Ook mijn eerste ingeving. Die van Songs: Ohia wil ik trouwens ook nog een keer hebben. Mooie top 10 (al ken ik niet elk album van voor tot achter).

De Songs: Ohia uit Ferre's top 10 of uit de mijne? Want die uit mijn top 10 is natuurlijk nog een stuk mooier!

Scratch My Back vind ik overigens bij vlagen wel een aardige plaat, maar ook bij vlagen een matige plaat... erg wisselvallig dus, hoewel er absoluut mooie dingen opstaan.

Ik ken alleen die van Ferre pas (nog niet goed genoeg om te stemmen). Het gemiddelde van degene uit jouw top 10 liegt er natuurlijk ook niet om. Afgaande op de gemiddeldes zijn er nog wel een aantal platen die ik zeker van hem moet checken.

Beatles' Revolver eruit - Cannonball erin! Kan over een tijdje weer anders zijn, maar mijn nummer 10 uit de top-10 mag af en toe stuivertje wisselen.

Revolver eruit.

Ja een revolver stelt natuurlijk niks voor vergeleken bij een kanonskogel.

Maar een revolver schiet sneller.

Deze week schieten we alweer de jaren '80 in, de tijd gaat snel als je lol hebt. Nog maar 32 jaar en dus 32 weken te gaan. Als alles goed verloopt en ik niet verzaak plaats ik op vrijdag 20 april m'n top 10 over 2011. Opdat iedereen het maar alvast in de agenda noteert

Voor een groot deel is dit jaar eigenlijk nog gewoon een continuering van de late jaren '70, al staan er ook 2 platen in die al die typische jaren '80 "poppy" synth-sound hebben.

Het is een mooi jaar dit, met op 1 en 2 gelijk twee van m'n favoriete albums aller tijden. Ze zijn qua positie inwisselbaar, maar aangezien Unknown Pleasures vorige week reeds de lijst aanvoerde valt die eer deze week de beurt aan Remain in Light. Zoals wel meer albums uit die tijd waar Eno bij betrokken is (m.n. Bowie's Low en Heroes) is ook dit een album met twee gezichten. De eerste helft is nog vrij poppy en swingt als een tiet, terwijl de plaat wordt afgesloten met ambient aandoende klanktapijten die steeds donkerder worden. Onmogelijk om een favoriete helft aan te duiden, laat staan een favoriet nummer, al heb ik altijd een zwak gehad voor de laatste 2 nummers. Ook opmerkelijk dat zo'n baanbrekend en voor de doorsnee muziekluisteraar wellicht niet al te toegankelijke plaat tegelijkertijd hun grootste hit bevat (of is dat toch Road to Nowhere?).

Op twee de tweede en helaas ook gelijk laatste plaat van Joy Division. Een band die ik ontdekte toen ik een jaar of 16/17 was doordat m'n oudere buurjongen beide albums aangeschaft had. Ik leende regelmatig wat uit z'n grote collectie, en hij dacht dat dit me wel zou bevallen. Kort voor ik op vakantie ging opgenomen op cassette (zo ging dat toen nog) en meegenomen op m'n walkman tijdens de lange busreis. Beiden passen vrijwel exact op een 90-minuten bandje, dus dat was bijna anderhalf uur non-stop genieten. Dit klonk als niks wat ik daarvoor in m'n leven gehoord had. Het blijft lastig kiezen tussen beide JD albums, maar meestal gaat m'n voorkeur uit naar deze, die wat meer trage nummers bevat dan het debuut.

Een podiumplek voor het debuut van U2, uit de tijd dat het nog jonge honden met veel bravoure waren. Ze hebben midden jaren '80 veel betere albums gemaakt, maar op deze "kleine jongetjes worden groot" plaat staan voldoende pareltjes om in aanmerking te komen voor de derde plek. Leuk producersfeitje: dit album zou eerste geproduceerd worden door Martin Hannett, maar die was na de dood van Ian Curtis teveel de draad kwijt. Z'n "vervanger" is vervolgens Steve Lillywhite geworden, die tevens m'n nummer 7 van deze week geproduceerd heeft. Ik dacht zelf overigens ooit ergens gelezen te hebben dat "A Day Without Me" gaat over of een eerbetoon is aan Ian Curtis, maar kan er op wikipedia niets over vinden. Zou ik dat dan gedroomd hebben?

OMD grijpt net naast de medailles, maar doet dat wel met verve. Deze band behoort tot m'n vroegste "serieuze" muzikale herinneringen, kleine Graf van een jaar of 10 had op de een of andere manier een cassettebandje met hun muziek in z'n bezit, maar geen idee wat daar de herkomst van was. Of misschien was het een bandje van m'n broer, wie zal het zeggen. Ook geen idee meer of het een studioalbum of een verzamelaar was, maar wat ik wel weet was dat ik het prachtig vond en er veel naar luisterde. Dit is mijns inziens hun eennabeste leg, die alleen nog wordt overtroffen door de opvolger een jaar later. En wat is Stanlow toch een prachtige melancholieke afsluiter.

Meer zwaarmoedigheid op de 5e plek, en wederom door een band waarvan de zanger zelfmoord gepleegd heeft, al heeft Adrian Borland het gevecht met zichzelf pas in 1999 verloren. Qua sound ligt dit album ergens halverwege Joy Division (de donkerte en de melancholie) en vroege U2 (de ontstuimigheid en gedrevenheid). Niet zo sterk als de opvolger (al scheelt het niet veel), maar deze plaat bevat met Heartland en Missiles wel twee van de beste Sound nummers.

Op plaats 6 eindelijk wat meer ruimte voor vrolijkheid, al is dat ook wel weer relatief. Qua muziek klinkt het weliswaar duidelijk opgewekter dan de nummers 2, 3, 4 en 5 van deze week, maar thematisch gezien is dit eigenlijk ook gewoon een melancholieke plaat, vol met heimwee naar vroeger (Video Killed the Radio Star) en angst voor de toekomst (Living in the Plastic Age). Vette en sprankelende productie, maar dat is natuurlijk niet zo gek met iemand als Trevor Horn in de gelederen.

Ook aanwezig deze week Peter Gabriel, met misschien wel z'n beste solo-album, of in elk geval het album met twee van z'n bekendste nummers: Games Without Frontiers en Biko. Een spannend en donker album, dat vooral door de drumsound (van o.m. Phil Collins) opvalt. Andere grote namen die meedoen op dit album: Robert Fripp, Paul Weller, Tony Levin en Kate Bush.

Ik weet niet wat het is deze week, maar op de 8e plaats wederom een post-punk/wave band waarvan de zanger zelf een eind aan z'n leven gemaakt heeft. Naar het schijnt is vooral op latere albums te horen dat het geen vrolijke frans was, op deze debuutplaat (de enige die ik van ze ken) is dit nog een stuk minder duidelijk. Deze plaat swingt zowaar, en hoewel ik allerhande vergelijkingen zie bij recensies hier op MuMe wat betreft de unieke stem van de zanger, schijn ik blijkbaar de enige te zijn die regelmatig aan David Bowie moet denken. Een fijne plaat die ik alweer veel te lang niet gedraaid heb, zal me er dit weekend weer eens aan gaan wagen.

Op 9 wederom een debuutplaat. Fijn gejaagd en rammelend plaatje, met invloeden van onder meer de Velvet Underground, Modern Lovers en Television. Op hun beurt weer een invloed geweest op een band als R.E.M., en qua albumart ook duidelijk op Weezer (vergelijk deze cover met het blauwe debuut van Weezer, en zoek de verschillen). Sinds enige tijd weer bij elkaar wat zelfs in een (afgaande op de reviews) prima reünieplaat heeft geleid. En naar mijn weten zijn alle bandleden nog in leven, dat mag ook wel eens gezegd worden deze week.

Onderaan bungelt deze week een uitstekende plaat van The Boss, waar ik eigenlijk een soort van haat-liefde verhouding mee heb, al is ie natuurlijk veel te goed om daadwerkelijk van "haat" te spreken. Als deze plaat goed is ie ook gelijk subliem, maar wat mij betreft was het een enkele plaat geweest i.p.v. een dubbelalbum. Heb altijd moeite om deze in 1 ruk te beluisteren, ik merk dan altijd dat ik na verloop van tijd het wat teveel vind kabbelen en moeite heb om er constant de aandacht bij te houden. Gewoon te lang dus, hier had best een uurtje afgemogen wat mij betreft. Maar nogmaals, de hoogtepunten van dit album behoren ook gelijk tot het beste wat Bruce in z'n lange carrière op plaat gezet heeft: The Ties that Bind, Sherry Darling, The River en Point Blank, om er maar snel een aantal te noemen. Vandaar toch gewoon een top 10 notering deze week.

Geen Making Movies?

Sorry hoor

Ik zie dat Rudy hem op 5* heeft, die zal zich hier ook vast wel gaan roeren

En ik bedoelde dat die DS grappen en grollen een beetje voorspelbaar worden, ik ken 4 van de 7 nummers van dat album en zo slecht is het heus niet. De eerste 2 nummers zijn zelfs erg goed.

Ik wilde chevy deze keer voor zijn, maar als jij tegenwoordig moet geeuwen van Dire Straits-grapjes, zal ik daar rekening mee houden.

peter gabriel 3

Nee, de zin was:
Maar deze zou ik zelf niet eens in mijn 1980 top 10 zetten. Ja toevallig, omdat ik er nog geen 10 ken/bestemd heb. Staat hier op een veilige 4,0*, maar is imo toch wel hun minste studioalbum. Dus ik bewaar hem voor '82.

Ik merk toch wel iedere keer duidelijk dat zodra we de 80s betreden, ik me zelden in een lijstje kan vinden van de "harde kern". Hoewel deze van Graf dan wel één van de betere is.

Op The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card (1980) had ik ook niet hoeven hopen.

En inderdaad, Joy Division, schromelijk overschat.

niks roeren, prima weggezet,
Het lijkt wel allemaal mooie jaren bij jou

De ene plaat uit 1977 eruit (Pink Flag), de ander erin (Low)

Even mijn oude top tien hersteld en geüpdatet. Coalesce, Earth Crisis en Emmure zijn verdwenen omdat John Coltrane en Pantera zich weer in mijn hoofd gebeukt hebben. Crowbar is de meest recente ontdekking.

Al is The Great Southern Trendkill mijn favoriet van Pantera.

Ik ga dan toch voor Far Beyond Driven. Die plaat is gewoon prototype tough guy-mosh-muziek zoals we die vandaag de dag kennen.

Neemt niet weg dat The Great Southern Trendkill ook een beestig goede plaat is.

Nu een top 10 op basis van de tot nu toe genomineerde albums in dit topic:

Genres >> Rock >> 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis

Dit zou de mijne worden denk ik, alleen maar 5* albums, en heb er zelfs een paar uit de hoogste categorie moeten "elimineren" (The Doors en Neil Young):

1. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
2. Talking Heads - Remain in Light (1980)
3. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)
4. The Beatles - Revolver (1966)
5. Marvin Gaye - What's Going On (1971)
6. The Smiths - The Queen is Dead (1986)
7. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
8. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
9. Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)
10. Lou Reed - Berlin (1973)

Dit de mijne:

01. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
02. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
03. Talking Heads - Remain in Light (1980)
04. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
05. Can - Monster Movie (1969)
06. The Beatles - Revolver (1966)
07. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)
08. Brian Eno - Another Green World (1975)
09. Television - Marquee Moon (1977)
10. Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar ik heb Eigen Wereld van Opgezwolle met een halfje verhoogd tot de maximale score en een plekje in mijn top 10 toegewezen. Nick Cave en zijn Slechte Zaadjes moeten helaas hun plaats afstaan, dat wel.

Ziek thuis, dus alleen even snel een update en geen zin/fut voor een heel verhaal.

Het zijn de hoogtij-jaren van new wave en post-punk en het begin van de synth-pop , en ook bij mij voert dat deze week de boventoon. Nummers 1 en 2 vallen daar echter wat buiten, maar Kraftwerk is natuurlijk sowieso buitencategorie, en de Eno/Byrne collab klinkt al helemaal als niets wat er daarvoor gemaakt is.

Kwam voor deze week aan 1 album met 5* en 8 met 4,5*, dus die laatste plaats opvullen was weer een lastig karwei aangezien ik 40 albums op 4* heb staan in dit jaar. Heb maar gekozen voor het solodebuut van Jerry Harrison (Talking Heads), die qua sound in het verlengde ligt van Remain in Light, de nummer 1 van vorige week. Schandalig ondergewaardeerd cq. onderbelicht album, en wat mij betreft verplichte kost voor liefhebbers van Remain in Light. Ik heb hem een paar weken terug nog gepromoot in het "52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis" topic, maar ik doe het deze week dus gewoon nogmaals.

Voor het eerst in de ruime 4 jaar dat ik hier op deze site aanwezig ben, heb ik een andere nummer 1! Comus heeft van plaats geruild met Animals, zodoende...

Beterschap Graf, Hm niet zo'n best jaar.
Die van This heat (**** bij U) vind ik dan weer wel een dikke aanrader.

Ja, die had ook zomaar op #10 kunnen komen...

Ik zie anders 10 topplaten