Tom Waits met Rain Dogs erin op 9, The Velvet Underground & Nico eruit.

Da's toch een pak minder dan.

Leuke wissel!

Ik vind het maar een Dick Advocaatje.

Aanbeland in 1994, het jaar waarin ik 16 werd en officieel op een brommer mocht rijden. Tot op de dag van vandaag heb ik echter nog altijd niet op zo'n kreng gezeten, m.u.v. een handvol keer achterop . Jonge Graf besteedde het geld van z'n bijbaantje liever aan cd's dus ook dit is weer een jaar met veel jeugdsentiment. Opmerkelijk genoeg exact dezelfde score als vorige week (oftewel 1993), met vier releases op 5* (allemaal albums die ik destijds al grijs draaide) en zestien stuks op 4,5* (met ook veel latere ontdekkingen).

Het valt me op dat ik bij het maken van deze wekelijkse "top tienen" bij gelijke scores eerder kies voor albums die ik destijds al kende/in bezit had. Hier speelt uiteraard jeugdsentiment mee (en het beluisteren van het album in de "juiste" tijd) maar wat ook meespeelt is dat ik in het pre-internettijdperk domweg minder muziek kende en dus meer tijd had om een specifieke band met bepaalde albums op te bouwen. Van sommige 4,5* uit dit jaar die deze week buiten de boot vallen durf ik te wedden dat ze de top 10 wel gehaald zouden hebben als ik ze destijds op cd aangeschaft had.

Heb mijn complete top 10 eruit gegooid en er een top 10 neergezet van platen die ik gewoon tof vind maar er nog nooit in hebben gestaan.

De laatste tijd zoveel mooie platen ontdekt dat ik alles eruit heb gedaan en ga na denken over een nieuwe Top 10

Heel lang heeft het niet geduurd maar toch:


1. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
2. Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997)
3. The Beatles - Abbey Road (1969)
4. Opeth - Blackwater Park (2001)
5. Rush - Power Windows (1985)
6. Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)
7. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
8. Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)
9. Van der Graaf Generator - Pawn Hearts (1971)
10 Radiohead - Kid A (2000)

King Crimson op 1, had ik niet verwacht! Het is wel een erg mooie plaat, mooie Top 10 ook.
Ik heb ook mijn 11de 5* gegeven aan Blackfilm - Blackfilm en ik heb lang getwijfeld wie er op 10 ging staan: Abbey Road of Blackfilm. Maar ik heb ze allebei nog eens beluisterd en Blackfilm is zo'n verslavende plaat dat ik die op 10 heb gezet, jammer dat hij zo onbekend is.

The Beatles eruit, had ik ook niet verwacht! Misschien moet ik Blackfilm dan ook maar eens gaan proberen.

King Crimson zat al langer in mijn hoofd maar ik heb de laatste tijd niets aan mijn Top 10 gedaan, zodat ik hem gister eens helemaal om kon gooien.

Zeker doen prachtige Electronic plaat is het.

Het wordt zelfs al afgezaagd om keer op keer jouw quotes aan te halen.

Zelf heb ik overigens de afgelopen weken een boel top 10-materiaal herbeluisterd en dit is er uit komen rollen. Nog altijd een top 9, omdat Alchemy nog altijd onderaan bungelt in de top 250.

Na 23 dagen is langer dan ik zelf had gedacht.

Top 10 aangepast werd wel eens tijd, correspondeerde niet helemaal meer met mijn muziekale voorkeuren zo als die nu zijn.
Niets er uit wel verschuivingen met als gevolg een nieuwe nr 1

hier ook enkele verschuivingen: de volgorde tussen 5-8 wat door elkaar gesmeten.

Geen tijd voor een heel verhaal, gewoon een nieuwe top 10 op vrijdag (1995).

Staan mooie platen bij Te druk ofzo voor een stukje dan?

Vooral geen zin.

Nou, dan doen we het zelf maar weer.

1995, eigenlijk was het helemaal geen leuk jaar. Rabin wordt vermoord, duizenden moslims worden bruut afgeslacht onder de ogen van Nederlandse soldaten in Srebrenica, met het vrijspreken van OJ Simpson komt de wereld voor het eerst in contact met de schaduwzijde van politieke correctheid, en tot overmaat van ramp begint SBS6 met uitzenden en wint het Ajax van Louis van Gaal eerst de Champions League en dan ook nog de wereldbeker.

Onze Graf wordt in dat jaar 17, langzaamaan oud genoeg om uit dansen te gaan. Als we de logica van de vorige weken mogen volgen, doet hij dat echter wel smaakvol: 'Leftism' is een broeierig allegaartje van culturele invloeden, samengeperst in een eindmix die de heupen kan laten bewegen, maar ook over de koptelefoon redelijk overeind blijft. Die dolle Micha toch! Voor de wat meer introspectieve dansjes koos onze jonge held wellicht voor Tri Repeatea, een plaat die achteraf bekeken niet zo baanbrekend klinkt als de reputatie van Autechre doet vermoeden, maar wel een aardig beeld geeft van de ontwikkeling waar de electronica doorheen ging in die periode.

Na de beats komen de vrouwen, waarbij we wel een halve ster omlaag gaan. 4,5 voor twee dames die hun hoofd ruimschoots boven het maaiveld wisten te krijgen in het gure alternatieve klimaat van die dagen: de broeierige derde soloplaat van Polly Jean Harvey, die zelfs het hart van Nick Cave wist te stelen en dus ook van de jonge Graf, die waarschijnlijk nog wat te jong was om met Cave te kunnen concurreren. Tevens 4,5 voor de tweede soloplaat van Björk, een fascinerend als soms een beetje uit de bocht vliegend werkstuk, waarmee ze zelfs de mainstreamradio wist te bereiken ('Army Of Me' 'It's Oh So Quiet').

Maar wat hoorde Graf daar nu op de radio? Was het weer een meisje? Nee, het was Thom Yorke van Radiohead, enkele jaren daarvoor doorgebroken met postgrunge/U2-hybride Creep. Op hun tweede cd laten de mannen echter zo'n belachelijke groei zien dat Graf nu nog 4,5 ster aan de plaat wil geven. Wat minder intens mag af en toe ook wel, en daarom leerder Graf ook de tweede lp van het Britse Slowdive waarderen. Relaxerende slowcore/Talk Talk-jazz trip die het altijd goed doet op regenachtige herfstmiddagen.

Amerikaanse rock wordt hoe langer hoe saaier, en dus blijven we nog even in Engeland, dat de radio en de tienerkamers op dat moment domineert. De keuze voor Morning Glory is opmerkelijk gezien de 'foute' reputatie van Oasis en de kwaliteit van veel andere britpopbandjes uit die tijd, maar eigenlijk is het gewoon een vlekkeloze meebrulplaat. Kluizenaar Richard D James voegt nog een werkstuk toe aan zijn opmerkelijke oeuvre uit de jaren negentig, dat hem de bijnaam 'Mozart van de elektronische muziek' zou opleveren.

Dan mag een veterane komen bewijzen dat de Amerikanen dat jaar wel degelijk nog iets hebben klaargespeeld: de bijna vijftigjarige Emmylou Harris levert nog even een van de mooiste albums uit haar loopbaan af, al betwijfel ik eerlijk gezegd of onze Graf al met dat soort muziek bezig was op dat moment.

Om het rijtje compleet te maken en passend broeierig en Brits te eindigen de tweede titelloze plaat van de Tindersticks. Ik ken de plaat eerlijk gezegd nauwelijks, maar ben na beluistering wel nogal onder de indruk van het openingsnummer El Diablo En El Ojo. Zo leer je nog eens wat terwijl je uit verveling ongevraagd iemand gaat vervelen in een topic op internet.

Al met al zullen de ritjes van Graf, op zijn fietsje door de regen naar de platenzaak (bril vol met druppeltjes, bijna onder een vrachtwagen) zelden voor niets zijn geweest, want zoals het immer is in de muziekgeschiedenis: buiten de drek op de radio was er dat jaar een hoop moois te ontdekken. Zo niet in dat jaar zelf, dan wel achteraf.
En zo laten we de jonge Micha alleen om zich verder te ontwikkelen tot een grote, sterke Grafgantz. Dááág, Micha! Tot volgende week!

Sander

Leuk, Sander!

held

De tekst en uitleg bij GrafGantz' top-10 hebben jullie hoog in het vaandel staan?

Geef een komkommer aan jasper1991 en het is na een dag een augurk

Ik schijn die naam te hebben, maar op basis van deze post kan ik het er niet uithalen.

En erg leuk Sander