springfields - Sunflower 8,20
19. The Golden Dawn - George Hamilton's Dead 8,20
20. Another Sunny Day - I'm In Love With a Girl Who Doesn't Know I Exist 8,15

21. 14 Iced Bears - Come Get Me 8,15
22. The Poppyheads - Dreamabout 8,00
23. Christine's Cat - Your Love Is... 7,70
24. The Sea Urchins - Solace 7,60
25. Another Sunny Day - What's Happened? 7,55
26. St. Christopher - You Deserve More Than a Maybe 7,40
27. Gentle Despite - The Darkest Blue EP 7,30
28. The Golden Dawn - My Secret World 7,05


Sarah Singles Top 99 on Spotify

Sarah 031: Eternal - Breathe (1990)

Eternal is een band afkomstig uit Reading, opgericht in 1989 en had als frontman Christian Savill. De band bracht slechts 1 EP uit, maar wat voor een . Eternal was de eerste band die een shoegaze-demo instuurde naar Sarah. Shoegaze was dan al even losgebarsten, met als voorloper natuurlijk My Bloody Valentine en als een van de bekendere exponenten daaruit het bekende Slowdive. Overal ontsproten shoegazebands uit die tijd, ze kwamen overal vandaan en stuurden demo's naar allerlei labels. Ook Sarah dus, al lag de Sarah muziek daar mijlenver van vandaan met zijn jangle en twee.

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/01/Eternal1-221x300.jpg

Een prachtige EP wat mij betreft en toch ook nog wel een beetje zijn tijd vooruit. Minder noisy dan de hardcore shoegaze wat mij betreft, veel dromeriger en veel meer ruimte ook voor lieflijke melodieën, iets wat je ook wel ziet bij de huidige florerende dreampopbands. 
In heel korte tijd werden 3 prachtige songs op plaat gezet, waarvan Sleep de A kant was en Breathe slechts op de B kant verscheen, de andere B kant Take Me Down is ook prachtig te noemen. Sleep is dan uiteraard ook het prijsnummer, het is zelfs nog gecoverd door Slowdive, die het echter niet op plaat zette. Breathe en Sleep verschenen ook op de Sarah compilatie Glass Arcade. 

Ze hadden maar 1 live optreden, samen met Chapterhouse en Slowdive, die toen nog The Pumpkin Fairies heetten. Niet veel later ging de band uit elkaar en voegde frontman Christian Savill zich bij Slowdive, een ander bandlid dook later nog op bij de bekende band Seefeel.

We becijferen hier toch maar de titeltrack Breathe. Heerlijk lieflijk en dromerig dus met de shoegazegitaren en zang heerlijk achterin de mix en gelukkig niet te luid. Prachttrack. 

8,8

Sleep had ms nog net iets hoger gekregen.

http://sarahrecords.org.uk/wp-content/uploads/2015/01/Breathe.jpg

https://img.discogs.com/vlOz7An6EP6E9eZXfxrl2JKay6I=/fit-in/540x533/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-534622-1128727655.jpeg.jpg

Zeker niet slecht, ik ken het nummer uit het 1990/1991 topic. Zonder te weten dat het een Sarah was. Het nummer scoorde bij mij niet bijster hoog meen ik.
Het is zeker niet slecht, maar iets teveel een MBV Isn't Anything-derivaat om echt te kunnen boeien.

7,4

Sarah 033: The Sea Urchins - A Morning Odyssey (1990)

The Sea Urchins uit Birmingham keren terug bij Sarah, voor een derde single. Het zou ook hun laatste zijn voor het label, ook al zouden ze in 1991 nog een leuke laatste single uitbrengen: Please Don't Cry.
Pristine Christine was de allereerste Sarah-single, en ook buiten dat historische feit zou het een classic zijn, gewoon omdat het zo'n goede single is. Solace was al een stuk minder memorabel. A Morning Odyssey is op zich een prima song, maar net als Solace zou het eerder tot zijn recht komen als albumtrack dan als single. De muziek is heerlijke, verstilde jangle, helemaal niks mis mee. Maar de zang is wel wat minder zuiver hier zullen we maar zeggen, en de tekst ook wat onduidelijk waardoor het geheel niet helemaal blijft hangen. Op b-side Wild Grass Pictures gaat zanger James Roberts nog een stapje verder en wordt zijn zang zelfs vrijwel ondraaglijk.
Fijne song dus, muzikaal wel een stapje terug voor Sarah naar de op 60s gestoelde 80s-jangle, maar dat vind ik niet erg Mooie hoes ook!

8,0

http://www.nostalgipalatset.com/shop/16575/art75/h1028/6791028-origpic-f5b68d.jpg

Sarah 034: St. Christopher - Antoinette (1990)

En na The Sea Urchins krijgen we nog een band die we inmiddels tot de Sarah-veteranen mogen rekenen. Ook St Christopher komt al met hun derde single voor het label. Na You Deserve More Than a Maybe en het prachtige All of a Tremble is er nu het Frans aandoende Antoinette. Sarah was als label groot in Frankrijk, dit kwam met name doordat er een goede samenwerking was met het grootste Franse popblad Les Inrockuptibles, die meermaals bonus-discs bij hun blad met Sarah-bandjes verkochten. Vrijwel alle bands tourden dan ook uitgebreid in Frankrijk, en misschien dat St. Christopher daar de inspiratie voor deze ballad vandaan haalde.
Zanger Glenn Melia kan hier zijn bijnaam als de 'indie Scott Walker' in ieder geval goed waarmaken, want zijn vocale kwaliteiten komen hier mooi naar boven. Ik krijg zowel muzikaal als qua zang overigens ook Associates-associaties. Het begin doet me dan weer denken aan Sad Song van Lou Reed. Prachtige ballad over een verbroken relatie. Het drama wordt mooi opgebouwd met als einde de cri de coeur I will exist in my own way.
B-side Salvation mag er ook zeker zijn, beide songs zijn ook te vinden op deze mooie verzamelaar van de band.

8,7

https://img.discogs.com/Jpvo_wYwOKsw53nF-tZng3H7G7A=/fit-in/300x300/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(40)/discogs-images/R-510240-1125588787.jpeg.jpg

Die van de Sea Urchins is muzikaal id een heerlijke track, weer richting 60s id. Heerlijk die gitaar, de zang is niet al te best nee. Beviel me op Pristine beter.

Toch een 8,8 voor het totaalplaatje.

Een heerlijke b kant ook weer hier qua song dan, qua zang ...

Luigi en de kristoffeljongens is niet zo'n goed huwelijk. Ik hoor de potentie wel maar het maakt het voor mijn gevoel niet helemaal waar. Gelukkig hou ik wel van Scott Walker

7,2 voor Antoinette.