Doe ik ook wel, alhoewel ik nu wat vaker herbeluister dan eerst, maar dan nog verandert dat nog maar nauwelijks aan mijn top 10. (die nu toch al een aardige tijd voor mij vaststaat.)

Bij mij staat m'n top 10 verrassend genoeg ook al een tijdje vast. Het zijn stuk voor stuk platen die mijn smaak beïnvloed (lees: gevormd) hebben (de echte 'klassiekers' dus). Mijn nummer één valt dan weer niet in die categorie, maar is gewoon een plaat die ik zo briljant vind dat het die plaats meer dan verdient.

Same here, mijn platen in mijn top 10 zijn echt de platen die mijn smaak (zoals die vandaag de dag is) hebben gevormd en blijven vormen. Daarom dan ook zeker de 2 jazzplaten die mij op zo'n mooie manier lieten kennismaken. (Keith Jarrett zou ook zo in mijn top 10 kunnen) Maar er is nog zoveel te beluisteren muziek, dus mijn top 10 zal nooit echt vaststaan natuurlijk

Dat laatste klopt volledig. En kwartjes dienen nog steeds om te vallen.

Inderdaad. Daarbij ken je niet wat je niet kent, dus zal je altijd in een jacht zijn op nog mooiere muziek. Ik heb de afgelopen paar maanden ook een aantal platen leren kennen die na een aantal luisterbeurten ook mijn top 10 in zijn geschoten.

Zelfs jouw rotatielijst doet mee.

Mijn top 8 staat al een behoorlijk lange tijd vast. Over mijn nummer 9 en mijn nummer 10 was ik echter nooit helemaal tevreden. Nu ben ik dat wel.

Erin: Radiohead - OK Computer (op plaats 10)
Eruit: Elbow - The Seldom Seen Kid (van plaats 9)

Mijn voormalige nummer 10, "Out of the Blue" van E.L.O., schuift op naar plaats 9.

Een nieuwe nummer 1 waar ik helemaal verliefd op ben.

Direct op 1.
Hij verslaat GY!BE die plaat ga ik dus zeker eens checken.
En mijn Top 10 is nu al 4 dagen niet veranderd we spreken hier over een record.

Ja, direct op 1.

Ik denk dat ie nog te pittig voor je is Kobe, maar je kan het proberen. De plaat is van bovennatuurlijke pracht. Zelfs mooier dan GY!BE.

The Tired Sounds is veel, maar dan ook véél, beter dan Their Refeinment Of Decline.


Gooi dat lichtgevend orkest eruit, en de bijna nooit geziene jongen er terug in

Nee, ik vind de nieuwe veel mooier. Ik kreeg echt serieus kriebels in de buik. Dat was niet zo bij Tired Sounds. Beetje saaiig.

Daar heb je het al. Met pijn in het hart gaat Goodbye to the Gallows van Emmure uit mijn top tien en komt Coalesce - Ox erin op de vijfde plaats. Die band heb ik echt al jaren onderschat, tijd om dat nu goed te maken.

Het is weer vrijdag, en deze keer heb ik Zaagmans op bezoek om de jaren '70 door midden te ehhh,, om het midden van de jaren '70 te bepalehhh.....

Enfin, het is dus 1975, met 4 albums op 5* en 8 op 4,5* een rijkelijk gevuld jaar. Gelukkig staat er in die tweede categorie een live album (van een artiest die ook al met een studioalbum vertegenwoordigd is) en een verzamelaar, dus dat zijn er dan precies 10 die er over blijven. Nu alleen de juiste volgorde nog...

Vooral veel grote namen dit keer, dus ik heb weinig interessants te melden. Valt me wel op dat ik wederom voor een dotje namen ga die de afgelopen weken bij de eerdere jaren ook al langsgekomen zijn. Ik noem een Eno, Cale, Reed, Floyd, Young en volgens mij heb ik het debuut van Neu! ook al opgenomen een paar weken terug. En ik maar denken dat ik zo'n brede muzieksmaak heb. Blijk ik toch bevangen te zijn door het rockism virus

Hoewel niet in de top 4 terug te vinden is Cale toch de grote winnaar deze week, met twee albums bij de eerste 10. Hij had het druk dat jaar, maar was hierna duidelijk een beetje opgebrand aangezien hij na Slow Dazzle 6 jaar nauwelijks iets uitgebracht heeft (een EP, een live album en een verzamelaar). Maar de beste man was dan ook een beetje de weg kwijt in deze periode, en werd na drie fenomale albums voor het Island label aan de kant gezet. Op wiki is over deze periode in z'n carriere te lezen:



Hoewel deze drie albums voor Island ieder an sich van mij 4,5* krijgen is de "box" die in 1996 verscheen (klik: eigenlijk gewoon een dubbelalbum met de drie albums plus wat extra nummers) een absolute must en de volle score waard. En is ook nog eens online voor relatief weinig aan te schaffen, wat wil een mens nog meer?

Hm niets te melden, over Neil's meesterwerk is wel een boek te schrijven.
Floyd maakte zijn mooiste plaat en alleen de opener van Born to run spreekt al boekdelen.
Cale's album uit '75 is samen met Slow dazzle ook favoriet.
Cale staat toch wel weer dichter bij de liedjes van Lou, zeg maar vergeleken bij de eerste 2 van VU.
Patti zeg ik nu echt niets meer over staat in mijn top 10 over de laatste 3 eeuwen.
De dubbel van Zep heb ik zo vaak gehoord, favoriet van broertje.

En dan Lou, hij is toch wel een van mijn helden.
Dit album wat best goed is hoor is voor hem een middenmoter (solo en VU) met een prachtig slotstuk.
Prima jaar, ik zou ergens Godbluff en Blood on the tracks er tussen stoppen.
In dat jaar ook het prima debuut van Pavlov's dog
Ja een prima top 10 en een best jaar

Meeste daarvan is toch wel vrij bekend dacht ik zo, en had geen zin dit keer om 3 pagina's vol te schrijven. Wel wilde ik Cale eens in het zonnetje zetten, het is pas over 7 weken dat de beste man weer in m'n top 10 opduikt

Blood on the Tracks staat op 4* hier en viel dus buiten de boot, Godbluff ken ik nog niet, maar ik ben dan ook allesbehalve een progliefhebber.

Ik mis dit topic nu al.

Het topic mist jou ook, hoor. Maar je top 10 is nu wel vrij solide, zou ik zeggen.

Nu nog Neutral Milk Hotel eruit en dan we zijn helemaal tevreden.

En alsjeblieft weer wat hiphop, je straatwaarde daalt meer dan de AEX.

Wát een wordplay.

Ahem...

Bob Dylan erin voor Bon Iver

en dan ook nog meteen de beste

Nee, de op één na beste

Desire is inderdaad ook niet slecht, maar he

Eindelijk weer eens op kunnen brengen om er een in elkaar te zetten, blijft moeilijk... Eens kijken hoelang ik hem zo kan houden

The National tussen al die hip-hop

Haha ja. Wat een album is dat zeg! Kan ik er niet uit laten