Ik ben al tijden ontevreden over mijn nummer 10 (wie goed opgelet heeft heeft gezien dat ik hem af en toe verander in ééntje waar ik ook niet tevreden ben), dus totdat Rain Dogs erin komt heb ik besloten ook maar een thema top 10 te maken. Ik heb ervoor gekozen net als Ataloona een hip-hop top 10 te maken, die is dus op dit moment te bewonderen

Grace for Drowning van Steven Wilson na heel lang denken op plek 10 gezet

Veel langer dan een maand kan het toch niet zijn hoor !

Daar heb je gelijk in, maar heb er toch wel even over gedacht, niet elk album stoot Abbey Road eruit

Speciaal voor de Belgische Vrouwendag op 11 november, mogen de vrouwen mijn lijstje volledig innemen!

11-11-11, tijd voor een nieuwe top 10 met alleen maar carnavalsplaten. Maar goed, zonder gekheid nu, we zijn aanbeland bij het jaar des heren 1988. De tweede "Summer of Love" valt samen met de Europese titel voor het Nederlands Elftal, en kleine Graf viert ondertussen z'n 10e verjaardag. Met andere woorden, we duiken de komende weken m'n tienertijd in, al was ik in deze periode van m'n leven nog niet of nauwelijks met muziek bezig buiten wat top 40 nummers her en der.

Evenals een paar weken terug is ook dit keer de hoofdprijs voor Talk Talk. Meanderend, subtiel, introspectief, organisch, dromerig, jazzy en domweg prachtig. Meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken.

Op twee het hoogst gewaardeerde SY album, en hoewel ook in mijn optiek hun beste is het toch niet m'n persoonlijk favoriet (die komt over een aantal weken aan bod hier, als we in de jaren van jeugdsentiment aanbeland zijn). Opvallend aan dit album zijn de lang uitgesponnen nummers die haast zijn opgebouwd als een symfonie, maar dan wel van het kakofonische soort. Veel variatie, veel dynamiek, van mooi melodieus naar hoekig en noisy en weer terug.

Op de derde plek wederom een ouwe getrouwe, het laatste "grote" Waterboys album van de 80's, net voor de complete omslag van "big music" naar traditionele folk. Dit album heeft het beste van beide werelden en bevat een aantal van hun meest memorabele songs: het titelnummer, We Will Not Be Lovers en het melancholieke The Stolen Child. De bonustracks op de collectors edition schijnen ook erg goed te zijn, maar ik heb helaas alleen een "oud" exemplaar in de kast staan hier.

R.E.M. grijpt net naast de medailles maar doet dit wel met een van m'n favoriete platen van de band. Hoewel een 3,94 gemiddeld op MuMe helemaal niet slecht is zie ik dit toch altijd een beetje als een ondergewaardeerde parel in hun oeuvre. Een luchtig begin met twee van hun meest poppy nummers doet een vrolijk uptempo album vermoeden, en hoewel het gaspedaal verderop af en toe heus wel ingetrapt wordt is er toch vooral ruimte voor ingetogen melancholie met een licht folk tintje. Hoogtepunten te over, maar voor mij zijn het vooral de laatste twee nummers die dit album naar grote hoogten tillen.

Van ingetogen melancholie naar de Pixies. Onstuimiger dan op hun debuutplaat hebben ze waarschijnlijk niet geklonken, maar als altijd is er voldoende ruimte voor een aantal prachtige pop-pareltjes (m.n. Gigantic en Where Is My Mind), zodat we heel eventjes bij kunnen komen van het geweld. Vervolgens wordt het gaspedaal weer lekker ingetrapt. Leuk!!

Hierna een soort van vergeten klassieker, hoewel dit album wel 85 stemmen haalt hier op MuMe, bij een gemiddelde van boven de 4*. Een melancholieke popplaat met het ene na het andere pareltje. Puntig en prachtig, om er nog maar wat p-woorden tegenaan te gooien. Gaat dat horen mensen, gaat dat horen!

Tijd om de overige platen in de top 10 van deze weken uitvoerig te bespreken heb ik helaas niet, maar hierna zijn het toch vooral platen waar ik wat minder over te vertellen heb:

The Feelies: een fijn liedjesalbum met ook hier weer VU-invloeden.
Cocteau Twins: hun minste jaren '80 plaat, maar desondanks nog altijd goed genoeg voor een top 10 notering deze week.
U2: een soort van tussendoortje waarop de "Amerika-connectie" nog duidelijker is dan op voorganger Joshua Tree. Staan een paar vullertjes op, maar tevens een paar van hun beste nummers ooit.
808 State: Britse acid-house en een van de grootste invloeden van RDJ.

Scherp, Lukas. Maar het is dus geen jazz, maar het is wel "jazzy". Een beetje zoals Astral Weeks ook een jazzy album is. Ik bedoel, DJ Jazzy Jeff maakt toch ook geen jazzmuziek? Nou dan...

Caro Emerald?

De 1988 top 10 valt samen met de 1988 KO. Wat een toeval

2MY's Guilty Pleasure Top 10!

10 niet zo coole cd's die ondanks mijn eigen coolheid toch regelmatig opgezet worden hier...

Regelmatig terug te vinden op rommelmarkten, aanschaffen!

S&G scoren anders een prima gemiddelde.

@chevy93 en helemaal terecht!

deze top 10 is straks weer weg, maar voor een korte bespreking hiervan (en eventueel commentaar daarop!) kunt ge hier terecht!

Doen!

Om de een of andere reden heb ik mijn Top10 in een filmjasje gestoken.

Niet per se echt in volgorde van 'Best-heid', maar wel een collectie soundtracks die ook overeind blijven zónder de film!

Ik ben de laatste tijd veel te veel in een deathcore-mood, dus heb een deathcore top 10 opgesteld.

Ik ben blij dat Emmure er niet in staat.

Ik had eigenlijk Depths van Oceano nog wel verwacht in je Deathcore top 10.

Emmure vind ik niet deathcore genoeg En Depths is een sterke plaat, maar die demo die het vooraf ging vind ik net dat tikje beter.

Een nieuwe top 10, toch veel wijzigingen. Nu staan er vijf hiphop- en vijf niet-hiphopplaten in. Een mooie balans vind ik zelf.

Dank voor de P.O.S. en Atmosphere-reminder.

Omdat het bijna winter is heb ik maar een winterse top 10 gemaakt.
Ben alleen nog niet helemaal tevreden, hij zal nog wel veranderen de komende tijd

Leuk thema, maar wel duister. Als je hier de hele winter naar zou luisteren, hoop ik voor je dat het snel weer zomer is

Haha daar heb je gelijk in Ik vind dit soort platen alleen een stuk beter in de winter, dan kom je al snel op een 'duistere' top 10 uit.

Het laatste jaar van de 80's, en tevens m'n laatste jaar op de middelbare school. Ook een van de laatste jaren met veel albums die ik pas later ontdekt heb. Vanaf volgende week duiken we m'n middelbare schooltijd in en komen er meer en meer albums die ik in de betreffende jaren zelf al met veel plezier beluisterde.

Desondanks is dit een prima jaar met maar liefst 4 albums met de hoogste score, waaronder wat misschien wel m'n favoriete album ooit genoemd kan worden. Uiteraard is die deze week op de hoogste tree te vinden. Aangezien ik live albums zo veel mogelijk en verzamelaars helemaal buiten beschouwing laat blijven er maar 3 albums over met 4,5* en moet ik er dus nog drie uit de 4* categorie zien te halen, die verbazingwekkend klein is dit jaar. De top is dus uitstekend dit jaar maar onderaan de lijst is het zowaar zoeken geblazen naar iets wat niet als opvullertje gecategoriseerd kan worden.

Zoals gezegd op 1 het "beste album ooit", al blijft dat altijd lastig te zeggen. Een emotionele trip die ondanks de lengte geen seconde verveelt. Een album om in te verdrinken, een album om bij te drinken, een album om verliefd op te worden, een album voor verliefde mensen maar ook een album voor mensen met liefdesverdriet. Een album geschreven door een man met een heel vroege midlife crisis, die opeens ontdekt dat hij al bijna 30 is en beseft dat z'n muzikale helden van vroeger al ver voor die leeftijd een tijdloos meesterwerk op hun naam hebben staan. Een album dat Smith voornamelijk alleen schreef, al dan niet met behulp van hallucinerende middelen en onder invloed van depressies. Een album dat ik nooit in delen beluister maar altijd als een geheel, en dan het liefst als het donker is. Een album dat een bepaalde verlatenheid uitstraalt, maar hoe donker en depri het ook wordt, er is altijd ruimte voor sprankelende warmte, met name dankzij de breed uitwaaierende gitaartapijten. Ook zorgen een paar goed geplaatste "luchtige" nummers ervoor dat het niet tot een album verwordt dat alleen maar geschikt is voor tijdens het doorsnijden van je polsen. Een album om in te wonen, maar dan alleen voor mensen die een gotische kathedraal als het summum van woongenot beschouwen. Doe mij maar een stretcher onder het altaar...

Een groot contrast deze week tussen de nummers 1 en 2, al heeft het debuut van de Stone Roses ook wel wat melancholieke randjes. HET album van het hele Manchester/Madchester gebeuren, en een van de albums die aan de basis stond van de Britpop "beweging" die in de jaren hierna de muziekwereld zou overspoelen.

Het licht gaat weer uit voor de derde plaats, en het tempo wordt ook flink teruggeschroefd. Op het tweede Blue Nile album geen wereldhit zoals op het debuut, maar in plaats daarvan een flinke stap voorwaarts met een album dat een coherent geheel is en over gehele linie betere songs bevat dan het debuut. Een melancholiek album voor romantische zielen. Voor als het buiten donker is en de regen de ramen geselt, en alles wat je wilt is iemand die je ziet en van je houdt.

Weinig ruimte voor melancholie op een van Ome Lou's beste platen, maar des te meer in your face cynisme over het grotestadsleven in New York City. Na een zwalkende jaren '80 periode waar meer generatiegenoten last van hadden (Bowie, Young) kwam hij bij het sluiten van het decennium ijzersterk terug met deze back to basic rockplaat vol met geniale teksten en one-liners. En of het nu gaat over milieuproblematiek, racisme en anti-semitisme of de wapenwedloop uit die tijd, Lou fileert alles en iedereen genadeloos.

Net als vorige week ook dit keer weer aandacht voor de Pixies, ditmaal met hun beste album. Zoals altijd wordt ontstuimige gekte afgewisseld met fijne melodieuze popliedjes, maar een betere verzameling songs als deze hebben ze niet geschreven. In minder dan 40 minuten worden er hier 15 nummers doorgeramd, de een nog leuker dan de ander.

Hierna een ondergewaardeerde New Order plaat, al begrijp ik dat dit niet ieders kopje thee is. De heren hebben dit deels in Ibiza opgenomen, dat toen de hottest place to be was op het gebied van acid house, en daar klinkt het ook naar. Het leverde hun meest dansvloergeoriënteerde plaat op, en daar is absoluut niets mis mee.

Na deze euforie volgt een album van Reich, die deels over de persoonlijke treinervaringen van "kleine Stevie" gaat en deels over de treinen die af en aan reden naar de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog. Een plaat vol "bewegingsmuziek", gelardeerd met tekstfragmenten en samples van verhalen over treinreizen. Een fascinerende trip, en bijna net zo goed als z'n meesterwerk "Music for 18 Musicians".

Voor de zoveelste keer komt John Cale weer eens op visite, dit keer met gedichten van Dylan Thomas op muziek gezet, met hulp van orkest en kinderkoor. Zowel tekstueel als muzikaal een aanrader dus.

Zoals bij Lou Reed reeds werd vermeld was ook Neil Young gedurende de jaren '80 ietwat de weg kwijt, vooral omdat hij op een aantal albums krampachtig poogde om mee te doen met wat er hip en happening was, en dan met name synths en drumcomputers. Dat leverde een paar aardige nummers op op Trans en slechts een redelijk geslaagde song op het misselijkmakende misbaksel Landing on Water. Maar ook hij ging aan het eind van het decennium back to basics en kwam op de proppen met een van de sterkste albums uit z'n carrière. En passant scoorde hij met de electrische versie van "Rockin' in the Free World" zowaar een van z'n grootste hits. Het album heeft een aantal stevige rockers maar telt ook genoeg uitstapjes naar folk en country. Kleine smet op het album is "The Ways of Love", dat me teveel aan BZN doet denken.

Voor de variatie sluit ik deze week af met een van de belangrijkste albums uit de geschiedenis van de hiphop. Een album dat de hiphop bakens verzette en liet zien dat het niet alleen maar hoeft te gaan over geld, geweld, vrouwen en allerhande stoerdoenerij. Hoewel het ook hier regelmatig over vrouwen en seks gaat is er hier meer sprake van "hippie-hop", met positieve en vredelievende teksten, en ruimte voor humor en relativering.

Zeer mooi stuk weer Graffie Blijft een leuk initiatief dit. Mooie top 10 ook. Ken niet alles, maar The Cure, Pixies en The Stone Roses zijn natuurlijk geweldig. New York van Lou Reed is er één die gegarandeerd nog een keer beluisterd gaat worden hier. Alleen De La Soul heeft mij nooit weten te grijpen. Er zijn eigenlijk best veel geweldige albums uitgekomen dat jaar

Bij mij is het debuut van The Velvet Underground trouwens op 9 gezet.

@GG: Aardige toelichting; imo een paar opvallende afwezigen; geen Paul's Boutique, Mental Floss for the Globe, Acadie of Sensual World. Daarnaast is Disintegration voor mij ook zoiets als "The Cure wrap up the 80s".

Als 'rarity' zou ik wellicht nog gedacht hebben aan Julee Cruise (bekend van Twin Peaks) of de tweede Jungle Bros; zowel UDS als de laatsten sla ik hoger aan die vrijblijvende fun-hop van Dela.

De La Soul is mega awesome, goede keuze Graf.

Het gaat nietr alleen om de vibe, die is ok; het gaat ook om de context: Public Enemy is een stuk scherper en maatschappijkritischer , UDS idem - en sorry 1989 was een tijd of voor introspectie (Reed, Daniel Lanois, Cure) of kritiek. Fun was niet echt aan de orde.

Die eerste staat op 4* maar kwam net te kort, die tweede is niet echt mijn stiel, voor Acadie geldt hetzelfde als voor de Beasties en die van Kate ken ik tot mijn grote schande nog niet.

Alles prima verklaarbaar dus, en helemaal niet opvallend