Jocharo-T schreef:
Ik heb de dood van John Lennon ook niet meegemaakt. Maar wel die van mijn grote held Michael Jackson. Ik ben al van jongs af aan dag en nacht bezig met Michael. Het kan/kon niet op. De concerten kwamen eraan en Michael was weer even net zo populair als in the old days. De snelheid waarmee de kaarten uitverkocht raakten en het aantal concerten van 10 naar 50 ging is ongeëvenaard.

Al weken was ik bezig toe te leven naar de dag dat Michael het podium weer op zou stappen, tot dat één van de voor mij ergste dagen van mijn leven aanbrak. Ik lag net met mijn vrouw op bed en was al even onder zeil geweest toen ik de telefoon hoorde trillen. Toch maar even kijken wie dat nou om 23:30 kan zijn. Het was een maatje van mij die gesmst had, de tekst was: Hey, gecondoleerd jongen met dit verlies. Het was een vreemd berichtje en ik snapte er niets van omdat er geen naam van de overledene instond. Toen een berichtje van mijn tante met gelijke strekking als het eerste berichtje, maar nu stond daar ineens Michael Jackson.

Ongeloof natuurlijk. Mijn vrouw achter mij aan naar de computer kamer en even het laatste nieuws lezen: The King of Pop op 50 jarige leeftijd overleden! Mijn wereld stortte echt even in. Al dik 22 jaar stond ik op en ging ik naar bed met Michael in mijn hoofd. Het was of een familielied overleed of een broer. Nog steeds dik 2 jaar na dato is er ongeloof. Als ik zijn stem hoor of zie hem dansen op filmpjes dan nog doet het pijn. Als Michael Jackson fan heb je ook zoveel meegemaakt in 22 jaar. Het was nooit makkelijk. Mede daarom zit hij misschien nog wel dieper in mijn hart.

De ochtend van 26 juni heel veel telefoontjes natuurlijk van familie en vrienden, maar heb geen woord uit kunnen brengen. Alleen een huilende Sjoerd hoorden ze aan de andere kant van de lijn. De dagen erna beleef je eigenlijk in een roes en toen brak de dag van de memorial aan. Het ging eigenlijk wel redelijk goed met mijn gemoedstoestand totdat Jennifer Hudson een heel persoonlijk nummer van Michael ging zingen. Een nummer dat mijn zo ongelofelijk diep raakt dat ik het eigenlijk nooit zonder te huilen kan luisteren: Will You Be There.

Aanvankelijk ging het bij dat nummer ook nog wel goed, maar aan het einde kwam daar ineens uit het niets en totaal onverwacht de stem van Michael

In Our Darkest Hour
In My Deepest Despair
Will You Still Care?
Will You Be There?
In My Trials
And My Tribulations
Through Our Doubts
And Frustrations
In My Violence
In My Turbulence
Through My Fear
And My Confessions
In My Anguish And My Pain
Through My Joy And My Sorrow
In The Promise Of Another Tomorrow
I'll Never Let You Part
For You're Always In My Heart.

Ik stortte letterlijk in elkaar van verdriet en dat heeft vanaf dat moment zeker twee weken geduurd voor ik weer een beetje de normale was. Nu ik dit schrijf valt het mij ook behoorlijk zwaar moet ik zeggen. Ondanks dat ik de man natuurlijk niet persoonlijk kon was en is mijn liefde voor hem oneindig en onvoorwaardelijk. In mijn ogen hebben we niet alleen een geweldige zanger en entertainer verloren, maar vooral een enorm groot, goed en onbegrepen persoon. Mijn verdriet was en is er eigenlijk vooral voor het persoon.

Michael heeft van mij een beter mens gemaakt, dat durf ik wel te stellen. Waar vroeger al mijn vriendjes naar 2Pac luisterden en zich spiegelden aan dat ghetto image en daar naar handelden bleef ik aan de goed kant staan omdat ik mij eigenlijk altijd afvroeg wat Michael zou doen. Los van mijn ouders heeft Michael dus ook zeker een aandeel gehad aan het feit dat ik ondanks dat de meesten om mij heen in de criminaliteit belande ik aan de goede kant ben blijven staan.

(ik wil overigens niet zeggen dat iedereen die naar 2Pac luister een veredelde crimineel is. De buurt waarin ik opgroeide en op school zat speelden ook een belangrijke rol.)

PS. Kan de naam van dit topic eigenlijk niet veranderd worden in Wààr was jij toen.... stierf? Om voor elke gestorven artiest een apart topic aan te maken is ook zo wat.

Dibbel schreef:
tegenwoordig noemen ze dat een "camel toe" geloof ik

musicaddictt schreef:
Raar figuur, totaal niet respectvol tegen het christelijk geloof.
Antichrist superstar wtf?
Dit is een freak mensen, een raar figuur...
Dit soort rare emo/alto muziek moet verboden worden...
Luister muziek die wat "ahum" vrolijker is....

rudiger schreef:
Ik geef hier zowiezo 5 sterren voor

GrafGantz schreef:
Rudiger bij het nieuwe Mark Knopfler album dat nog niet uit is en ook nog niet gelekt is:



Wat een treurnis

En dan doel ik niet op de spelling van sowieso

jasper1991 schreef:
Ik vraag me af of hij het niet hyperbolisch bedoelt... Als het om pakweg Tom Yorke ging was het hem denk ik ook wel vergeven.

niels94 schreef:
Ik vraag me ook af of hij het niet anders bedoelde. Een overdreven manier van zeggen: "dit gaat geweldig worden".