Stapler schreef:
Welk topic? Kan het niet vinden

Casartelli schreef:
Heeft er iemand nog een memorabele quote, buiten het eindeloos herkauwen van de Nico Dijkshoorn-light tirades van ene Sandokan-Veld die elke week netjes op dezelfde plek verschijnen?

chevy93 schreef:
Jammer, ik had hier toch een quote van mij verwacht

Sjaakspeare schreef:
...als je de nummers te vaak beluisterd hebt, wordt de flow van de MC iets te voorspelbaar.

Rhythm & Poetry schreef:

347. Wu-Tang Clan – Da Mystery of Chessboxin'

Heeft geen uitleg nodig, behalve waarom het zo 'laag' staat. Dat heeft er mee te maken dat andere nummers hoger staan.

Jazper schreef:


Was dit 'm? Of staat ie in een ander topic?

The Oath schreef:
Heeft Nederland gewonnen ofzo?

Misterfool schreef:


Oath is weer bezig

rayman schreef:
En dat is niet leuk, laat staan memorabel te noemen.

Casartelli schreef:
Heeft er iemand nog een memorabele quote, buiten het eindeloos herkauwen van de Nico Dijkshoorn-light tirades van ene Sandokan-Veld die elke week netjes op dezelfde plek verschijnen?

Je verwacht veel woorden in Hollandse liedjes. Appeltje, kaars, botervlootje, of verstandskies, maar als je, vanuit Zuid-Afrika, het woord majesteit hoort zingen, dan verrast dat je toch. Door Nico Dijkshoorn.

Dat moet je kunnen, als tekstdichter, met een driekwart bermuda door Zuid-Afrika lopen, om je heen kijken en de volgende zin opschrijven: Majesteit, majesteit heb je volgende week wat tijd.

Het zou een poging tot surrealisme kunnen zijn. Midden in Afrika een zo Hollands mogelijk lied spelen. Bij emigranten heb je dat ook wel.

Die kunnen op een dorpsplein in een Australische stad volschieten als er iemand het woord “kaas” zegt. Het verlangen naar huis.

Opeens kunnen gaan houden van een molen. Met een dikke keel mijmeren over zoete drop. Dat is Nederlands sentiment voortgekomen uit afsnijding, vervreemding. Dat zien we voor 1 keer door de vingers.

Hier is iets heel anders aan de hand. De tekstdichter die in Zuid-Afrika het woord ‘majesteit’ liet rijmen op ‘even tijd’ was maar enkele dagen in Zuid-Afrika. Ingevlogen is de term. Dat is net zo naar als het klinkt. Het ene moment zit je nog te kaasfonduen met 3 vrienden en vier uur later sta je naast een stapel rokende autobanden in Soweto.

Iemand invliegen suggereert vluchtigheid. Zakelijkheid. “Op deze manier komen we er niet uit. Vlieg dan in godsnaam maar DJ Tiesto in, om alle neuzen weer 1 kant op te krijgen.”

Soms zie je dat invliegen niet eens nodig is. Als je het slim aanpakt maak je mensen blij met niks,. DJ Tiesto, werd er op internet gefluisterd, zou zich dood hebben gereden. DJ Tiesto zelf ontkende dat. Er werd waarschijnlijk bedoeld: muzikaal terminaal. Fysiek bleek hij springlevend te zijn.

Een eenvoudige manier om het volk juichend de straat op te krijgen. Iemand dood verklaren en daarna de persoon zelf laten zeggen dat hij weer leeft. Heel even de korte schrik en dan de opluchting. Je voelt in ieder geval weer eens iets.

Op een makkelijke manier mensen gelukkig maken, de tekstschrijver waar ik het over heb, de man die ‘bijzonder tintje’ ook nog eens laat rijmen op ‘allemaal een lintje’, weet er alles van. Ik heb het over Guus Meeuwis, de zingende stroomtrein.

Achteraf kan je zeggen dat zijn liedje Keddeng Keddeng sterk autobiografisch is. Nog nooit een levende trein zo onverbiddelijk en rechtlijnig op zijn eindbestemming af zien tsjoeke-tsjoeken. Die eindbestemming luidt: onmetelijke rijkdom vergaard met vals sentiment.

U zult het WK liedje dat Guus Meeuwis samen met Youp van ‘t Hek heeft geschreven ongetwijfeld hebben gehoord of hebben gezien. Een korte beschrijving voor mensen die geen idee hebben waar ik het over heb. Voor een open haard, want het is een gezellig Hollands liedje, zingen Guus en Youp de majesteit toe.

We worden wereldkampioen en of er iets kan worden geregeld. Youp zit er bij als een afgeschminkte sinterklaas in een land vol negers. In een leunstoel. Hij zingt ook als Sinterklaas. Met tegenzin.

Spanje rijmt op Oranje. Dan weet je het wel. Van Guus Meeuwis verwacht je zoiets. Als je een stadionconcert een kwartier stillegt om voor een astronomisch bedrag een reclamespotje voor T-Mobile op te nemen, dan ben je ver heen. Guus heeft schijt aan betalende bezoekers.

Die mogen voor 40 euro de man ongewild figureren in een commercial. Ik ben al bijna immuun voor de mantra van Guus, dat hij een doodgewone jongen is die ook maar gewoon doet wat zijn vingers en zijn gitaar hem ingeven.

Niemand vent goedkoop sentiment zo makkelijk uit als Guus. Hij schrijft al tientallen jaren steeds wisselende varianten op Het kleine café aan de haven. Van hem verwacht je zoiets.

Youp van ‘t Hek zit met een heel ander probleem. Die mag in zijn volgende conference aan die klootzakken voor hem in de zaal, die burgerlullen die hij er zo lekker van langs geeft, uit gaan leggen waarom hij als Olie B. Bommel, geheel gefinancierd door de NOS, midden in een land waar ze 30 jaar kunnen leven van de opbrengst van een voorstelling in Carré, zo’n smakeloos nationalistisch liedje zit te praatzingen.

Nu maar hopen dat het Nederlands elftal wat van hun heeft geleerd. Niemand anders dan Youp en Guus weten beter hoe je dat doet: goedkoop scoren.

Maartenn schreef:
Zoals het meest recente stukje van Nico Dijkshoorn zelf misschien?

Geniet

Casartelli schreef:

Had ik al gelezen. Geweldig ja.

Hij is wel gegroeid in zijn nu.nl-columns. Vroeger zat er wel eens wat erg veel herkauwerij van metaforen in.

Rhythm & Poetry schreef:
Het is de bedoeling in dit land dat je Nico Dijkshoorn leuk vindt? Want dan doe ik er graag aan mee hoor. Even serieus: ik heb aan niemand zo'n grote hekel als aan Nico, die ik niet eens persoonlijk ken.

Maartenn schreef:


Frappant. Waar komt deze opgekropte haat jegens deze dichter/schrijver/muzikant vandaan? Ik vind hem persoonlijk altijd erg sterk in zijn bewoording. Iets wat jou, als hip-hopliefhebber, toch ook moet aanspreken lijkt me?!