Heus niet overal hoor, dus die mening deel ik echt niet:



Bron: Wikipedia

Juist in dat soort periodes hoort er ook nog wat lol te zijn. Artiesten als Public Enemy waren er in die tijd al meer dan genoeg.

@GG: wiki is m.n. op kwalitatieve punten niet altijd even correct/betrouwbaar, maar ik snap je punt. Het gaat te ver hier om een onderscheid te willen maken massacultuur (wat dance/house) toen aan het worden was vs subcultuur (underground); imo vinden in de laatste de meeste muzikaal innovatieve veranderringen plaats en stopt dat zo gauw iets mainstream wordt; en dan komt daarbij nog het element van je persoonlijke waardering daarvoor - hoe je tegen innovatie en creativiteit aankijkt.

Komt nog bij dat 3 Feet High And Rising de platen van Public Enemy kwalitatief op alle fronten verslaat (imho) en een sleutelrol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de samplecultuur. Van mij had ie nog wel iets hoger mogen staan.

Wacht even, stel je hier nu serieus dat de muzikale veranderingen uit die tijd (1988-89) niet te vinden zijn in de acid/house/rave-cultuur omdat dit toen al mainstream was? Ik hoop dat ik je verkeerd versta hier want daar kan ik het niet echt mee eens zijn.

En daarnaast is het onmogelijk een Public Enemy-album in je top 10 van 1989 te zetten.

Nee - zoals het er staat, is het tekort door de bocht. Een van mijn fave albums uit 89 808 State - 90 (1989) zou ik dan ernstig tekort doen, alsmede Technique (dat ik dan als album een minder NO-album vind, maar de singles ervan wel geslaagd). Overigens heb ik heel leuke herineringen aan de begintijd van de house (monofone synths, smiley's - Jack the House, en vlak daarna Acid Thunder e.d.); zat toen regelmatig op een project in Londen en hoorde altijd via-via van een party in een loods (Docklands bijv). Denk dat het ook een kwestie van 'selective distorsion' is - na '92 was de fun er echt wel uit.

@SV: vlak qua samples de Jungle Brothers anders ook niet weg.

Dat vind ik nogal een uitspraak. Wat je er ook over mag vinden...Public Enemy wordt wel gezien als een van de meest invloedrijke groepen in de hiphopgeschiedenis. Misschien wel de grootste. Niet alleen muzikaal maar ook daarbuiten. Kijk alleen naar de onderwerpen die ze de wereld in brachten en met een overtuiging ook. Maar De La Soul is natuurlijk ook legendarisch daar niet van...

Oehhh, scherp zo vlak voor het weekend! Maar het ging mij meer om Mju's opmerking over de deprimerende zeitgeist tegenover de optimistiche jongens en hun Jennifa's.



Ik zou niet durven, meneer.



Vandaar ook de 'imho', persoonlijk vind ik de platen van De La Soul gewoon een stuk leuker en beter dan die van PE. Gek genoeg vind ik mijn eigen beleving op zo'n moment belangrijker dan de maatschappelijke impact of invloed die een plaat heeft gehad, zo'n rare ben ik nou eenmaal.

Chauvinisticus is mijn top 10 binnengeslopen. Ik vond dat jullie het recht hadden om dat te weten.

TATADUM!!!

Vanaf vandaag heb ik nieuwe nummer 1, het album dat al zeer lang op nummer 2 stond heeft mij er nu eindelijk van kunnen overtuigen dat het onovertroffen is.

Ik feliciteer Bob Dylan van harte met dit behaalde resultaat, en ik wil The Beatles alsnog bedanken voor het meespelen.

( ) is mijn top 10 binnengeslopen.

Opeth - Blackwater Park erin en bij mij is () er juist net weer uit.

Geen nood, hier is hij een plaatsje gestegen !

Het is je toch gelukt zie ik
Mooie verandering, al is () natuurlijk ook een prachtplaat!

Met het bereiken van de jaren '90 rol ik deze week m'n middelbareschooltijd in. Slechts 1 album met 5* dit keer, maar potjandorie wat een fijne.

Het hele album pas later "ontdekt", maar ik was destijds al groot fan van Enjoy the Silence, zowel de muziek als de videoclip (een pareltje van Corbijn). Veruit het beste album van de band en voor mij persoonlijk ook een van de hoogtepunten uit de '90s. En Enjoy the Silence is nog niet eens het beste nummer van dit album!

Een overdaad deze week aan albums met 4,5*, waarvan m'n favoriet de samenwerking tussen Reed en Cale is (hun eerste sinds 1972). Een eerbetoon aan de in 1987 overleden Warhol en dus een overduidelijk "conceptalbum". Werkt dus eigenlijk alleen als een geheel, losse nummers beluisteren doet de plaat geen eer aan. Ik kan hier nu van alles typen over hoe mooi het album is enzovoorts, maar er is op MuMe niemand die het zo mooi heeft verwoord als Oldfart: klik. Waarvoor mijn dank.

Op 3 een dolle boel, na de Manchester sounds van de Stone Roses van vorige week wordt het deze week knotsgek met de beste plaat van de Happy Mondays. Mijn favoriete zomerplaat die ik standaard uit de kast haal op de eerste dag van het jaar dat de temperatuur boven de 20 graden komt. En zoveel jaar na dato blijf ik nog altijd beweren dat elke band een "Bez" moet hebben. Na het succes van dit album werden de drugsexcessen alleen maar groter en het niveau van deze plaat hebben ze dan ook nooit meer weten te benaderen. Maar het heeft wel een aantal briljante/bizarre anekdotes opgeleverd. Voor meer Mondays perikelen verwijs ik iedereen naar deze film, een aanrader voor iedere rechtgeaarde muziekliefhebber.

Meer "Britpop" op 4, maar dan door een band die uit een hela ander (traditioneler) vaatje tapt. Hier geen geflirt met hippe dansstromingen, maar een heel album vol met briljante "Beatlesque" popliedjes die ruiken naar de 60's. Soort van one-album-wonder aangezien het bij deze debuutplaat gebleven is, maar nog dit jaar hebben ze Nederland aangedaan tijdens een reünietour. Waar ik overigens heel uiteenlopende dingen over heb gehoord, maar dit terzijde.

Het wordt saai maar voor de 3e week op rij een Pixies album in de top 10. Maar ik beloof dat dit absoluut de laatste is. Ik zou oneerbiedig kunnen stellen dat dit album gewoon meer van hetzelfde biedt, maar als de kwaliteit van dit niveau is is dat eerder een aanbeveling dan een punt van kritiek. Iets gestructureerder en minder gekte dan het eerdere werk, maar vooral de rustige nummers zijn hier onovertroffen en behoren tot het beste werk van de band.

Een heuse ambient klassieker op 6, van een band die veel mensen vooral kennen van hun uptempo werk. Dit is echter trippy en ingetogen vroege jaren 90 ambient. Zoals altijd spelen ze weer flink leentjebuur met samples van o.m. Elvis, Fleetwood Mac, diverse films en de KLF zelf, maar het resultaat mag er wezen. Draai hem zelf het liefst laat of de avond of 's nachts, als laatste muziek van de dag voordat ik m'n bed opzoek. Een fijne rustgevende trip.

Plek 7 is ingeruimd voor dromerige doch stevige gitaarmuren van een van de betere shoegaze bands uit die tijd. Ergens halfweg tussen MBV en Slowdive, maar voor mij persoonlijk net een tikkie minder dan deze bands.

Pet Shop Boys op 8, en dan vooral vanwege het fenomenale "Being Boring", destijds een van m'n favoriete clips op MTV. Verder is dit juist een album met weinig hitsingles, maar daardoor is het als geheel wel het meeste coherente PSB album.

Plek 9 voor de ultieme seksplaat, verder heb ik hier niet zoveel over te zeggen .

De laatste plaats voor een meer dan uitstekende Cocteau Twins plaat. Vrij poppy en toegankelijk voor CT begrippen (vooral goed op het titelnummer te horen). Bevat met Iceblink Luck een van m'n favoriete CT nummers.

Heb ook maar weer wat met mijn top tien zitten rommelen. Ik had heel veel veranderingen verwacht, om uiteindelijk bijna knal dezelfde platen terug te zien Toch zijn er enkele opmerkelijke nieuwelingen: The Tony Danza Tapdance Extravaganza en Black Moon hebben mij de afgelopen dagen zo hard over de schreef gekregen dat ik ze ineens rijkelijk 'beloon'. Ook Big K.R.I.T. is mijn toplijst in gevlogen omdat die plaat intussen niet meer weg te branden is uit mijn (digitale) collectie.

Nog 11 stemmen en ik plaats eindelijk een nieuwe Top 10 al denk ik ook dat ik hetzelfde zal hebben als Bennerd, toch zullen er wat nieuweg zichten te vinden zijn. Maar tot die tijd plaats ik mijn Top 10 van 2011 zodat jullie al ongeveer weten hoe mijn jaarslijstje er zal uit zien.

De nummer 1 van mijn thema top 10 zal trouwens ook in mijn definitieve Top 10 te vinden zijn.

Geloof niet dat er nog iemand geïnteresseerd is in m'n wekelijkse top 10, dus ik hou het maar wat beknopter dit keer.

1) Hun beste album. Of nee, Joshua Tree is toch net iets beter. Of nee... etc. Vooral lastig te vergelijken aangezien het soms wel twee verschillende bands lijken. U2 kijkt over grenzen en verlegt die van henzelf. De Berlijn-connectie wordt trouwens ietwat overschat bij dit album, het meeste is gewoon in Ierland opgenomen.
Mooiste nummer: Love is Blindness.

2) Het album dat m'n wereld op z'n kop zette. Ik was 13 toen deze uitkwam, met een oudere broer die hem zo'n beetje op de dag van verschijnen kocht. Dit klonk totaal anders dan alles waar ik tot dan toe naar geluisterd had en ik was op slag verkocht. Heb hem uiteraard op cassette gekopieerd en compleet grijsgedraaid op m'n kamertje. Dit was duidelijk het juiste album op de juiste plek, zo precies aan het begin van m'n pubertijd. Ben nog een aantal jaren behoorlijk "grunge" geweest ook, met m'n houthakkershemden en lang haar.
Beste nummer: Come As You Are

3) Destijds nog aan me voorbij gegaan en pas veel later ontdekt, en had toen eindelijk door waar Billy de mosterd haalde voor Siamese Dream 2 jaar later. Ergens diep in de gruizige herrie zitten er fijne popliedjes verstopt, maar je moet ze wel willen horen. Ik hoor ze overduidelijk, anderen horen alleen een defecte stofzuiger.
Vetste nummer: Soon

4) Een vroege ontdekking aangezien ik in de jaren '80 al fan was van hun poppy kant. Die ik overigens nog altijd prefereer, maar hun laatste 2 albums zijn desalniettemin prachtig in al hun desolaatheid.
Favoriete nummer: New Grass

5) Niet hun beste plaat (die volgt binnenkort nog) maar al wel een "proeve van bekwaamheid" van de buitencategorie. Hun laatste album waar de gitaren ronken, hierna wordt het langzaam minimaler en verschuift de focus van shoegaze naar ambientgaze. Al bestaat dat natuurlijk helemaal niet...
Meest betoverende nummer: Catch the Breeze

6) Twaalfjarige Graf had deze eveneens op cassette (dank grote broer) en was direct fan. In retrospect niet hun beste plaat, maar zo'n eerste kennismaking blijft altijd bijzonder.
Om te huilen zo mooiste nummer: Low

7) Ruige kost voor jonge Graf, en eveneens via broerlief. Ontelbare keren gedraaid destijds, als ik hem toen op LP gehad had was het nu een Grey Album geweest. Voor fans van het eerste uur betekende deze plaat het begin van het einde, voor mij was het gewoon een begin en ik vond hem het einde.
Meest ronkende nummer : Sad But True

8.) Nog een late ontdekking, net als #3 dankzij het wereldwijdeweb. Traag, duister en ongemakkelijk, denk daarom eigenlijk niet of ik deze als 13-jarige op de juiste merites had kunnen schatten.
Ieders favoriete nummer en ook het mijne: Good Morning Captain

9) Paar weken terug eindelijk op cd aangeschaft. Prima plaat, maar kan nog niet in de schaduw staan van de opvolger. Was destijds wel fan van "de hit" maar verder nooit in verdiept.
Voorspelbare beste nummer: "de hit".

10) Enige plaat met 4*, maar stond in het verleden nog op 4,5*. Eveneens een paar weken terug aangeschaft, maar is soms wel een lange zit. Vaak gedateerd op een leuke manier, soms iets te langdradig "esoterisch" ambientgeneuzel.
Met kilometers voorsprong het leukste nummer: Little Fluffy Clouds

Ik volg het altijd wel hoor!

Ik ook! Weer een mooie top 10. Veel mooie platen zijn er dat jaar uitgekomen, zeg...

Ik volg het ook wel maar kan moeilijk commentaar geven als je bijna niets van de jaren 80 kent eh

Vanaf nu ga ik meer kennen

Had toch Ten wel verwacht. Stukken beter dan die van Nirvana ook.

En Crowded House is niks voor jou?

Ten vond ik destijds fantastisch maar heeft m.i. de tand des tijds niet zo goed doorstaan en kan dan ook niet eens in de schaduw staan van Nevermind. En Eddie heeft natuurlijk gewoon een vervelende zeikstem

Heb hem overigens wel in de kast staan hier, maar vooral uit nostalgische overwegingen (en omdat m'n vriendin het nog altijd een goed album vindt).

Heb juist een top 10 aangemaakt! Iemand die 'm goed/slecht vind?

Ziet er goed uit! Een aantal platen die ik ook erg goed vind

ah, een top 10 helpt in elk geval bij het tippen van andere albums



Ik had andere dingen verwacht na je opmerking in het 'review'-topic. Zit idd interessante materie tussen.

Er zitten vooral albums in die gewoon in mijn ogen de beste ooit gemaakt en de beste die ik in mijn leven heb beluisterd. Voor 't moment luister ik inderdaad meer naar indie muziek en electronica. Ben van plan om mijn Top 10 nog eens snel te beluisteren.

Bedankt

Ja, ik.