ik denk dat `n top 10 moeilijk samen te stellen is , want iedereen heeft meer als 10 favo platen .
dus ziet iedereen z`n top 10 er elke keer weer anders uit.

Niet bij jou toch ?????????

hoezo ?

Je hebt gelijk !!!!!!!!!!!!!!!!!!! Rudiger , beste man , zonnesteek , ernstige ongesteldheid , het tijdelijke verlies van jouw criticaster EH??? wat is er OMG aan de hand in jouw Top 10 ?????
Je geeft toch niet toe aan al die anti Dire Straits top 10 geluiden?

nee , maar ik houd van veel meer muziek . kijk de DS en MK blijven nou eenmaal favo .
er is natuurlijk meer dan de DS .
ik kan elke week een andere top 10 maken .

Dat vermoeden had ik al hoor , Rudiger , maar dat iedereen dat nou opeens moet weten..... Gelukkig is er nog een op vakantie

je moet eens opletten als ie van vacantie terug is .
dan wordt Led Zep omgeruild voor Olga Lowina .

***** !

toch maar weer een top10 gemaakt..

Prefab Sprout weer terug in de top 10 ten koste van Pulp. Cocteau Twins stijgen naar twee.

Ik heb eigenlijk een vaste top-6, dit zijn namelijk voor mij echt de absolute toppers, vanaf nummer 6 zit er namelijk best wel een gat telkens. Het gebeurt dan ook zelden dat er iets gebeurt met mijn top 6, maar ik heb vandaag toch er een wijziging in doorgevoerd. Mijn nummer 2 en 3 heb ik omgeruild. Dat betekent dat Animals nu de beste PF-plaat blijkt te zijn ipv Wish You Were Here. WYWH kwam zelfs van 1 een paar maanden geleden, en is nu dus gezakt. Dat komt deels doordat hij zelf wat begint te zakken wat waarde betreft, maar ook omdat hij niet op kan tegen de superieure, perfect uitgevoerde diepgang van Animals.

Verder heb ik nummers 7 t/m 10 ook weer omgegooid.

Het was:

7. Bloc Party - A Weekend in the City
8. Muse - Absolution
9. Roger Waters - Pros and Cons of Hitchhiking
10. Bloc Party - Silent Alarm

Nu:

7. Muse - Absolution
8. Dire Straits - Alchemy
9. Bloc Party - A Weekend in the City
10. Muse - Black Holes & Revelations

Kleine verklaring:
Het nieuwe album van Muse vind ik muzikaal sterker dan het album van Bloc Party, en als ik die 2 naast elkaar leg dan blijkt deze het toch te winnen. Dat heb ik ook bij A Weekend in the City maar die heeft weer zo veel diepgang dat ik hem toch op die waarde erin laat staan.
Wat Alchemy betrefT: ik bekeek hem laatst weer eens en ik blijf van mening dat ik Dire Straits eigenlijk een plaats in mijn top10 verschuldigd ben, vanwege het selecte oeuvre wat zo sterk is. Het feit dat er eigenlijk geen studioalbum geheel volmaakt is voor mij, mondde uit in de beslissing om het live-album van de Straits erin te zetten.
Verder alleen Absolution wat hoger gezet, maar dat is egienlijk meer een gevolg van de wat mindere waardering van A weekend in the City, die overigens nog steeds steengeod blijft

Voor de trouwe volgers: ik heb hekkesluiter "die kutbelletjes" (copyright: obsessed) uit mijn toptien moeten schuiven ten faveure van het debuut van Camel. Ook voor het overige wat verschuivingen bij de nummers 7 t/m 10 met als meest opvallende element een plaatsje winst voor Spirit of Eden.

Van Talk Talk nu Spirit of Eden ipv. Colour of Spring.
Verder Ataxia en John Coltrane toegevoegd ten koste van U2 en SimpleMinds...

Ik heb sinds gisteren een nieuwe nummer 1. De positie die zo lang in handen was van "Sgt. Pepper's" van The Beatles, is nu in handen van "Disintegration" van The Cure.

Over een tijdje zal ik eens kijken welk album van Rush ik in mijn top 10 op ga nemen. "Moving Pictures" en "Grace Under Pressure" liggen inmiddels in mijn digitale winkelwagentje.

Low - I Could Live in Hope stijgt van 6 naar 3, de rest zakt een plaatsje. Wat een fantastisch album, met elke draaibeurt wordt ie beter.

1. The Cure - Disintegration (1)
2. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (2)
3. Rush - Moving Pictures (-)
4. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (3)
5. Mike Oldfield - Tubular Bells (4)
6. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (6)
7. R.E.M. - Automatic For The People (5)
8. Fleetwood Mac - Rumours (8)
9. Kate Bush - The Kick Inside (9)
10. Genesis - Foxtrot (7)

Erin: Rush - Moving Pictures (waarschijnlijk mijn favoriet van Rush, hoewel "Power Windows" en "A Farewell To Kings" ook kans maken op die titel)

Eruit: The Rolling Stones - Exile On Main St.

Na lange tijd heb ik in mijn top 10 weer een plaatsje ingeruimd voor een metal-album. Highway 65 Revisited (Bob Dylan) heeft plaats gemaakt voor Tales from the Thousand Lakes (Amorphis). Voor de rest is het hoofdzakelijk een mix van folk, rock, country, hardrock en punk:

1. Marillion - Brave
2. The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (4)
3. Drive-By Truckers - The Dirty South
4. The Clash - London Calling (2)
5. Gram Parsons - Grievous Angel
6. Flogging Molly - Drunken Lullabies
7. Amorphis - Tales from the Thousand Lakes (-)
8. Los Lobos - Kiko (9)
9. Def Leppard - Hysteria (7)
10. Van Morrison - Moondance (8)

Ik vond het ook eens tijd voor verandering, daarom heb ik The letting go van Bonnie Prince Billie vervangen door Blinkin lights and other revelations van Eels. Grandaddy is van 4 naar 2 gegaan en Josh Rouse van 6 naar 4. Dus nu zie ie er zo uit:

1. Nick Drake - Five Leaves Left
2. Grandaddy - The Sophtware Slump
3. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot
4. Josh Rouse - Nashville
5. Lucinda Williams - Car Wheels on a Gravel Road
6. Eels - Blinking Lights and Other Revelations
7. Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress
8. Joan Baez - Diamonds & Rust
9. R.E.M. - Fables of the Reconstruction
10. Neil Young - After the Gold Rush

Ik verander mijn top 10 veels te vaak dus ik heb er nou maar ff geen eentje. Artiesten die toch altijd hoog staan zijn Eminem, Public Enemy, Dr. Dre, Slick Rick. Dat zijn zo'n beetje zekerheidjes maar dan komt bij mij altijd een grote groep subtoppers

Ik verwachtte het al een beetje, maar nu komt dan toch echt Keith Jarrett's Survivors' suite mijn top 10 binnen. Meteen maar op 5. Helaas, Robert Wyatt.

Verandering in de hoogste regionen van mijn top 10: Arcade Fire heeft de nummer 1-positie overgenomen van The Sound. Veel meer kan ik daar niet over zeggen, Funeral is dan toch net een tikkeltje briljanter

Nieuw:

1. Radiohead - The Bends (1995)
2. Coldplay - Parachutes (2000)
3. Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
4. Saybia - Eyes On The Highway (2007)
5. Muse - Origin of Symmetry (2001)
6. Radiohead - OK Computer (1997)
7. Saybia - These Are the Days (2004)
8. Porcupine Tree - Deadwing (2005)
9.Jeff Buckley - Grace (1994)
10. Damien Rice - O (2003)

Reden: Origin Of Symmetry pakte me niet meer zoals eerst, nog steeds een geniale cd, maar iets minder. Bloc Party daarintegen grijpt me steeds meer. Nummers die echt niet vervelen. Dan mijn nummer 4: Saybia - Eyes On The Highway. Misschien wat vroeg zullen jullie denken, maar ik heb dat album sinds de release niet meer uit mn cd speler gehaald. Geen nummer verveeld. En het is een heeeeeel goed album. Zo goed dat het een nummer 4 plek waard is.
Hieronder is alles 1 of twee plaatsjes gezakt, alleen Interpol is weer uit de lijst verdwenen.

1. (1) UA - Sun (2004)
2. (2) Fiona Apple - When the Pawn... (1999)
3. (3) Palace Music - Viva Last Blues (1995)
4. (4) Joanna Newsom - The Milk-Eyed Mender (2004)
5. (5) Iron & Wine - The Creek Drank the Cradle (2002)
6. (10) Gaji - 9PM at GFM (2003)
7. (8) Utada Hikaru - Ultra Blue (2006)
8. (--) The Gerogerigegege - Senzuri Power Up (1991)
9. (9) Jim O'Rourke - Eureka (1999)
10. (--) Smog - Red Apple Falls (1997)

Eruit:

--. (6) Smog - Knock Knock (1999)
--. (7) My Bloody Valentine - Isn't Anything (1988)

omg, ik heb er serieus gisteren over zitten denken om mss iets van the gerogerigegege in mn top10 te gooien u bent me voor

Pfoe, die plaat van Wyatt zie ik bij steeds meer mensen uit de top 10 vallen. Nou, ik zal trouw blijven

uit: John Coltrane - A Love Supreme
In: Joy Division - Closer (terug na +- 2 jaar)

Zit ik enkele dagen terug te zeuren over mensen die Wyatt maar uit hun top 10 gooien...

Okee, bij mij is het nog lang niet zo ver, maar toch moet hij de #1 positie na een maandje of 8 aan Charles Mingus geven.

The black saint and the sinner lady is nu mijn nummer 1.

Maar even een voorlopig lijstje voor de platen die in Aanmerking komen voor mn Top 10 (ook voor mezelf, dan beslis ik eind van het jaar):

Animal Collective - Strawberry Jam
Animal Collectve - Feels
The Cure - Pornography
Kyuss - Sky Valley
Smashing Pumpkins - Mellon Collie & the infinite sadness
Frank Zappa - You can't do that on stage vol.2.

Als ik het zo bekijk dan zouden Naked City en Alcest in principe plaats kunnen maken, zonder van cijfer te veranderen uiteraard, maar dan heb ik nog lang niet genoeg plaats. Dus ik moet toch kiezen.

Momenteel:
1. Neurosis - Through Silver in Blood (1996)
2. Muse - Origin of Symmetry (2001)
3. Tool - Lateralus (2001)
4. Death - Individual Thought Patterns (1993)
5. Alice in Chains - Jar of Flies (1994)
6. Riverside - Second Life Syndrome (2005)
7. Mr. Bungle - Disco Volante (1995)
8. Naked City - Naked City (1989)
9. Alcest - Souvenirs D'un Autre Monde (2007)
10. Raison d'Être - Within the Depths of Silence & Phormations (1995)

Goed goed goed,zojuist Tago Mago van Can dus gehoord.
ZOOOOOOOOOOOEEEEEEEEEEEFFFFFFFFF TTSSSSSSSSSSSSSSJJJJJJ FIEEEUUUUUUUWWWWWWW!!!
Zo galmt het nog een klein beetje na in mijn hoofd.Wat een plaat wat een plaat

Hij zat dus al in me top 10 op nummer 7,en ik kon het al helemaal volgen,maar er waren nog wat minpuntjes toen,en dan alsnog in me top,dat getuigde zowiezo al aan kwaliteit.
Maar nou na(ruwe inschatting) 20 luisterbeurten valt opeens het hele plaatje voor mij.Ik 'begrijp' het eindelijk 'echt'!
Waar moet ik beginnen waar moet ik beginnen

Bij de eerste 4 nummers blijven de drums (van mijn no1 drummer Jaki Leibezeit!I say it again!I don't care!)min of meer 'hetzelfde' per liedje,wat je ook niet helemaal letterlijk hoeft te nemen.Zodat er vandaar allerlei melodieen,soundscapes en van alles en nog wat omheen wordt gebouwd.

Terwijl bij de eerste 13 minuten van Aumgn(nummer 5) de drums eigenlijk niet echt 'drums' genoemd mogen worden,aangezien het meer bijdraagt aan de sinistere sfeer met onder meer onze eh.......wolven-monnik in schaapskleding.
En dan komt de solo,nou jah solo?Deze drumpartij geeft een hele nieuwe dimensie in het drummen.Het sluit ook aan het voorgaande in Aumgn aan:
na de 'meditatie' komen de krachten los wat je terughoort in die solo.

En de drumpartij in Halleluhwah(nummer 4)?
Minstens 90%beslaat dezelfde ritme.Saai?Hell no!
Het brengt je in trance en werkt verdomd verslavend,onder meer omdat het ook samengaat met de andere instrumenten eromheen,die in al die 18 en een halve minuut bijna geen enkele keer hetzelfde spelen(op de baspartij na dan,die alleen speelt wanneer het nodig is,om de rest de ruimte te geven en tegelijk te ondersteunen en toevoeging aan de sfeer te scheppen).
Maar op bepaalde momenten klinken de drums daar zooo strak(hihi eigenlijk altijd al)maar vooral aggressief tussen de 'groovy' herhalende beat door,een fenomenale afwisseling!
Moet trouwens ook zeggen dat die herhalende beat ook niet verveeld omdat elke fill bij elke herhalende beat gewoon perfect past.

En wat doe je als band zijnde uit 1971 met (naar mijn ogen) de beste slagman in de wereld?
Je gebruikt een drumcomputer!Jahwol jahwol!Tenminste het middenstuk dan in Pekingo(nummer 6),wat bestaat uit 3gedeeltes.
Want aan het eerste gedeelte(tot ongeveer 2:30) draagt Jaki ook weer mee aan de sfeer zoals hij deed in Aumgn,maar dan niet meer duister,maar melangolisch.
En dat doet hij ook in het laatste gedeelte,maar dan in de zin van de 'aftermath'(het eerste gedeelte is naar mijn inzien de echte nasleep,maar het laatste gedeelte is als gevolg van de 2e gedeelte,meer vers).
Trouwens,de eerste en laatste gedeeltes zitten qua verhaal of tijd niet eens zo ver van elkaar af volgens mij.

Hoewel Bring me Coffee or Tea(nummer 7),na alle audio-geweld van voorgaande tracks,onder de meeste luisteraars hier nog als meest vertrouwd of met het meest herkenbare sound zal worden bezien,zijn de drums hier toch echt vreemd genoeg het meest complex!
Veel variatie in de drums,en wat door sommigen terecht als 'organisch' word bestempeld.

Nou heb ik alleen nog maar de drums als voorbeeld genoemd genoemd beste mede-MuMers,maar u begrijpt dat dit nog maar een fractie is van het album,ik zou liever zeggen:luisteren gewoon die hap!Veel efficienter Nou jah,het zal toch echt wel wat luisterbeurten vergen om dit als je troetelmonster te zullen beschouwen.Maar goed,bovenstaande bericht geeft je nog min of meer een indicatie hoe gelukkig je hiermee kan zijn.

En wat ik ook zo bruut vind aan Can,is dat ondanks het fenomenale muzikanten zijn,en ze je dan met open mond naar hun ultra gigantisch briljante aardig complexe samenspel laten luisteren,de muziek je ook nog eens echt kan raken,bij mij in ieder geval;

Ik moet eerlijk toegeven,van nature ben ik niet zo'n danser,en dat valt vooral te wijten aan de dansmuziek wat je normaliter aan je kiezen krijgt.In dit geval kwamen er dansbewegingen naar boven die nooit eerder zijn vertoond bij mij hahahah

Bij het eerste gedeelte in Paperhouse(nummer 1),de ballad,voel ik me zo cooool(opmerking,dit is niet bedoeld als straattaal,maar meer als indicatie van de gevoel die het opbrengt),
en tegelijkertijd toch weer zooo gevoelig,de pianosolo en gitaarsolo,gracieus gewoon.
Maar als de gitaarsolo dan overslaat in de 2e gedeelte verandert de drumpartij en houdt die min of meer hetzelfde ritme aan,en dat hele gedeelte brengt hoop en moed naar me boven,en daar voel je je pas echt cool.
Eerst kon ik die overgang nooit echt zo super waarderen,omdat ik telkens niet de kick kreeg van wat je in zo'n geval normaal zou verwachten,namelijk van een gevoelige ballad gelijk in een harde metal-riff ofzo.
Maar zoals ik al aangaf,bij de ballad heb je nog de gevoeligheid gemengd met coolheid,terwijl bij de overgang het alleen nog maar cool is(met toch wel het een en ander onheilspellende erdoorheen,wat je eigenlijk de hele album door hebt).

Dan komt Mushroom(nummer 2),die maakt me psychoooo in positieve zin.
Alhoewel het makkelijkst in gehoor,en simpelst in uitvoering,is het 1 van de hoogtepunten uit Tago Mago.Het maakt je gewoon robuust!
Vooral de kleine solo op het laatst

Oh Yeah(nummer 3)doet me in mijn denkbeeld altijd aan een verlaten woestijn denken,met een futuristisch tintje.Eigenlijk gewoon deserted,waar nog enige sporen van leven te bemerken zijn,of dwalen door de woestijn.Het geeft een sfeer weg van een forbidden site,of verboden area vanwege de nucleare ontploffing.
Het is als een verkoelende nasleep na de ontploffing.
De intro is toch wel 1 van de beste ooit gehoord,na het geweld van Mushroom is dit ook weer machtig.Waarna het vervolgt op het verkoelende en uitmond in een hoopvoller sfeer.

Voor de eerste 5 tracks heb ik 1 woord:Machtig!
En vreemd genoeg,nadat er allerlei duistere,sarcastische,sinistere,ondergrondse
en overmoedige gevoelens bij mij opkomen in Aumgn(vooral het machtige gevoel op het laatst bij de drumsolo),maakt de traumatische schreeuw van Damo Suzuki bij Pekingo(vanaf 2:05) altijd weer wat bij mij los,dan heb ik weer moeite om het droog te houden.
Zodat het daarna gelijk overgaat in het plagende melodietje,het wilt echt plagen dat melodietje,het dwingt je om terug te kijken in je verleden.
En ik ga er maar in mee,ik word dan weer gezogen in het plagende sfeertje,dat wil zeggen:ik ben het plagerige zelf,ik zwem erin,ik ben er 1 mee.
Totdat het pas echt psycho word op dit Tago Mago(huh?word het nou pas psycho?),de drummachine op volle boost,brengt een overweldigende gevoel met zich mee.
Het geschreeuw doet me zelfs wat,het stelt bij mij in real life de mensen voor,die bezig zijn met zich drukmaken om niets.En hoe dat invloed kan hebben op mij en de omgeving,waardoor ik er eigenlijk alleen maar weer om moet lachen als ik Damo zo hoor,hoe zinloos sommige dingen kunnen zijn he.

De laatste track is min of meer om uit te rusten,als cooldown..Alhoewel ik bij het einde van Pekingo nog hartstikke in trance zit van het genieten,komt de laatste nummer toch op het perfecte moment.Juist daardoor eigenlijk.
Na de hele tijd robuust,spacend,dansend,machtig,strak,emo,zwevend,en noem maar op rond me kamer te hebben rondgezworven,is het nou eindelijk tijd om eens lekker te gaan zitten en relaxen.
Een briljante afsluiting van een briljante album.

Binnenkort ga ik een album uit me top halen omdat ik die nou minder vind,dan ga ik me top 10 veranderen en gaat Tago Mago omhoog,er zullen een paar slachtoffers vallen in mijn top die naar beneden schuiven door deze prachtalbum.

Misschien een idee om de recensie bij het album zelf te plaatsen?