We wachten rustig af tot je daar klaar voor bent

Daar heb ik mijn ernstige twijfels over gezien hoe makkelijk je je door dit topic heen kletst. Ik zou zeggen: gewoon eens doen

6. Vertel over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Beter waarderen zou ik het zelf niet noemen eerder herwaarderen. Onmiddellijk na mijn inschrijving ben ik als een zot beginnen stemmen uit te delen. En natuurlijk eerst de hoge stemmen.

Aangekomen bij o.a. Schulze, Tangerine Dream, Vangelis enz... vroeg ik me toch af hoe dat nu met deze albums zit daar ik ze vroeger, mid jaren 80-90, zeer goed vond maar later (2003-2006) er echt geen plezier meer aan beleefde. Ben dan maar eens aan een heeeel lange sessie 7Ties Space Electronica begonnen. En ja, het is verdomd goede muziek. Ben blij dat deze muziekstroming me weer volledig kan meeslepen. Een album als Klaus Schulze - Mirage is gewoon een meesterwerk.

Een beetje hetzelfde was het met all die NWOBHM, speedmetal, black metal en andere metalen. Veel van die muziek heb ik al 20 a 25 jaar niet meer opgelegd. Vooal bij Raven - Rock Until You Drop en Slayer - Reign in Blood had ik zo mijn twijfels. Misschien is het wel allemaal herrie? Maar neen hoor, ijzersterke platen. Vooral "Reign in Blood" blijft overtuigen. Een plaat geperst in Chroom-Vanadium dat maar niet wil roesten.

Toen ik "Masstishaddhu - Shekinah" hier zag was ik verwonderd dat er nog niemand op gestemd had. Ik wist dat het een goed album was alhoewel het ook weer een eeuwigheid was dat ik het nog eens beluisterd heb, en eigenlijk ook niet echt meer wist wat het was. Misschien noise? Experimenteel? Maar vlug eens opleggen. WOW!!! Dit is een superplaat. En zoals ik op het Albumpagina reeds vermelde een echte aanrader voor liefhebbers van o.a. Ritual Ambient, Psychedelic Folk, Free Folk, Tribal Ambient. Zet het volume op "stevig", doe je ogen dicht en voor je het weet bevind je je in een of ander ritueel van een of ander geflipte tribal sekte. Je wwet niet meer of die sjamaan jou aan het excorceren is ofdat hij slechts een geestesverschijning is, herbij gezworen door een andere space-peote sjamaan. Heerlijk donkerkoude waanzin. Liefhebbers van bovenvermelde stylen moeten zeker achter dit album aan.

Goede keuze, ook mijn favoriete Schulze plaat. Al moet ik bekennen dat ik bij lange na niet alles ken wat de beste man gemaakt heeft.

We heten dan ook niet allemaal Tangmaster.

Ja, heb direct na mijn post eens even zijn stemmenlijst doorgekeken bij Schulze en T. Dream, en daar krijgt een paard de hik van

Eerst even verontschuldigen als het interview (voor sommigen) misschien iets langzaam verloopt, maar er is even weer wat werk tussen gekomen en ook zijn er weer meer mensen in huis, bijna 40 personen en slechts 1 pc.

En om het nog zotter te maken heb ik besloten om de laatste vraag in meerdere malen te beantwoorden.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20. Part 1

Zoals jullie reeds zagen heb ik geen Top 10. In verband met dit interview heb ik er weer eens kunnen over nadenken. En neen, das me veel te moeilijk een onbegonnen werk. Er zou ook minstens een album ontbreken omdat die niet op MuMe staat. Ja er schijnt veel meer muziek bestaan dan hier vermeld wordt. Een Top 100 of 1000 zou me veel gemakkelijker afgaan, en dan liefst alfabetisch gerangschikt. Jullie kunnen ook zelf een Top 10/20 samenstellen uit mijn 5*.

Mijn eigenzinnige tegenstroomse natuur borrelde weer op en zette me op een alternatief spoor.
Waarom gewoon weer een Top van plaatje? Meer dan 40 jaar ben ik al verliefd op geluid en muziek, dus waarom niet eens even reflecteren op 20 topmomenten/hoogtepunten in mijn muzikaal landschap.

1. Radiogolven.
Zoals waarschijnlijk meerderen hier ben ik mijn muzikale leven begonnen met het draaien van platen uit mijn ouders hun collectie. Het was niet echt mijn stijl die collectie, maar van Elvis "Jealhouse Rock" en steppenwolf's "Jupiter Child" (b kant van Born 2 B Wild) kon ik echt niet afblijven. Maar vooral luisterde ik naar de radio. De hitparades, Mud, Slade, Status Quo, Queen. Maar het beste kwam pas in de avond, als er er niet zoveel "hits" meer werden gedraaid en ik de golfbanden begon af te schuimen. Oh die korte golfbanden waren pure magie. Je wist niet wat je hoorde, vreemd gemompelde talen, rare soorten muziek die plots heel luid werd, zich langzaam terug begon te trekken in de ether en mij achter laat in een bad van ruis dat volstroomt met gekraak, geknarst, trillende bliepjes, stoomboot gehonk en aanzwelt tot een heuse (radio)storm met elektrische ontladingen, waaruit plots di vreemde muziek weer tevoorschijn komt. Gekluisterd met mijn oor tegen de radiospeaker geplakt fantaseerde mijn kinderbrein over fantastische mysterieuze plaatsen waar het niet altijd even ongevaarlijk was.
Zeer waarschijnlijk is dit mijn grootste muzikale invloed maar dat zal vele jaren later pas blijken. "Surfing on Radiowaves" is nog steeds iets dat ik regelmatig doe en heb dan ook steeds, waar ter wereld ik me ook bevind, in het bezjt van een sw-radiootje. (Wel met een draaiknop, niet van dat digitaal gedoe. Je moet lekker zelf kunnen "intunen", op zoek naar zelf improviserende geluidsstructuren.)

The Conet Project - Recordi...

2. The Metal Years.
Deze begonnen, zoals ik eerder al vertelde, met Motörhead. Hun albums Overkill of Bomber zijn kanshebbende kandidaten voor mijn onmogelijke Top 10.
Dit waren de jaren van opkomende testosteron, buttons met "Disco is Shit - Metal is It", de eerste stappen weg van de "mainstream", voor het eerst ergens bij behoren...
De eerste Groote concerten. Brussel dat was nog o.k. maar Poperinge dan haakte iedereen af. Tja het was dan ook (destijds) aan het einde van de wereld. Ach dan maar alleen, Motörhead dat moet ik live zien/horen. Wat was het als prille tiener toch een echte kick om na het concert pintjes te pakken met Lemmy in de artiesten backstage.
Heb in die jaren ook zelf een gestenciled Metal-magazine uitgegeven. "Victims of Metal". Het was maar een kort leven, slechts 2 uitgaven. De combinatie van dit eenmans tijdschrift en mijn eerste voltijdsjob was wat veel. Maar het heeft wel een bijzonder mooi muzikale periode opgeleverd. Je kreeg promotieplaten, concert uitnodigingen, backstagepassen enz... Mooie tijd die Metal jaren.
https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xfa1/v/t1.0-9/393073_380684242046210_1107931592_n.jpg?oh=6a6b190d65ed5d7e1ab67bcde2b9f624&oe=56680ACE
"Heavy Sound Festival 2" 1984 te Poperinge.


3. Einstürzende Neubauten.
Terwijl de "The Metal Years" zich volop ontwikkelden ontdekte ik bij de platenboer een schijf van Einstürzende Neubauten. Nooit van gehoord, maar aan de titel "Zeichnungen des Patienten O.T." kon ik niet weerstaan. De uitstekende platenboer, een kenner van zijn klanten, dacht dat het misschien niet echt iets voor mij zou zijn, het was namelijk geen Heavy-Metal. Het klonk daarentegen wel allemaal heftig toen ik hem oplegde. Heb hem dan ook meegenomen en zeer veel gedraaid. Zo iets (goeds/aparts/raars) had ik nog nooit gehoord. Zouden die muzikanten ook naar "Radiowaves" luisteren?
Ook hier heeft het nog heel wat jaren geduurd voor ik meer van deze muzikale stroming ben gaan zoeken/ontdekken.

4. Hofman does Berlin.
En we Metalen maar door, BlackMetal, SpeedMetal, TrashMetal, enz...
Tussen al dat brutaal geweld kwamen plots die Berlijnse jongens aankloppen. Of eerder, ze sloegen met de vuist op tafel. Ze waren al een hele tijd gast bij mij maar ik had ze nooit echt aandacht gegeven. Ze waren overgewaaid van een ex-hippie en hadden bij mij onderdak gevonden. Ze stonden dan wel hoog en droog maar de zwarte schijven kwamen zelden uit hun dromerige fantasie hoezen. En als het al eens gebeurde was het steeds van korte duur. De plaatjes beginnen wel allemaal leuk, zo opbouwend, de verwachting wekkend dat er dadelijk iets gaat gebeuren, maar neen het blijft allemaal maar door borrelen, tot vervelens toe. En ruim voor de helft van 15 a 20 minuten tracks ben ik al lang afgehaakt.
Maar ja, nu stonden ze daar voor me die Berlijnse Jungens, o.a. Klaus en Edgar. Ze vroegen niet meer dan hun recht om gehoord te worden. Ze hadden nog een oudere man, een zeer goede vriend, Albert uit Zwitserland, bij. Het bleek een alchemist te zijn. Hij nodigde me uit om een van zijn alchemistische toverdrankjes te nuttigen en eens rustig naar die plaatjes van zijn Berlijnse vrienden te luisteren. Veel meer dan "je zult wel zien, seffens word alles duidelijk" had hij me niet te vertellen. Dat was ook niet nodig. En alhoewel ik er niets van begreep, verstond ik het allemaal (en omgekeerd). Mijn interesse in elektronische muziek is na dit uitstapje met Hofmann enorm toegenomen. De platen hebben ook een enorme sprong naar voren gemaakt in mijn platenrek. Hoffman heeft vrij vlug verlaten maar ik had ondertussen al heel wat nieuwe vrienden gemaakt. Brian Eno, Popul Vuh, White Noise, Ashra Temple, Steve Hillage, enz... Veel leuk volk om een kosnmisch uitstapje mee te maken.
Deze uiterst korte Hofmann-periode is de grootste invloed op mijn muzikale ontwikkeling.

5. Biblio.
De komst van muziek in de Bibliotheek was een fantastisch gebeuren. Mensen die geboren zijn in het internet tijdperk kunnen zich hier amper iets bij voorstellen. Nu kan je met enkele muisklikken volledige muziekverzamelingen downloaden waarvoor je dagen, zelfs weken of maanden, benodigd om het allemaal te beluisteren. Een nieuwe plaat per week was toen al veel. Als muziekvrienden had kon je nog wat cassetjes opnemen, en dat was het dan. De media, radio & tv kon je vergeten als je niet van mainstream muziek houd. Dus muziek in de Biblio was een welkome aanwinst. Natuurlijk was er vooral veel klassiek maar ook rock en zelfs elektronica. Je kon echt eens van alles uitproberen. Heb toen voor het eerst Stockhausen gehoord. Ik begreep en verstond er niets van maar vond het wel op een of andere manier interessant. Slecht vele jaren later hebben de werken van Stockhausen, vooral Kontakte en Momente, hun geheimen aan mij prijs gegeven. (De prijs was "veel geduld")

Mooi geschreven, Cellulord. Over radiogolven en de bibliotheek. Zo ging dat ja.


Update:
In grotere steden had je vroeger zelfs fonotheken. Was er lid van, kwam er drie dagen in de week, het was toch op de route naar school. Het was volgens het abonnementsreglement strikt en ten strengste verboden om van de geleende elpees opnames te maken ('kopieren van geluidsdrager') maar daar trokken we ons natuurlijk niets van aan: vele, vele cassettebandjes pronkten in onze verzamelingen, allemaal opnames van die duizenden elpees uit de fonotheek.
Die fonotheek was een geschenk uit de hemel toen.

Mooie afsluiting van deze toffe interview-editie!

Er komt nog een "part 2" als ik me niet vergis.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20. Part 2
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6. My Life in the Bushes of Maria Johanna.
Het groene vijfvingerige kruid kwam pas op latere leeftijd in mijn leven en was onmiddellijk verbonden met muziek. Door een uiterst matig en voornamelijk ritueel gebruik in combinatie met muziek ontstonden de eerst echte luisteravonden. Languit , horizontaal, je hoofd in de stereo-spot en het licht uit. Volledige concentratie op de muziek. Het resultaat was regelmatig uiterst verbijsterend. Platen waar naar ik al jaren luisterde, hoorde ik nu voor het eerste maal. Het geluidsspectrum verbreed zich enorm onder invloed van pyschotropische (hulp)middelen. Je ontdekt dingen die je nooit eerder in hetzelfde muziekstuk hoorde, maar die bij een volgende (nuchtere) luisterbeurt onderdeel van het muziekstuk zijn geworden. Ook het ruimtegevoel, "space" word enorm groot. Soms lijkt het wel of je kleine hoofdje het gehele immense universum kan bevatten (in letterlijke en soms ook figuurlijke zin). Deze spectrum verbredingen hebben een enorm gevolg voor de muziek(luisteraar). Men moet de nieuw gewonnen ruimtes ook opvullen, liefst met iets interessant, anders blijft de muziek maar uiterst oppervlakkig en gaat het snel vervelen.
Ook hier op de site zal er wel regelmatig een discussie ontstaan tussen psychonauten en oningewijde, met als hoofd argument: "Ik heb het niet nodig, ik kan ook zonder hulpmiddelen van de muziek genieten". Een goede (in)stelling. Maar... Diegenen die nog nooit een alchemisch middel gebruikt hebben weten niet waarover zei spreken. Ik wil hier niet mee zeggen dat nu iedereen een gekruid sigaretje moet gaan opsteken (lijst met een wierookje erbij), maar voor de echte Anti mensen onder ons wil ik dit thema afsluiten met de wijze woorden van comedion Denis Leary.
"Zo, jij bent tegen drugs want ze zijn slecht en kwaad. Hahaha! Ga dan maar eens door je platen collectie en verwijder alle albums die onder invloed van drugs tot stand zijn gekomen.""

Om niet weer Schulze en company te noemen, hier enkele leuke aanraders uit deze periode:
My Life in the Bush of Ghosts
Music for Zen Meditation an...
Rainbow Dome Musick

7. Geen muziek.
Neen, niet john Cage (nog niet).
Over het algemeen waren mijn (mid) jaren 80 een periode van uitproberen en experimenteren. Niet enkel op muzikaal gebied. Het zogenaamde "normale" leven, jobke, huisje, tuintje kon me niet boeien. Integendeel, het koude angstzweet brak uit als ik er aan moest denken dat ik voor de rest van mijn leven elke dag moest gaan weken. Misschien later, nu nog niet. Ik wilde eerst iets van de wereld zien. Ik had mijn vast jobke al enkele jaren terug opgegeven, wat langere "on a shoestring" rugzakreizen ondernomen en was ondertussen geïnfecteerd met het reisvirus. Zoals met alle verslavingen moet na een tijdje de dosis omhoog. Na 3 maand Marokko heb je 6 maand India nodig.
Mijn eerste reis naar India zou er eentje worden zonder een rugzak halfvol met cassettes, want ik had besloten om helemaal geen muziek mee te nemen. Het achterliggende idee of het oorspronkelijke waarom, van dit idee, ben ik totaal vergeten. Maar de ervaring daarentegen blijft een wondermooie herinnering. India, zeker in de jaren 80, was een ideale plek voor zulk een experiment. Er was daar echt geen westerse muziek. Maar muziek was er, massa's muziek. Voor elke gelegenheid is er muziek. Voor je geboorte tot op je crematie is er muziek, en voor elke belangrijke en onbelangrijke gebeurtenis daartussen in. Een Indisch filmpje kijken? Neem wel je tijd want das minstens 3 uren waarvan de helft muziek. En muziek is maar een onderdeel van het Indiase geluidsspectrum. Zoals anderen betovert worden door de kleuren en geuren pracht van dit land werd ik regelmatig meegesleept in een zee van geluid. De straten zijn gevuld met zingende, roepende, schreeuwend fruitventers proberen hun waren aan te prijzen tussen de luidruchtig spelende kinderen, blaffende honden en de piepkraakende autos. De messenslijper ter fiets komt langs en laat zijn eigen persoonlijk deuntje horen, niet te verwarren met de bel gerinkel van de man met het huishoudartikelenkarretje. Krijsende apen hebben het aan de stock met de bananenverkoper. De krakende radiospeaker mixt de nieuwste Hindi Hit met zangen van de voorbij dansende hare-krishna discipelen. Uit de verte hoor je een fanfare aankomen. Is dat nu voor een geboorte, trouw of dood? Wie weet, het klinkt allemaal even vrolijk.
Heb mijn "Westerse" muziek eigenlijk nooit gemist in India.

Sounds of the Indian Snake ...
Radio India: The Eternal Dr... van het Sublime Frequencies label
Turns in the South. quietamerican is een leuke webplek voor liefhebbers vqn field-recordings

8. Thai-Tech.
Het was niet enkel de "Westerse" muziek die ik helemaal niet miste, zelfs de gehele Westerse wereld trok me niet in die periode, en ben ik dus eerder verder naar het Oosten getrokken.
Maar ja, in vergelijking met India is Thailand zeer Westers. De Westerse cultuur is daar toch veel sterker aanwezig. Je hoort hier ook veel meer westerse muziek en je kan op elke straathoek, voor minder dan een prikje, de laatste nieuwe westerse albums kopen. En daar steden zoals Bangkok niet dezelfde lyrische geluidspracht van India of Nepal bezitten, maar eerder veel (motorisch) lawaai voort brengen, heeft het niet lang geduurd vooraleer ik weer de bezitter was van een walkman (en een halve rugzak vol cassettes).
Veel te lawaaierig en druk in de steden dus maar vlug naar de prachtige eilanden om te chillen.
Na wat omzwervingen kwam ik op Koh Phangan terecht. Sommigen die dit lezen zullen ook wel ooit geweest zijn. Hopelijk was het ook in die periode ('89) want toen was het nog een prachtig, wild en onbezoedeld eiland. En het was vooral onbekend bij de overgrote meerderheid toeristen. Haad Rin beach was praktisch onbebouwd en onbevolkt. 5 Bath voor een bamboo hut op een droomstrand. Een paradijselijke ontmoetingsplaats voor gelijkgestemde wereldzwervers.
In de uithangspot "Bong Bar" werd er soms wat vreemde electonische muziek gespeeld. Wat is dat nu weer? Ik had het nog nooit gehoord. Een variant bevatte redelijk veel vrouwen vocalen, niet echt zang, en men noemde dat "acidhousemusic". In mijn oren klonk het eerder als veredelde Disco. De 2de variant klonk veel strakker, machinaler, robotig met interessantere geluiden. Men noemde did "Techno", maar ook deze stijl deed me niet echt iets. Natuurlijk hoorde ik ook de verhalen voor geheime Londense underground feesten waar men totaal uit de bol ging op die muziek. Het plan was om hier (Haad Rin) ook zo'n feest te maken. Eerst moest er wel nog iemand uit Londen komen met muziek, want die is niet zo eenvoudig te krijgen. Er waren wel de gebruikelijke strandfeestjes met Marley, Hendrix, The Doors enz... Maar het heeft toch nog even geduurd voor er iemand arriveerde met genoeg uren TechnoAcidHouse muziek om de nacht te vullen.
Maar de Technomuziek was niet alleen gekomen. Onze oude Zwitserse vriend Hofmann, die ik al vele jaren niet meer gezien had, was ook erbij. Dit was wederom een wonderbaarlijke ervaring en mijn initiatie in een nieuwe subcultuur.
Natuurlijk was dit eerste Technofeest op Haad Rin, en voor mij, een groot succes. Nou ja, groot is misschien veel gezegd, want in die periode verbleven er maar zo'n 50 tot max. 100 travellers, waarvan een stevige kern, inclusief ik, er heel wat maanden zijn blijven door feesten en voor wie Haadrin voor jaren een vaste basis werd.
Toen wisten we het niet maar later zou blijken dat we aan het front van een nieuwe muzikale revolutie stonden .
En alhoewel ik enkele jaren lang een Groote liefhebber van psychedelictechnotrance feestjes was is dit toch nooit de muziek die ik thuis oplegde. Voor mij was het pure feest muziek om op feesten te draaien.
De zeer snelle vercommercialisering van deze muziek bracht een groter maar vooral ander soort publiek naar de feesten en i.p.v. plezier werd financiële winst de drijfveer.
Gelukkig kwamen er al vlug varianten op deze soort van muziek die me veel beter bevielen en waarvan je ook thuis kan genieten.

Mijn favoriet uit die periode:
Front 242 - Never Stop!

en 3 + 4

Ja, dat was bij ons ook. Als je lid werd moest je een verklaring tekenen dat je geen kopie (download op cassettebandje ) zou maken. Ook moest je de naald van je speler meebrengen vooraleer je de eerste platen mee naar huis kreeg.

Tjonge, nu moet ik diep graven in het geheugen. Weet eigenlijk niet of dat bij onze fonotheek ook moest toen.
Als je 1 of 2 elpees per maand kon kopen (de nieuwste van Iron Maiden en van Black Sabbath) zat je vroeger al best goed. Dankzij de fonotheek - en de cassettebandjes - echter had je ook toegang tot al die andere schitterende elpees: de hele discografie van Led Zeppelin, Rush, Jimi Hendrix, noem het maar op.

Weet niet of je het programma "Voor een briefkaart op de eerste rang" en dergelijke TV-spelletjes nog kent, maar als toen de quizmaster bij het voorstellen van de kandidaten kort informeerde naar de 'hobbies' van de deelnemers vroeg zat er niet zelden iemand tussen die antwoordde: "experimenteren met bandopnames" (bandrecorder met grote spoelen).. Dat was toen voor veel mensen een hobby.
In onze fonotheek was er een hoekje met albums vol 'geluiden'. Galopperende paarden, crashende auto's, een inbreker die loopt over knerpend grind, je kon het zo gek niet bedenken. Die geluiden werden ook gebruikt in films of hoorspellen.. Is nu allemaal achterhaald. Fijne tijd om meegemaakt te mogen hebben. Ach, die goede oude jaren '80.

Mooi en herkenbaar verhaal voor de 'ouderen' onder ons Cellulord Een echte vrijbuiter. Top.

Leuk om te lezen allemaal
Hierna al die ervaringen bij muziek maar bij de desbetreffende albums spuien! Wordt vast gewaardeerd

Prachtig interview!

Precies dat. Erg tof om te lezen allemaal.

Users die op zoek zijn naar de mens achter de user kunnen ook hier kijken De Site >> Gebruikers >> Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis

Niet om dit topic en de scribenten alhier concurrentie aan te doen, maar het gerefereerde topic is iets ouder en om reden dat ik zelf niet geloof in herhalingsoefeningen - en dat zou zomaar voor meerderen kunnen gelden - voel ik niets voor het hier nog eens over te doen.

Hartelijk bedankt voor al die positieve reacties. Vreesde even dat het misschien allemaal wat langdradig was.

Er volgen nu nog enkele stukjes en morgen(avond) het laatste deel. We zijn hier op het moment alles op orde aan't zetten voor een Blues/Rock concertje vanavond, HyperBlues.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20. Part 3
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

9. More Beats
Na het kleine Koh Phangan was de volgende stap natuurlijk het grootte Goa. Wat waren dat toch fantastische wilde (dans)feesten in de vroege jaren 90. Een periode dat het hoofd meer in de wolken zat dan de voeten op aarde stonden
En alhoewel op de feesten slechts "boem-boem-boem" muziek werd gedraaid was het extreem moeilijk om er een persoonlijke kopie (een cassetje) van te bemachtigen. Men moest al heel goed bevriend zijn met de DJ. Natuurlijk moest je ook een Sony (recorder) walkman hebben, of beter een DAT-recorder, en je kon achteraan in de rij aanschuiven.
Ach laat maar zitten. En trouwens, na zo'n 12 uur boenk-boenk heb ik wel zin in iets anders. Gelukkig deelde ik het huis met mensen die een brede muzieksmaak hadden. Heb daar dan ook dingen als o.a. The KLF - The Orb - Nirvana - Public Enemy, leren kennen.
Maar het favoriete album was "En Attendant Cousteau"...... Een album dat bijna dagelijks, als afsluiter van (weer) een fantastische dag, gedraaid.

11. Big Apple.
Niet alleen de Techno had me goed te pakken maar ook de liefde had weer eens stevig toegeslagen. Na enkele weekjes "Boring Belgium" was het tijd om naar haar thuisfront , New York, te verkassen.
Techno konden ze daar ook niet echt en de Amerikaanse House was nog zoeter dan zijn Europese variant. Het was trouwens nog allemaal gewoon Club-music die niet op de radio gedraaid werd en dus ook niet op CD verkrijgbaar was. Je vond wel mixed-tapes in de straat, maar na enkele cassetjes had ik er genoeg van, want er stond zelden meer dan een leuke track op die bandjes.
Maar he we zijn in NY met massa's recordshops waar je ook goede alternatieve muziekmagazines kon vinden. Remember: er is nog steeds geen internet . En zo begon ik eindelijk weer goede nieuwe muziek (met beats) te vinden. KMFDM, Leæther Strip, N.I.N., Pigface, Ministry, enz... (industrial rock?). En natuurlijk had ik ook snel alles van E.N.. Ja die music-magazines waren een ware goudmijn. Er was echter een probleem. Ik woonde slecht op 20 min. wandelen van enkele super recordstores , ja de nieuwe collectie groeide snel.

12. WKCR.
Een zeer speciaal plekje in mijn muzikale ontwikkeling (en in mijn hart) is het radiostation WKCR, die ik op een blauwe maandag tijdens het radiosurfen ontdekte. Wat raar en bizar. Een half uur lang luisterde ik naar alle soorten vrouwen vocalen, van etnische zangen tot supergekakel. Wat is dat allemaal? Na een tijdje vertelde de radio dj ons waar we zojuist naar geluisterd hadden, en wat we nu zouden horen tijdens deze uitzending van enkel vrouwen vocalen. Echt een leuke zender, maar tot mijn verbazing hoorde ik er de volgende dag enkel Jazz, een muziekstijl die me helemaal niets zei. Ik vroeg me af of ik wel naar dezelfde zender zat te luisteren. Wie weet had mijn vriendin de zender verdraaid. Ik als een zot dan maar alle golflengtes afschuimen ol zoek naar die mysterieuze geluiden. Tevergeefs . Maar een weekje of 2 later kwam ik hem weer tegen. Zo'n freaky muziek, als je het nog muziek kan noemen, nou dat moet toch zeker die zender zijn. Ja, WKCR noemt deze universiteitsradio. Eigenlijk grappig dat het een universiteitsradio is want ik beschouw het als mijn echte scholing in muziek. De zender speelt voornamelijk Jazz maar heeft ook nog enkelle andere programma's gevuld met electronica, avant-garde, experimenteel, modern-klassiek, noise, improvisatie, geluidskunst enz... enz....
Werkelijk veel te veel om op te noemen wat ik hier allemaal ontdekt heb. En wat een goede bron om cassetjes op te nemen, want ze speelden de volledige kant van een album, zonder onderbreking, misschien ook nog de B-side, en dan werd je verteld wat het was, wie de muzikanten waren, waar en wanneer het album verscheen en wat het cataloog nummer was. Wat wil je nog meer.
Ik was hier op een goed gevulde goudmijn gestoten.
Ook de enige zender die ik ooit belde om eens een plaatje aan te vragen. Ik wou nog iets van Negativland horen, misschien iets van het Points album, en hoor daar, ze spelen de gehele plaat, A en B kant,.
Toen ik zo'n 2 jaar later weer eens naar Europa kwam, moest ik op Schiphol wel even uitleggen waarom ik meer dan 100 cassettes bij had . Gelukkig waren ze niet leeg want dan zouden ze in beslag genomen worden. Raar, heeft zeker iets met Tax te doen, want over de CDs zeiden ze niets.

Op WKCR zijn de volgende programmas echt de moeite:
Transfigured Night, je hoort er van alles, van Stockhausen tot Fennesz
Live Constructions. In-studio live concerten. o.a. Merzbow, Terry Riley, Pita, John Zorn....
Afternoon New Music, o.a. Pauline Oliveros, Oval, Scanner, Peter Brotzmann, Morton Subotnik .....

Ja, Belastingsgeld, goed gespendeerd


Ik herinner me dat programma nog vaagjes. Die geluids CD's daarentegen vrij goed. Met de komst van internet heb ik daar een hele verzameling van aangelegd. The BBC Radiophonic Workshop zijn leuke albums om mee rond te klooien. Een echte favoriet is "Sounds Of North American F... (moet deze een toevoegen)

Cellulord:


En ik las je mooie antwoorden op het interview dat jou wordt afgenomen. En herinner me de tijd in Goa nog heel goed: Chapora zaten we, de halve winter, en Arambol beach. De flee-market in Anjuna, en hoe langer je er bleef hoe vagerder figuren je leerde kennen.
Mjuman wees hierboven al eens op dit topic. Wie veel reist heeft veel verhalen en lijkt me leuk daar straks ook eens iets over jouw wederwaardigheden met muziekervaringen, al dan niet in den vreemde, te lezen.

Mooi omschreven Cellulord

13. A Love Supreme.
Lees eerst hier over mijn eerste ontmoeting met Coltrane.
(Als ik ooit eens een Top 10 maak staat Coltrane bovenaan. Het zijn die andere 9 die mijn keuze bemoeilijken )

p.s.
Jazz heeft door de jaren heen toch een speciaal plekje verroverd in mijn oor. Soms pleeg ik wel eens te zeggen, "je hebt muziek en je hebt Jazz". Misschien is Jazz wel de meest "moeilijke" muziek om te assimileren. Zelfs nadat Coltrane mij de deur tot Jazz geopend had, heeft toch nog enkele jaren geduurd voor ik een echte liefhebber werd. Natuurlijk begon het allemaal met freejazz, en hoe harder en wilder des te beter. Eigenlijk begreep ik er totaal niets van, maar artiesten als o.a. Brotzmann, Braxton, Coleman?, Ayler enz... deden me wel iets. Er zat iets in de muziek van deze mensen, een cryptisch geheim of een poort naar een andere (audio)dimensie, verborgen in een wervelstorm van kakofonische geluidsuitbarstingen. Probeer maar een Album als Machine Gun in een ruk te beluisteren als je zoiets niet gewend bent (en zelfs als je dat wel bent). Na een tijd lukt dat wel, wordf alles nog interesanter, open zich de wormgaten en word je in een vortex meegezogen naar "places you have never been before".
Later ontdekte ik dat Jazz eigenlijk een heel groot appartement is en het hoogtijd werd om ook eens een bezoekje aan die andere kamers te brengen. Zoveel soorten Jazz en de meesten smaken mij wel.
Ik heb vrienden die jaren lang zeiden, "ach, gij en uwe jazz", maar die ondertussen een grootere Jazz collectie hebben dan ik.

Dat niet alles keihard hoeft te zijn bewijst een plaatje zoals dit. Een soort ambient/meditatie jazz.

14. Gonzo.
De meesten onder jullie (leftfield luisteraars) zullen het Gonzo (circus) | Muziek.Kunst.Meer. - gonzocircus.com tijdschrift wel kennen, zo niet word het misschien tijd.

Mid jaren 90 kwam ook aan deze NY periode een eind en werd het hoog tijd om weer eens Oostwaarts te trekken.
Na die verwennerij in de NY recordstores moet je het doen met een platenboer in een kleine stad. Aiaiai. Als je weet wat je wil (liefst/slechts met cataloog nr.) kan men het waarschijnlijk wel bestellen. Maar als je eens lekker wilt rondpluizen in de zaak om misschien iets leuks te ontdekken is dat een vergeefse moeite. En als je met de platenboer spreekt blijkt het dat we beiden een vreemde taal spreken, en vraag ik me af of hij wel van muziek houd of gewoon plaatjes wil verkopen. Je moet al naar een stad als Brussel om je hart weer eens warm te krijgen. Gelukkig had ik bij dat stadsbezoekje een ontmoeting met Gonzo.

Ik kan het niet genoeg blijven herhalen maar tijdschriften als Gonzo (of gelijkaardige blogs, websites, radiozenders enz.) zijn van uiterst belang in het ontdekken van nieuwe muziek. En ze worden steeds belangrijker. De wereld is vol met goede muziek maar je moet ze ook kunnen vinden. Tegenwoordig wordt er zoveel muziek gemaakt dat je filters nodig hebt om het kaf van het koren te scheiden. En dan vallen er ook nog parels uit het verleden te ontdekken. Heb jij daar echt de tijd voor? Of spendeer je die tijd liever aan het beluisteren van de parels die deze magazinemensen reeds (voor jou) ontdekt hebben?

Hier nog een leuke tip. Frans de Waard,s "http://www.vitalweekly.net/" lijstje met korte besprekingen van nieuwe electronica/exp/avant-garde, en een wekelijkse podcast met een selectie uit de besproken releases. Enkele weken terug was er de 1000ste uitgave, dus dat lijstje loopt al een heel tijdje. Gewoon abonneren op de e-mail nieuwsbrief zou ik zeggen.

15. Are you Connected?
En daar was het dan plots. Een nieuw tijdperk, het internettijdperk.
Het heeft nog wel enkele jaren geduurd voor het echt goed begon te bollen. Mijn jongere broer was er, als game liefhebber, vlug bij. Maar in die begindagen dat je nog met te ordinaire telefoon lijn moest inbellen viel nog niet echt veel te zien. Nou ja, er viel eigenlijk wel veel te zien want 80‰ van het net bevatte porno (en die andere 20% was onder constructie). Maar voor de oortjes was er nog niet veel te horen. Je kon wel wet snippers (30 sec.) van nieuwe albums beluisteren maar dat was het dan. Er begonnen wel wat sites te komen met mp3's, maar het duurde 45 min. voor je een track had gedownload en dan was het ook nog eens niet om aan te horen. Clicks & Cuts avant la lettre. En niet vergeten je zat op de telefoonlijn en goedkoop was het niet. Ben waarschijnlijk niet de enigste bij wie de ogen bijna uitpopten na het zien van de telerekening.
Later kwam er audiogalaxy, gingen de lijnen steeds sneller, had je een maand abo (oef! geen dure verassingen meer) en plots was er soulseek (nu moest je wel weer je maandlimiet in 't oog houden).
Oh wat was die ontdekking van soulseek een groot feest en tevens mijn eerste internet marathon. Het woord "Oh" is me toen veel over de lippen gekomen. En na korte tijd was het, "Oh, is mijn harde schijf vol".

16. Live.
Men kan zeggen wat men wil over, Soulseek, mp3s en downloaden, maar het heeft wel het gehele muzieklandschap veranderd.
Misschien worden er minder CDs verkocht, iets dat lang nog niet bewezen is, maar er was een enorme toename in concerten.
Hier bedank ik vooral de organisatie van Zaal België en de mensen van Kraak. Wat heb ik door hun toch van veel fantastische live-momenten mogen genieten.
En ook mijn groote dank aan Motives for Jazz, voor de vele prachtige Jazz avonden. Want alhoewel ik in NY woonde, is het me nooit echt gelukt om artiesten als o.a. Braxton, Vandermark, Schlippenbach, Brötzmann, Mahanthappa enz... live te zien. Jazz concerten spelen zich meestal af in kleine zaaltjes, ja ook in NY, en die zijn snel gevuld, zeker in een stad als NY. Maar dankzij ...... speelden ze nu vlak voor de huisdeur en kon men na het concert een babbeltje slaan met de muzikanten.

17. Welk label?
Eigenlijk heeft de komst van mp3s en downloaden een ware revolutie ontketend in de muziek wereld. Nog nooit eerder werd er zoveel muziek geproduceerd. Onze oren krijgen ook heel wat nieuwe stijlen en kruisbestuivingen te horen. Het lijkt er wel op of iedereen muziek maakt. Natuurlijk wilt iedereen zijn muziek uitbrengen en dus ontstaan er een massa nieuwe labels. En met de komst van CD-R is het hek helemaal van de dam.
Ik ben dan ook vlug een labelfan(atic) geworden. Ik moest steeds weten op welk label die muziek uitkwam. En bepaalde labels kon je gewoon doof vertrouwen. Het waren dan ook vooral labels die het echt voor de muziek deden en niet enkel (of alleen) om plaatjes te verkopen.

Mijn grootte favoriet was Mille Plateaux, met o.a. het sublieme Gas, Crank en die prachtige Clicks & Cuts toestanden.
En er waren nog vele anderen waarvan je steeds iets nieuws wilde horen
Foxglove, Last Visible Dog, (K-RAA-K)³, , Chain Reaction, Basic Channel... en nog veel meer.

18. Democracy.
De enorme toename van nieuwe artiesten en muziek is niet alleen te danken aan het internet (mp3 enz...) maar ook aan de steeds betere (en betaalbare/downloadbare) muzieksoftware.
Als Metal-Kid had ik natuurlijk een gitaar, maar die heb ik nooit echt leren bespelen. Heb zelfs nog gitaarlessen gevolg maar dat was oersaai, ik wilde gewoon keihard op de snaren rammen totdat de buren op de muur klopten. Na de Metal periode heb ik veel plezier beleefd aan het experimenteren met cassettes, radiowaves, platendraaiers, boss pedaaltjes enz... Gewoon het mengpaneel vol pluggen en van alles bijeen/doorheen mixen. Mijn helden waren toen vooral The Hafler Trio, Zoviet*France, Merzbow.
Met de komst van software (en snellere computers) werd het een groot festijn, oneindige mogelijkheden. Ook die oude gitaar kwam weer terug, vergezeld van rommelmarkt Casio orgeltjes, minidisk opnames en wat nog niet allemaal. En toen een oude vriend ontdekte waar ik mee bezig was, kwam die plots met een korg synth en een Roland Space Echo op de proppen, want die lagen al meer dan 20 jaar te niksen op zijn zolder. Van 'morgens tot 'avonds en vooral 'nachts werd er duchtig geëxperimenteerd. Maar of de luisteraar er ook van kon genieten is een andere vraag.

Maar met die democratie in soft en hardware vind iedereen zich een artiest. Iets dat op het eerste zicht zeer positief blijkt, maar gaan we niet verzuipen in een zee van middelmatigheid en worden onontdekte meesterwerken hierdoor niet bedolven onder een berg van bucht? Laten we hopen dat tijdschriften als Gonzo hun goede (filter)werk blijven voortzetten. Een zeer interesante docu met dit thema is "PressPausePlay" (legaal downloaden PressPausePlay

Natuurlijk vragen enkelen van jullie zich nu af of daar ook iets van te beluisteren is. Er zal op het net nog wel ergens iets rond slingeren

19. Die Große Stille.
In die jaren word het steeds moeilijker om vlug wat werk te vinden met als gevolg dat het rondreizen ook verminderd. Maar na enkele jaren, als mijn ouders sterven en mijn beste vrienden verhuizen, vraag ik me af wat ik hier nog doe. Het word weer eens tijd om alles over een andere boeg te gooien. Heb mijn boeltje bijeen gepakt, mijn boeken/muziekverzameling bij een vriend ondergebracht, de fiets opgesprongen en richting zuiderzon vertrokken.
De dag voor ik vertrok had ik toch nog besloten om een mp3-spelertje te kopen en deze nog volgepropt met o.a. Spaanse lessen.
Ach de eerste avond zit je daar in je tentje en speelt dat ding natuurlijk niet. Hahaha. Heb het de volgende dagen nog meerdere malen geprobeerd maar tevergeefs dat ding wil gewoon niet spelen. Heb het dan ook opgegeven en een tijdje later zelfs vergeten dat ik een spelertje had. Veel Spaans heb ik (toen) niet geleerd. Maanden later kwam ik het apparaatje nog eens tegen in mijn fietstas. En plots werkte het. Plots? Ik krijg hier nu rode wangen want er was niets mis met dat spelertje, ik moest gewoon die start knop veel langer indrukken. Jaja, shame on me. Maar na enkele dagen is hij weer in de rugzak verdwenen en is er nog maar zelden uitgekomen en dan ook maar enkel om wat "talks" te luisteren. Ook had ik ondertussen reeds een goedkoop (heerlijk krakend) sw-radiootje bij de Chinees gekocht.
Ditmaal was het niet mijn eigen beslissing om geen muziek mee te nemen maar wederom heeft het me nooit gestoord. Trouwens als ik 'nachts geheel alleen in een bos verblijf houd ik liever mijn oren open. Dark Ambient? Krekels, in de verte luiden de kerkklokken en een uiltje laat zich horen. Mooi, gezellig en leuk. Maar als je 'nachts zwaar takgekraak hoort, is de romantiek er vlug vanaf en worden het eerder Blair Witch toestanden. En als er dan nog iets begint te grommen en knorren breekt het koude zweet weer uit. Ach het is gewoon een everzwijn. Gewoon? Heb je die beesten al eens in het echt gezien? Op national geographic ziet het er allemaal prachtig uit maar 'nachts in een bos wil je zo'n beest echt niet tegenkomen.
Buiten de gebruikelijke kampvuurconcertjes en dorpsfeesten heb ik de afgelopen 5 jaar maar weinig muziek geluisterd. Sinds een jaar zit ik nu meestal hier op dit plekje in Frankrijk. Een open huis (geen kraakpand) met internet en er word hier dus de ganse dag (en soms ook nacht) ge-youtubed. Ik moet zeggen dat de overgrote meerderheid van de (vooral) jongeren (die ik hier ontmoet) een uiterst beperkte muziek smaak hebben. Alstublieft niet alweer Bob Marley. De muziekkeuze was regelmatig bar slecht. Ik weet wel dat smaken verschillen maar toch... Langzamerhand ben ik de pc gaan overnemen en zelf wat te beginnen youtuben. Gelukkig ben ik geen 16 meer en begin ik hier geen Wolf Eyes of Autechre door de boxen te blazen. Neen er bestaat genoeg toegankelijke muziek waarvan bijna iedereen kan genieten. En daar er toch regelmatig mensen met smaak verblijven werd ik al vlug de huis-DJ. En als ze me weer eens komen vertellen dat ik goede muziek op leg moet ik steeds denken van, ach je moest eens weten wat ik werkelijk goed vind je zou het niet geloven.
Soms kom je dan iemand tegen die een redelijk leuke collectie mp3 op zijn laptop heeft staan, waarvan ik dan een deel op de huis-pc zet. En zo begint langzaam het verlangen naar meer avontuurlijke muziek weer te groeien. Zo af en toe haal ik eens wat mp3tjes binnen, maar met me hier op MuMe in te schrijven is het dam weer volledig van het hek en zijn we aan een nieuwe muziekperiode begonnen.

Waarschijnlijk zullen sommigen zich afvragen waarom GEEN muziek een hoogtepunt is in een verslag over hoogtepunten van muziek. Mijn ervaring laat me zien (of eerder horen) dat na een lange pauze zonder muziek, en lang is minstens een jaar, mijn gehoor/smaak veel breder is. Ik beschouw dit als mijn nr.1 tip. Iets dat je zeker eens moet proberen. Maar bv. in Amsterdam (of eender welke westerse stad) woont moet je hier niet aan beginnen want je hoort overal muziek, meestal middelmatige muziek, en je wilt dan niets liever dan je eigen (goede) muziek te beluisteren. Maar als je misschien voor enkele maanden naar Afrika, China of een ander niet (al te) verwesterd land vertrekt laat je ipod dan eens thuis. Ik beloof je dat bij je terugkomst al je muziek veel beter klinkt en dat je smaak zeker zal verbreden.
En als je nu denkt dat ik helemaal zot ben kan ik dat alleen maar beamen.

20. And Now...
The time has come to say goodbye....
Na al die jaren zonder muziek ben ik echt verrast hoe sterk deze kunstvorm me nog steeds in zijn greep heeft. En zoals ik hierboven reeds zei ben ik sinds MuMe weer volledig in de ban van muziek en heb ik de laatste 2 maanden toch weer verrassend goede plaatjes ontdekt. Momenteel heb ik enkelle leuke blogs ontdekt die vooral oudere muziek, jaren 70-80 jazz, prog, electronica enz... uit de vergetelheid halen.
En de toekomst ziet er ook veelbelovend uit. Daar het in 2017 zo'n slordige 40 jaar geleden is dat ik mijn eerste plaat kocht, begint er nu een plan te groeien om ergens in de zomer 2017 een 4-daagse muziekmarathon te houden in Portugal. Maar das voorlopig nog heel ver weg.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Ook bedankt aan jullie allen voor dit platform. Ik hoop dat jullie even veel plezier hadden om dit te lezen als ik had om het te schrijven. Ik had niet verwacht dat het zo leuk zou zijn om dit te doen en gedurende 2 weken eens volop te reflecteren op mijn muzikale geschiedenis.

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Xtra: Oh was ik even verrast toen ik op zoek ging naar wat mp3tjes die ik vroeger eens op een web-label had uitgebracht. Normaal stonden die ergens op het internet-archive. Neen daar zijn ze weg, maar tot mijn groote verbazing staat een van die projecten, Darwin Voodoo Ape, nu op Bandcamp . Er waren nog enkele andere projectjes, veel veel harder, maar daar verras (of vergruis) ik julie een andermaal mee .

Je hebt het toch niet over mij?

en als ik me niet vergis is het de beurt aan DjFrankie

Klopt ik ga vanavond ermee beginnen.

Wat een sublieme timing, je post dit precies op de dag dat Soulseek 15 jaar bestaat. Nou ja, waarschijnlijk dan, meneer en mevrouw Soulseek wisten zelf van niets

http://i58.tinypic.com/280ms6p.jpg