een kleine wissel gedaan: Morton Feldman - Rothko Chapel/ Why Patterns er in en Schulze er uit.

Heb 'm al gepindakaast, Stefan

Zo nu en dan verwissel ik mijn nummer 10. Gewoon, voor een bepaalde frisheid.

Nu, ik heb vaak geswitcht tussen Palace Music - Viva Last Blues en Bonnie 'Prince' Billy met zijn I See A Darkness.
Dit omdat ik altijd 1 van de 2 er in wilde hebben en niet beide aangezien Will Oldham eigenlijk beide is.

In principe slaat dit nergens op.

Ook hier de top10 omgegooid. Afvallers zijn 'Welcome to sky valley', 'Bubblegum', 'Enter the Wu-Tang (36 chambers)', 'Mezzanine' en Kamchatka's 'Volume III'.

Sigh - Imaginary Sonicscape erin, Tom Waits - Rain Dogs eruit

2001 deze week, en het leek me wel weer eens leuk om voor de youtube variant te gaan...

1.



2.



3.



4.



5.



6.



7.



8.



9.



10.

Madrugada op 1. Alleen daarvoor al een hele diepe #bow.

Het kan zomaar weer veranderen, maar ik heb na een poosje twijfelen toch besloten om het belachelijk geniale Eigen Wereld van Opgezwolle in mijn top 10 te zetten, ten koste van Atmosphere. Haters zullen haten

Ik niet in ieder geval, goedzo

Gewoon een suggestie, maar als je Radiohead of Gorillaz er uit gooit kun je Atmosphere er weer in zetten en ook Opgezwolle in je top 10 laten.

Lawl @ Atmosphere en Opgezwolle. Iedereen weet dat een top 10 zonder Nick Drake en Neil Young geen top 10 is.

Eindelijk een fatsoenlijke top 10 in elkaar kunnen knutselen. Alleen over nummer 10 twijfel ik nog een beetje. Het is een beetje alsof hij er niet bij past ofzo, weet niet precies waarom.

avatar & top 10 zijn bijna in evenwicht, enkel jammer inderdaad van je nr. 10.

Ja, is jammer he... Zou Unknown Pleasures beter passen?

Omdat ik zo van verandering houd, heb ik mijn top 10 weer even veranderd.

Omdat je toch van de krompilaties bent, een tip: Geef voor New Wave (1977)

Nee new wave is niks voor mij en krompilaties hou ik slechts bij uitzondering van.

Dus je vindt mijn top 10 ook goed?

Ik denk dat Unknown Pleasures beter zou passen, maar wie ben ik ?

Uhm... Louis?

Inclusief vandaag nog maar 10 weken te gaan, vandaag dus tijd voor 2002.

Graf is nog student en heeft weinig geld voor cd's, maar gelukkig is daar Soulseek om gratis ende voor niets aan m'n behoeften te voldoen. Het zwaartepunt voor mij ligt in die tijd bij electronische muziek, maar dan wel in verschillende verschijningsvormen. Desondanks staat er een onvervalste moderne rock-klassieker op 1 deze week, dit is ook tevens m'n enige 5* album uit dit jaar.

Ten tijde van de eerste twee Interpol albums is Graf een groot fan van de band en heb ze in die tijd dan ook een handvol keren live gezien. Zelfs nog aanwezig geweest bij de albumpresentatie van het tweede album, een optreden van zo'n 3 kwartier in de Melkweg (waarna we de kleine zaal in wisten te sneaken waar net Kool Keith op het punt stond om te beginnen, dat was een erg vermakelijke cultuurschok). Debuutplaat van de band valt vandaag de dag niet veel meer over te vertellen, 10 jaar na dato is het nog altijd een krappe 50 minuten aan perfectie.

Hierna het "doorbraakalbum" van The Notwist. Gaat verder waar voorganger Shrink ophoudt, een fijne mix van melancholische pop, postrock en electronica. In hetzelfde straatje als de Radiohead van die tijd, maar dan met een heel anders klinkende zanger. Er gebeurden destijds sowieso erg veel leuke dingen in de Duitse muziekscene, gevoelsmatig sluit dit goed aan bij een aantal bands van het Morr label zoals Lali Puna, Herrmann & Kleine, Ms. John Soda, etc.

Het jaar gaat verder met Sigur Ros tussen haakjes, een uitstekend album maar in mijn optiek net iets minder goed dan de voorganger, al zullen velen dat niet met mij eens zijn. Wellicht speelt het verrassingselement ook mee, ten tijde van Ágætis Byrjun had ik nog nooit in m'n leven ook maar iets gehoord wat hiermee te vergelijken viel. Deze opvolger gaat verder op hetzelfde pad en hoewel nog altijd erg mooi is de impact dan toch een stukje minder.

Geen medaille voor Drexcyia, hoewel dit wellicht hun sterkste album is. Typische Detroit onderwatertechno met de voor Drexcyia zo typische zweepslagsound. Dat laatste is moeilijk met woorden uit te leggen, maar als je hoort begrijp je gelijk wat ik bedoel.

We vervolgen onze reis door 2002 met een van m'n favoriete minimal techno releases. Warm en diep, met de zalvende stem van Matias Aguayo die soms haast bezwerende mantra's fluistert.

En jawel, ook deze week is er weer een plekje ingeruimd voor BoC. Heb bij deze duivelse plaat (let op de details) een soortgelijk gevoel als ik hierboven bij Sigur beschreven heb. Ook hier is de voorganger favoriet, en ook hier zullen veel mensen het niet met me eens zijn. Vreemd genoeg heb ik deze wel op cd maar Music Has the Right... nog steeds niet. Misschien toch maar eens verandering in aanbrengen.

Hierna de titelloze debuutplaat van Metro Area (EP's buiten beschouwing gelaten). Morgan Geist is een van m'n helden en waarom is denk ik vooral op deze plaat te horen. Een organisch geheel van techno, house en zelfs disco. Swingend, smaakvol en onweerstaanbaar.
Geist heeft een oor voor hele fijne melodieën en aandacht voor detail. En Miura is vandaag de dag nog altijd een onvervalste klassieker.

Terug naar Duitsland voor de nummer 8. Wederom minimal techno van het fameuze Kompakt label (zie Closer Musik), al wordt er hier uit een ander vaatje getapt. Fehlman is terug te vinden op diverse "Pop Ambient" compilaties van het label, al betekent het niet dat er hier geen beats te vinden zijn. Dit is vooral een melodieus en bij tijd en wijle pulserend album, een soort van kakafonische versie van een gemiddelde Gas release. Hypnotiserend maar ook vrolijk. Ik hoop overigens niet dat mensen zich af laten schrikken door het lage gemiddelde van de plaat, er zijn slechts 4 stemmen gegeven, driemaal een voldoende maar helaas ook een ridicule 0,5* van een norse liefhebber van oubollige classic rock.

En ik doe gewoon nog een keertje Duitsland op plek 9, en ook deze klinkt weer heel anders. Typische Toytronic IDM en een van de laatste "klassieke" IDM-releases die ik nog altijd met veel plezier luister. Uiteraard klinkt ook dit 10 jaar na dato niet meer zo fris en fruitig als destijds maar desondanks heeft dit een heel lange houdbaarheidsdatum. Houdt het ergens midden tussen een melodieuze Aphex Twin en BoC, met een heldere sound en smaakvolle beats. Rest alleen nog de vraag waarom hij zich naar een snelwegafslag naar een onbetekenend Zwitsers plaatsje genoemd heeft.

Voor de afwisseling eens geen electronische gepruttel op de laatste plaats, maar een Canadese "supergroep". Dat laatste vooral vanwege de omvang van de groep overigens, volgens een review op MuMe bestond de band uit zo'n 14 mensen ten tijde van de opnames van deze plaat. Erg fijne indiepop/rock met een volle, haast orkestrale sound, wat ook niet zo gek is gezien het aantal bandleden.

Eveneens 4,5* (net als de nummers 2 t/m 10 van deze week) maar nipt buiten de boot gevallen:

Biosphere - Shenzhou
Hope Sandoval and the Warm Inventions - Suzanne EP
Anthony Rother - Hacker
Squadra Blanco - Night of the Illuminati

The notwist, was die hele band vergeten. Die moet ik eens weer gaan luisteren.

Heb zelf gisteren The Veils en Talking Heads uit mijn top 10 gehaald en Pixies en The Mars Volta er in gezet.

Uit mijn top 10 gehaald:
9. Queens of the Stone Age - QotS
10. Muse - Origin of Symmetry
Vervangen door:
9. Bob Dylan - Highway 61 Rev.
10. Arcade Fire - Funeral

RHCP - BSSM is gedaald van plaats 3 naar 5.

Mooie veranderingen inderdaad.

1. (1) Genesis - Selling England by the Pound
2. (5) Bruce Springsteen - Born to Run
3. (-) Van der Graaf Generator - Pawn Hearts
4. (4) Queen - Queen II
5. (6) Pendragon - Pure
6. (3) Talk Talk - Laughing Stock
7. (7) Marillion - Clutching at Straws
8. (8) Opeth - Blackwater Park
9. (-) Pink Floyd - Animals
10. (2) Sylvan - Posthumous Silence

Yes - Keystudio (9) en Mystery - One Among the Living (10) verlaten de lijst.

Nou ik moet zeggen, daar knapt je lijst wel van op