Ik moet toegeven blindness nog wel een aardig nummer te vinden
als je de "zang", bij gebrek aan een beter woord, weg zou halen

9.

Orchid - Choas Is Me (1999)


Dan een heel ander soort muziek dan de albums die we hiervoor zagen in mijn top 10: screamo. De eerste keer dat ik dit opzette, ergens in juli meen ik, klonk dit als een muur van herrie met één of andere malloot die daar als een gek doorheen aan het krijsen was. Gelukkig is dit album niet zo lang (een kleine 19 minuten) en dus heb ik dit flink wat keren herbeluisterd. Dit album is gaan groeien en groeien en nu weet ik gelukkig wel beter: dit album is fenomenaal Achter de muur van herrie schotelt Orchid ons op een ontzettende felle manier een wereld vol messcherpe riffs, prachtige melodieën en emotievolle schreeuwen voor. Want emotie is hier absoluut te horen: woede, pijn, verdriet, je hoort het allemaal terug in de geweldig getimede screams, die af en toe wel op snikken lijken. Een zware, emotionele trip en tevens een adrenalinestoot. Een vreselijk intens en hartverscheurend album van een band die aan het uitgroeien is tot één van mijn favoriete bands.

Nu The God Machine nog.

Die moet ik nog altijd bestemmen... Nee, die gaat nimmer in de buurt van mijn top 10 komen. Maar daar zal ik nog eens uitgebreid op ingaan bij het album zelf.

Doe dat maar eens!

10.

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)


Deze positie is hard bevochten. Vanochtend had ik namelijk een andere plaat in gedachten en heb nog tot vanmiddag (dus tijdens het plaatsen van de albums hierboven) zitten twijfelen. Uiteindelijk na een herbeluistering is het met overtuiging deze geworden: de beste hip-hop plaat ooit. Mooie, ontroerende, oppeppende, duistere en vrolijke beats: alles komt voorbij. Nimmer vrolijk zijn echter de geweldige verhalende teksten van Slug, wel regelmatig ontroerend. Bijzonder mooi hip-hop album die zijn top 10 plaats wel heeft verdiend.

Mijn top 10 zoals ie uiteindelijk geworden is:

1. Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)
2. Arcade Fire - Funeral (2004)
3. Radiohead - Kid A (2000)
4. Gorillaz - Demon Days (2005)
5. Pere Ubu - The Modern Dance (1978)
6. Sigur Rós - ( ) (2002)
7. Faust - Faust (1971)
8. Nico - Desertshore (1970)
9. Orchid - Chaos Is Me (1999)
10. Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)

Waar ik ook nog maar eens met mijn neus op gedrukt ben is hoe relatief zo'n lijst eigenlijk maar is. Het is verdomde moeilijk (eigenlijk gewoon onmogelijk ) om een echte top 10 samen te stellen. Het is allemaal zo relatief. Dit klopt echter behoorlijk zo, maar je moet niet gek opkijken als ik er binnenkort toch nog ééntje omwissel

Hier degenen die nét buiten de top 10 vielen:

The Cure - Disintegration (1989)
Spinvis - Spinvis (2002)
Tom Waits - Rain Dogs (1985)
Vampire Rodents - Lullaby Land (1993)

Nu geef ik dit topic weer terug aan de samenleving...

Je wordt wel een steeds meer van de beschaving vervreemde jongen als ik die trend in jouw top 10 zie. Het wordt steeds gekker, idioter en bevreemder.

Hij gaat inderdaad de goede kant op, van de beschaving vervreemden is

Ik ben normaal erg trouw aan mijn top tien, dus met enige koudwatervrees, voor de tweede keer sinds mijn aanwezigheid op de site een paar kleine aanpassingen gemaakt.

Ik ga door de Can-periode waar iedere muzieknerd schijnbaar een keer doorheen moet, dus bij deze het briljante Tago Mago als nieuwe binnenkomer. Mijn enthousiasme voor het werk van Bob Dylan is het laatste jaar wat bekoeld, en hoewel ik Highway 61 Revisited nog steeds een puike plaat vind, is hij exit uit mijn persoonlijke lijstje.

Mijn enhousiasme voor Neil Young is dan weer enorm gestegen, alleen vind ik van zijn reguliere platen momenteel Everybody Knows This Is Nowhere niet meer de sterkste. Met Rust Never Sleeps stijgt Neil wel een flink stuk, naar de vierde plek.

Mijn nummer één wijzigt ook, van held Charles Mingus kies ik de krankzinnige liveplaat At Antibes voor Changes One.

Radioheads The Bends zakt een stukje naar de tiende plaats, er zijn nog wat platen die ik bijna goed genoeg vind om in de top tien te komen, en ik heb het vermoeden dat deze grote jeugdliefde dan gaat sneuvelen, hoeveel zeer het me ook doet.

Even een paar weken wennen, en kijken hoe het zo bevalt.

Zolang Tom en Michael mogen blijven meespelen, vind ik het allemaal best, Sandokan-veld

1998, het jaar waarin ik opeens geen tiener meer was.

Tevens het jaar waarin ik voor het eerst kennis maakte met de goddelijke stem van een dame genaamd Elisabeth (Liz) Frasier. Op 1deze week dan ook veruit het beste Massive Attack album, waarvan Teardrop weliswaar een hoogtepunt is maar dan wel een van de vele. Naar aanleiding van mijn liefde voor Teardrop liet een buurjongen me een album van de Cocteau Twins horen maar opmerkelijk genoeg kon me dat destijds nog niet bekoren. Waarmee maar weer eens aangetoond wordt dat een goede smaak niet aangeboren is maar ontwikkeld dient te worden.
Leuk weetje, al is het wellicht alom bekend: het idee van de videoclip van Teardrop komt voort uit het feit dat Liz zwanger was tijdens de opnames van dit album.

Op twee wederom een band die in 1998 z'n beste werk afleverde. Zowaar een band die ik "ontdekt" hebt op MTV of TMF, waar Pure Morning behoorlijk veel gedraaid werd destijds. Niet direct de cd gekocht, maar vooral op basis van dit nummer 2 jaar later voor een habbekrats aangeschaft in een metrotunnel in St. Petersburg tijdens een studiereis. Ik geloof niet dat het een officieel exemplaar is maar hij is niet van echt te onderscheiden dus ik ben tot op heden nog altijd niet overgegaan tot een vervangende aankoop. Pure Morning is nog altijd uitstekend, maar het echte hoogtepunt van dit album is toch wel het meeslepende titelnummer.

Als student aan de UU las ik trouw elke twee weken de nieuwe OOR in het culturele centrum aldaar om zo goed mogelijk op de hoogte te blijven van nieuwe albums (het www stond in vergelijking met nu nog behoorlijk in de kinderschoenen en thuis had ik sowieso nog geen internet). Door lovende recensies (en ze zullen er ongetwijfeld ook een artikel over geplaatst hebben) heb ik me laten verleiden tot de aanschaf van het bekendste en mijns inziens beste album van Elliott Smith. Wat meer poppy en toegankelijker dan z'n voorgaande cd's, die wat mij betreft af en toe wat teveel vallen onder "matig geproduceerd onverstaanbaar gemurmel", al zal ik hiermee heel wat fans van het eerste uur tegen de schenen schoppen.

Hierna geheel andere koek. Eind jaren '90 was het plotsklaps tijd voor slaapverwekkende muziek die men ook wel "lounge" plachtte te noemen (volgens Fokke en Sukke die languit op de bank liggen "de makkelijkste dans sinds jaren"). Ik moest er destijds al niet veel van hebben, het was vooral slappe easy listening meuk met een jazzy sausje, maar het debuut van Air wist zich gelukkig volledig te onttrekken aan deze misère door vooral erg fris en sprankelend te klinken. Helaas hebben ze dit niveau nooit meer gehaald.

Net als twee weken terug wederom een ondergewaardeerde parel van R.E.M. in m'n top 10, onbegrijpelijk dat dit album de 3,5* gemiddeld nog niet eens haalt. Het geluid van een zoekende band na het vertrek van de drummer. Er wordt geflirt met elektronische muziek en er is vaak een drumcomputer te horen, maar desondanks is dit na Automatic hun meeste warme, emotionele en melancholieke plaat. Sowieso is dit hun meest gedurfde plaat, en wat mij betreft een experiment dat zeer goed uitpakt.

Meer emotie en melancholie op de officieuze debuutplaat van BoC. Hier op MuMe volgens mij net wat minder geliefd dan Geogaddi (hoewel het gemiddelde dat weer tegenspreekt dus wellicht vergis ik me hier), maar zelf sla ik deze net wat hoger aan. Wellicht vanwege de impact die het had, dit was zo'n beetje m'n eerste kennismaking met dit soort muziek. Veel warmer dan dit wordt het bad niet.

Een vrij recente ontdekking op plek 7, met dank aan m'n vriendin. Craig Armstrong is vooral bekend als componist van (met name) filmscores en kwam in 1998 met z'n eerste echte soloalbum. Hoewel, helemaal solo is het niet want hij krijgt op enkele nummers gezelschap van gastmuzikanten. En dat zijn niet de minsten aangezien Liz Frasier ook hier op komt draven om een nummer van haar hemelse vocalen te voorzien. Dit levert gelijk een van de hoogtepunten op, vooral in combinatie met het magistrale openingsnummer waarin de violen aanzwellen zonder dat het cheesy of goedkoop wordt. Een zeer romantisch en emotioneel album, en als Paul Buchanan vervolgens nog de vocalen verzorgd op een bewerking van een oud Blue Niles nummer (Paul is "de zanger van...") kan het wat mij betreft helemaal niet meer stuk.

Een apart jaar dit 1998, want op 8 wederom een band die ik ontdekt heb via een clip op tv (zeker te weten MTV dit keer). Leuke grappig single die me benieuwd maakte naar het album, en dat bleek veelzijdiger dan verwacht. Weet nog als de dag van gisteren m'n luisterbeurt in de cd-winkel, onderuitgezakt op een fijne leren fauteuil. Ik wist helemaal niks van de band in kwestie dus ik verwachte afgaande op de eerste single meer van hetzelfde, maar het bleek dat de band drie verschillende vocalisten in de gelederen had die afwisselend de nummers voor hun rekening namen. Waar de single vrolijk en poppy was is het openingsnummer broeierig en bluesy en wordt gezongen door een jonge blanke knaap met de stem van een oude neger die teveel gerookt heeft in z'n leven. Na het eerste nummer ademloos uitgeluisterd te hebben ben ik opgestaan en heb het album gekocht. En daar heb ik nog altijd geen spijt van.

Een oude bekende op 9, en nogmaals een bewijs voor de stelling dat ik vroeger vaker verrast werd door nieuwe releases dan in het huidige "internettijdperk" met z'n overdaad aan informatie. Young Graf was van kinds af aan een groot Talk Talk fan en vond het dan ook erg jammer dat de band uit elkaar was. Tot ik al bladerend door de bakken met verse releases opeens een cd tegenkwam met een vreemde foto die half verdween onder een grote sticker met "DEBUT ALBUM FROM FORMER TALK TALK SINGER". Ik had werkelijk waar geen idee dat de beste man überhaupt nog met muziek bezig was dus ik kreeg haast een hartverlamming van de opwinding. Voor de vorm even snel beluisterd in de platenzaak, maar na een paar tonen wist ik al dat dit goed zat. Een logisch vervolg op het laatste Talk Talk album, al is deze zowaar nog meer ingetogen en verstild. Ik heb hierdoor zelf de indruk dat de beste man sindsdien nog meer solo albums uitgebracht heeft die dezelfde lijn volgen, maar dat deze gewoon niet meer hoorbaar zijn voor het menselijke oor.

Op de laatste plaats nog altijd een album dat ik 4,5* waard vind. De band pas ontdekt met de opvolger uit 2001, en hoewel deze daar qua sound erg op lijkt (en ook door vrijwel iedereen als de betere van de twee wordt gezien) prefereer ik toch All is Dream. Wellicht een typisch geval van eerste liefde maakt blind (of in dit geval een beetje doof), maar het zij zo. Deze is desondanks ook meer dan uitstekend, al kan ik begrijpen dat sommige mensen de zanger het liefste achter het behang zouden willen plakken. Maar als groot Neil Young liefhebber kan ik zulk gezaag prima hebben gelukkig. Zelfs als de zaag letterlijk tevoorschijn gehaald wordt om een stukje mee te "zingen".

Hier ook eindelijk de langverwachte wijziging. Anthony Davis gaat er (hoe goed Variations ook is) eruit en Shit and Shine komt binnen met Ladybird op nummer 9. Royal Trux verschuift naar nummer 8, Morphine verschuift daardoor naar nummer 7.

Afvallers waren uiteindelijk Jazz Composer's Orchestra, Uncle Meat en White Light/White Heat.

Daysleeper, Walk Unafraid en At My Most Beautiful als gemakkelijke hapjes, afgewisseld met rauwere parels die nog stevig in de schelp zitten... Lotus, Airportman, The Apologist... het had ook wat tijd nodig voor ik hier wat mee kon.

'k Had mijn quotering voor Up nog niet gegeven zag ik net, dus hij staat nu plots iets dichter bij de 3,5

Het laatste jaar van de 20e eeuw is aangebroken deze week (of in elk geval gevoelsmatig, officieel is dat eigenlijk het jaar 2000).

Hier op kantoor is overigens de laatste week van januari aangebroken, en dat betekent dat ik zo'n beetje in de drukste periode van het jaar zit. M.a.w. geen tijd voor een half boekwerk aan info zoals vorige week.

Nummer 1 steekt er met kop en schouders boven uit en is ook het enige 5* album van deze week. Daarachter vind ik in m'n stemmenlijst zeer veel albums met 4,5*, maar als ik daar de mixalbums en verzamelaars uit haal kom ik al een eind in de goede richting. Desondanks zijn er toch een aantal prima albums afgevallen die ik op 4,5* heb staan.

Achter dEUS vinden we achtereenvolgens een folkzangeres die onder invloed van William Orbitt een fantastische plaat heeft gemaakt die nog het beste als tripfolk te categoriseren valt, een band die zich op hun vorige plaat opnieuw uitvond en in 1999 op dezelfde voet doorgaat, het debuut van een meeslepende Noorse rockband waarvan ik de opvolger nog beter vind (al sta ik hier geloof ik zo'n beetje alleen in), een IJslandse sprookjesband die ik met dit album ontdekt heb en als een van de weinige juist beter vind dan de opvolger, onderwatertechno van de grootmeesters uit Detroit, spannende en dreigende Schotse postrock van de buitencategorie, nogmaals een folkmeisje met lichte electronische invloeden die ondanks haar Italiaanse naam toch echt uit IJsland komt (maar wel een Italiaanse vader heeft, vandaar), Noorse alt-rockers die in dit jaar met een soort van psychedelische popplaat op de proppen kwamen en tenslotte een voormalige rave/technoheld die stoeit met oude blues- en gospelsamples.

Zoals de heer G.J. Dröge vroeger plachtte te zeggen: "Het was me het weekje wel...".

dEUS Blur Sigur Rós

De albums van Motorpsycho en Moby zijn er twee die ik altijd nog moet checken.1999 was een jaar met een hoop dopeheid

Je mist alleen Orchid - Chaos is Me geloof ik

Wederom een prachtplaat van Blur.

Ik zat er al een tijdje aan te denken aan na vele luisterbeurten heb ik dan toch beslist om Wintermusik van Nils Frahm in mijn Top 10 te zetten. Jammer genoeg moet er nu iemand uit. Wat een erg moeilijke beslissing was want mijn Top 10 zag er erg goed uit vond ik. Met spijt in het hart is het dan toch In The Aeroplane Over The Sea van Neutral Milk Hotel geworden. Ik vind hem nog altijd even goed maar er moest iemand uit. Ook heb ik wat platen verschoven. Wintermusik staat nu al op de 4de plaats. En ook Frank Zappa, Blackfilm en Tom Waits stijgen. Steven Wilson, Opeth en Neil Young dalen wel een beetje.

Fleet Foxes gaan er voor nu even uit. Als ik weer zin heb om het album te beluisteren en het bevalt erg goed dan komt ie er misschien weer in. Maar voor mijn gevoel was het de minste uit mijn top 10.

En wat komt er in? Joanna Newsom met The Milk-Eyed Mender. Ze komt op 7 binnen. En Elbow daalt wat plekjes, net als Typhoon. The Smiths en The xx stijgen juist weer wat.

Graf: mooie om al die top10's zo te lezen, maar heb je ze ook nog ergens permanent staan?


Ik denk dat ik 'm binnenkort ook maar leeggooi, de nummer 4 t/m 7 horen er toch niet echt meer in, prachtige albums, qua niveau halen ze 't wel. Maar qua houdbaarheid, persoonlijke impact (en de nodige variatie) halen ze het net niet.

Top10 inquestos 30-1-2012
1. Arcade Fire - Funeral (2004)
2. Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
3. Radiohead - In Rainbows (2007)
4. The Boxer Rebellion - Union (2009)
5. Band of Horses - Everything All the Time (2006)
6. Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)
7. Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)
8. Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)
9. Röyksopp - Melody A.M. (2001)
10. The Avalanches - Since I Left You (2000)

Nee, daar heb ik eigenlijk niet aan gedacht. Kan ze zelf grotendeels achterhalen aan de hand van de verhaaltjes die ik er bij vertel, maar ook dat heb ik niet standaard elke week gedaan.

13 > The Ideal Crash

[/Spuit 11 modus]

Nice try but no cigar...

Mastodon - Remission eruit en verlaagd naar 4,5*
Daarvoor in de plaats komt Einstürzende Neubauten - Zeichnungen des Patienten O.T.

Thema top 10: folk(rock).

Het jaar 2000, welcome to the future. Ook het jaar waarin ik eindelijk thuis over een (snelle) internetverbinding kon beschikken en ik de wondere wereld van Napster ontdekte. Dit programma was echter vooral geschikt voor het downloaden van losse songs. Als je alle losse nummers van een album bij elkaar sprokkelde eindigde je veelal met een collectie compleet verschillende tags, bitrates en volumes. Voor vrijwel alle albums uit dit jaar geldt dan ook dat ik ze ofwel direct in 2000 ontdekte via de traditionele kanalen (er over lezen in een tijdschrift en vervolgens luisteren in de platenzaak) of enige tijd later via de wondere wereld van Audiogalaxy en toch vooral Soulseek.

Drie albums op 5* dit jaar, waarvan de nummer 1 een logisch vervolg is op m'n nummer 1 van een aantal weken geleden (1997). Destijds gekocht op de dag van verschijnen en ben dan ook enige tijd in het bezit geweest van de fameuze misprint. Ik was een arme student en had geen geld om het verkeerde exemplaar te behouden en er een goed exemplaar bij te kopen dus ik heb hem een aantal dagen later netjes weer omgeruild. Geen idee of die misprint tegenwoordig veel geld opbrengt maar ik hoop eerlijk gezegd van niet .

Hierna een album van een band die ik pas veel later ontdekt heb, wellicht zelfs pas hier op MuMe maar dat weet ik niet zeker meer. Deze derde plaat van hen moet nog altijd wedijveren met het debuut voor de titel "beste 16 Horsepower album". Minder traditioneel getint dan hun eerste worp maar minstens zo duister. Deze staat nu op 5* en het debuut een halfje lager maar dat is ook wel eens andersom geweest.

Op 3 m'n favoriete BoC release, onder het mom van klein maar fijn. Slechts 24 minuten maar veel perfecter en dromeriger dan dit wordt het niet.

Nog meer fijn wegdromen met het debuut van Goldfrapp op 4. Veel rustiger en melancholieker dan de nu-disco sound die de volgende Goldfrapp albums kenmerken, en hoewel die veelal ook prima zijn blijft deze toch onovertroffen. Voor dansbaarder materiaal zijn de vele remixes van nummers van dit album aan te raden, en dan met name de Plaid remix van Utopia.

Hollandsch glorie op 5 met een van m'n favoriete mix-albums aller tijden. Een soort van voorloper op de hele electroclashsynthdisco hype die vooral vanaf 2001 populair begon te worden. Ferenc mixt hier al dan niet vergeten disco-, synth- en vroege hiphop-pareltjes uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 met nieuw materiaal (m.n. van de Haagsche en Rotterdamsche School) dat uit diezelfde periode de mosterd haalt. Perfecte trackkeuze en subliem gemixt, maar wel meer voor de zomer dan voor de winter geschikt.

Meer electronische muziek op 6, maar dan een pak van een heel ander laken. Meanderende en pulserende ambient met lichte techno invloeden. Titels zijn niet nodig bij muziek als dit, dat zou alleen maar afleiden van de hemelse trip.

Op de zevende plaats de beste vocal houseplaat ooit gemaakt. Geen aanrader voor mensen die van korte to the point nummers houden overigens, het kortste nummer klokt net onder de 10 minuten en voor veel mensen zal er te weinig "variatie" in de meeste nummers te vinden zijn. Maar juist het repeterende karakter maakt deze plaat zo hypnotiserend waarbij de (flarden van) vocalen het geheel ook nog eens een warmte geven waar het bij soortgelijke releases nog wel eens aan ontbreekt.

Hierna de overbekende debuutplaat van Coldplay, uit de tijd dat ze nog fris en fruitig waren. Hier vind men nog mooie en oprechte luisterliedjes die de laatste jaren grotendeels verdrongen zijn door platte stadium anthems.

Op plek 9 nogmaals een Haagsche plaat, en ook hier is er sprake van retro-electro. Moddervette nu-disko met een dikke 80s vibe waar ik altijd vrolijk van wordt.

Op de laatste plaats vinden we een mengeling van zoetgevooisde 60s pop met moderne doch analoog klinkende electronica. Zou het in de jaren 60 uitstekend gedaan hebben als soundtrack van een futuristische film die zich in het jaar 2000 afspeelt. Of zoals allmusic stelt:
.

Mooie top 10 weer. En die remix van Plaid is inderdaad goddelijk.

Kid A Voor de rest kan ik opvallend weinig uit je lijstje, opvallend is het aantal namen dat op mijn fictieve ( ) 'ooit nog eens beluisteren' lijst staat.

Nipt afgevallen overigens deze week zijn:

Songs: Ohia - The Lioness
Isolée - Rest
Primal Scream - Xtrmntr