rkdev schreef:
Wat een geweldig optreden gisteren in de HMH zeg... Ondanks (of dankzij?) dat iedereen moest zitten was het publiek erg los....

Apsjar schreef:
Op jullie aanraden gekocht en meer dan goed bevonden. Zalig openspattende, zwerende geluidspuist, badend in de noise etter. Vies en mooi tegelijkertijd. De eerste tekenen van heling bieden zich hier en daar wel aan, om naar het einde toe weer te gaan ontsteken en te hervallen in gore pus. Heerlijk....

Misterfool schreef:
welk album

vieze lage sferen, industriële geluiden alsof je in je eentje door een verlaten fabriek loopt midden in de nacht of zo.
vieze vent is dit
heerlijk

deric raven schreef:
De eerste keer Portishead horen is na afloop verbaasd achter blijven.
De kunst om mij direct bij de laatste tonen terug verlangen naar het gevoel.
Terwijl tijdens de luisterervaring dat niet ervaren wordt.
Sour Times heb ik waarschijnlijk gewoon op de radio gehoord.
Vervolgens bleef de melodie en zang wekenlang ergens in mijn hoofd hangen.
Wat was dat precies?
Zou ik het dan toch gedroomd hebben?

Pas toen ik maanden later Glory Box hoorde, wist ik het zeker.
Dit was de band van het liedje dat een langere periode mijn gedachtes terroriseerden.
Vreemd genoeg deed het mij in eerste instantie aan Julee Cruise denken; indirect dus ook aan de Twin Peaks serie.
Alsof er een schizofrenie zangeres ergens in een rokerig café onthult dat ze de moordenaar van Laura Palmer is.
Verder had de sfeer raakvlakken met de muziek en uitstraling van Vaya Con Dios.
De term Triphop bestond nog niet.
En dat werkte toen nog in het voordeel.

Het spookachtige waarmee Mysterons opent doet mij verlangen naar foute kwetsbare vrouwen.
Ik ben geneigd om een sigaret aan te steken; terwijl ik al jaren gestopt ben.
De drum als marcherende soldaten.

Vervolgens het western geluid van Sour Times.
Stoffige laarzen in de woestijn.
Fel verbrande bruine gezichten.
Aangetast door nicotine.
De plaatselijke hoerenmadam op zoek naar liefde.

Strangers; Assepoester in het concertgebouw.
Haar 15 minuten van roem.
Zittend op een VIP plaats; ondertussen de klokwijzers in de gaten aan het houden.
De sampler tussendoor klinkt als een aflopend wekker alarm.

It Could Be Sweet doet me verdrinken in de jaren 80 soul van Sade.
Heerlijk cocktailsausje op het neusje van de zalm.
Beth Gibbons misschien wel niet in haar meest herkenbare vorm.
Wel weer groots gezongen.

Wandering Star is een weg gedoken jong meisje.
Stiekem in de nacht op zolder aan het zingen.
Nog onzeker en voorzichtig.
Hopend dat niemand haar zal horen.
De toevoeging van de samplers geeft het de sfeer van een rituele begrafenis ergens in Midden Amerika.

It’s A Fire is de vreugde van het ouderschap.
Een brandend nieuw licht in je leven.
Al het andere is opeens onbelangrijk.
Het draait uiteindelijk maar om een ding; liefde.

Met Numb zitten we opeens na sluitingstijd op de kermis.
De geruchten van een verdwenen verliefd stelletje in het spookhuis.
De inbraak, en het nooit meer weder keren.
Beth als verhalenverteller in een jazz club.

Voor mij is Roads ook een van de hoogtepunten.
Je hoort het verdriet in de zangpartijen.
Een gebroken bedrogen vrouw, die zich voor de buitenwereld groot houdt.
Elke avond verbitterde tranen in teveel glazen rode wijn.

Pedastal is met het Miles Davis achtige trompetgeluid af.
Van mij mag Geoff Barrow zich best eens wagen aan zijn Kind of Blue.
Hij zou een gewaagde versie hiervan kunnen maken.
Al zullen puristen het vervloeken als hij zich daarin zou verdiepen.

Bij Biscuit moet ik denken aan een trip met een onbekende drug.
De omgeving veranderd telkens waardoor een wanhopige Beth naar de uitgang zoekt.
Alice In Wonderland.
Bang om opgeslokt te worden door de waterpijp rokende rups.

Glory Box is bijna even sterk als Sour Times.
De veel gebruikte sampler van Isaac Hayes Ike’s Rap III.
Ook door Tricky treffend gebruikt in Hell Is Round The Corner.
De kracht in het nummer zit zich wel in de psychisch gestoorde uithalen van Gibbons.
Je voelt ze de controle verliezen.
Om uiteindelijk helemaal los te gaan.
Overgave aan totale waanzin.

psychonaatje schreef:
Mevrouw Buckley: "Arrrggggh, mijn geld is bijna op! Hoe moet dat nou?"
Onbekende meneer: "Nu al?"
Mevrouw Buckley: "Wat nu al? Ik mag toch zelf weten hoeveel geld ik uitgeef! Zijn er niet nog ergens onuitgebrachte nummers van mijn zoon Jeff?"
Onbekende meneer: "Nee, eigenlijk niets meer dat al niet eerder is uitgegeven."
Mevrouw Buckley: "Arrrggggghhh, wat nu? Zijn er geen alternatieve versies van nummers meer?"
Onbekende meneer: "Die zijn allemaal al op de Legacy Edition van Grace gekomen, weet u nog, die is in 2004 uitgekomen."
Mevrouw Buckley: "Is het dan geen idee om andere muzikanten de nummers van Jeff te laten spelen?"
Onbekende meneer: "Dat is al gebeurd, mevrouw Buckley, samen met nummers van zijn vader op Dream Brother van 2005."
Mevrouw Buckley: "Arrgggghhhh, wat nu? Live-opnames"
Onbekende meneer: "Er zijn al drie live-albums van Jeff verschenen sinds u de Legacy Edition van Live at Sin-è heeft uitgebracht en bovendien is er ook nog een live-dvd. Wordt dat niet wat veel?"
Mevrouw Buckley: "Wat nou veel?! Mijn zoon was briljant!! En hij is dood!! Hoe durf je zo over hem te praten? Waar betaal ik je eigenlijk voor?"
Onbekende meneer: "Nou, eigenlijk loopt u achter met..."
Mevrouw Buckley: "Arrrrghhh, hou je mond! Zijn er dan helemaal geen live-opnames meer?"
Onbekende meneer: "Er is nog een opname dat hij in een dronken bui 'Happy Birthday' zingt voor zijn konijn, terwijl hij zichzelf begeleid met de triangel, maar..."
Mevrouw Buckley: "Ah! Uitgeven die hap!"
Onbekende meneer: "Maar dat is maar 1 nummer. Bovendien is het knap beroerd."
Mevrouw Buckley: "Knap beroerd? Hoe durf je dat te zeggen van mijn zoon! Hij was briljant!! En hij is nu dood!!"
Onbekende meneer: "Waar we kunnen toch moeilijk alleen dat nummer uitgeven."
Mevrouw Buckley: "Daar heb je gelijk in. Is er dan helemaal geen mogelijkheid meer?"
Onbekende meneer: "Een keer is het genoeg."
Mevrouw Buckley: "Ik heb het! Een compilatie! Een best of! Die is er toch nog niet?"
Onbekende meneer (twijfelend): "Nee, die is er nog niet. Maar is dat niet een beetje raar? Uw zoon heeft goed en wel één studioalbum gemaakt, wat natuurlijk wel een fantastisch album was, maar het is er maar één. Sketches is wel leuk, maar het blijven schetsen, de titel zegt het eigenlijk al. En waarom zou je live-opnames op het album willen zetten of andere takes? Die zijn allemaal al uitgegeven en meer voer voor de fans dan voor degenen die het beste van Buckley willen hebben. Beginnelingen kunnen beter Grace kopen."
Mevrouw Buckley: "Wat? Maar de rest is ook briljant! Alles wat mijn zoon deed was briljant! En nu is 'ie dood! Waar betaal ik je eigenlijk voor?"
Onbekende meneer: "Nou, eigenlijk..."
Mevrouw Buckley: "O, en dan kunnen we er nog een track opdoen die zelfs de grootste fan nog niet heeft!"
Onbekende meneeer: "Wacht eens even, ik herinner me opeens dat ik nog een cover van I Know It's Over van The Smiths door Jeff ligt...
Mevrouw Buckley: "Is die nog niet eerder verschenen? Briljant! Want alles wat mijn zoon deed was briljant. En nu is 'ie dood. We geven 'm uit met dat nummer er ook op! Zodat de echte fan een cadeautje krijgt wat 'ie nog niet heeft als 'ie deze koopt voor 20 euro."
Onbekende meneer: "Ja, mevrouw Buckley."

week 27

#24: Vengaboys & Perez Hilton - Rocket To Uranus
Ik heb de Vengaboys ooit nog live gezien (nou ja, live ) in het Gelredome. Zeer gezellige avond, hoewel iemand van ons gezelschap afgevoerd moest worden met een ambulance, en iemand anders over me heen kotste in de bus terug. Ah, nostalgie!
Deze gewichtige anekdote uit het leven van Sandokan-veld geeft wel aan waar we de muziek van de Vengaboys ongeveer moeten plaatsen: de perfecte soundtrack voor het allerharigste afvalputje van de menselijke cultuurbeleving.
De volwassen muziekliefhebber zal een stevig alcoholisme moeten ontwikkelen om dit te waarderen, dus is de doelgroep voor dit nummer op Musicmeter waarschijnlijk onverwacht groot. En wees eerlijk: het is toch ook moeilijk om niet te glimlachen bij deze camp die glittert van de aluminiumfolie?
'Uranus is so pretty!'
Spreek voor jezelf, maat.
Cijfer: 5,5

#29: Di-rect - Hold On
'If we learn to give/ we can learn to give.' Ja jongens, William Shakespeare kijkt weer vol jaloezie toe vanaf gene zijde.
Sorry, maar van dit soort tekstuele open deuren krijg ik dus echt een diarreeaanval. Of wat te denken van 'No need to hide/ from feelings inside'? Feelings inside? Bestaan er ook externe gevoelens dan? Enfin, we hoeven niet te verwachten dat Di-rect de nieuwe Radiohead wordt ofzo, en als ik me worstel door de puberteksten en het Nederlandse accent (en een schone broek aantrek) dan moet ik zeggen: sympathieke poging tot het maken van een romantisch nummer, dat meisjesharten in de polder sneller zal doen kloppen, al zullen ze er internationaal geen potjes mee breken. En die nieuwe zanger heeft wel meer leven in zijn stem dan die Ken die ze eerst achter de microfoon hadden staan.
Cijfer: 5

#33: Tim Berg - Bromance
'Bromance' betekent (blijkbaar) een innige vriendschap tussen twee heteroseksuele mannen. Dat u het weet. In dit geval is het een titel voor het gebruikelijke dansparade-gezoem van kunstmatige drums en gladde synthesizers. Zo'n nummer dat net zo goed in een fabriek in China in elkaar genaaid kon zijn door vrouwen en kinderen, voor tien cent per uur. Een man genaamd Tim Berg mag achter de draaitafel zonder hoorbaar effect aan een knopje draaien en zijn handjes in de lucht steken. Goed voor de middenstand, zullen we maar zeggen.
Cijfer: 3

#37: Travie McCoy ft. Bruno Mars - Billionaire
Aaneenschakeling van muzikale schijnbewegingen om te camoufleren dat er niets gebeurt in het nummer dat de moeite waard is om te bespreken. Verder is het een beetje dom om de muziek in te gaan als je miljardair wilt worden, maar goed: de brommerjeugd kan deze zomer naar hartelust tongworstelen op de klanken van dit nummer, want in kinderdisco's werkt het wel, waarschijnlijk.
Cijfer: 4

#39: Jan Smit - Terug In De Tijd
Jan Smit pikt van alle foute stromingen een graantje mee, maar het resultaat is meestal niks, niks, niks. Ik hoor niks in zijn stem, niks in zijn teksten, ik zie niks in die publieksvriendelijke soapoogjes van hem, ik vind het ondergoed dat hij aanprijst niet eens mooi. Niks, niks, niks.
Er gaat zoiets meeloperigs uit van deze jongen... als het mode zou worden om konijntjes te wurgen in de trein zou hij daar ook een gezellig kroegnummer over maken. Met diezelfde grijns op zijn bakkes en diezelfde Volemdamse jank in zijn stem. En hetzelfde eindresultaat: niks.
Inhaken maar, Tros-abonnees!
Cijfer: 2

GrafGantz schreef:
Je vergeet het moeten betalen van belastingen.

_Lynn_ schreef:
De geniale Sandokan-veld gaat weer los in het top 40 topic!