7 mitty

Hercules. Ik heb dan over Aaron Neville natuurlijk. Geen onbekende naam, maar ik ben er pas onlangs aan toegekomen om eens verder te kijken dan dat nummer. Ik kwam uit op het album Tell It Like It Is met de gelijknamige hit uit 1966. Een album dat voor mij meer de klassieke pop benadert dan de Soul, maar dat moet de pret niet drukken. Het beste nummer van het album is wat mij betreft deze:




Wat vinden jullie?

Een 6-je. Ik hou gewoon niet van die "bibberige" stem en het nummer zelf is ook maar zo zo. Maar nog wel voldoende dus. Zeker niet slecht of zo. Tja, er is nu eenmaal zoveel meer betere soul gemaakt in de jaren 60-70...

Ik vind het een vreselijk nummer. Dodelijk saai, net als de rest van het album (afgezien van het titelnummer). Ik kan hier met moeite 3 minuten en 26 seconden naar luisteren.

3,5.

Oei! Dat is wel heel straf zo, beste Angelo. Ik moet zeggen dat het album inderdaad niet heel spetterend is - mijn eerste indruk was iets in de richting van: "goh.. zelfs voor 1966 klinkt dit gedateerd" - maar na enkele luisterbeurten groeide mijn waardering. Ik zou dit nummer - wat ik dus het beste vind van het album - daardoor zelf een flinke 7 geven. Het viel vooral op door het aparte refreintje dat mij het beste bijbleef. Opvallend dat het titelnummer je dan wel weet te enthousiasmeren (of is dit te veel van het goede? ). Ik zal die ook even plaatsen, want nu ben ik best benieuwd of mensen die beter vinden:

Ik hou wel van zijn stem, maar vind die beter werken in Tell It Like It Is. De andere klinkt ook leuk, maar maakt niet dezelfde indruk: een 7.

De woorden en melodie maken het al tot een evergreen, maar het is Aarons unieke zangstijl, ideaal voor een nummer als dit, die Tell It Like It Is zijn status heeft bezorgd. Zo'n liedje waaralles goed zit: een 9,5.

Tell It Like It Is vind ik inderdaad wel een stuk leuker, maar het is vooralsnog geen nummer waar ik écht laaiend enthousiast over ben. Het ligt niet zozeer aan zijn aparte kleurklank hoor, maar vooral aan de saaiheid waarmee al zijn nummers gepresenteerd worden. Soft soul-meets-rhythm and blues-meets-pop, maar dan gebracht op een hele oubollige wijze; daar houd ik niet zo van.

Wat ik zelf een heel erg leuk liedje van hem vind is een duet dat hij opnam met countryzangeres Linda Ronstadt. In 1989 hadden ze hier een grote hit met Don’t Know Much, die vind ik dan weer niets, maar een paar jaar later besloten ze hun krachten nogmaals te bundelen en dat resulteerde in Please Remember Me, en die vind ik dus echt geweldig. Prachtige samenzang, fantastische melodielijn en de smeekbede die twee geliefden jegens elkaar uiten, maakt die tekst heel oprecht naar mijn mening.

Alleen heb ik het vermoeden dat jij dat liedje dan juist weer niks vindt.

7

Daar heb jij zomaar gelijk in.

De eerste Neville geef ik een zes, ik vind hem vrij saai. De tweede een acht, want dat is gewoon een leuk nummer!

Onderstaande nummer staat niet op YouTube. Het is een nummer van een album die ik als SAvdW had willen bijdragen, maar ik kreeg hem niet volledig gevonden op mp3. Het album staat echter wel op Spotify, daarom onderstaande link (excuses als je geen Spotify hebt, maar het gaat eenmaal niet anders, een fragment kan je wel luisteren op http://www.amazon.com/Owed-Myself-Charles-Hilton-Brown/dp/B00004U895):

Tell Me Once Again by Charles Hilton Brown on Spotify - open.spotify.com

P.S. Overigens heb ik geen idee hoe je zo'n link nou netjes embed...

Charles Hilton Brown: 6.8 Ik zou het het een hoger cijfer hebben gegeven als ik het niet iets te "bombastisch" vond. Aangezien het songfestival op dit moment nog vers is, krijg ik er een beetje een songfestival-gevoel van Zo'n ouderwets bombastisch songfestival nummer

Zo, dus. > [embed] de link die je plaatste [/embed]



Ik kan me wel vinden in het commentaar van joyce19791, maar mijn cijfer valt iets lager uit: krappe 5. 't Is me ook iets te gladjes ook.

Afijn, een nieuwe, met de hoop dat ik jullie niet verveel..

Sorry, maar dit vind ik echt een verschrikkelijk nummer. Hij krijgt van mij een 5. Volgens mij had ieder ander nummer van dit album een hoger cijfer van mij gehad, Watch Out vind ik bijvoorbeeld wél leuk.

Ik vind dit nummer niet vreselijk zoals Japsuh, maar ik vind het ook niet heel bijzonder. 6.2 van mij. Het is de zang die mij het meest tegenstaat. Ik vind het niet echt een lekkere "funk-stem". En dan funkt het toch een stukje minder lekker.

Jammer! Ik vind 't toch een fijn nummer, en zeker de stem ook wel. Maar, enfin, ik begrijp best wat jullie bedoelen - en zoals Japsuh zegt, zullen de andere tracks jullie wellicht beter liggen. Ik vond het hier juist wel afro ademen, wat ik goed waarderen kon.

Masimo, je verveeld ons in ieder geval niet hoor Laat gerust komen die nieuwe muziek om te ontdekken. Ik ga zeker nog wel het hele album checken van deze man. Ben toch wel benieuwd wat ik van de rest van de nummers vind en Afro-funk smaakt me wel de laatste tijd!

Mooie vol basgeluid. De zang heeft verder iets psychotisch, dus dat maakt het wel interessant. Toch, en dat heb ik vaak met dergelijke nummers, gaat het me net iets te lang door. Dat kunnen alleen de echt groten (James Brown is dan snel genoemd!). Desondanks een mooie 7 van mij. En post gerust nog wat, maar reageer ook op dat van anderen: dat is wel zo netjes, beste man.

Charles Hilton Brown: ik heb zijn album volgens mij nog op m'n externe hardeschijf staan, maar daar werd ik niet vrolijk van. Ik kan me ook nog een aantal belabberde covers herinneren die ook op dat album staan. Ik weet niet meer precies hoe het bovenstaande nummer gaat (ik heb geen Spotify), maar ik schat dat m'n cijfer rond de 5,5 zou uitvallen. Niet echt aan mij besteed, sorry.

Joni Haastrup: lijkt wel een Deense naam, maar niets is minder waar natuurlijk. Net zoals veel andere albums uit die landen. klinkt 't altijd ontzettend goedkoop (typische low budget albums) maar ook erg puur. En daar houd ik wel van eigenlijk. Met dit nummer is ook niks mis. Een klein 8'je maak ik ervan.

Grappig hoe meningen kunnen verschillen. Ik gooi er vandaag weer een nieuwe tegenaan:



Apart album omdat het een album is die gemaakt lijkt te zijn door twee bands: een vrouwelijke en een mannelijke.

1619 BAB: 8 Ik ben zeer beniewd naar de rest van het album.

Doe ik ook! Kijkt u maar naar Mitty en Charles Hilton Brown.. En zelfs, als klap op de vuurpijl, assistentie met embedden!

BadAssBand klinkt tof, maar ik mis een soort uitbarsting die wel bij zulk nummers past. Het zou ergens heen moeten werken, of iets. Desondanks, fijne zang. 6,5.

Een nieuwe:



Ik kan het hele album aanraden trouwens.

7.25

7.

7!

O, ik had die post van Segments of Time helemaal over het hoofd gezien. Dit topic is vrijwel dood.

7.

Tsjah. De Soul leeft sowieso niet zo op dit forum. Zie o.a. het album v/d week.

Zou ik dan maar eens wat plaatsen? Ik ben niet zo van de tegenwoordige Soul, maar het kan wel degelijk. Zie hier Sly Johnson. Niet te verwarren met de legendarische Syl Johnson uiteraard. Ayo komt ook nog even langs. Mocht je denken.. hé, ik ken die man ergens van. Voorheen stond hij bekend als Sly the Mic Buddah van het in Hip-Hop kringen vrij legendarische Saian Supa Crew. Rap liet hij echter achter zich en de man ging zingen. En niet onverdienstelijk. Het album 74 stamt alweer uit 2010. Kleine aanrader. Het staat niet op MusicMeter dus mocht iemand zich geroepen voelen..

Dat komt omdat wij niet meer meedoen.

Vreemd dat het album van deze Fransman (hij is toch Frans, ondanks dat zijn naam anders doet vermoeden?) nog niet op de site stond, vooral omdat ik 'm al ken. Ik durf het bijna niet neer te pennen, maar ik vind zijn versie van Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song) bijna gelijkwaardig aan het origineel.

Enfin, het album staat er inmiddels op.

En een 7.5 voor deze.

Ja, het is een Fransman. Hij rapte voorheen ook in het Frans - en dus niet in het Engels.