Een nieuw idee, een nieuw topic.
Muziek is onlosmakelijk verbonden met weetjes, achtergrondinformatie of gewoon favorieten.

Zit jij met die ene vraag? Wil jij graag bij een nummer of artiest meer informatie weten? Kunnen we elkaar helpen om de ontbrekende stukjes uit de puzzle te zoeken? En nog veel meer.

Stel hier je vraag en krijg antwoord!

Laten we elke 2 dagen een vraag behandelen, zodat er ruimte en tijd genoeg is voor een zo volledig mogelijk antwoord. 48 uur dus.

(Soul mag btw wel vrij ruim genomen worden naar mijn inziens)

Ben de laatste tijd erg into The Temptations. En vooral dit nummer is genieten geblazen.

Maar mijn vraag is: Wie vinden jullie eigenlijk de beste zanger van The Temptations? (een waarom is leuk)

Mag ik de samenzang kiezen?
Een deel van de kracht van zo'n groep is net de veelzijdigheid: de tenor, de bass en alles daar tussenin, zeker bij The Temptations! Om nu te zeggen dat de ene zanger beter is dan de andere zou ik niet kunnen. Ook al omdat de juiste naam bij de juiste stem plakken al moeilijk is. Afgezien van Eddie Kendricks zou ik niet meteen weten wie wie is.
Zeker met het nummer dat je hier nu plaatst (mooi nummer trouwens), waar de nadruk toch evenzeer op de muziek, de sound ligt en niet per se op de juistheid van de noten, wat je in hun vroegere periode (My Girl e.a.) misschien wel meer hebt.

Ik kan me wel vinden in de gedachte van kemm: juist het samenkomen van die verschillende stemmen is de kracht van een groep als The Temptations. Verder ben ik niet zo bekend met The Temptations, dus een specifieker antwoord kan ik niet echt geven.

Idem (leuk, informatief onderwerp).

Wat zou Reijersen zelf vinden?

Wat is zo mooi vind aan de nummers van The Temptations is dat de ene vibe van het nummer zo anders is als de andere vibe van een nummer, dat daar ook precies die andere stem beter bij past. En dat lossen ze ook goed op bij The Temptations door de ene keer de één meer solo-ruimte te geven en dan weer de ander.
Ook zijn er veel wisselingen geweest in de opzet van de band. Ik kan het daarmede dus ook alleen maar eens zijn met de beredenering van kemm. En dat The Temptations dit perfect oppakten.

Uhmmm, misschien iemand een opvolging voor dit topic?

Dan doe ik er nog maar één:

De hoogtijdagen van de soulmuziek zijn de decennia 60 en 70. En grote namen daarvan zijn dat nu nog steeds. We noemen dan al snel Aretha Franklin, Otis Redding, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Ray Charles en ga zo maar door.
Maar wie vinden jullie in de tijden van het heden de natuurlijke en muzikale opvolgers van de soulhelden van toen? En waarom?

niemand?

Moeilijk. Eerlijk gezegd denk ik niet dat iemand vandaag ooit aan die status zal geraken. Degene die het dichts bij zal geraken is dan toch wel Erykah Badu, en misschien in de toekomst Janelle Monáe, omdat ze heel erg hun eigen ding doen. D'Angelo zou je ook kunnen noemen, maar die heeft slechts twee plaatjes, nu alweer 11 jaar geleden, Jill Scott is te weinig aanwezig, Angie Stone te wisselvallig en Amy WInehouse te high. Opvolgers zijn het wel in de zin dat ze de soultraditie verderzetten in de moderne tijden en het goed bevonden wordt, zowel door fans als critics. Echte iconen worden als een Aretha of Stevie, daar missen deze hedendaagse artiesten populariteit op grote schaal voor (dan gaan we al meer richting Adele, maar die heeft dan weer te weinig eigen karakter om die status te halen). Iconen zijn ze alleszins nu al onder liefhebbers van het genre. Ik ben zelf wel ontzettend benieuwd wat ze over 20, 30 jaar zullen betekenen...

Dit zouden mijn muzikale opvolgers van de grootheden van vroeger. Ik ben het eens met Kemm dat de status van de legendes van toen nooit meer gehaald gaat worden. En dan niet eens enkel in de soulmuziek.

Van Hunt (als hij nog muziek blijft maken)
Erykah Badu inderdaad
Anthony Hamilton
Raphael Saadiq

Iets meer bekend (richting pop)
Joss Stone
Adele
Alicia Keys

Ja, ik vind het ook lastig. Maar wel een vraag waar ik vaak mee zit. Natuurlijk hebben artiesten als D'Angelo, Erykah Badu, Maxwell en Raphael Saadiq fantastische albums gemaakt. Maar die zie ik dan meer als de soulhelden van nu en breng daarin geen vergelijking met de grote namen van vroeger in mee. Die muziek van toen is tijdloos, dat moet nog maar blijken van de muziek van de artiesten in het heden die ik noem.
Verder is er inderdaad minder draagvlak. Mensen die 'in de soul' zitten waarderen dit soort artiesten enorm, maar ze worden lang niet zo breed gedragen als vroeger bijvoorbeeld de Motown en de Atlantic soul.
Gewoon een lastig te beantwoorden vraag, maar ook een vraag waar ik toch vaak mee zit omdat die me ook best vaak gesteld wordt.



Iemand een nieuwe vraag?

Jij hebt tot nu toe alleen "mening-vragen" gesteld. Ik ben vooral bekend vanwege mijn luiheid om zaken op te zoeken op internet. Ik vraag me af wat er aan de hand is met een aantal artiesten:
D' Angelo, Van Hunt, Goapele en Lauryn Hill. Het werk van deze artiesten kan ik erg waarderen, maar het lijkt alsof ze een stille dood zijn gestorven. Is hier een duidelijke reden voor?

Zover ik weet had D'Angelo een drugsprobleem. Had Van Hunt ruzie met zijn label. Maar van Goapele en Lauryn Hill weet ik niet. Misschien zijn zij wel net zo lui als jij

Onmogelijk!

Om even terug te komen op die vorige vraag:

Ik merk ook dat men heel terughoudend is in het plaatsen van een klassieker. Je ziet het in meerdere genres. In de Hip-Hop wordt zowat elke nieuwe plaat vergeleken met "Illmatic" van Nas (uit 1994!).. zelfs als het totaal andere Hip-Hop is en niet in vergelijking moet worden gebracht. Het heeft dan ook te maken met een soort valse nostalgie en een doorgedreven vorm van kritiek. Status wordt gevormd. Het is niet dat er geen ''klassiekers'' worden gemaakt, maar meer dat niemand ze durft te noemen. Verder is het natuurlijk iets dat over de tijd moet rijpen. Juist die door kemm genoemde Adele is in staat om een klassieker te leveren, of misschien heeft ze die al geleverd. Dat ze geen eigen karakter heeft - hoewel dit tot een bepaalde mate ook gewoon een mening is - doet er niet toe. De massa vergelijkt Adele echt niet met de helden van toen - waar Adele wel gewoon haar inspiratie vandaan haalt.

Eigenlijk vind ik de vraag zelf al blijken van een soort valse nostalgie en een ophemeling van 'weleer'. Er zijn geen natuurlijke opvolgers. Ze moeten niet worden geplakt aan die bepaalde standaard. De helden van nu moeten in hun eigen tijd worden beoordeeld. Of je de muziek die nu wordt gemaakt net zo goed vind als vroeger is een andere discussie. Just face it.. de helden van nu zijn Lada Gaga en Beyonce.

Ik dacht dat Lauryn Hill zwaar de spirituele toer was opgegaan en haar voeling met de werkelijkheid wat kwijt is.

Had ze ook geen dozijn kinderen gebaard? Neemt ook wel wat tijd in beslag...

Volledig willekeurig bericht verwijderd.

Sinds Aaliyah ben ik lang niet meer zo van slag geweest van een artiest zijn dood als met Gil Scott-Heron vandaag. Misschien omdat hij weer helemaal terug leek en het bijzonder goed deed en natuurlijk dat zijn discografie voor mij veruit het meest imposant is van allemaal!

Ons, liefhebbers van o.a. de sixties soul, zien wel vaker helden wegvallen, ze krijgen er zo stilaan de leeftijd voor. Ray Charles in 2004, James Brown in 2006, Isaac Hayes in 2008, Solomon Burke vorig jaar en nu dus Gil. Wiens overlijden heeft bij jullie het meest teweeg gebracht en waarom juist?

Moeilijke vraag, maar vooral omdat een overlijden van iemand bij mij nooit echt heel hard binnen kan komen. Klinkt misschien raar en is natuurlijk ook wel anders als het iemand in mijn familie of vriendenkring is. En daar ligt het 'm juist. Ik luister natuurlijk bijzonder graag naar hun muziek maar ken ze niet echt!

Dus misschien moet ik wel gewoon Michael Jackson zeggen, omdat ik met zijn muziek ook meer echt opgegroeid ben. Die van JB, IH, RC, SB en CSH heb ik veel later leren kennen. Maar uit dat lijstje zeg ik dan toch wel JB.

Natuurlijk is het anders dan iemand die echt dicht bij je staat, maar het raakt je toch ergens wel...
Het hoeft overigens niet iemand uit het lijstje te zijn natuurlijk, dat waren maar wat voorbeelden.

Ik heb een beetje hetzelfde als Reijersen. Michael Jackson kwam bij mij het hardst aan. En ook omdat ik van hem zoveel bewust heb meegemaakt. Als ik kies uit het rijtje van Kemm (dus artiesten waarvan ik het overlijden bewust heb meegemaakt) heeft de dood van Gil Scott-Heron voor mij de meeste impact. Vooral omdat hij voor velen nog helemaal onbekend is. Zijn dood is dus door velen niet eens opgemerkt. Als je verder terug kijkt naar overleden legendes waarvan ik de dood niet bewust heb meegemaakt, kom ik terecht op Marvin Gaye en Donnie Hatthaway.

Hoewel het niet echt een soulartiest betreft wil ik wel J Dilla vernoemen. Zijn hiphop bevatte vaak een laag soul en ook enkele samenwerkingen met R&B- en soulartiesten zorgen ervoor dat hij wat mij betreft vernoemd mag worden. Waarom het zo'n gemis is, schreef ik al eens in dit artikel voor Hiphopleeft. Wat betreft de dood van Gil Scott-Heron, ja, wel bijzonder dat er weer een legende uit de muziekwereld heen is gegaan maar qua levensstijl was dit te verwachten. 62 is een jonge leeftijd om op te sterven, maar het raakt me net wat minder als dat het geval is bij een jonge artiest. Het verlies van Nujabes, ook een hiphopper die een band heeft met soul vond ik bijzonder pijnlijk. Sterker nog, dit verlies is voor mij het aangrijpendste omdat ik de muziek van Nujabes wel ervaarde op het moment dat hij nog leefde en dit was bij Dilla niet het geval.

Gil Scott-Heron, ik heb onnoemelijk veel respect voor die man. Hij was íemand. Maatschappijkritisch, zijn boodschap brengend met een tragikomische ondertoon. Voor al de nuchterheid en de nuance die in zijn teksten zaten, maken dat hij voor mij de grootste was.

Mag ik een nieuwe vraag stellen? Zo ja:

Ik heb het idee dat soul niet heel erg meer leeft, niet onder de jongeren (hooguit wat werk van Erykah Badu), maar ook niet op deze site. Terwijl een ander genre (hiphop), waar normaal de massa niet over te spreken is - vanwege negatieve aandacht - hier wel de volle aandacht krijgt. Is er überhaupt nog een grote groep jonge soulliefhebbers of neemt dit inderdaad zienderogen af? En als er de aandacht wel is, waar uit zich dit in. Grote optredens/festivals? Toplijsten die veel aanzien hebben?

Lastige vraag wederom. Ik merk niet alleen op deze site, maar ook in mijn directe omgeving dat er maar weinig soulliefhebbers zijn. In mijn vriendenkring ben ik zo ongeveer de enige.
Ja, er is wel wat waardering voor de meer pop/soulartiesten, dat heeft natuurlijk ook ongeveer sinds 2008 een vlucht genomen met hitmachines Adele en Duffy (met kwaliteitsmuziek welteverstaan). Maar dat is natuurlijk niet de soul die we hier bedoelen.
Ik zou niet weten waar het aan ligt. Misschien wordt het te snel met de slijmerige R&B gelinked, misschien is dit er gewoon de website niet voor (moeten we een soulmeter.nl beginnen ). Ik zeg altijd maar: "Zolang je er zelf van geniet is het toch prima."

Volgens mij is het muziek die door een oudere generatie wel gerespecteerd wordt, maar zullen weinigen zich echt soulliefhebber noemen. Misschien kent men ook te weinig soul of gaat men uit van een zeer krappe definitie van soul. Ik merk ook dat ik niet enkel soulmuziek luister. Maar ik zou mezelf wel een "soulbrother" noemen. Maar ik bedoel dan eigenlijk meer black music in zijn algemeenheid. Je zou ook kunnen zeggen dat ik soul in de brede definitie beschouw (funk, r&b, jazz).

Ik ben relatief jong, maar heb de soul helemaal ontdekt. Sowieso ben ik een 'alleseter', ik hou ook erg van (classic) rock. De laatste tijd koop ik echter veel meer soul en funk cd's/lp's. Sowieso luisteren de meeste van mijn leeftijd vooral naar top 40 muziek, maar dat is (op een uitzondering na) niet aan mij besteed.