Author! Author! en Faith!

Ik vond na een tijdje dat de platen in mijn Top 10 niet meer op de goede plaats stonden dus heb ik er een paar verschoven. Abbey Road en ( ) zijn de grootste stijgers de laatste tijd draai ik die twee haast elke week. Nu ziet mijn Top 10 er zo uit:

1. Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)
2. Sigur Rós - ( ) (2002)
3. The Beatles - Abbey Road (1969)
4. Eels - Electro-Shock Blues (1998)
5. Arcade Fire - Funeral (2004)
6. Radiohead - Kid A (2000)
7. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
8. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
9. Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)
10. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Nieuwe top10:

1. Radiohead - OK Computer (1997)
2. Marillion - Brave (1994)
3. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)
4. Joy Division - Closer (1980)
5. Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)
6. dEUS - The Ideal Crash (1999)
7. Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)
8. Gazpacho - Night (2007)
9. The Afghan Whigs - Gentlemen (1993)
10. Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Smashing Pumpkins en The Afghan Whigs zijn erin gekomen.

Mooie Top 10.

Thanks!

Voor het eerst in zo'n 4 á 5 maanden mijn top 10 gewijzigd. Slint - Spiderland maakt wederom plaats voor Arcade Fire - Funeral waar ik weer eens hopeloos aan verslaafd ben.

Altijd leuk als een tip supergoed uitpakt.

Hehe ja al had ik die er al een keer eerder instaan.

Het jaar 1982, wederom met een aantal vroege jeugdherinneringen, hoewel ik pas halverwege dit jaar m'n 4e verjaardag vierde.

Lijtaanvoerder is deze week de King of Pop, met *het* album van 1982 (en ook de enige die dit jaar 5* scoort). M'n grote broer had deze destijds op vinyl, en kleine Graf vond vooral de foto van Michael met het tijgertje fascinerend. In 1982 zelf nog niet echt veel van de muziek meegekregen, maar aangezien het album nog tot 1984 hitsingles heeft opgeleverd en ook toen nog altijd hoog in de albumlijsten stond kan ik toch stellen dat ik hier voor een groot deel mee "opgegroeid" ben, aangezien Michael in deze periode omnipresent was. Een glijer als "The Girl is Mine" kan ik nog altijd niet veel mee (shame on you Macca), maar voor de rest neigt het album naar perfectie, met een van m'n favoriete albumopeners ooit.

Op de tweede plek het bewijs dat er dat jaar nog een Jackson het beste album uit z'n carrière uitbracht, hoewel het geen familie is. In tegenstelling tot veel albums uit die tijd klinkt Joe's album nog altijd even fris en verre van gedateerd (hoewel met bijvoorbeeld een gedateerde productie niks mis hoeft te zijn omdat dat ook z'n charmes heeft). Wederom een album met sterke singles (Steppin' Out, Breaking Us in Two en Real Men) en dit keer een van m'n favoriete albumafsluiters ooit: A Slow Song. Mooi ook dat die splitsing tussen de nacht- en de dagzijde zo goed in de muziek tot uiting komt.

Een van m'n grootste muzikale helden haalt met een van z'n meest buitenissige albums de top 3. De albumtitel zegt het eigenlijk al, dit is inderdaad "music for a new society". Maar een echt vrolijke maatschappij is het niet dat de heer Cale voor ogen heeft. Opvallend ook dat dit album hier op MuMe zo'n hoge score heeft, het is nu niet bepaald het meest toegankelijke en bekende album van hem, en wat mij betreft ook niet z'n beste. Deze komt na Paris 1919 en Fear "pas" op de 3e plek van m'n Cale top 10. Een nog grotere verrassing was het dat deze onlangs voorbij kwam in het "52 essentiële klassiekers" topic, daar had ik hem echt niet in verwacht. Hoewel het gros van de nummers op deze plaat vrij "rustig" zijn (ingetogen vind ik hier een verkeerd woord) zit het album vol onderhuidse spanning, woede en angst. Of om voor het gemak maar even wiki te quoten:



Een album van een getormenteerde ziel, een exorcisme op muziek. Echt veel vrolijks is hier niet over te vertellen, maar wat een plaat. Bij voorkeur te draaien 's avonds laat, met de gordijnen dicht en spaarzame verlichting. En het messenblok uit de keuken op veilige afstand...

Meer duisternis op 4, met het gloomy debuutalbum van de Cocteau Twins. Duidelijk is dat ze hier nog niet zo'n feeërieke en esoterische insteek hebben, al is de mysterieuze ondertoon reeds aanwezig. Dit gaat meer richting "goth-wave", met veel zware galm en overstuurde gitaren. Waar latere albums richting sprookjesmuziek met elfjes en kabouters gaan neigt dit meer naar een Tim Burtonesque sprookje, met ravenzwarte paarden in een donker mistig bos.

Een stuk minder drama op het volgende album, maar dat is ook wel te verwachten met een ex-Depeche Mode lid die de band verliet omdat ze te donkere muziek gingen maken en later zelf Erasure heeft opgestart. Hier laat hij de vocalen over aan niemand minder dan Allison Moyet, die al op jonge leeftijd de stem heeft van een oude soul- en blueszangeres. Desondanks klinkt er maar weinig meer synth-pop dan deze synth-pop klassieker, en dat is dan weer de verdienste van Vince Clarke. Veel geïmiteerd, maar zelden of nooit geëvenaard.

Meer synths bij de nummer 6 van deze week. Hier vinden we synth-pop boyband Duran Duran, met hun beste album. Tjokvol fijne popliedjes, en ook het artwork en de videoclips dienen niet onvermeld te blijven. En de kapsels natuurlijk...

Als groot Steely Dan liefhebber kan ik in 1982 natuurlijk niet om Donald Fagen's meesterwerk heen. Vrijwel iedereen die denkt hier nog nooit van gehoord te hebben heeft bij de eerste tonen van I.G.Y. een "aha-erlebnis". Ja, dat is deze plaat dus. Smooth, jazzy, sophisticated en zoals altijd perfect geproduceerd (en een van de eerste albums dat volledige digitaal opgenomen is), het had eigenlijk zo onder de Steely Dan vlag uitgebracht kunnen worden. Voor in de late uurtjes met een goed glas drank, en dit keer mogen de gordijnen open blijven. En ook nog eens een van m'n favoriet albumcovers ooit, wat wil een mens nog meer.

Van de gladde productie van Fagen naar een lo-fi benadering. Op een cassetterecorder opgenomen en in eerste instantie bedoeld als demo's voor een album met de E-Street Band, maar gelukkig gewoon in de oorspronkelijke staat uitgebracht, met de nodige ruis om het plaatje af te maken. Zoals altijd staan albums van Bruce vol met verhalen over de (problemen van de) hard werkende onderklasse, maar waar hij daar meestal nog een zekere mate van hoop en kracht aan toevoegt zijn de verhalen hier vooral donker en uitzichtloos. Wederom een album voor de late uurtjes dus, en naast de gordijnen mogen dit keer ook de luiken dicht.

Op 9 een van de beste live-albums ooit, met onder meer werk van m'n nummer 1 van 2 weken geleden. Verder niet veel over te melden, moet deze nog altijd eens op cd aanschaffen.

Op 10 deze week het enige album dat "slechts" 4* scoort, dus dat was weer even zoeken in m'n ellenlange lijst met net zo hoog gewaardeerde albums. De keuze is gevallen op een donker plaatje van The Cure, waardoor de balans deze week duidelijk doorslaat richting herfst, het prachtige nazomerweer negerend. Het album start gelijk gezellig met de zin "It doesn't matter if we all die", en veel vrolijker wordt het daarna niet. Mooier wordt het wel, en dat is natuurlijk het enige dat telt.

Tja, weer niet zoveel tegen in te brengen ik zou ergens nog die erg mooie XTC meenemen en oh ja Elvis C .
Met The Nightfly heb ik weer niet zoveel, echt heerlijke hoes.
Donald Fagens solo debuut heb ik destijds ook gekocht, maar het digitaal geluid vind ik toch hier ook plastic (Ry Cooder vond ik ook altijd analoog mooier klinken), net of het allemaal nep instrumenten zijn.
Slow song is inderdaad prachtig, lekker opbouwend naar die langgerekte Sloooooow song, heel het album blijft iets aparts.

Chevy zal nu heeel zeker komen

Zeer matige lijst dit keer Graf.

Tja, beiden in de 4* categorie, dus die maakten alleen kans op plek 10... samen met nog 28 albums (waaronder overigens Love over Gold).

Maak er dan lekker zelf eentje Ray.

Valt toch best mee hoor, nee volgende week (jaar) wordt veel moeilijker.

Correct, volgende week worden het zo te zien 6 albums uit de 4* categorie. Maar gelukkig nog wel een 5* album hier, dus de #1 staat reeds vast.

112

Bel jij of bel ik?

Toch niet zo voorspelbaar dus.

Misschien dat je hem zo wel snapt:

P.O.S is als oude bekende weer terug in mijn top-10, op koste van Drum's Not Dead van Liars, jammer genoeg.

Ik heb het debuut van Wu-Tang Clan de deur moeten wijzen en ook Bob Dylan heeft jammer genoeg mijn Top 10 moeten verlaten. Maar als er twee gaan komen er natuurlijk ook twee bij en op de negende plaats staat een plaat die al eens een lange tijd in mijn Top 10 heeft gestaan zelfs al op de derde plaats en ik was hem eigenlijk beu gehoord maar ik heb hem eventjes weggelegd en nu vind ik hem weer top. Ik heb het over A Piece Of Strange van CunninLynguists.

En op de tiende plaats staat nu de plaat met de minste stemmen( 97) The Mantle van Agalloch.
Een zeer sterke Metal plaat, eerste haatte ik Metal maar na Opeth een kans te geven vind ik het eigenlijk een genre die veel te bieden heeft dus er moest wel een Metal plaat in mijn Top 10 komen normaal gezien ging dit Blackwater Park worden maar na The Mantle gehoord te hebben werd het toch The Mantle.

@22 augustus.

Top 8 dan.

Je bent aan de metal gegaan? Nice Wederom een wondere wereld die voor je open kan gaan.

Inderdaad, metal waardeer ik ook enorm. En toch staat er niets in m'n top 10. Er zijn er wel die erg dicht komen.

Ik wil van ieder genre ten minste een plaat hebben beluisterd en Opeth beviel mij zo goed dat ik nog wat andere Metal ga opzoeken. Wel weet ik al dat ik niet voor de Death-Metal en Gothic-Metal soorten ben. Ik heb liever de wat rustigere Metal met soms hardere stukken zoals: Opeth en Agalloch ( meer kan ik voorlopig niet opnoemen ) ik denk dat ik eens naar de Metal lijst hier ga kijken.

Zo heb je wel meer bands, denk ik. Bij mij is het ook vooral het sfeervolle element in metal dat me aantrekt. Met de genres die jij opnoemt, heb ik ook niet meteen iets, al zitten daar ook mooie dingen tussen, natuurlijk. Een plaat als 'Omnio' van In the Woods... is ook bijzonder sfeervol te noemen, met rustige stukken. Je moet wel van vrouwelijke vocalen houden dan.

Ik wil ook zeker Om eens beluisteren. Die hoes.
Grunten vind ik nu zelfs mooi, het is echt een kenmerk voor Metal, de grunts op The Mantle zijn trouwens heerlijk.