DjFrankie kan het over het algemeen niet donker genoeg zijn. Hij heeft als mid-veertiger een voorliefde voor de postpunk uit de jaren tachtig, het liefst van het wat zwaardere soort uit de gothic-hoek. Gitaren, gebrul en flirts met metal zijn hem daarbij niet vreemd. Ook psychedelische en noiserock kan hem zeker bekoren. En er zijn zeker ook moment waarbij hij alle zwartgalligheid liever eens verruilt voor een goede popplaat. Frank steekt veel vrije tijd in muziek en houdt ook andere genres uit het heden en verleden bij. Een popquiz is dan ook wel aan hem besteed. Al is er na een dagje quizzen of oefenen dan weer niks beters dan een heerlijk zwartgallig plaatje. Want te veel pop achtereen is niet goed voor mens als DjFrankie.

Lukas heeft een voorliefde voor drie-minuten-popliedjes. Dat neemt echter niet weg dat hij ook naar minder melodieuze muziek luistert, zo verdiept hij zich de laatste tijd meer in hiphop. Zijn smaak varieert van de donkere sfeer van bijv. The Black Heart Procession tot de luchtigheid en gevatte teksten van de britpop. Verder houdt hij ontzettend van de post-punk van eind jaren '70 en begin jaren '80, bands als Wire en Gang of Four draagt hij een warm hart toe.Tot slot heeft hij ook nog een progverleden, waardoor hij nog steeds het een en ander kan waarderen in dat genre. Ik heb het idee dat Lukas heel erg open staat voor dingen die hij niet kent, wat resulteert in een erg brede smaak.

Arrie is een muzikaal omnivoor met een voorliefde voor Folk-achtige rockbands. Maar ook flirt hij regelmatig met electronica gezien zijn liefde voor Trentemøller, Portishead en Massive Attack. Arrie is vooral van de muziek waar veelal een melancholische sfeer wordt neergezet. Hij lijkt me geen festival type. Meer iemand die in de kleine zaaltjes te vinden is of thuis van zijn muziek geniet.
Ik zie hem dan ook voor me, 's avonds achterover leunend in zijn fauteuil met de Senheiser op het hoofd met een biertje(?) in de hand. Top 40 muziek, en met name de 13-in-een-dozijn muziek, heeft Arrie veel minder mee.

Dit vind ik wel grappig aan dit topic. Ik heb deze verdeling nooit zo gezien voor mezelf, evenals mijn Brits/Amerikaans-voorkeur. Denk ook niet dat het allemaal honderd procent klopt, maar het komt behoorlijk in de buurt, ja.

Vanwege zijn avatar dacht ik eerst dat Bardt1980 een 'soul man' was, maar een enkele blik op zijn stemmen ontkracht die eerste indruk gelijk. Hij heeft een voorkeur voor rockmuziek, voornamelijk de wat zwaarmoedige soort. Gelukkig kijkt hij wat verder dan dat ene genre, voornamelijk in de wat meer elektronische richting. Hij heeft een stuk minder op elektronische albums gestemd dan op rockalbums, maar er prijken een paar tussen zijn allerhoogste waarderingen. Ook zie ik zo nu en dan ruimte voor wat popinvloeden (pop is zo'n vage term, je zou het 'liedjesmuziek' kunnen noemen maar of dat nou veel duidelijker is...), en zelfs wat breaksgerelateerde albums. Omdat deze albums voorzover ik ze ken ook redelijk melancholisch zijn, vermoed ik dat Bardt1980 wordt aangetrokken door duister aanvoelende muziek. Niet per se hard, maar wel graag met een duidelijk voelbare atmosfeer, die ikzelf als somber zou omschrijven.

panjoe is wel te vinden in de exotische hoeken en dan maakt het niet uit of dat hip-hop, soul of electronic is.
Van verstilde klanken van Anouar Brahem naar de warme soul van Curtis. Van de bijzondere mengelmoes die Gorillaz ons voorschotelt naar jazzklanken van Keith Jarrett.
Niet de makkelijkste weg in elk geval.

Als de frontzanger licht androgyn is (Antony, Irrepresibles, Sigur Ros, etc.) is Eric ervoor te porren. Wat dat betreft zou je David Bowie in de top 10 verwachten, of Culture Club...
Leuke, geprononceerde smaak die vaak wel, maar(zo blijkt vaker) lang niet altijd de mijne is. Toch weet hij ook dit soort albums over het voetlicht te brengen.

Iemand wiens rotatielijst ik wel in de gaten houd.

Wat kan ik zeggen over de smaak van Fathead? Een vluchtige blik op zijn stemmenlijst leert me dat hij een voorliefde heeft voor rockbands met experimenteerdrang. Progrock (Pink Floyd, Genesis, Marillion), postrock (GYBE, Sigur Ros) en allerhande indiebands uit de zeroes vormen hierbij de hoofdmoot.

Ondanks dat ik afgelopen week mijn huidge top 10 tijdelijk heb vervangen voor een Post Rock top 10, moet ik zeggen dat je een heel eind in de buurt zit

Eigenlijk wel ja. Ik heb immers alle cd's van de man en een groot deel daarvan ook nog eens op vinyl. En toch is die top 10 te klein

Eventjes dit topic vanuit het stof halen

aERo ga ik altijd denken aan Asaf Avidan en in mindere mate The irrepressibles, Revere, ... aERo staat ook gewoon in mijn updates omdat hij altijd wel veel nieuwe muziek beluisterd en door zijn reviews die toch wel vrij goede omschrijvingen zijn meestal, heb je direct een idee of het iets voor u is of niet. Nu is zijn muzieksmaak wel soms iets te dramatisch soms voor mijn doen, al kan ik een Anthony and The Johnsons wel accepteren en hij blijft ook de enige user die ik ooit gezien heb op een Until The Ribbon Breaks concert.

Daar herken ik me wel in ja En hoe lang is dat nu al weer niet geleden. Jij nog even snel naar Londen voor een extra concert, hoe geweldig is dat

Ik zit nu stukken terug te lezen: wat een leuk topic is dit eigenlijk. Goed om weer naar boven te halen.

De volgende user mag iets over jassn zeggen (dit is slechts een reactie buiten het spel om)

Jassn is een user waarvan ik weet welke smaak hij ongeveer heeft, maar niet actief volg. Zo snel door zijn stemmen scrollend, zou ik dat wel moeten doen. Op elektronicavlak kan ik nog wel via hem ontdekken! En iemand die Jason Molina bij zijn favoriete artiesten heeft staan, is een goed mens.

Itchy is een man van de noise. Een liefhebber van harde gitarenmuziek waarbij de distortion extra klanken creëert. Muziek moet een zekere eerlijkheid bevatten, zeker als de zanger en zangeressen uit pure frustratie hun hart luchten. Voor een experiment draait hij zijn hand niet om, maar het moet allemaal niet te bombastisch of te pretentieus worden.

Als ik kijk naar de stemmenlijst van Barney Rubble zie ik een enorme nieuwsgierigheid. Rock of dance, mainstream of obscuur, Barney geeft veel een kans, al ligt zijn hart wel bij de wat meer uitdagende, complexe muziek. Maar met interessant-doenerij ga je juist weer in de allergie van Barney zitten: dan liever nog een pretentieloze popplaat, dan een album dat zijn pretenties niet waar kan maken.

Sandokan-veld was vroeger een 90's alterno/Neil Younger, maar nu een jazzkikker. Wanneer zou het misgegaan zijn? + één van de beste schrijvers van deze hele site deze man

ArthurDZ was voorheen een giga-boomer, maar lijkt nu eindelijk het licht te hebben gezien. Electronic en hiphop hebben zijn hart dan toch veroverd, maar als puntje bij paaltje komt, komen de “klassiekers” toch gewoon bovendrijven.

jordidj1: als een kind in de muzikale ballenbak zo blij. Gretig van alles ontdekkend en zijn speelveld verruimend. Of het nu om lang vervlogen tijden gaat of modern hip (hop); het mag en kan allemaal.
En net als je denkt 'nu heb ik hem door' kan je dat vergeten. Je hebt jordidj1 nooit door. Hij blijft verbazen en die ballen uit de bak klotsen doorlopend over de rand heen.

Wat je aan aERo's stemmenlijst niet meteen ziet is zijn grote liefde voor het Songfestival. Dit kan voor hem prima bestaan naast de alternatieve muziekscene. Toch denk ik bij hem als eerste aan stijlvolle en vaak ingetogen popmuziek, soms met ene ijl stemgeluid, maar altijd met stijl en klasse.

stoepkrijt is fan van melodieuze gitaren, gelaagde producties, filosofische teksten en een soort outsider-romantiek dat men vooral bij Britse bandjes aantreft.

Sandokan-veld zijn smaak is behoorlijk jazzy georiënteerd. Niet persé mijn kopje thee - ik beken, zelf Kind of Blue vind ik al een hele zit...
Ik vind zijn enthousiasme voor R.E.M. en vooral voor Wilco (een liefde die ik deel) aanstekelijk.
Over de hele linie heeft hij een gedistingeerde smaak.

Maar bovenal moet ik bij hem denken aan de bovenarmen van Jon Campbell!

Fathead is een liedjesman, maar binnen dat kader wil hij wel enig gevaar horen. Of dat gevaar nou komt van de gedreven vocalen van een Nick Cave of de ijle depriezang van Yorke, dat maakt hem niet uit zo lang het maar spannend is. Opgegroeid in de jaren 90 past een zekere rauwheid hem als een handschoen. Eenduidig is hij gelukkig niet; er staat ook een brok elektronica in zijn lijst (Thomas Köner-Nuuk ) en een intieme folk of countryplaat kan ook op waardering rekenen. Waarom Billie Eilish zo'n hoge score van Fathead krijgt, behoort daarentegen tot de grotere mysteriën van de wereld.

Als ik naar de top 10 van Barney Rubble kijk zie ik een gevarieerde lijst, maar wel met een duidelijke rode draad: ''prog'' in verschillende vormen. Artiesten die allemaal hun eigen stijl hebben uitgediept en grenzen durven te verkennen van het genre waar ze vaak in gezet worden. Zo is King Crimson's Red bijna de voorvader van de mathrock, Kate Bush is de progressieve popkoningin en Swans heeft de minimalistische post-rockspanningsboog nog wat verder uitgetrokken met mastodonten van composities.

Als ik de lijstjes c.q. smaak van Don Cappuccino bekijk dan krijg ik de indruk dat dit forum voor hem gemaakt is: niet alleen heeft hij veel meningen, stemmen en albums bijgedragen aan dit forum, zijn muzieksmaak lijkt ook de dominante smaak op dit forum: alternatieve, progressieve (post)rock en metal (en daarbij flink neigend naar metal). Zijn muziek klinkt allemaal heel serieus, ook wel melancholisch of depressief, en het is denk ik de verfijnde muzieksmaak van de hedendaagse popliefhebber. De nummers zijn vaak lang uitgesponnen en wellicht sterk gericht op (een duistere) sfeer.

Ik ben zelf niet zo thuis in dit soort muziek en als ik nadenk over (wat oudere) bands die ik ken en die in deze smaak zouden passen dan blijken ze ook allemaal wel de aandacht van Don Capuccino te hebben gekregen op dit forum (zoals The Pixies, The Swans en Primus). Wel is de aandacht dan meestal op wat latere albums gericht (zodat bv. Jesus & Mary Chain misschien geheel aan zijn aandacht is ontsnapt omdat het van voor zijn tijd is): ik vermoed dat Don Cappucino niet zo heel oud is (in de dertig?), zodat hij veel beter op de hoogte lijkt van wat na 2000 is uitgebracht dan daarvoor. Toch geeft hij zelf ergens aan het interessant te vinden om af en toe wat oudere muziek te proberen, hetgeen ertoe heeft geleid dat hij onder meer Love, John Coltrane en zelfs Simon & Garfunkel kent en ook positief heeft gerecenseerd.

PS. Ik zie nu dat hij gewoon z'n geboortedatum heeft vermeld en dat hij nog maar 24 jaar is, dus nog jonger dan ik had ingeschat. Dat geeft wel aan dat hij heel serieus met muziek bezig is en zelf actief op zoek is, want hij kent beslist heel veel muziek die niet zo veel op de radio wordt gedraaid.

De filosoof is moeilijk te beschrijven voor mij want maar 57 stemmen en geen top 10, ook ken ik hem niet van op het forum, maar hij lijkt me vooral kennis hebben van de iets oudere muziek, genres maakt niet zoveel uit want hij lijkt van de meeste markten wel iets te kennen en blijkt het ook goed te vinden. Metal, punk, krautrock, singersongwriter, jazz hij lijkt er allemaal wel van te houden. Vooral muziek uit de jaren '60 en '70 doen het goed bij hem.

Ik wou afsluiten met een filosofische zin maar heb geen inspiratie.

5 jaar geleden zeker? Zou het direct opnieuw doen !

jassn is een totaal enigma voor mij; zowel zijn top 10 als zijn lijst favoriete artiesten zijn abracadabra voor mij. Is het juist te veronderstellen dat hij van de meer gecompliceerde popmuziek houdt?

spinout houdt van oude muziek, Elvis voorop. Dat kan je zien aan zijn top 10 albums, top 10 artiesten, avatar én zelfs zijn username.

Verder nog mooie namen die in de gunst staan, met The Doors, Led Zeppelin en Jimi Hendrix die de stevige rock uit de jaren '60 en begin jaren '70 representeren, oerman Robert Johnson (ook mijn favoriete bluesartiest), en het fraaie Nebraska van The Boss op de vierde positie, over het algemeen ook mijn favoriete Springsteen. Er zijn dus aardig wat overeenkomsten!

Vreemde eend in de bijt is wellicht Sinéad O'Connor, en ook wel Dead Can Dance. Dat kan wijzen op een wat bredere smaak, en zin in nieuwe ontdekkingen. Of een speciale, emotionele band met die artiesten/albums, natuurlijk.

Pikachu houdt ervan om toe te worden gezongen door mannen, en als dat bevalt schroomt 'ie niet om er flinke lappen tekst over te schrijven. Zijn teksten dan altijd erg effectief en kan de lezer in één beurt omver blazen. Wie ook van lappen tekst houdt, is Bob Dylan. Misschien is dat de reden dat dat zijn favoriete artiest is.

Zijn voorliefde voor hiphop tekent Jordi, maar het definieert hem zeker niet volledig. Op Last.fm is zijn meest beluisterde artiest The Cure, terwijl hij een lange tijd geleden ook zijn liefde voor platte EDM-knallers niet onder stoelen of banken stak in het Dance Top 100-topic. Tussen het speuren naar de hipste nieuwe muziek door vult hij ook klassiekerleemtes op; op het eigenste moment lijkt hij vooral werk te maken van The Beatles en Nick Cave. Als permanent PBH-lid is hij tevens geïndoctrineerd met enige affectie voor pakweg The National en Nelly Furtado. Kortom: all-round, eclectisch en dat op slechts 24-jarige leeftijd... Kijk eens aan; mooi, mooi, mooi!