De nieuwe van Bon Iver staat bij mij nu op 5, hierdoor ligt Letlive er weer uit.

Paar kleine veranderingen. Aantal 'sleeping giants' onder mijn 5/4,5* albums weer eens gehoord na soms wel anderhalf à twee jaar. Mede hierdoor bleek maar weer eens dat Marillion - Marbles, Van Morrison - Veedon Fleece en Mastodon - Leviathan gewoon tot mijn allergrootste favorieten behoren. Een rol die ze allen al hebben gehad, maar die een beetje was verwaterd door de tijd heen, vooral van eerstgenoemde.

Verder ook maar gelijk een nieuwe nummer 1. Zo'n beetje alles waar Jónsi zijn stempel op heeft gedrukt is die plaats waardig, dus leek het me leuk om eens wat anders de hoogste trede te gunnen.

Ik heb mijn tweede album van Arctic Monkeys (Favourite Worst Nightmare) vervangen door een tweede album van Coldplay: A Rush of Blood to the Head. Dit album komt binnen op plaats 6, één plekje boven X&Y. Ik heb dus een nieuwe Coldplay-favoriet!

Verder is Without You I'm Nothing van Placebo weer wat gezakt. Ik weet nog steeds niet goed wat ik met dat album aan moet, maar ik laat hem toch maar in mijn top-10 staan. Noem het voordeel van de twijfel.

Weg met dat ding. Verdorie, ik kom er maar niet uit.

Tja, als je dan weer wat meer favorieten luistert verandert het al gauw weer sinds laatste keer. Leek me wel leuk om nu platen te kiezen die allen in minder dan 10 toplijsten staan. Houd het nu weer even zoals het is.

It’s Friday, Friday. Gotta get down on Friday...

Een nieuwe vrijdag, een nieuw geluid cq. tiental. Negentieneenenzeventig dit keer, het trouwjaar van m'n ouders. En om dit te vieren een top 10 vol met muziek waarvan ik betwijfel dat ze er destijds naar luisterden...

Een makkelijk weekje dit keer, als ik al m'n 5* en 4,5* uit dit jaar pak kom ik exact aan 10 stuks. Zesmaal de hoogste score en viermaal runner-up.

Was Marvin in mijn persoonlijke top 20 van de jaren '70 nog goed voor de derde plaats, deze week voert hij fier de ranglijst aan. Dit is niet alleen het beste album van 1971, maar gewoon een van de beste albums ooit.

Op de voet gevolgd door wellicht m'n favoriete Doors album. Zo doorleeft als hier klonk Morrison niet eerder, helaas was de oorzaak hiervan ook de reden waarom dit de zwanenzang van de band is gebleken.

Een mooie top 3 notering ook voor m'n eerste grote liefde op muziekgebied. Hoewel er twee "vullertjes" of "niemendalletjes" op deze plaat staan zijn de overige 4 tracks van een dusdanig hoog niveau dat het voor mij nog altijd een 5* plaat is. En wat een baslijn in het openingsnummer

The Glimmer Twins met aanhang grijpen net naast de medailles, maar doen dit wel met het sterkste album uit hun carrière. Vreemd is dat dit wellicht hun meest bluesy album is, terwijl dat nu juist een van de genres is die mij het minst smaken. Wellicht trek ik het beter als het gemaakt wordt door blanke Britten, wie zou het zeggen

Op 5 een recente opwaardering van 4,5 naar 5*. Niet het beste Beach Boys album, maar wel een goede tweede cq. derde. Ik heb deze op 1 schijfje met Sunflower waardoor ik de combinatie (uiteraard ten onrechte) eerder als een lang album beschouw i.p.v. als twee afzonderlijke. Het titelnummer is absoluut onovertroffen en staat in m'n top 3 van beste Beach Boys albums. Tevens het laatste echte meesterwerk van de band, al is Holland ook best aardig.

Op 6 wederom het beste album van de artiest in kwestie, dit keer L. Cohen (yours truly). Ook bevat dit album met Famous Blue Raincoat het beste Cohen nummer ooit, dus dat komt mooi uit. Volgens m'n vriendin muziek om jezelf bij door de kop te schieten, dus het is maar goed dat ik van nature zo'n zonnig karakter heb.

Op 7 het eerste album dat het zonder hoogste score moet doen, hoewel deze wel ooit op 5* stond. Een van de meest toegankelijke Bowie albums, vol met fijne popliedjes die de zon doen schijnen. Maar wel net een half puntje minder dan de platen die als ik als z'n echte meesterwerken beschouw (Ziggy, Station to Station, Heroes en Low).

Op 8 vinden we onze vrienden uit het oosten. Deze strijdt altijd met Future Days voor de titel "beste Can album", en ik ben er nog altijd niet uit. Dit album heeft met Halleluwah een overvalste Can-klassieker, maar die andere heeft dan weer het betere titelnummer...

In de onderste regionen een album dat ik in m'n tienerjaren beschouwde als een van de beste albums ooit, maar dat vandaag de dag al lang en breed niet meer is. Beetje vreemd om dit voor een album uit 1971 te zeggen, maar dit is toch vooral jeugdsentiment (ben zelf van 1978). Staat in de kast hier vooral stof te vangen, maar het blijft toch een prima album waarvan de hoogtepunten voor mij juist de tragere nummers zijn (Goin to California ).

Op 10 het enige album in deze top 10 dat ik nog maar recent ontdekt heb. Dat dit komt dankzij het zendelingswerk van een alom gerespecteerde MuMe-medewerker mag natuurlijk geen verrassing heten. Kan er verder nog weinig over zeggen, behalve dat het van de drie albums die ik van haar beluisterd heb (de eerste drie) deze mij het beste beviel. Een album met flink wat covers, maar storend is dat allerminst.

Toch weer een heel mooi lijstje en ja het liedje Surf's up is een absoluut pareltje.

Arrie's album is ook niet mis

Ik heb besloten een dagje zonder top 10 rond te struinen op MuMe, maar geen zorgen: morgen maak ik een nieuwe.

Ook bij mij is er weer wat verschoven en er is zelfs een nieuwe nummer 1 en een nieuwkomer.
Mijn top 10 ziet er nu zo uit:

1. Radiohead - Kid A (2000)
Nooit gedacht dat deze plaat na ongeveer 30 luisterbeurten nog wat ging groeien.


2. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

3. Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)

4. Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)

5. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

6. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)

7. Arcade Fire - Funeral (2004)

8. Perfume Genius - Learning (2010)

9. Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)

10. CunninLynguists - A Piece of Strange (2006)

Aangezien mijn top 10 nogal gedomineerd wordt door Engelse bands heb ik besloten om eens een Amerikaanse top 10 te maken. En ik moet zeggen: Hij ziet er goed uit!

Hier onlangs ook een paar veranderingen:

- Nieuwe van Bon Iver erin voor zijn oude
- Sigur Ros erin voor Alice in Chains

Nieuwe top 10.

En opnieuw is er een nieuwkomer in mijn top 10 en direct is het een van de 6 platen die ik een 5* geef en hij staat nu op de vierde plaats en die bijzondere plaat heeft de naam: He Has Left Us Alone, But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms.. van A Silver Mt. Zion.
En daarom gaat A Piece Of Strange van CunninLynguists eruit. En daardoor staat er nog maar 1 hiphop album in mijn top 10.

Atmosphere staat er wel nog in.

Op plaats 10.

Ja, natuurlijk. Deze heeft geeneens n titelnummer...

dat duurde lang Ray

. Nu is het bijna voor de helft een goede top 10.

Ja, nu jij nog

Ik heb er opeens heel veel octaaf akkoorden, geschreeuw en introspectieve teksten in staan.

Ik heb mijn thema top-10 maar weer verwijderd. Het ziet er toch niet echt bevredigend uit als de meeste van mijn echte favorieten ontbreken.
Ik neem even de tijd om na te denken over een nieuwe 'gewone' top-10. Met name de onderste regionen van mijn top-10 mogen wel eens wat opgefrist worden.

Erin:

Opeth - Ghost Reveries (plaats 7)

Eruit:

Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver

Ik vond toch nog iets te vroeg om dit album in mijn top 10 te zetten.

Zekers, een mooie top 10, of ohh....

Nieuwe top-10 ingevoerd!

Mijn top-6 is hetzelfde gebleven en die lijkt redelijk stevig in het zadel te zitten. Daaronder is er wel nodige veranderd: X&Y is twee plaatsen gezakt en er zijn drie nieuwe binnenkomers: Origin of Symmetry op 7, Violator op 8 en Fear of a Blank Planet op 10. Antics, High Violet en Without You I'm Nothing hebben het veld moeten ruimen.

Mooie ruil! , twee maal 4,5*.

Een week van levenspijn, liefde en vooral decadentie. Een glam-folk-soul weekje dit keer, met een fikse dosis Duitse kool.

De volledige top 3 bestaat deze week uit mannen met make-up, waarvan er eentje zelfs over zingt. Dit zegt uiteraard niets over hoe ik m'n vrije tijd doorbreng, laat dit duidelijk zijn. Hoewel ik vrij weinig heb maar die stereotypische Britse glamrock groepen uit het midden van de jaren '70 vind ik de "wegbereiders" juist uitermate interessant. Bowie werpt voor het eerst de schroom van zich af en creëert z'n eerste en bekendste alter ego. Hij heeft het druk in die periode, want samen met z'n gitarist Mick Ronson vond hij ook nog tijd om de nummer 2 van m'n top 10 te produceren en van achtergrondvocalen te voorzien.

Lou brengt een behoorlijk luchtig plaatje uit dit jaar, dat vooral goed aansluit op Bowie's "Hunky Dory", die vorige week in m'n top 10 stond en een soortgelijke beschrijving kreeg. Het album met "de hit" herbergt met "Satellite of Love" een van m'n favoriete Reed songs.

Roxy Music debuteert op plaats 3, en doet dit nog met Brian Eno in de gelederen (over mannen met make-up gesproken). Gezien de links tussen Eno en Bowie (en via Cale ook een beetje met Lou) is er sprake van een soort van inteelt top 3 deze week, maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel zelfs, van een beetje inteelt in de muziek is nog nooit iemand slechter geworden.

Het volgende trio staat daar opmerkelijk genoeg bijna lijnrecht tegenover. Ouwe Neil doet z'n gebruikelijke ding op wellicht z'n bekendste album. Niet z'n beste plaat wat mij betreft, maar wel het eerste Neil album dat ik leerde kennen in m'n tienerjaren. Deels opgenomen in een schuur op het platteland, en dat is te horen.

Sandy Denny solo heb ik vrij laat "ontdekt", en ze is ondertussen uitgegroeid tot een van m'n favoriete vrouwenstemmen ooit. Uiteraard kende ik haar al langer als zangeres van Fairport Convention en van haar samenwerking met Led Zep op hun 4e album, die ik vorige week in de top 10 had staan. En veel te jong overleden helaas.

Meer weltschmertz met Nick Drake, die eveneens te jong is heengegaan. Z'n meest spaarzame album, opgenomen in een tijd dat hij al flink de weg kwijt was. Opgenomen rond middernacht, in slechts twee sessies van elk twee uur. Puur, eenvoudig, breekbaar en desolaat. Een man op de grens van instorten, of wellicht was hij die grens daar al gepasseerd. Voor velen z'n beste album, ik prefereer toch z'n debuutplaat.

En ook deze week ruimte voor een paar puike soulplaten. Curtis is supercool en superfunky, kortom, superfly. En reverend Al Green verdient een plaats met een van z'n beste albums, waarvan de titeltrack terecht een grote hit is geworden. Wat een prachtige smachtende stem heeft die man toch.

Op plek 9 ruimte voor wat motorische musik aus Deutschland. Hun debuutplaat, en gelijk ook hun beste werk. Vaak geïmiteerd, zelden geëvenaard. Zwaar invloedrijke plaat, zowel op bijvoorbeeld Bowie/Eno als op een hele trits post-rock en electronische muziek uit de jaren '90. Zo heeft bijvoorbeeld Autechre zich gewaagd aan een bewerking van Weissensee en Im Glück.

9 albums op 5* en 4,5* deze week, dus voor de laatste plek heb ik een keus moeten maken uit 15 albums met 4*. Om de mooie lijn van deze week niet te verstoren kwam ik uit op iets dat in het verlengde van de nummer 9 ligt. Ook uit Duitsland dus, maar wel iets meer spacey en iets minder groovy. Maar dat is niet zo moeilijk met Manuel Göttsching in de gelederen.